Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 lipca 2026 r. wpłynął Panów wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1) Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A. 2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania: B.B.
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
A.A. i B.B. posiadają wyłącznie obywatelstwo polskie. Mieszkali Panowie wspólnie w prowincji (…) w Kanadzie od 2009 r. do sierpnia 2012 r. W tym okresie mieli tam Panowie wspólne miejsce zamieszkania oraz centrum interesów życiowych. 3 grudnia 2011 r. zawarli Panowie w (…) małżeństwo zgodnie z prawem miejsca jego zawarcia. Małżeństwo od początku wywoływało skutki prawne przewidziane prawem (…). Małżeństwo zostało zarejestrowane przez właściwy organ kanadyjski, który wydał urzędowy akt małżeństwa. Pozostają Panowie w związku małżeńskim nieprzerwanie od dnia 3 grudnia 2011 r. Przed zawarciem małżeństwa ani później nie zawarli Panowie umowy małżeńskiej dotyczącej ustroju majątkowego.
Według prawa (…) małżonkowie, którzy nie zawarli takiej umowy, są objęci ustawowym reżimem (…). Reżim ten stanowi ustawowy ustrój partycypacji małżonków w dorobku: co do zasady do kategorii acquets zalicza się wszystkie składniki, których prawo nie kwalifikuje jako majątku osobistego, w szczególności wynagrodzenie za pracę oraz dochody i pożytki z majątku każdego z małżonków, a po ustaniu reżimu wartość netto dorobku podlega równemu podziałowi między małżonków. Małżeństwo trwa nieprzerwanie. Nie zostało rozwiązane ani unieważnione. Nie orzeczono wobec Panów separacji.
3 czerwca 2026 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego (…) na podstawie art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego, dokonał transkrypcji Panów zagranicznego dokumentu stanu cywilnego i sporządził polski akt małżeństwa nr (…) widoczny w polskim rejestrze stanu cywilnego. Akt wskazuje 3 grudnia 2011 r. i (…) jako datę i miejsce zawarcia małżeństwa. Zaświadczenia z rejestru PESEL wydane 3 czerwca 2026 r. określają stan cywilny każdego z Panów jako „żonaty”, wskazują drugiego z Panów jako małżonka oraz podają 3 grudnia 2011 r. jako datę zmiany stanu cywilnego.
Polski akt małżeństwa nie został sprostowany, unieważniony ani usunięty z rejestru stanu cywilnego. Nie toczy się postępowanie zmierzające do zakwestionowania treści albo ważności tego aktu. Traktują Państwo dokonaną w 2026 r. transkrypcję jako przeniesienie do polskiego rejestru stanu cywilnego treści dokumentu potwierdzającego zdarzenie, które nastąpiło w 2011 r., a nie jako zawarcie nowego małżeństwa w 2026 r. Nie zawierali Panowie w Polsce małżeńskiej umowy majątkowej ustanawiającej rozdzielność, ograniczającej wspólność ani rozszerzającej wspólność. Sąd nie ustanowił między Panami rozdzielności majątkowej.
W latach 2022-2025 nie wystąpiły wobec Panów zdarzenia mogące powodować ustanie wspólności majątkowej, w szczególności separacja, ubezwłasnowolnienie ani ogłoszenie upadłości. Wspólnie prowadzą Panowie sprawy majątkowe. Są Panowie współposiadaczami rachunku w Banku (…) prowadzonego jako rachunek wspólny od 6 października 2016 r. oraz rachunku w Banku (…), którego współposiadanie przez obu małżonków potwierdza zaświadczenie z 25 czerwca 2026 r. (data otwarcia rachunku: 20 lutego 2002 r.). Okoliczności te mają znaczenie pomocnicze i ilustrują faktyczne wspólne gospodarowanie; nie wywodzą Panowie ustawowej wspólności z samego faktu współposiadania rachunków.
W każdym z lat 2022-2025 obaj Panowie podlegali w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przez cały okres obejmujący lata podatkowe 2022-2025 Panowie jako małżonkowie: 1. pozostawali w ważnym związku małżeńskim zawartym w 2011 r.; 2. pozostawali we wspólności majątkowej małżeńskiej; 3. mieli miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegali w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu; 4. uzyskiwali dochody podlegające wykazaniu w zeznaniach podatkowych; 5. nie podlegali przesłankom wyłączającym wspólne opodatkowanie, określonym w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w poszczególnych latach.
W szczególności w żadnym z lat 2022-2025 żaden z Panów nie stosował przepisów dotyczących podatku liniowego ani przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym w takim zakresie, który wyłączałby wspólne opodatkowanie. Nie podlegali Panowie również opodatkowaniu podatkiem tonażowym ani na zasadach wynikających z ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Pierwotne zeznania PIT-37 za lata 2022-2025 złożyli Panowie indywidualnie, ponieważ Panów małżeństwo nie było wówczas ujawnione w polskim rejestrze stanu cywilnego.
Po uzyskaniu odpisu zupełnego polskiego aktu małżeństwa zamierzają Panowie dokonać korekt odrębnie złożonych zeznań podatkowych za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. W składanych za poszczególne lata korektach zamierzają Panowie wyrazić wniosek o łączne opodatkowanie Panów dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zamierzają Panowie wykazać w korektach dochody, odliczenia, zaliczki i pozostałe dane każdego z małżonków, a następnie obliczyć podatek na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy ich łącznych dochodów.
Zamierzają Panowie dokonać korekt przed upływem terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne lata. W 2026 r. pozostają Panowie w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej małżeńskiej oraz zakładają, że stan ten utrzyma się do końca roku. W 2026 r. obaj Panowie mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zakładają Panowie, że do końca 2026 r. do żadnego z Panów nie będą miały zastosowania przesłanki wyłączające wspólne opodatkowanie, określone w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zamierzają Panowie złożyć za 2026 r. wspólne zeznanie podatkowe zawierające wniosek o łączne opodatkowanie dochodów. Zamierzają Panowie stosować wspólne opodatkowanie także za kolejne lata podatkowe, jeżeli w każdym z tych lat: 1. nadal będą pozostawali w związku małżeńskim; 2. będzie istniała między nimi wspólność majątkowa małżeńska; 3. będą podlegali obowiązkowi podatkowemu wymaganemu przez art. 6 ustawy; 4. nie wystąpi żadna z przesłanek wyłączających wspólne opodatkowanie; 5. złożą zeznanie podatkowe zawierające wniosek o łączne opodatkowanie dochodów.
Te same elementy stanu faktycznego nie są przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej ani kontroli celno-skarbowej i nie zostały rozstrzygnięte co do istoty w decyzji lub postanowieniu.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Panowie, których małżeństwo zostało zawarte w Kanadzie w 2011 r., a następnie w 2026 r. transkrybowane do polskiego rejestru stanu cywilnego, mogą na podstawie art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej skorygować odrębnie złożone zeznania podatkowe za lata 2022-2025 i dokonać za te lata łącznego opodatkowania swoich dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? W szczególności, czy dla zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy należy przyjąć, że pozostawali Panowie w związku małżeńskim także w latach 2022-2025, skoro polski akt stanu cywilnego wskazuje, że małżeństwo zostało zawarte w 2011 r.?
2. Czy Panowie, których zawarte w Kanadzie w 2011 r. małżeństwo zostało w 2026 r. transkrybowane do polskiego rejestru stanu cywilnego i którzy posiadają odpis zupełny polskiego aktu małżeństwa wskazujący ich jako małżonków, mogą - po spełnieniu pozostałych warunków wymienionych w art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dokonać łącznego opodatkowania swoich dochodów za 2026 r. oraz za kolejne lata podatkowe? Stanowisko Zainteresowanych w sprawie Panów zdaniem odpowiedź na pytania 1 i 2 jest twierdząca.
Panów zdaniem, mogą Panowie na podstawie art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej skorygować odrębnie złożone zeznania podatkowe za lata 2022-2025 i wybrać za te lata łączne opodatkowanie swoich dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pozostawali Panowie w związku małżeńskim przez cały okres każdego z lat 2022-2025. Małżeństwo zostało zawarte w 2011 r., natomiast transkrypcja dokonana w 2026 r. nie stanowiła zawarcia nowego małżeństwa, lecz przeniesienie do polskiego rejestru stanu cywilnego treści zagranicznego dokumentu potwierdzającego zdarzenie z 2011 r. Polski akt małżeństwa jest wyłącznym dowodem zdarzenia w nim stwierdzonego.
Organ podatkowy nie może przyjąć, że stali się Panowie małżonkami dopiero w dniu transkrypcji, skoro w treści aktu jako datę zawarcia małżeństwa wskazano dzień 3 grudnia 2011 r. Złożenie pierwotnie odrębnych zeznań nie pozbawia Panów możliwości zmiany sposobu opodatkowania w drodze korekty, skoro przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują takiego ograniczenia, a zobowiązania za lata 2022-2025 nie uległy przedawnieniu. Panów zdaniem, pozostają Panowie w związku małżeńskim w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Po spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 i ust. 8 ustawy mają Panowie prawo do łącznego opodatkowania swoich dochodów za 2026 r. i za kolejne lata podatkowe. W każdym z lat 2022-2025 pozostawali Panowie przez cały rok w małżeństwie zawartym 3 grudnia 2011 r. i urzędowo potwierdzonym polskim aktem stanu cywilnego. Dla ich stosunków osobistych i majątkowych art. 51 ust. 1 Prawa prywatnego międzynarodowego wskazuje każdoczesne wspólne prawo ojczyste, czyli prawo polskie.
Przy przyjęciu istniejącego i urzędowo stwierdzonego statusu małżonków, braku umowy majątkowej oraz braku ustawowych lub sądowych przyczyn rozdzielności art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego prowadzi do zastosowania ustawowej wspólności majątkowej. Dodatkowo małżeństwo od chwili zawarcia było objęte w (…) ustawowym reżimem societe d’acquets, co potwierdza, że nie wybrali Panowie ustroju rozdzielności i że małżeństwo Panów od początku wywoływało skutki majątkowe. Uzasadnienie stanowiska 1. Przedmiotem wniosku jest wykładnia art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nie domagają się Panowie wydania abstrakcyjnej interpretacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, Prawa prywatnego międzynarodowego ani prawa (…). Pytają Panowie o zakres zastosowania konkretnego przepisu podatkowego - art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wyczerpująco opisanego stanu faktycznego. Ustalenie znaczenia użytych w tym przepisie pojęć „małżonkowie”, „związek małżeński” i „wspólność majątkowa” wymaga uwzględnienia przepisów innych gałęzi prawa jako elementu wykładni normy podatkowej. Wskazali Panowie, że Dyrektor KIS powinien przyjąć opisane okoliczności faktyczne i ocenić ich konsekwencje podatkowe.
W postępowaniu interpretacyjnym nie prowadzi się postępowania dowodowego ani postępowania służącego unieważnieniu, sprostowaniu lub wykreśleniu polskiego aktu małżeństwa. 2. Wykładnia językowa art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga, aby podatnicy byli małżonkami, pozostawali w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej w wymaganym okresie. Przepis nie zawiera warunku, aby małżonkowie byli osobami różnej płci. Nie zawiera również przepisu nakazującego odmowę preferencji w przypadku małżeństwa ważnie zawartego za granicą i wpisanego do polskiego rejestru stanu cywilnego.
Przepis ten posługuje się pojęciami „małżonkowie” oraz „pozostający w związku małżeńskim”. Nie zawiera natomiast: 1. definicji małżonka odwołującej się wyłącznie do małżeństwa zawartego przed polskim kierownikiem urzędu stanu cywilnego; 2. warunku, aby małżonkowie byli osobami odmiennej płci; 3. wymogu, aby małżeństwo zostało zawarte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4. wymogu, aby polski akt małżeństwa został sporządzony bezpośrednio na podstawie oświadczeń złożonych przed polskim organem; 5. wyłączenia małżeństw zawartych zgodnie z prawem obcego państwa i następnie transkrybowanych do polskiego rejestru stanu cywilnego.
Warunki wspólnego opodatkowania zostały przez ustawodawcę określone w art. 6 ust. 2 i ust. 8 ustawy. Organ interpretacyjny nie może uzupełniać tego katalogu o niewyrażoną w ustawie przesłankę dotyczącą płci małżonków albo sposobu sporządzenia ich aktu małżeństwa. Wprowadzenie przez organ kryterium różnej płci małżonków tworzyłoby dodatkowe ograniczenie podmiotowe. W świetle art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakres obciążeń podatkowych oraz ustawowych preferencji powinien wynikać z ustawy. 3. Polski akt małżeństwa jest wiążącym punktem wyjścia Polski akt małżeństwa nr (…) stwierdza, że zawarli Panowie małżeństwo 3 grudnia 2011 r. w (…).
Zaświadczenia PESEL konsekwentnie ujawniają obu Panów jako osoby pozostające w małżeństwie i wskazują tę samą datę zmiany stanu cywilnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa o aktach stanu cywilnego, stanem cywilnym jest sytuacja prawna osoby, kształtowana między innymi przez czynności prawne, orzeczenia i decyzje, stwierdzona w akcie stanu cywilnego. Art. 3 Prawa o aktach stanu cywilnego przyznaje aktom stanu cywilnego wyłączną moc dowodową w zakresie zdarzeń w nich stwierdzonych; ich niezgodność z prawdą może zostać wykazana tylko w odpowiednim postępowaniu sądowym. Dokument urzędowy korzysta również z mocy dowodowej przewidzianej w art. 194 Ordynacji podatkowej.
Organ podatkowy nie może więc wyłącznie na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych potraktować Panów jak osób niepozostających w małżeństwie ani dokonać incydentalnego „unieważnienia” zdarzenia ujawnionego w polskim rejestrze. Organy twierdzą, że przy stosowaniu przepisu podatkowego skierowanego do małżonków organ musi rozpocząć analizę od urzędowo potwierdzonego stanu cywilnego. W odniesieniu do Panów istnieje polski akt stanu cywilnego stwierdzający zawarcie przez nich małżeństwa w dniu 3 grudnia 2011 r. Akt ten wskazuje ich jako małżonków.
Dopóki akt nie zostanie sprostowany albo unieważniony w przewidzianym prawem trybie, organy państwa mają obowiązek respektować wynikający z niego stan cywilny. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest sądem właściwym do wykazywania niezgodności aktu stanu cywilnego z prawdą. Postępowanie interpretacyjne nie może zostać przekształcone w postępowanie służące kontroli prawidłowości transkrypcji albo podważaniu treści wpisu dokonanego w rejestrze stanu cywilnego.
Przyjęcie, że osoby wskazane w polskim akcie małżeństwa jako małżonkowie nie są małżonkami dla celów art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej, oznaczałoby incydentalne zakwestionowanie treści aktu stanu cywilnego poza postępowaniem sądowym. 4. Transkrypcja potwierdza zdarzenie z 2011 r., a nie tworzy nowe małżeństwo w 2026 r. Transkrypcja dokonana 3 czerwca 2026 r. nie stanowiła zawarcia nowego małżeństwa w tej dacie.
Polski akt przeniósł do rejestru zdarzenie, którego datą jest 3 grudnia 2011 r. Właściwe pytanie podatkowe nie dotyczy zatem „wstecznego tworzenia” małżeństwa przez transkrypcję, lecz tego, czy małżeństwo istniejące w latach 2022-2025 i następnie urzędowo potwierdzone w polskim rejestrze spełnia warunek art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Późniejsze uzyskanie polskiego dokumentu dowodowego nie zmienia daty zdarzenia stanu cywilnego wskazanej w tym dokumencie.
Dyrektor KIS powinien dokonać wykładni art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do rzeczywistego stanu cywilnego w latach podatkowych, a nie utożsamiać daty sporządzenia polskiego aktu z datą zawarcia małżeństwa. Skutek transkrypcji polega na utworzeniu polskiego aktu stanu cywilnego potwierdzającego zdarzenie, które nastąpiło wcześniej. Wpis dokonany w 2026 r. ma zatem znaczenie dowodowe także przy ocenie Panów stanu cywilnego w latach 2022-2025. Nie wywodzą Panowie, że transkrypcja zmieniła z mocą wsteczną ich stan cywilny. Ich małżeństwo istniało już wcześniej. Transkrypcja dostarczyła natomiast polskiego, urzędowego i wyłącznego dowodu tego stanu.
Dla oceny prawa do wspólnego opodatkowania za dany rok znaczenie ma to, czy w tym roku rzeczywiście pozostawali Panowie w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej. Nie jest natomiast rozstrzygająca data uzyskania dokumentu, za pomocą którego okoliczność ta zostaje następnie wykazana. Dokument sporządzony albo uzyskany po zakończeniu roku podatkowego może potwierdzać zdarzenie lub stan prawny istniejący już wcześniej. Dotyczy to w szczególności dokumentów urzędowych, których treść odnosi się do wcześniejszych zdarzeń.
Panów polski akt nie stwierdza, że zawarli Panowie małżeństwo w 2026 r., a stwierdza, że zawarli Panowie małżeństwo w 2011 r. Nie ma wobec tego podstaw, aby dla celów podatkowych przyjmować fikcję, że nie byli Panowie małżonkami w latach 2022-2025 tylko dlatego, że polski odpis aktu małżeństwa został wydany dopiero w 2026 r. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby utożsamienie powstania stanu cywilnego z późniejszym uzyskaniem dokumentu potwierdzającego ten stan. Znane jest Panom stanowisko, zgodnie z którym art. 1 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego określa małżeństwo jako związek zawierany przez kobietę i mężczyznę.
Przepis ten znajduje się jednak w dziale Kodeksu zatytułowanym „Zawarcie małżeństwa” i określa przesłanki zawarcia małżeństwa według prawa polskiego przed polskim kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Art. 1 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie stanowi samodzielnej podstawy do zakwestionowania istniejącego polskiego aktu stanu cywilnego ani do odmowy zastosowania przepisu podatkowego wobec osób wskazanych w tym akcie jako małżonkowie.
Organ powinien rozróżnić: ‒ możliwość zawarcia małżeństwa osób tej samej płci przed polskim kierownikiem urzędu stanu cywilnego; ‒ skutki prawne małżeństwa zawartego zgodnie z prawem obcego państwa, którego akt został następnie przeniesiony do polskiego rejestru stanu cywilnego. Nie domagają się Panowie umożliwienia zawarcia małżeństwa według polskiej procedury. Panów małżeństwo zostało zawarte w 2011 r., a polski organ stanu cywilnego sporządził polski akt małżeństwa potwierdzający to zdarzenie.
Art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten nakłada na państwo obowiązek ochrony wskazanych wartości. Nie zawiera natomiast wyraźnej normy stanowiącej, że: ‒ zakazane jest uznawanie w jakimkolwiek zakresie związków małżeńskich zawartych zgodnie z prawem obcego państwa przez osoby tej samej płci; ‒ osoby pozostające w takim związku nie mogą zostać uznane za małżonków na gruncie konkretnej regulacji podatkowej; ‒ organy podatkowe mogą pominąć istniejący polski akt małżeństwa.
W wyroku z 20 marca 2026 r., sygn. II OSK 216/21, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie może być interpretowany jako bezwzględna przeszkoda dla transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci. Skoro w Panów sprawie transkrypcja została już dokonana, inny organ państwa nie może uznać, że respektowanie wynikającego z niej statusu małżonków dla celów konkretnego przepisu podatkowego jest samo w sobie sprzeczne z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Mają Panowie świadomość, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 listopada 2025 r., C-713/23, dotyczył małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w związku z korzystaniem ze swobody przemieszczania się. Wyrok ma jednak istotne znaczenie interpretacyjne również w stanie faktycznym przedstawionym przez Panów. TSUE rozróżnił kompetencję państwa do określania zasad zawierania małżeństw według własnego prawa od obowiązku respektowania statusu osobistego uzyskanego zgodnie z prawem innego państwa w zakresie koniecznym do zapewnienia efektywnej ochrony praw jednostki. W Panów sprawie etap transkrypcji został już zakończony. Istnieje polski akt małżeństwa.
Wyrok TSUE stanowi zatem argument przeciwko założeniu, że nadanie jakichkolwiek skutków prawnych zagranicznemu małżeństwu osób tej samej płci jest z definicji niedopuszczalne w polskim porządku konstytucyjnym. 5. Prawo właściwe dla stosunków majątkowych i znaczenie reżimu (…) Obaj Panowie posiadają wyłącznie obywatelstwo polskie. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa prywatnego międzynarodowego stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają ich każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu, a więc prawu polskiemu.
Art. 31 § 1 Kodeksu Rodzinnego i opiekuńczego przewiduje, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje z mocy ustawy wspólność majątkowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Nie zawarli Panowie umowy majątkowej ograniczającej lub wyłączającej wspólność majątkową, nie orzeczono między Panami rozdzielności, nie pozostawali w separacji i nie wystąpiła inna opisana przyczyna ustawowego ustania wspólności. Zastosowanie prawa polskiego wskazanego przez art. 51 ust. 1 Prawa Podatkowego Międzynarodowego prowadzi zatem do wniosku, że w latach 2022-2025 pozostawali Panowie w ustawowym ustroju wspólności majątkowej.
Okoliczność, że w chwili zawarcia małżeństwa mieszkali Panowie w (…) i byli tam Panowie z mocy prawa objęci reżimem societe d’acquets, ma charakter dodatkowy. Pokazuje ona, że małżeństwo od początku wywoływało konkretne skutki majątkowe i że nie wybrali Panowie rozdzielności majątkowej. Jeżeli Dyrektor KIS uznałby, że dla oceny przesłanki podatkowej należy pomocniczo uwzględnić reżim (…), nie może go utożsamiać z umowną rozdzielnością majątkową. Societe d’acquets jest ustawowym reżimem małżeńskim obejmującym zasady kwalifikacji i równego podziału nabytego dorobku przy ustaniu reżimu.
6. Art. 48 i art. 50 Prawa Podatkowego Międzynarodowego nie pozwalają organowi podatkowemu pominąć istniejącego aktu Organ podatkowy nie prowadzi postępowania o unieważnienie, sprostowanie ani wykreślenie aktu stanu cywilnego. Dopóki akt pozostaje w obrocie prawnym, organ powinien przyjąć stwierdzony w nim stan cywilny i rozstrzygnąć jego konsekwencje na gruncie art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odmienne podejście prowadziłoby do sytuacji, w której państwo jednocześnie urzędowo stwierdza istnienie małżeństwa i odmawia traktowania jego stron jako małżonków przy stosowaniu przepisu podatkowego skierowanego właśnie do małżonków.
Wykładnia art. 48 i art. 50 Prawa Podatkowego Międzynarodowego musi uwzględniać aktualny standard konwencyjny oraz linię NSA z 2026 r. Nie jest obecnie wystarczające automatyczne odwołanie do art. 1 § 1 KRO i art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z pominięciem art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz prawnego znaczenia dokonanej transkrypcji. 7. Znaczenie wyroków NSA z 7 maja 2026 r. W wyrokach II OSK 1075/23, II OSK 2070/23 i II OSK 2073/23 NSA uznał, że wykładnia klauzuli porządku publicznego nie może ograniczać się do art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 § 1 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego.
Konieczne jest uwzględnienie art. 8 Konwencji oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. NSA stwierdził, że transkrypcja aktu małżeństwa osób tej samej płci zawartego zgodnie z prawem obcego państwa nie jest sprzeczna z podstawowymi zasadami polskiego porządku prawnego. NSA zastrzegł, że transkrypcja nie wprowadza do prawa krajowego nowej instytucji małżeństwa osób tej samej płci. Jednocześnie określił ją jako formę uznania skutków prawnych małżeństwa zawartego zgodnie z prawem obcego państwa, służącą zapewnieniu poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.
Z tego zastrzeżenia nie wynika brak wszelkich skutków prawnych; wynika jedynie, że transkrypcji nie należy utożsamiać ze zmianą krajowych przesłanek zawarcia małżeństwa przed polskim kierownikiem USC. Wyrok NSA z 20 marca 2026 r., II OSK 216/21, dodatkowo potwierdza - w kontekście prawa Unii Europejskiej - że art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest bezwzględną przeszkodą dla uznania małżeństwa osób tej samej płci zawartego za granicą oraz że trudności techniczne rejestrów nie mogą niweczyć skutecznej ochrony prawnej. Ze względu na unijny i niemiecki kontekst tamtej sprawy argument ten ma charakter uzupełniający.
Pomocnicze znaczenie ma również komunikat ZUS z 26 marca 2026 r., zgodnie z którym: po uzyskaniu polskich dokumentów USC małżonkowie objęci wyrokiem II OSK 216/21 mają być w postępowaniach ZUS traktowani na równi z innymi małżeństwami potwierdzonymi przez polski USC. Komunikat ten nie wiąże Dyrektora KIS, ale pokazuje, że transkrypcja może wywoływać konkretne skutki w innych dziedzinach prawa publicznego i nie jest czynnością wyłącznie symboliczną.
8. Standard art. 8 Konwencji i orzecznictwo ETPC W sprawach Formela i inni przeciwko Polsce oraz Andersen przeciwko Polsce ETPC stwierdził naruszenie art. 8 Konwencji wynikające z braku konkretnych ram prawnych uznania i ochrony związków osób tej samej płci. Sprawa Formela obejmowała szerokie spektrum problemów, w tym kwestie podatkowe, stanu cywilnego, zabezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych. Wyroki te nie przyznają automatycznie konkretnej preferencji podatkowej, lecz wymagają wykładni prawa krajowego zapewniającej realną i skuteczną, a nie wyłącznie symboliczną ochronę życia rodzinnego.
Całkowite pominięcie transkrybowanego małżeństwa w sferze podatkowej utrzymywałoby stan niepewności i „próżni prawnej” zakwestionowany przez ETPC. Wykładnia zgodna z art. 8 Konwencji jest możliwa bez odejścia od brzmienia ustawy podatkowej, ponieważ art. 6 ust. 2 posługuje się pojęciem małżonków i nie zawiera kryterium płci. Art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazuje uwzględniać ratyfikowaną Konwencję i przyznaje jej pierwszeństwo przed ustawą w razie niedającej się usunąć sprzeczności. W pierwszej kolejności należy jednak zastosować wykładnię prawa krajowego zgodną z Konwencją, co w opisanym stanie faktycznym jest możliwe.
W wyroku z 12 grudnia 2023 r. w sprawie Przybyszewska i inni przeciwko Polsce, obejmującej skargi nr 11454/17, 11810/17, 15273/17, 16898/17, 24231/17, 24351/17, 25891/17, 25904/17, 30128/18, 30340/18. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenie art. 8 Konwencji z powodu braku w Polsce odpowiednich ram prawnych pozwalających parom tej samej płci na uzyskanie prawnego uznania i ochrony ich związków. Trybunał wskazał, że brak prawnego uznania uniemożliwiał zainteresowanym uregulowanie podstawowych aspektów wspólnego życia, obejmujących między innymi stosunki majątkowe, obowiązki utrzymania, kwestie podatkowe i dziedziczenie.
Szczególne znaczenie dla Panów sytuacji ma również wyrok ETPC z 14 grudnia 2017 r. w sprawie Orlandi i inni przeciwko Włochom, obejmującej skargi nr 26431/12, 26742/12, 44057/12, 60088/12. Sprawa ta dotyczyła par tej samej płci, które zawarły małżeństwa poza państwem swojego pochodzenia, w tym w Kanadzie, a następnie spotkały się z odmową ich rejestracji lub odpowiedniego prawnego uznania. ETPC przyjął, że państwo nie może całkowicie ignorować sytuacji osób pozostających w ważnych małżeństwach zawartych za granicą i pozbawiać ich rzeczywistej ochrony prawnej. W Panów sprawie istnieje już polski akt małżeństwa.
Odmowa nadania temu aktowi praktycznego znaczenia w sferze opodatkowania prowadziłaby do sytuacji, w której rejestracja stanu cywilnego miałaby charakter wyłącznie formalny. Byliby Panowie małżonkami według polskiego rejestru stanu cywilnego, ale jednocześnie byliby traktowani jako osoby niepozostające w małżeństwie przez organ podatkowy. Taka wykładnia nie zapewniałaby praktycznej i efektywnej ochrony życia rodzinnego, lecz utrzymywałaby Panów w stanie niepewności prawnej.
9. Równość, ochrona życia rodzinnego i praw majątkowych Odmowa preferencji wyłącznie z powodu płci osób wskazanych w polskim akcie jako małżonkowie prowadziłaby do odmiennego traktowania podatników spełniających literalne przesłanki art. 6 ust. 2. Wymagałaby szczególnie przekonującego uzasadnienia na tle art. 32, art. 47 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji rozpatrywanego pomocniczo w związku z art. 14 Konwencji. Art. 18 Konstytucji RP zapewnia ochronę małżeństwu jako związkowi kobiety i mężczyzny, lecz nie zawiera normy podatkowej ani wyraźnego zakazu uznania jakiegokolwiek skutku małżeństwa osób tej samej płci zawartego za granicą.
Przyznanie skutku wynikającego z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zmienia przesłanek zawarcia małżeństwa przed polskim kierownikiem USC i nie uszczupla ochrony małżeństw różnopłciowych. Małżonkowie odmiennej płci posiadający polski akt małżeństwa oraz spełniający warunki określone w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą korzystać ze wspólnego opodatkowania.
Odmowa zastosowania tego przepisu wobec Panów, mimo że: 1. posiadają Panowie polski akt małżeństwa; 2. pozostają we wspólności majątkowej; 3. podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu; 4. nie podlegają wyłączeniom określonym w art. 6 ust. 8 ustawy, prowadziłaby do odmiennego traktowania podatników znajdujących się w porównywalnej sytuacji wyłącznie ze względu na płeć małżonków, a pośrednio także ze względu na ich orientację seksualną. Tego rodzaju zróżnicowanie nie wynika z treści art. 6 ustawy podatkowej. Nie zostało również oparte na żadnym wyraźnym przepisie ustawowym ustanawiającym takie ograniczenie.
Wykładnia art. 6 ust. 2 powinna uwzględniać art. 32 Konstytucji RP, zakazujący dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny, oraz art. 47 Konstytucji RP, gwarantujący ochronę życia prywatnego i rodzinnego. Jednym z argumentów prezentowanych w dotychczasowych interpretacjach indywidualnych jest twierdzenie, że transkrypcja zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci nie może automatycznie powodować powstania wszystkich praw i obowiązków przewidzianych dla małżonków w polskim systemie prawnym. Argument ten nie odpowiada Panów stanowisku. Nie twierdzą Panowie, że sama transkrypcja przyznaje Panom automatycznie wszystkie możliwe uprawnienia małżeńskie.
Wnoszą o dokonanie wykładni jednego, konkretnego przepisu podatkowego i ustalenie, czy urzędowo stwierdzony status małżonków spełnia przesłankę podmiotową art. 6 ust. 2 ustawy. Prawo do wspólnego opodatkowania wynika z łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 6 ustawy. Polski akt małżeństwa potwierdza jeden z tych warunków - pozostawanie w związku małżeńskim. Odrębnie wykazują Panowie istnienie wspólności majątkowej, właściwą rezydencję podatkową, brak przesłanek wyłączających oraz wyrażenie wniosku o wspólne opodatkowanie.
10. Odróżnienie interpretacji 0114-KDIP3-2.4011.440.2026.3.AC W interpretacji z 19 czerwca 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.440.2026.3.AC, Dyrektor KIS odmówił prawa do wspólnego rozliczenia dwóm obywatelom polskim pozostającym w małżeństwie zawartym w Zjednoczonym Królestwie. Z opublikowanego opisu tej interpretacji wynika, że małżeństwo nie było transkrybowane do polskiego rejestru stanu cywilnego. Stan faktyczny Panów jest istotnie odmienny: istnieje polski akt małżeństwa oraz zgodne wpisy PESEL, a data małżeństwa i zmiany stanu cywilnego została urzędowo określona na 3 grudnia 2011 r. Tamta interpretacja nie może więc zostać mechanicznie przeniesiona na niniejszą sprawę.
Dyrektor KIS powinien odrębnie ocenić skutki faktycznie dokonanej transkrypcji i zastosowania art. 51 PPM do Panów stosunków majątkowych. Jeżeli organ podtrzyma pogląd negatywny, powinien wyjaśnić, jaki konkretny skutek prawny przypisuje polskiemu aktowi małżeństwa i w jaki sposób unika wniosku, że transkrypcja jest w sferze podatkowej całkowicie pozbawiona znaczenia.
11. Zasada in dubio pro tributario Jeżeli po zastosowaniu wykładni językowej, systemowej, konstytucyjnej i konwencyjnej pozostałyby niedające się usunąć wątpliwości co do treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść podatników zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej. Jest to argument pomocniczy; podstawowe stanowisko Panów wynika z łącznego zastosowania wskazanych wcześniej metod wykładni.
Nie można zaakceptować sytuacji, w której jeden organ państwa: 1. dokonuje transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa; 2. sporządza polski akt małżeństwa; 3. umieszcza go w państwowym rejestrze; 4. wydaje jego odpis zupełny; 5. urzędowo wskazuje Panów jako małżonków, a inny organ państwa uznaje, że dla celów podatkowych osoby te nie pozostają w związku małżeńskim. Takie działanie prowadziłoby do wewnętrznej sprzeczności systemu prawnego i naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Podatnik powinien móc działać w zaufaniu do treści dokumentu urzędowego wydanego przez właściwy organ.
12. Konkluzja W latach 2022-2025 byli Panowie małżonkami w świetle zdarzenia stanu cywilnego urzędowo ujawnionego w polskim rejestrze z datą 3 grudnia 2011 r. Panów stosunki majątkowe podlegały każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu, czyli prawu polskiemu; nie zawarli Panowie umowy majątkowej i nie wystąpiła przyczyna rozdzielności. Art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera kryterium płci.
Spełniali Panowie zatem przesłanki pozostawania w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej oraz byli uprawnieni do wyboru łącznego opodatkowania w korektach PIT-37 za każde z lat 2022-2025. Ponieważ w latach tych spełniali Panowie także pozostałe warunki określone w art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą Panowie skorygować odrębnie złożone zeznania i wybrać za te lata łączne opodatkowanie swoich dochodów. Prawo do zmiany sposobu opodatkowania wynika z art. 81 Ordynacji podatkowej.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ustanawiają zakazu zmiany rozliczenia indywidualnego na wspólne w drodze korekty, a zobowiązania za lata 2022-2025 nie uległy przedawnieniu. Mogą Panowie również dokonać łącznego opodatkowania dochodów za 2026 r. oraz za kolejne lata podatkowe, jeżeli w każdym z tych lat będą Panowie spełniali pozostałe przesłanki wynikające z art. 6 ustawy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku. Na podstawie zaś art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów.
W myśl art. 6 ust. 2 ww. ustawy: Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej: 1) przez cały rok podatkowy albo 2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego - w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego ‒ mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a , po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.
W świetle art. 6 ust. 2a ww. ustawy: Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
W myśl art. 6 ust. 3 cytowanej ustawy: Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27 , lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku uiszczenia podatku.
Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko: 1) stosuje przepisy: a) art. 30c lub b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy ‒ w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; 2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Z ww. regulacji wynika, że z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone w art. 6 ust. 2 i 8 cytowanej ustawy, następujące warunki: ‒ są polskimi rezydentami podatkowymi, ‒ pozostają w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej: przez cały rok podatkowy albo od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego, w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego, ‒ nie stosują przepisów o 19% podatku liniowym lub przepisów ustawy o ryczałcie (z wyjątkiem dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń, ‒ nie podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Z analizy opisu zdarzenia wynika, że 3 grudnia 2011 r. zawarli Panowie w Kanadzie małżeństwo zgodnie z prawem miejsca jego zawarcia. Małżeństwo od początku wywoływało skutki prawne przewidziane prawem (…). Małżeństwo zostało zarejestrowane przez właściwy organ kanadyjski, który wydał urzędowy akt małżeństwa. Pozostają Panowie w związku małżeńskim nieprzerwanie od dnia 3 grudnia 2011 r. Przed zawarciem małżeństwa, ani później, nie zawarli Panowie umowy małżeńskiej dotyczącej ustroju majątkowego.
3 czerwca 2026 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego (…) dokonał transkrypcji Panów zagranicznego dokumentu stanu cywilnego i sporządził polski akt małżeństwa widoczny w polskim rejestrze stanu cywilnego. Nie zawierali Panowie w Polsce małżeńskiej umowy majątkowej ustanawiającej rozdzielność, ograniczającej wspólność ani rozszerzającej wspólność. Sąd nie ustanowił między Panami rozdzielności majątkowej.
Pozostają Panowie: w ważnym związku małżeńskim zawartym w 2011 r.; we wspólności majątkowej małżeńskiej; mieli/mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegali/podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu; uzyskiwali/uzyskują dochody podlegające wykazaniu w zeznaniach podatkowych; nie podlegali/nie podlegają przesłankom wyłączającym wspólne opodatkowanie, określonym w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w poszczególnych latach.
Żaden z Panów nie stosował przepisów dotyczących podatku liniowego ani przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym w takim zakresie, który wyłączałby wspólne opodatkowanie. Nie podlegali Panowie również opodatkowaniu podatkiem tonażowym ani na zasadach wynikających z ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Pozostają Panowie w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej małżeńskiej. Panów wątpliwości budzi kwestia możliwości złożenia wspólnego zeznania podatkowego przez małżonków.
Art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 236) wskazuje, że: Małżeństwo zostaje zawarte, gdy mężczyzna i kobieta jednocześnie obecni złożą przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w związek małżeński. Wynikająca z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych możliwość wspólnego opodatkowania dochodów małżonków jest odstępstwem od zasady odrębnego opodatkowania małżonków wyrażonej w art. 6 ust. 1 tej ustawy.
Stanowi zatem preferencję podatkową i jak w przypadku każdej innej preferencji skorzystanie z niej wymaga od podatników spełnienia wszelkich warunków określonych w ww. ustawie, tj. w tym przypadku w art. 6 ust. 2-3a, ust. 8 oraz ust. 11-13. Ustawa o podatku dochodowego od osób fizycznych nie normuje odrębnie na potrzeby tego podatku pojęcia „wspólności majątkowej małżeńskiej”, a rozumie je w sposób unormowany w Tytule I Dziale III „Małżeńskie ustroje majątkowe” Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 31 § 1 ww. ustawy: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił więc warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie ww. warunków łącznie powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego opodatkowania dochodów małżonków.
Ustawodawstwo polskie nie przewiduje możliwości zawarcia małżeństwa między osobami tej samej płci, dopuszcza jedynie małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety – art. 1 § 1 ww. ustawy. Wobec czego mamy do czynienia z 2 różnymi sytuacjami prawnymi. Czym innym jest więc zawarcie małżeństwa według przepisów prawa polskiego, a czym innym uznanie (obowiązek uznania) małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim przez osoby tej samej płci w trakcie wykonywania prawa przewidzianego w art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskie.
W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 listopada 2025 r. w sprawie C-713/23 wskazane zostało m.in., że: 68 (…) do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa, gdy zostało ono zawarte przez dwóch obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego.
69 W tym względzie należy zauważyć, że wybór sposobu uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim należy do zakresu uznania, jakim dysponują państwa członkowskie w ramach wykonywania ich kompetencji, o której mowa w pkt 47 niniejszego wyroku, w dziedzinie norm dotyczących małżeństwa. A zatem transkrypcja aktów małżeństwa do rejestru stanu cywilnego tych państw członkowskich stanowi tylko jeden ze sposobów umożliwiających takie uznanie.
Jest jednak konieczne, aby sposoby te nie czyniły niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych w art. 21 TFU (…) 75 O ile zaś, jak przypomniano w pkt 69 niniejszego wyroku, państwa członkowskie dysponują zakresem uznania w odniesieniu do sposobów uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysyłającej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, o tyle brak sposobu uznawania równoważnego z tym przyznanym parom osób odmiennej płci stanowi dyskryminację ze względu na orientację seksualną, zakazaną przez art. 21 ust. 1 Karty.
Wynika z tego, że jeżeli państwo członkowskie w ramach tego zakresu uznania zdecyduje się ustanowić w swoim prawie krajowym jeden sposób uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, taki jak w niniejszym przypadku transkrypcja aktu małżeństwa do rejestru stanu cywilnego, to państwo członkowskie jest zobowiązane stosować ten sposób bez rozróżnienia do małżeństw zawieranych przez osoby tej samej płci oraz małżeństw zawieranych przez osoby odmiennej płci.
Jak wynika z powyższego, do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa. Powołana przez Panów interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z 24 września 2026 r. (znak: DTS6.8022.6.2026, Dz. Urz. MFiG poz. 88) potwierdza, że pary jednopłciowe, które zawarły małżeństwo w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i dokonały transkrypcji aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego, traktowane są w prawie podatkowym jak małżonkowie. Ww. interpretacja ogólna odnosi się wprost do małżeństw zawartych w jednym z krajów Unii Europejskiej.
W przypadku gdy polscy obywatele (osoby tej samej płci) zawrą związek małżeński w kraju nienależącym do Unii Europejskiej, małżeństwo to nie będzie objęte prawami i obowiązkami podatkowymi wynikającymi z ustaw wskazanych w interpretacji ogólnej. Na powyższe nie będzie miało wpływu, że małżonkowie pozostają obywatelami UE oraz że dokonano transkrypcji aktu małżeństwa do polskich akt stanu cywilnego, jak również że pozostają we wspólności majątkowej zgodnie z prawem kraju, w którym zawarty został związek małżeński. Polska do tej pory nie ustanowiła procedur, które dopuszczałyby małżeństwo osób tej samej płci, którzy zawarli związek małżeński poza granicami Unii Europejskiej.
Wyżej wskazanej interpretacji ogólnej nie można interpretować w sposób rozszerzający i rozciągać jej na małżeństwa zawarte na całym świecie. Dodatkowo wyjaśniam, że transkrypcja zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego nie daje automatycznie prawa do ulg i zwolnień. Prawo takie może przysługiwać po spełnieniu wszystkich przesłanek przewidzianych ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc pod uwagę, że małżeństwa osób tej samej płci zawarte poza granicami Unii Europejskiej nie są obecnie uznawane za małżeństwa na gruncie polskich przepisów, wobec czego nie znajdą do niego zastosowania polskie przepisy prawa, w tym odnoszące się do kwestii wspólnego rozliczenia małżonków na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy istnienia wspólności majątkowej pomiędzy tymi osobami w oparciu o przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zatem, nie mogą Panowie dokonać korekty odrębnie złożonych zeznań podatkowych za lata 2022-2025, ani złożyć wspólnego zeznania podatkowego za 2026 rok i lata następne. Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panów i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Powołana przez Panów interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Panów sprawy, ani do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
W odniesieniu zaś do przywołanych przez Panów wyroków sądów administracyjnych wskazuję, że jakkolwiek wyroki sądów kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Panów sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Panów, którzy zastosują się do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a, 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.