Opis stanu faktycznego
8 marca 2005 roku zaciągnęli Państwo w (…) S.A. wspólny kredyt hipoteczny w walucie obcej (CHF) na zakup lokalu mieszkalnego. Udostępniony przez Bank czysty kapitał kredytu wynosił nominalnie 128.783,43 zł. Nieruchomość ta została obciążona hipoteką na rzecz Banku. Celem kredytu było sfinansowanie zakupu mieszkania, aby zaspokoić własne potrzeby mieszkaniowe. Nadal mieszkają Państwo w kupionej nieruchomości, a kredyt spłacili Państwo z majątku wspólnego. Spłata kredytu następowała poprzez miesięczne wpłaty dokonywane z prywatnego rachunku bankowego prowadzonego w walucie PLN na rachunek banku.
Wpłaty dokonywane były w walucie PLN po przeliczeniu kwoty raty wyrażonej w CHF przy zastosowaniu kursów sprzedaży waluty CHF. Kredyt został w całości spłacony przez Państwa przedterminowo w dniu 8 sierpnia 2019 roku. Łączna suma wszystkich Państwa wpłat (rat kapitałowo-odsetkowych) wniesionych fizycznie do Banku w całym okresie kredytowania wynosiła 215.405,28 zł. W latach 2006-2015, spłacając ww. kredyt, korzystali Państwo z tzw. ulgi odsetkowej (wykazywanej w załącznikach PIT-D), odliczając od dochodu zapłacone odsetki od kredytu.
Z uwagi na powzięcie przez Państwa wiedzy o tym, że zawarta umowa o kredyt mogła zawierać niedozwolone klauzule umowne, postanowili Państwo wystąpić do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej i zasądzenie zwrotu wszelkich wpłaconych sum. W toku procesu Bank wystąpił z propozycją ugodowego zakończenia sporu. 19 sierpnia 2026 r. zawarli Państwo z bankiem ugodę pozasądową.
W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, w wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony uznały, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości, a ponadto Bank zobowiązał się do zapłaty na Państwa rzecz następujących kwot, o których mowa w treści ugody: § 4 pkt 3 ugody: „Strony oświadczają, że w związku z zawarciem Ugody oraz cofnięciem przez Kredytobiorcę powództwa wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w całości, o którym mowa w ust. 1 powyżej, Bank zobowiązuje się do zwrotu dwukrotności kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości 21.600,00 PLN (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy sześćset złotych polskich i 00/100) oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500,00 PLN (słownie: pięćset złotych polskich i 00/100)”; § 4 pkt 4 ugody: „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową 144.391,14 PLN (słownie: sto czterdzieści cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt jeden złotych polskich i 14/100) na rachunek należący do …...numer ...…NIP: …..prowadzony przez .....
Kwota 87.391,14 PLN (słownie: osiemdziesiąt siedem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt jeden złotych 14/100) nie przekracza uiszczonych przez Kredytobiorcę łącznie rat kapitało - odsetkowych z tytułu wykonania Umowy i stanowi Dodatkową Kwotę, o której mowa w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR wydanej dla (…) S.A. z siedzibą w (…).
Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 57.000,00 PLN (słownie: pięćdziesiąt siedem tysięcy złotych polskich i 00/100) stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11)”. W toku procesu Bank wystąpił z propozycją ugodowego zakończenia sporu. 19 sierpnia 2026 r. zawarli Państwo z bankiem ugodę pozasądową.
1. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.
2. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 8 sierpnia 2019 r. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 8 marca 2005r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania - 239 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
3. Warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone w sposób następujący: 1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 128.783,43 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty, 2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 2,06 %; w dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,21 %, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 6,15 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego, 3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr.
WIBOR-od 2005 r” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody), 4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M” w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez (…) S.A. na stronie internetowej: https://(...).pl/dane-opoznione.
4. Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki, a niedobór - powiększał kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki.
Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę rozliczenia Umowy na dzień 8 sierpnia 2019 r., a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie. 5. W dniu 8 sierpnia 2019 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu w CHF w wysokości 65.383,45 PLN, o której mowa w pkt 3) preambuły.
6. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, z uwzględnieniem § 1 ust. 5-8, pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień 8 sierpnia 2019 r. wynosiło 8.116,98 (słownie: osiem tysięcy sto szesnaście złotych 98/100) złotych, w tym: - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 8.116,98 złotych, - odsetki bieżące: 0,00 złotych, - koszty i opłaty: 0,00 złotych.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Z Państwa punktu widzenia otrzymana kwota 144.391,14 zł stanowi zwrot środków pieniężnych nienależnie pobranych przez bank w toku wykonywania umowy kredytowej. Środki te zostały pierwotnie wpłacone przez Państwa tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych opłat, a w wyniku zawarcia ugody i ponownego przeliczenia zobowiązań stały się bankowi nienależne. Treść ugody nie wskazuje, aby w zwracanej kwocie znajdowały się jakiekolwiek odsetki, żadna część tej kwoty nie jest także wynagrodzeniem za odstąpienie od dalszych roszczeń ani odszkodowaniem. Celem podpisania ugody było dokonanie rozliczenia i zwrotu nienależnie pobranych przez bank świadczeń.
Bank odmówił Państwu udzielenia informacji co dokładnie wchodzi w skład zwracanej kwoty. Wyżej wymieniona kwota jest określona przez bank jako „kwota dodatkowa”. Mając na uwadze powyższe, nie mają Państwo możliwości ustalenia czym jest kwota 87.391,14 zł oraz kwota 57.000,00 zł, których suma tworzy zwracaną przez bank „kwotę dodatkową” w wysokości 144.391,14 zł. W treści zawartej ugody bank nie wyodrębnił ani nie zdefiniował żadnej z kwot jako „odsetki”.
Ponieważ łączna kwota zwrotu (144.391,14 zł) jest znacząco niższa niż suma wszystkich rat kapitałowo-odsetkowych spłaconych przez lata do banku (215.405,28 zł), uznają Państwo, że otrzymana suma stanowi wyłącznie zwrot nienależnie pobranego kapitału. Wobec braku jakichkolwiek zapisów w ugodzie o zwrocie odsetek oraz odmowy udzielenia szczegółowych informacji ze strony banku, brak jest podstaw do domniemywania, że zwracana kwota zawiera odsetki. W ramach umowy zwartej przez Państwa z kancelarią, kancelarii przysługuje zwrot kosztów zastępstwa prawnego do wysokości stanowiącej równowartość kosztów zastępstwa procesowego uzyskanych w drodze ugody.
Zgodnie z treścią ugody, bank zobowiązał się do zapłaty kwoty 21.600,00 zł (dwukrotność kosztów procesu) bezpośrednio na rachunek reprezentującej nas kancelarii prawnej. W zawartej ugodzie jest mowa o wypłacie „kwoty dodatkowej”. Ponieważ łączny zwrot z ugody (144.391,14 zł) jest mniejszy niż suma wszystkich dokonanych wpłat (215.405,28 zł), kwota ponad 70.000,00 zł bezpowrotnie pozostała w Banku. W konsekwencji należy uznać, że to w tej właśnie nieodzyskanej kwocie mieszczą się zapłacone w przeszłości odsetki.
Ugoda w żaden sposób nie rozróżnia, nie wydziela ani nie odnosi się do rat, w stosunku do których w przeszłości korzystali Państwo z ulgi odsetkowej, jak również do tych, przy których z niej Państwo nie korzystali. W odniesieniu do pytania, w jaki sposób została przez bank rozliczona kwota odliczonych wcześniej od dochodu odsetek, jednoznacznie wskazują Państwo, że bank odmówił udzielenia takiej informacji i nie wyodrębnił w ugodzie jakiejkolwiek kwoty stanowiącej zwrot odsetek objętych ulgą.
Wobec odmowy udzielenia informacji ze strony banku, brak jest jakichkolwiek podstaw formalnych i dowodów na to, aby wypłacona kwota obejmowała fizyczny zwrot dokładnie tych odsetek, które uprzednio uwzględniono w ramach ulgi.
Pytania
1. Czy wypłacone przez bank kwoty 57.000,00 zł z PIT-11 i 87.391,41 zł (będące składowymi wypłaconej przez bank kwoty dodatkowej 144.391,14 zł) stanowią przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, czy też kwoty ta są neutralne podatkowo, a w konsekwencji podatek do zapłaty od otrzymanej kwoty dodatkowej wyniesie 0,00 zł w sytuacji gdy łączna suma zwrotu z ugody (144.391,14 zł) jest znacznie niższa niż suma Państwa wpłat do Banku wynosząca 215.405,28 zł?
2. Czy w związku z zawarciem ww. ugody pozasądowej, mają Państwo obowiązek na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy o PIT doliczyć do dochodu w zeznaniu za rok 2026 kwotę ulgi odsetkowej lub jej części, z której korzystali Państwo w latach 2006-2015, spłacając ww. kredyt? 3. Czy otrzymana od Banku na podstawie ugody kwota 21.600,00 PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 500,00 PLN tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych i nie podlegają opodatkowaniu?
4. Czy w przypadku uznania, że wypłacana przez Bank kwota 57.000,00 zł, o której mowa w pytaniu 1 nie podlega opodatkowaniu, to w sytuacji wystawienia przez Bank PIT-11 na tę kwotę, mogą Państwo pominąć ją w rocznym zeznaniu podatkowym (z uwagi na fakt, że kwota ta nie stanowi przychodu)?
Państwa stanowisko w sprawie
W zakresie pytania nr 1 (dotyczącego kwoty 57.000,00 zł z PIT-11 i kwoty 87.391,41 zł): W Państwa ocenie, wypłacone przez bank kwoty 57.000,00 zł z PIT-11 i 87.391,41 zł (stanowiące składowe kwoty dodatkowej 144.391,14 zł) nie stanowią przychodu, wobec czego nie podlegają opodatkowaniu. Kwoty rat kredytu były uiszczane z dochodów, które były już opodatkowane, stąd zwrot należności zgodnie z ugodą zawartą z bankiem jest jedynie zwrotem nienależnie pobranych rat kredytu. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.
Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Kwota dodatkowa, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w kwocie 215.405,28 zł wpłaconej przez Państwa podczas spłaty kredytu hipotecznego, a jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta jest dla Państwa neutralna podatkowo. W zakresie pytania nr 2 (dotyczącego dawnej ulgi odsetkowej): W Państwa ocenie, brak jest podstaw do doliczenia do dochodu kwoty dawnej ulgi odsetkowej na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy o PIT.
Przepis ten nakazuje doliczenie wyłącznie w przypadku otrzymania zwrotu uprzednio odliczonych kwot. Bank, mimo Państwa wniosków o udzielenie informacji co składa się na wypłaconą kwotę dodatkową 144.391,14 zł, odmówił takiego zestawienia. W zawartej ugodzie jest mowa o wypłacie „kwoty dodatkowej”, w żadnym miejscu bank nie wskazuje, że zwracana kwota jest zwrotem odsetek. Nałożenie obowiązku podatkowego w tym przypadku naruszałoby art. 2a Ordynacji podatkowej (zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika). W Państwa przypadku nie miało miejsca umorzenie kredytu, jego części lub odsetek.
W zakresie pytania nr 3 (dotyczącego kosztów procesu): W Państwa ocenie, kwoty 21.600,00 zł oraz 500,00 zł otrzymane tytułem zwrotu kosztów procesu są w całości zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. W ramach umowy zawartej z kancelarią prawną zwrot kosztów zastępstwa procesowego uzyskanych w drodze ugody przysługuje kancelarii. W zakresie pytania nr 4 (dotyczącego obowiązku wykazania kwoty PIT-11 w zeznaniu rocznym): Państwa zdaniem, wypłacana przez Bank kwota dodatkowa 57.000,00 zł wykazana przez Bank w informacji PIT-11 nie stanowi przychodu, a w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W takim przypadku, mimo wystawienia przez Bank informacji PIT-11, nie będą Państwo zobowiązani do wykazania ww. kwoty w rocznym zeznaniu podatkowym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.
W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. Źródła przychodów W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Wskazali Państwo, że na podstawie ugody bank wypłacił Państwu określoną kwotę i dokonał zwrotu kosztów procesu. Powzięli Państwo wątpliwość, jakie będą dla Państwa skutki podatkowe tych czynności. Wypłata określonej kwoty Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku.
Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody.
Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty Z opisu sprawy wynika, że w ramach zawartej z bankiem ugody otrzymali Państwo od banku zwrot kwoty 87.391,14 zł oraz kwoty 57.000,00 zł, przy czym łączna suma wypłaconych kwot, tj. 144.391,14 zł mieściła się w kwotach wpłaconych przez Państwa do banku w trakcie trwania umowy kredytowej. Środki te zostały pierwotnie wpłacone przez Państwa tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych opłat, a w wyniku zawarcia ugody i ponownego przeliczenia zobowiązań stały się bankowi nienależne.
W przypadku zwrotu środków pieniężnych, które klient wcześniej wpłacał do Banku tytułem umowy kredytu - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
Niezależnie od nazewnictwa wypłaty tej kwoty - skoro kredytobiorca otrzymuje zwrot kwot, które mieściły się w kwotach faktycznie przez niego płaconych, a zatem nie otrzymuje nic ponad swoje własne wpłaty, to taka wypłata jest dla kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skoro faktycznie bank wypłacił Państwu kwoty, które stanowiły zwrot środków nienależnie pobranych przez bank tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz wypłacone kwoty mieściły się w kwocie wpłaconej przez Państwa do banku podczas spłacania rat kredytu, to z tytułu wypłaty tych kwot nie ciąży na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania nr 1 Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. Wskazuję, że samo wystawienie informacji PIT-11 nie przesądza o obowiązku wykazania i opodatkowania danej kwoty w zeznaniu rocznym.
Kluczowy jest rzeczywisty charakter wypłaconego świadczenia i to, czy podlega ono zwolnieniu z podatku dochodowego (PIT) na podstawie przepisów prawa, a nie sama decyzja podmiotu, który ten dokument sporządził. Zasadą podatku dochodowego jest zasada samoopodatkowania. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia przychodów, uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości i obliczenia podatku. Zatem pomimo wystawienia przez Bank informacji PIT-11 w zakresie kwoty 57.000,00 zł, nie są Państwo zobowiązani do wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym, gdyż jak już wyżej wskazano, kwota ta nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu.
Państwa stanowisko do pytania Nr 4 również jest prawidłowe. Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny: Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Na podstawie art. 96 ww. ustawy: Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).
W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego: Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 ze zm.): Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki. W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy: Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów. Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.
Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Skutki podatkowe związane ze zwrotem kosztów zastępstwa procesowego należy odnosić bezpośrednio do Kredytobiorcy, niezależnie od dalszych rozliczeń pomiędzy Kredytobiorcą, a pełnomocnikiem reprezentującym kredytobiorcę. Nie ma zatem znaczenia, czy „technicznie” zwrot kosztów dokonywany jest na konto kredytobiorcy, czy bezpośrednio na konto kancelarii prowadzącej sprawę.
Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że w ramach ugody zawartej przez Państwa z kancelarią, kancelarii przysługuje zwrot kosztów zastępstwa prawnego do wysokości stanowiącej równowartość kosztów koszów zastępstwa procesowego uzyskanych w drodze ugody. Jeśli faktycznie cała zwrócona przez bank kwota została przeznaczona na pokrycie kosztów zastępstwa prawnego, to wypłata takiej kwoty jest neutralna podatkowo. Mając na uwadze powyższe, zwrot ten nie będzie stanowić przysporzenia po Państwa stronie i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W tej kwestii (pytanie nr 3) Państwa stanowisko także jest prawidłowe.
Ulga odsetkowa Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że w latach 2006-2015 spłacając kredyt, o którym mowa we wniosku, korzystali Państwo z tzw. ulgi odsetkowej wykazywanej w załącznikach PIT-D, odliczając od dochodu zapłacone odsetki od kredytu.
Zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że: Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z: 1. budową budynku mieszkalnego albo 2. wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo 3. zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo 4. nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych odliczeń, gdyż są one limitowane. Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy: Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.
Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy: Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia. Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy: Odliczenia dotyczą zapłaconych łącznie przez oboje małżonków.
Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń dokonuje się zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu jednego z małżonków. Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w ramach praw nabytych. Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.
U. Nr 217 poz. 1588) - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.: Podatnikowi, któremu w latach 2002 - 2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie prawo odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. Rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek, z którymi związana była ulga odsetkowa Dla oceny skutków podatkowych Państwa sytuacji istotne jest, czy w wyniku ugody otrzymali Państwo również zwrot odsetek, z którymi związane było Państwa prawo do korzystania z tej ulgi.
Samo podpisanie ugody z bankiem nie ma wpływu na rozmiar zobowiązania podatkowego w momencie składania wcześniejszych zeznań podatkowych. Dopiero wzajemne rozliczenia między bankiem i kredytobiorcą mogą mieć wpływ na zastosowanie ulgi odsetkowej. W przypadku zwrotu tych odsetek, ustawodawca przewidział rozwiązane dla tego rodzaju, szczególnych sytuacji.
Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone. Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek.
Jeśli więc wynikiem ugody był m.in. zwrot odliczonych wcześniej odsetek, to w zeznaniu rocznym za rok wypłaty tej należności trzeba będzie ją doliczyć do podstawy opodatkowania (dochodu). Z przedstawionych przez Państwa informacji nie wynika jednoznacznie, że w zwrocie dokonanym przez bank nie mieściły się odsetki, co do których korzystali Państwo z ulgi odsetkowej, a sam fakt, że ugoda z bankiem nie wyodrębnia kwot stanowiących zwrot odsetek odliczonych wcześniej nie zwalnia z obowiązku wykazania zwróconych kwot odsetek w zeznaniu podatkowym.
Skoro ugoda nie rozróżnia ani nie wydziela tych rat, w stosunku do których korzystali Państwo z ulgi odsetkowej, ale też nie rozróżnia ani nie wydziela tych, co do których Państwo nie korzystali z tej ulgi, to trudno zgodzić się z Państwa stwierdzeniem, że zapłacone w przeszłości odsetki mieszczą się w kwocie nieodzyskanej, a nie w kwocie zwróconej przez bank. W opisie sprawy wskazali Państwo, że z Państwa punktu widzenia środki te zostały pierwotnie wpłacone przez Państwa tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych opłat, a wyniku zawarcia ugody i ponownego przeliczenia stały się bankowi nienależne.
Zatem z powyższego stwierdzenia można wywnioskować, że w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązania nienależne stały się spłaty zarówno w części kapitałowej, jak i w części odsetkowej. Wskazuję, że zasadą podatku dochodowego jest zasada samoopodatkowania. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia przychodów, uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości i obliczenia podatku. W związku z powyższym, to na podatniku jest obowiązek ustalenia i udowodnienia, w jakiej wysokości zwrócone przez bank odsetki w ramach spłacanych rat kapitałowo-odsetkowych były uprzednio odliczone w ramach ulgi odsetkowej.
Przy czym kwestia obliczenia wartości kwot podlegających uwzględnieniu na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy nie może być przedmiotem interpretacji, lecz podlega weryfikacji w toku ewentualnego postępowania podatkowego. Interpretacja indywidualna w odróżnieniu od aktu administracyjnego nie jest bowiem skierowana wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz rozstrzyga czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Wydanie interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia zobowiązania podatkowego.
Powyższe oznacza, że jeżeli obliczając podatek należny, dokonywali Państwo odliczeń od dochodu (podstawy obliczenia podatku lub podatku), to w sytuacji, gdy w otrzymanym w 2026 roku zwrocie mieścił się zwrot odsetek, co do których korzystali Państwo z ulgi odsetkowej, zwróconą kwotę odsetek należy wykazać w zeznaniu rocznym. Dodatkowo wyjaśniam, że w przypadku kredytu zaciągniętego przez małżonków odliczenia dokonuje ten, kto spłaca kredyt. Jeżeli z zaświadczenia z banku nie wynika, kto ile spłacił, przyjmuje się, że małżonkowie dokonali spłaty w częściach równych, chyba że wykażą oni w jakiej wysokości faktycznie ponieśli wydatki.
Zatem zgodnie z powołanym wyżej art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek doliczenia ciąży na podatniku, który dokonywał odliczenia, niezależnie od tego czy rozliczał się indywidualnie, czy wspólnie z małżonkiem. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest więc nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych przez Państwa informacji. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis zdarzenia jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Powołana przez Państwa interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Państwa sprawy ani do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.