Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Jest Pan obywatelem polskim. Do dnia 11 sierpnia 2026 r. miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”). W dniu 11 sierpnia 2026 r. wyjechał Pan z Polski do Hongkongu (Specjalnego Regionu Administracyjnego Chińskiej Republiki Ludowej) z zamiarem stałego pobytu. Przeprowadzka ma charakter definitywny. Nie zamierza Pan wracać do Polski na stałe. Przed wyjazdem wymeldował się Pan z pobytu stałego w Polsce i zgłosił wyjazd za granicę w trybie przepisów o ewidencji ludności.
Od dnia 17 sierpnia 2026 r. wykonuje Pan pracę najemną na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z pracodawcą mającym siedzibę w Hongkongu. Praca jest i będzie wykonywana na terytorium Hongkongu, przy czym incydentalnie, w ramach krótkotrwałych podróży służbowych (rzędu dwóch-trzech tygodni), może być wykonywana także na terytorium innych państw, z wyłączeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zdarzenie przyszłe). Dochody z tej pracy podlegają opodatkowaniu w Hongkongu podatkiem od wynagrodzeń (salaries tax).
Sytuacja osobista i majątkowa Wnioskodawcy przedstawia się następująco: 1) Nie ma Pan małżonka ani dzieci; nie prowadzi Pan w Polsce wspólnego gospodarstwa domowego z nikim. 2) Nie posiada Pan w Polsce nieruchomości ani lokalu mieszkalnego pozostającego do Pana dyspozycji. 3) Bezpośrednio po przyjeździe do Hongkongu zamieszkał Pan w lokalu tymczasowym; w okresie najbliższych dwóch miesięcy zamierza Pan zawrzeć długoterminową umowę najmu mieszkania w Hongkongu na własne potrzeby mieszkaniowe (zdarzenie przyszłe).
4) Rozpoczął Pan procedurę otwarcia rachunku w banku w Hongkongu (bank przeprowadza weryfikację); po jej zakończeniu na ten rachunek przeniesiona zostanie obsługa Pana bieżących finansów i docelowo na niego będzie wpływać wynagrodzenie za pracę (zdarzenie przyszłe). Posiada Pan również rachunek bankowy w banku w Polsce o charakterze pomocniczym. 5) Nie prowadzi Pan w Polsce działalności gospodarczej ani nie uczestniczy w polskich spółkach. 6) Po dniu 11 sierpnia 2026 r. nie osiąga i nie zamierza Pan osiągać żadnych dochodów ze źródeł położonych na terytorium Polski. 7) W 2026 r., do dnia wyjazdu, przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 183 dni.
W kolejnych latach podatkowych Pana pobyty w Polsce ograniczą się do krótkotrwałych odwiedzin i nie przekroczą łącznie 183 dni w roku podatkowym (zdarzenie przyszłe). Wskazuje Pan, że pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Hongkongiem nie obowiązuje umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, a umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej z dnia 7 czerwca 1988 r. nie ma zastosowania do terytorium Hongkongu.
Pytania
1) Czy w związku z przeniesieniem w dniu 11 sierpnia 2026 r. ośrodka interesów życiowych do Hongkongu z tym dniem przestał Pan podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i od tego dnia podlega Pan wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, mimo że w 2026 r. Pana pobyt na terytorium Polski przekroczył 183 dni?
2) Czy dochody z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Hongkongu lub, incydentalnie w ramach podróży służbowych, na terytorium innych państw poza Rzecząpospolitą Polską, uzyskiwane przez Pana od dnia 11 sierpnia 2026 r. (w tym dochody uzyskane w okresie zamieszkiwania w lokalu tymczasowym, przed zawarciem długoterminowej umowy najmu), podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce i czy jest Pan obowiązany wykazać je w zeznaniu rocznym składanym w Polsce?
Pana stanowisko w sprawie
Ad. 1. Pana zdaniem, z dniem 11 sierpnia 2026 r. przestał Pan podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i od tego dnia podlega wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 2a ustawy o PIT). Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę fizyczną, która: (1) posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub (2) przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Z dniem wyjazdu, w sposób definitywny przeniósł Pan ośrodek interesów życiowych do Hongkongu: tam znajduje się Pana jedyne miejsce zamieszkania, jedyne źródło dochodów (praca najemna na czas nieokreślony na rzecz hongkońskiego pracodawcy) oraz centrum aktywności życiowej; tam również, po zakończeniu trwającej procedury bankowej, prowadzona będzie obsługa jego bieżących finansów.
W Polsce nie pozostawił Pan małżonka, dzieci, nieruchomości ani lokalu pozostającego do Pana dyspozycji, nie prowadzi Pan w Polsce działalności gospodarczej i nie osiąga Pan dochodów ze źródeł polskich; jedyną pozostałą więzią jest pomocniczy rachunek bankowy, który nie może przesądzać o położeniu centrum interesów gospodarczych.
Jak wskazano w objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce, zmiana rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego: podatnik do dnia przeniesienia ośrodka interesów życiowych za granicę podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a od tego dnia wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Okoliczność, że w roku wyjazdu Pana pobyt w Polsce przekroczył 183 dni, nie stoi temu na przeszkodzie: przekroczenie tego progu nastąpiło w okresie, w którym i tak podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast od dnia definitywnego przeniesienia ośrodka interesów życiowych brak jest podstaw do dalszego traktowania Pana jak polskiego rezydenta podatkowego. Okoliczność, że bezpośrednio po przyjeździe korzysta Pan z lokalu tymczasowego, nie wpływa na powyższą ocenę. O przeniesieniu ośrodka interesów życiowych decyduje definitywny charakter przeprowadzki oraz całokształt więzi osobistych i gospodarczych, a nie forma zakwaterowania w pierwszym okresie pobytu. Ad.
2. Pana zdaniem, dochody z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Hongkongu lub incydentalnie, w ramach podróży służbowych, na terytorium innych państw poza Rzecząpospolitą Polską, uzyskiwane od dnia 11 sierpnia 2026 r., nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce i nie jest Pan obowiązany wykazywać ich w polskim zeznaniu rocznym. Od dnia 11 sierpnia 2026 r. podlega Pan w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 3 ust. 2a ustawy o PIT).
O miejscu osiągania dochodu z pracy najemnej decyduje miejsce faktycznego wykonywania pracy (art. 3 ust. 2b pkt 1 ustawy o PIT). Dochody z pracy wykonywanej fizycznie na terytorium Hongkongu, jak również, incydentalnie w ramach podróży służbowych, na terytorium innych państw poza Rzecząpospolitą Polską, na rzecz pracodawcy z siedzibą w Hongkongu, nie stanowią dochodów osiąganych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 2b ustawy o PIT. Nie podlegają zatem opodatkowaniu w Polsce, niezależnie od tego, czy zostały uzyskane w okresie zamieszkiwania w lokalu tymczasowym, czy po zawarciu długoterminowej umowy najmu.
W konsekwencji, stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o PIT, w zeznaniu rocznym za 2026 r. wykaże Pan wyłącznie dochody uzyskane do dnia 11 sierpnia 2026 r., tj. w okresie podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast za lata kolejne, wobec braku dochodów osiąganych na terytorium Polski, nie będzie obowiązany do składania zeznań rocznych w Polsce. Brak umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Hongkongiem pozostaje bez wpływu na powyższe, ponieważ metody unikania podwójnego opodatkowania (w tym metoda proporcjonalnego odliczenia z art. 27 ust. 9 i 9a ustawy o PIT) dotyczą wyłącznie dochodów osób podlegających w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy: Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; 4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; 5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; 5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa; 6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; 7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; 8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące. Według art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Z wniosku wynika, że 11 sierpnia 2026 r. wyprowadził się Pan do Hongkongu z zamiarem stałego pobytu. Przeprowadzka ma charakter definitywny. Hongkong jest Specjalnym Regionem Administracyjnym Chińskiej Republiki Ludowej.
Na mocy art. 1 umowy z dnia 7 czerwca 1988 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1989 r. Nr 13 poz. 65; dalej: umowa polsko - chińska): Niniejsza umowa dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub w obu Umawiających się Państwach. W świetle art. 3 ust. 1 lit. c) umowy polsko - chińskiej: W rozumieniu niniejszej umowy, jeżeli z jej treści nie wynika inaczej określenia „Umawiające się Państwo” i „drugie Umawiające się Państwo” oznaczają odpowiednio Polskę lub Chiny.
Stosownie do art. 3 ust. 1 lit. b) umowy polsko-chińskiej: Określenie „Chiny” oznacza Chińską Republikę Ludową; użyte w znaczeniu geograficznym oznacza terytorium Chińskiej Republiki Ludowej, włączając jej obszar morski, na którym stosowane jest chińskie prawo podatkowe, oraz obszar znajdujący się poza morzem terytorialnym, w którym Chińska Republika Ludowa wykonuje zgodnie z prawem międzynarodowym suwerenne prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i podglebia oraz ich zasobów naturalnych.
Pismem z dnia 16 października 2007 r. znak: (…), przekazanym zgodnie z procedurą wymiany informacji, regulowaną w art. 26 ust. 1 umowy polsko - chińskiej, władze chińskie potwierdziły, że postanowienia umowy polsko - chińskiej nie mają zastosowania do Hongkongu. Zgodnie z prawem chińskim Hongkong ma własną niezależną jurysdykcję prawno-podatkową i system egzekucji prawa w sprawach podatkowych. Polska nie zawarła z Hongkongiem umowy o unikania podwójnego opodatkowania.
Skoro postanowienia polsko - chińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie mają zastosowania do Specjalnego Regionu Administracyjnego Chińskiej Republiki Ludowej - Hongkongu oraz Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Hongkongiem to w Pana sprawie zastosowanie znajdą przepisy polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.
Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności. Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym. W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne.
W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że prowadzi Pan samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma Pan małżonka ani dzieci. Do 11 sierpnia 2026 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. W dniu 11 sierpnia 2026 r. wyjechał Pan do Hongkongu z zamiarem stałego pobytu. Przeprowadzka ma charakter definitywny. Nie zamierza Pan wracać do Polski. Nie posiada Pan w Polsce nieruchomości ani lokalu mieszkalnego pozostającego do Pana dyspozycji. Bezpośrednio po przyjeździe do Hongkongu zamieszkał Pan w lokalu tymczasowym. W najbliższym okresie zamierza Pan zawrzeć w Hongkongu długoterminową umowę najmu mieszkania w Hongkongu na własne potrzeby mieszkaniowe.
Nie prowadzi Pan w Polsce działalności gospodarczej ani nie uczestniczy w polskich spółkach. Po dniu 11 sierpnia 2026 r. nie osiąga i nie zamierza Pan osiągać żadnych dochodów ze źródeł położonych na terytorium Polski. Od dnia 17 sierpnia 2026 r. wykonuje Pan pracę najemną na podstawie umowy o pracę z pracodawcą mającym siedzibę w Hongkongu. Praca jest i będzie wykonywana na terytorium Hongkongu, przy czym incydentalnie, w ramach krótkotrwałych podróży służbowych (rzędu dwóch-trzech tygodni), może być wykonywana także na terytorium innych państw, z wyłączeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W 2026 r., do dnia wyjazdu, przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 183 dni.
W kolejnych latach podatkowych Pana pobyty w Polsce ograniczą się do krótkotrwałych odwiedzin i nie przekroczą łącznie 183 dni w roku podatkowym. Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że bez wątpienia ośrodek Pana interesów życiowych od 11 sierpnia 2026 r. (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) nie znajduje i nie będzie znajdował się w Polsce. Zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Zatem, do dnia Pana wyjazdu (11 sierpnia 2026 r.) posiadał Pan miejsce zamieszkania i podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W Polsce podlegał Pan opodatkowaniu od wszystkich uzyskanych przez Pana dochodów. Sytuacja zmieniła się w momencie Pana przeprowadzki do Hongkongu.
Od tego dnia nie posiada i nie będzie Pan posiadał w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem podlega i będzie Pan podlegał (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega i będzie Pan podlegał opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym przypadku nie ma znaczenia Pana pobyt w 2026 r. na terytorium Polski powyżej 183 dni, bowiem ma zastosowanie tzw. łamana rezydencja podatkowa, tj. zmiana rezydencji podatkowej w trakcie roku podatkowego.
W takiej sytuacji pobyt w Polsce - w świetle art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy - należy rozpatrywać od momentu zmiany miejsca zamieszkania, a nie w całym roku podatkowym. Od momentu zmiany miejsca zamieszkania - wyjazdu z Polski - Pana pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie przekroczył 183 dni.
Pana dochody z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Hongkongu lub, incydentalnie w ramach podróży służbowych, na terytorium innych państw poza Rzecząpospolitą Polską, uzyskiwane przez Pana od dnia 11 sierpnia 2026 r. (w tym dochody uzyskane w okresie zamieszkiwania w lokalu tymczasowym, przed zawarciem długoterminowej umowy najmu), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce i nie jest Pan obowiązany wykazać ich w zeznaniu rocznym składanym w Polsce. Ponadto, w tym miejscu wskazuję, że metodę o unikaniu podwójnego opodatkowania podatnik stosuje rozliczając się w państwie swojego zamieszkania.
Skoro, od 11 sierpnia 2026 r. nie posiada Pan miejsca zamieszkania w Polsce, to nie ma w Pana sprawie zastosowania metoda o unikaniu podwójnego opodatkowania w Polsce. Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.