Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 25 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka wykonuje działalność gospodarczą związaną z poborem, uzdatnieniem i dostarczaniem wody oraz odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków. Spółka wykonuje usługi m.in. w zakresie wodociągowo-kanalizacyjnym, roboty ogólnobudowlane, eksploatuje sieci kanalizacji deszczowej, świadczy usługi pogrzebowe i zarządzania cmentarzami, usługi związane z utrzymaniem czystości i zagospodarowaniem terenów zieleni oraz usługi związane z utrzymaniem dróg w czasie zimy. Spółka świadczy ww. usługi głównie na rzecz gminy A. (dalej: „Gmina”). Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”), Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, zadania własne Gminy obejmują m.in. utrzymanie czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych. Spółka zawarła z Gminą następujące umowy dotyczące prowadzenia Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych na terenie Gminy (dalej jako: „PSZOK”): umowa wykonawcza nr (…), umowa wykonawcza nr (…) wraz z aneksem (dalej: „Umowy”).
Spółka pragnie wskazać, iż ww. umowy obowiązywały od 1 lutego 2020 r. do 31 października 2021 r. Obecnie Spółka nie prowadzi już PSZOK.
W ramach przedmiotowych Umów Spółka była zobowiązana w szczególności do wykonywania następujących czynności: prowadzenie akcji edukacyjnej promującej selektywną zbiórkę odpadów dotyczącą segregacji odpadów komunalnych; zapewnienie funkcjonowania PSZOK, umożliwiając właścicielom nieruchomości z terenu Gminy nieodpłatne przekazywanie zgromadzonych odpadów segregowanych; prowadzenie w formie elektronicznej i papierowej ewidencji podmiotów oraz nieruchomości, z których przekazywane są odpady komunalne do PSZOK w Gminie; przekazywanie odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania uprawnionym podmiotom; wyposażenie i utrzymywanie w odpowiednim stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym kontenerów, pojemników oraz terenu całego PSZOK.
Za realizację usługi prowadzenia PSZOK Spółka wystawiała faktury VAT za każdy miesiąc. Wynagrodzenie kalkulowane było w oparciu o wynagrodzenie pracownika bezpośrednio obsługującego PSZOK, media (prąd, woda, kanalizacja sanitarna), podatki, opłaty lokalne i administracyjne, monitoring wizyjny, drobne materiały eksploatacyjne, koszty ogólnozakładowe. Spółka powzięła wątpliwość co do prawidłowej stawki VAT, którą powinny być opodatkowane świadczone w przeszłości usługi utrzymania prowadzenia PSZOK.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego Pytanie 1: na czym polegają poszczególne czynności wymienione we wniosku, tj.: prowadzenie akcji edukacyjnej promującej selektywną zbiórkę odpadów dotyczącą segregacji odpadów komunalnych; zapewnienie funkcjonowania PSZOK, umożliwiające właścicielom nieruchomości z terenu Gminy nieodpłatne przekazywanie zgromadzonych odpadów segregowanych; prowadzenie w formie elektronicznej i papierowej ewidencji podmiotów oraz nieruchomości, z których przekazywane są odpady komunalne do PSZOK w Gminie; przekazywanie odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania uprawnionym podmiotom; wyposażenie i utrzymanie w odpowiednim stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym kontenerów, pojemników oraz terenu całego PSZOK?
Odpowiedź: Spółka informuje, że wskazane w pytaniu czynności łącznie przyczyniały się do realizacji powierzonego Spółce zadania, jakim było zbieranie, zagospodarowanie i unieszkodliwianie odpadów w Gminie A. (dalej: „Gmina”) poprzez prowadzenie PSZOK, które polegały na: edukowaniu mieszkańców w zakresie selektywnego zbierania i przekazywania odpadów, zapewniając realizację warunków określonych w art. 3 ust. 2 pkt. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733, ze zm.; dalej: „ustawa o utrzymaniu czystości”), tj. możliwość podziału odpadów komunalnych co najmniej na: papier, metal tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady.
W tym celu pracownicy merytoryczni Spółki wspierali przygotowanie przez Gminę ulotek informacyjnych wdrażających u mieszkańców system prawidłowej segregacji odpadów, jak również informowali mieszkańców o prawidłowości (bądź nie) segregacji odpadów w momencie ich dostarczenia do PSZOK; prowadzeniu przez Spółkę PSZOK w sposób umożliwiający przyjmowanie od mieszkańców, zebranych w sposób selektywny odpadów komunalnych.
Spółka prowadziła PSZOK na wyodrębnionym i udostępnionym przez Gminę terenie, ponosząc wyłączną odpowiedzialność za bezpieczeństwo procesów wykonywanych w ramach umowy oraz zapewniając ciągłość świadczonych usług zgodnie z przepisami ustawy o odpadach, a także ustawy o utrzymaniu czystości i porządku oraz przepisami prawa miejscowego.
Spółka była odpowiedzialna za przyjmowanie segregowanych odpadów od mieszkańców z terenu Gminy, nieprzyjmowanie odpadów niespełniających warunków ich przyjęcia (odpady nieposegregowane, odpady zanieczyszczone), przyjmowanie odpadów od mieszkańców spoza terenu Gminy, ewidencjonowanie przyjętych odpadów oraz zapewnienie realizacji postanowień regulaminu PSZOK udostępnianego przez Gminę.
Spółka posiadała również decyzję Starosty B., w której określone zostały odpady, jakie Spółka może przyjmować na teren prowadzonego PSZOK; prowadzeniu ewidencji podmiotów oraz nieruchomości, z których przekazywane były odpady komunalne do PSZOK z podziałem na właścicieli nieruchomości zamieszkałych na terenie Gminy oraz właścicieli nieruchomości niezamieszkałych z terenu Gminy.
Prowadzona ewidencja miała na celu ustalenie wielkości i charakterystyki gromadzonych odpadów, co miało przełożenie na obowiązki związane z przekazywaniem zgromadzonych odpadów dalej, celem ich dalszego zagospodarowania; przekazywaniu zebranych selektywnych odpadów komunalnych z prowadzonego PSZOK do Regionalnego Zakładu Gospodarki Odpadami w C, prowadzonego przez (…). Spółka przekazywała zgromadzone odpady do dalszego zagospodarowania, zgodnie z wymaganymi decyzjami oraz obowiązującymi przepisami na podstawie karty przekazania odpadów.
Działania te miały na celu zapewnienie ciągłości możliwości odbierania kolejnych odpadów komunalnych; utrzymaniu w odpowiednim stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym terenu całego PSZOK oraz znajdującej się na nim infrastruktury w celu zapewnienia bezpieczeństwa zarówno pracownikom jak i mieszkańcom korzystającym z PSZOK. Wskazane czynności były niezbędne dla prowadzenia selektywnego odbioru odpadów zgodnie z przepisami prawa, w tym w szczególności z przepisami ustawy o odpadach, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku oraz przepisami prawa miejscowego.
Spółka pragnie podkreślić, że wskazane w pytaniu czynności nie były jedynymi czynnościami realizowanymi w ramach zawartej z Gminą umowy. Spółka jako profesjonalny podmiot gospodarczy, posiadający wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz posiadająca zezwolenie na zbieranie i transport odpadów stanowiących przedmiot umowy, zobowiązana była do wykonywania szeregu czynności wynikających w szczególności z ustawy o utrzymaniu czystości, ustawy o odpadach i wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych czy uchwał Rady Miejskiej w A. normujących gospodarkę odpadami komunalnymi w zakresie dotyczącym prowadzenia PSZOK.
Pytanie
2: czy powyższe czynności były ze sobą tak blisko związane, że w obiektywny sposób tworzyły niepodzielne świadczenie, którego podział byłby sztuczny? Odpowiedź: Powyższe czynności w ocenie Spółki, były ze sobą tak blisko związane, że stanowiły jedno niepodzielne świadczenie. Każda ze wskazanych czynności miała wpływ na całokształt prowadzonej gospodarki odpadami tj. zbierania, zagospodarowania i unieszkodliwiania odpadów na terenie Gminy.
Właściwe wyedukowanie mieszkańców wpływało na jakość prowadzonej i przekazywanej do PSZOK selektywnej zbiórki odpadów, dzięki czemu, Spółka miała możliwość kontroli nad gromadzonymi odpadami (m.in. również na podstawie prowadzonej ewidencji) i przez to mogła w sposób właściwy i odpowiedzialny przekazywać zgromadzone odpady do wyznaczonego podmiotu celem ich dalszego zagospodarowania. Spółka pragnie również wskazać, iż celem zawartej z Gminą umowy była realizacja zadań własnych gminy określonych w ustawie o utrzymaniu czystości, polegających na utrzymaniu czystości i porządku w Gminie m.in. poprzez obowiązkowe utworzenie PSZOK (art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości).
Spółka realizując powierzone jej zadanie działała kompleksowo, zarówno z ekonomicznego, jak i logistycznego punktu widzenia, ponieważ nabycia takiego złożonego świadczenia oczekiwała Gmina podpisując umowę ze Spółką. Wszystkie czynności wykonywane w ramach przedmiotowego świadczenia, w tym czynności wymienione w pkt. 1 Wezwania, miały na celu zebranie, zagospodarowanie i unieszkodliwienie odpadów, czemu służył zorganizowany i prowadzony przez Spółkę PSZOK.
Gmina jako nabywca realizowanego przez Spółkę świadczenia była zainteresowana nabyciem wykonywanych czynności jako całości, zatem w ocenie Spółki nie należy jej dzielić na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie złożone. Spółka wykonywała szereg czynności, które były ze sobą powiązane oraz stanowiły całość pod względem gospodarczym, dlatego zdaniem Spółki dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Wyodrębnienie którejś z czynności poza umowę (jako odrębne świadczenie) byłoby niecelowe i nieekonomiczne.
Spółka pragnie wskazać, że za kompleksowością realizowanych przez nią działań, przemawiało również ustalone w sposób ryczałtowy należne Spółce miesięczne wynagrodzenie. Ustalone wynagrodzenie obejmowało bowiem swym zakresem wszystkie koszty niezbędne do poniesienia, aby doszło do wykonania przedmiotu umowy (jako całości), związane z nałożonymi na Spółkę zobowiązaniami. Wynagrodzenie miało zatem charakter jednolity i niepodzielny oraz niezależny od zakresu i ilości zrealizowanych czynności w ramach umowy objętej Wnioskiem.
Efektem końcowym wszystkich wykonywanych przez Spółkę czynności było zebranie odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu, ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie.
Pytanie
3: czy któraś z powyższych czynności była elementem dominującym (głównym) w ramach świadczenia? Jakie okoliczności przesądzają o tym, że dany element świadczenia miał charakter dominujący? Odpowiedź: Spółka stoi na stanowisku, iż żadna z powołanych w pkt. 1 czynności nie miała charakteru dominującego. Głównym celem zawartej z Gminą umowy było zagospodarowanie odpadów poprzez prowadzenie PSZOK, tym samym Gmina nie była zainteresowana nabyciem niezależnych pojedynczych usług (jednej z kilku czynności wskazanych przez Organ w pkt. 1).
Jak bowiem wskazano w wyjaśnieniach do punktu 2) każda z realizowanych przez Spółkę czynności wpływała na właściwą realizację pozostałych czynności, których wykonanie było niezbędne, aby Spółka właściwie wywiązywała się z powierzonego jej przedmiotu umowy tj. prowadzenia PSZOK. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu złożonego Wniosku „aby dane świadczenie było uznane za kompleksowe (złożone), musi składać się z różnych działań prowadzących wspólnie do osiągnięcia jednego celu. W świadczeniu kompleksowym różne czynności razem realizują określony cel – wykonanie głównego świadczenia, na które składają się pomocnicze czynności.
Czynności pomocnicze nie są celem samym w sobie, ale są niezbędne do pełnego wykonania lub użycia świadczenia głównego”. Jak Spółka wskazała we Wniosku, świadczeniem dominującym w jej ocenie, była usługa odbioru i zagospodarowania odpadów, do realizacji której miały się przyczynić m.in. czynności wskazane w pkt. 1 Wezwania.
Pytanie
4: czy było możliwe wykonywanie każdej z czynności niezależnie od siebie? Czy między wykonywanymi przez Spółkę czynnościami istniała zależność powodująca, że czynności te nie mogły być świadczone odrębnie? Jeśli tak, na czym konkretnie polegała ta zależność? Odpowiedź: Spółka podtrzymuje stanowisko zaprezentowane we Wniosku i niniejszym uzupełnieniu Wniosku i uznaje, że wszystkie czynności objęte Umową były tzw. usługą kompleksową, wykonywaną w ramach jednej umowy i składającą się z wielu powiązanych ze sobą funkcjonalnie czynności. Przedmiotem zawartej z Gminą Umowy, było prowadzenie PSZOK jako jednego, kompleksowego zadania, którego prowadzenie wynika wprost z ustawy o utrzymaniu czystości.
Spółka podejmując się jego realizacji, zobowiązała się wykonać szereg czynności, których celem było wykonanie zadania zleconego jej przez Gminę tj. prowadzenia PSZOK. Jak wskazano w pkt. 2 niniejszych wyjaśnień, każda z realizowanych czynności miała organizacyjny i funkcjonalny wpływ zarówno na sposób prowadzonej zbiórki odpadów jak i na zarządzanie zgromadzonymi odpadami, a ich właściwa realizacja wpływała z kolei na kolejny wymóg stawiany Gminie, jakim było utrzymanie czystości i porządku. Realizowana przez Spółkę usługa prowadzenia PSZOK, miała zatem charakter kompleksowy i zdaniem Spółki nie powinna być rozdzielana.
Za realizowane usługi, Spółka wystawiała faktury VAT za każdy miesiąc, które obejmowały wynagrodzenie skalkulowane w oparciu o wszystkie koszty ponoszone w związku z usługą. Spółka nie wystawiała faktur za wykonanie jednej, konkretnej czynności, ale za wykonanie kompleksowej usługi zbierania i zagospodarowania odpadów.
Pytanie
5: pod jakimi symbolami PKWiU – według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – sklasyfikowane były poszczególne czynności, których dotyczy wniosek (należy podać pełne siedmiocyfrowe grupowanie dla każdej ze świadczonej przez Spółkę czynności)? Jak wskazano w punktach 1–4 niniejszych wyjaśnień oraz w uzasadnieniu Wniosku, zdaniem Spółki przedmiotem zawartej umowy i realizowanych przez nią usług, było jedno niepodzielne świadczenie kompleksowe z zakresu zarządzania PSZOK, którego celem było zbieranie i gospodarowanie odpadami.
Zdaniem Spółki świadczona przez nią usługa (w tym czynności wskazane w pkt 1 Wezwania), ze względu na jej charakter, powinna zostać sklasyfikowana według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) do grupowania 38.11.19.0 „Usługi związane ze zbieraniem pozostałych odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”: usługi związane ze zbieraniem pozostałych odpadów innych niż niebezpieczne, zawierających różne materiały nadające się do recyklingu, odpadów wstępnie posortowanych lub nieposortowanych, takich jak: tektura, papier, tworzywo sztuczne, szkło, aluminium, stal lub pozostałe odpady organiczne inne niż z gospodarstw domowych, według stałego harmonogramu lub indywidualnego zamówienia.
Niemniej Spółka wnosi o to, by to organ dokonał odpowiedniej klasyfikacji czynności Spółki w ramach Wniosku dla celów podatku VAT.
Pytanie
Czy świadczona przez Spółkę na podstawie Umów usługa zarządzania PSZOK może podlegać opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o VAT oraz poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Świadczona przez Spółkę na podstawie Umów usługa zarządzania PSZOK może podlegać opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o VAT oraz poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Uzasadnienie Państwa stanowiska Usługa kompleksowa Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Stosownie do art. 5a ustawy o VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5 ustawy o VAT, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Zdaniem Spółki wszystkie czynności objęte Umową - są tzw. usługą kompleksową, wykonywaną w ramach jednej umowy i składającą się z wielu powiązanych ze sobą funkcjonalnie czynności.
Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Aby dane świadczenie było uznane za kompleksowe (złożone), musi składać się z różnych działań prowadzących wspólnie do osiągnięcia jednego celu. W świadczeniu kompleksowym różne czynności razem realizują określony cel - wykonanie głównego świadczenia, na które składają się pomocnicze czynności.
Czynności pomocnicze nie są celem samym w sobie, ale są niezbędne do pełnego wykonania lub użycia świadczenia głównego. Pojedyncza czynność jest częścią świadczenia kompleksowego, gdy jej cel jest uwarunkowany przez czynność główną, a wykonanie lub użycie czynności głównej jest niemożliwe bez niej. Świadczenie nie powinno być rozdzielane dla celów podatkowych, gdy stanowi złożoną usługę obejmującą kilka pomocniczych czynności. Jeśli jednak świadczenie zawiera działania, które nie są wyłącznie związane z realizacją głównego zadania, ale mogą także funkcjonować samodzielnie, wtedy należy rozważyć ich traktowanie jako odrębne świadczenia, a nie jako część usługi złożonej.
Na potwierdzenie powyższej tezy, należy powołać wyroki Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który swoje stanowisko w powyższej kwestii przedstawił w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
Rozważając analizowane zagadnienie, warto również zwrócić uwagę na to, że: w wyroku z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT.
W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku).
Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku), w wyroku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.
Jak wskazał Wnioskodawca, przedmiotem złożonego wniosku są usługi, które razem składały się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu - świadczenie kompleksowe. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności, realizował usługi kompleksowe związane z prowadzeniem PSZOK. W ramach usługi kompleksowej Wnioskodawca realizował usługi, które zostały szczegółowo opisane w opisie stanu faktycznego. Gmina była zainteresowana nabyciem świadczenia polegającego na zarządzaniu PSZOK jako całości. Nie była zainteresowana nabyciem pojedynczych usług (jednej z kilku ww. czynności), tylko nabyciem kompleksowej usługi, która skutkowała stworzeniem i utrzymaniem PSZOK na terenie Gminy.
Nabycie pojedynczej usługi w postaci przykładowo prowadzenia akcji edukacyjnej promującej selektywną zbiórkę odpadów dotyczącą segregacji odpadów komunalnych nie miało dla nabywcy znaczenia. Podobnie, zapewnienie funkcjonowania PSZOK bez przekazywania odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania uprawnionym podmiotom, byłoby bezcelowe. Tylko wykonanie wszystkich usług razem tworzy usługę zarządzania PSZOK jaką była zainteresowana Gmina. Zatem w niniejszej sprawie należy przyjąć, że mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, w którym wszystkie elementy świadczenia były ze sobą tak ściśle (nierozerwalnie) powiązane, że obiektywnie tworzyły w aspekcie gospodarczym jedną całość.
Wszystkie czynności wykonywane przez Spółkę były niezbędne, aby doszło do wykonania kompleksowej usługi w postaci prowadzenia i zarządzania PSZOK. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności były niezbędne do osiągnięcia celu całego świadczenia na rzecz Gminy. Poszczególne działania nie miały samodzielnej roli, a Wnioskodawca nie posiadał osobistego interesu w prowadzeniu PSZOK na terenie Gminy, robił to w zamian za otrzymywaną zapłatę. Zarządzanie PSZOK to kompleksowe zadanie, w którym każda czynność zależała od innych, wcześniej wykonanych działań.
W konsekwencji, Spółka na podstawie Umów zajmowała się świadczeniem usługi kompleksowej z zakresu zarządzania PSZOK, której głównym celem było zbieranie i zagospodarowanie odpadów. Stawka VAT W pozycji 27 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług wymieniono „usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług obowiązuje Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z 4 września 2015 r w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. poz. 1676 z późn. zm., dalej jako: „PKWiU 2015”).
Zdaniem Spółki świadczone przez nią usługi, ze względu na swój charakter, zgodnie z PKWiU 2015 należy zaklasyfikować do działu 81 „usługi związane ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów; odzysk surowców”. W poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych obecnie stawką podatku w wysokości 8% wskazano PKWiU 38.11.1 – „usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”.
Według wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), PKWiU 38.11.1 obejmuje grupowanie PKWiU 38.11.19.0 „Usługi związane ze zbieraniem pozostałych odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu” – usługi związane ze zbieraniem pozostałych odpadów innych niż niebezpieczne, zawierających różne materiały nadające się do recyklingu, odpadów wstępnie posortowanych lub nieposortowanych, takich jak: tektura, papier, tworzywo sztuczne, szkło, aluminium, stal lub pozostałe odpady organiczne inne niż z gospodarstw domowych, według stałego harmonogramu lub indywidualnego zamówienia.
W przedstawionym stanie faktycznym świadczeniem o charakterze dominującym była usługa odbioru odpadów (objęta Umową). Pozostałe czynności wykonywane przez Spółkę, takie jak prowadzenie akcji edukacyjnej promującej selektywną zbiórkę odpadów dotyczącą segregacji odpadów komunalnych, miały charakter pomocniczy i funkcjonalnie podporządkowany usłudze głównej. Czynności te nie stanowiły dla Gminy (usługobiorcy Spółki) celu samego w sobie, lecz były niezbędne do prawidłowego i ciągłego świadczenia usługi odbioru odpadów.
Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych PKWiU 38.11.1 – „usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”. Stanowisko powyższe znajduje również odzwierciedlenie w następujących WIS wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym: • 0112-KDSL2-1.440.202.2025.2.MK; • 0112-KDSL2-2.440.182.2024.3.EZW; • 0112-KDSL2-2.440.234.2022.5.IM.
W związku z powyższym, opisana we wniosku usługa mieści się w PKWiU 38.11.1 – „usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”, zatem stawką właściwą dla opodatkowania tej usługi jest - na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy - stawka podatku w wysokości 8%.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwana dalej „ustawą”. Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 5a ustawy: Towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.
Art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego. Stronami tego stosunku są: • odbiorca (nabywca) usługi, oraz • podmiot świadczący usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Pojęcie świadczenia usług nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji.
Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Muszą być przy tym spełnione następujące warunki: • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne (wynagrodzenie). Przy czym oba powyższe warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Ponadto, z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą. Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w Dyrektywie są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT. Art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
Art. 41 ust. 1 i 2 ustawy: 1. Stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. 2. Dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1. Art. 41 ust. 13 ustawy: Towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę.
Art. 146aa ust. 1 ustawy: W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku, gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki bądź zwolnienia, należy je opodatkować według 23% stawki podatku. Należy zaznaczyć, że jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od towarów i usług możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie, oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
W załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%”, wskazano w szczególności w poz. 143 – Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nienadających się do recyklingu, sklasyfikowane w PKWiU w grupowaniu 38.11.1. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Wykonują Państwo działalność gospodarczą związaną z poborem, uzdatnieniem i dostarczaniem wody oraz odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, świadczą usługi pogrzebowe i zarządzania cmentarzami, usługi związane z utrzymaniem czystości i zagospodarowaniem terenów zieleni oraz usługi związane z utrzymaniem dróg w czasie zimy – głównie na rzecz Gminy A. W okresie od 1 lutego 2020 r. do 31 października 2021 r. prowadzili Państwo PSZOK – Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych.
Umowy zawarte z Gminą zobowiązywały Państwa do wykonywania następujących czynności: zapewnienie funkcjonowania PSZOK, umożliwiając właścicielom nieruchomości z terenu Gminy nieodpłatne przekazywanie zgromadzonych odpadów segregowanych; prowadzenie w formie elektronicznej i papierowej ewidencji podmiotów oraz nieruchomości, z których przekazywane są odpady komunalne do PSZOK w Gminie; przekazywanie odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania uprawnionym podmiotom; wyposażenie i utrzymywanie w odpowiednim stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym kontenerów, pojemników oraz terenu całego PSZOK; prowadzenie akcji edukacyjnej promującej selektywną zbiórkę odpadów dotyczącą segregacji odpadów komunalnych.
Państwa wątpliwości dotyczą zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 8% do opodatkowania usługi zarządzania PSZOK. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej.
Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.
W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania.
Ponadto, Trybunał podkreślił, że: „świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.
Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).
W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.
Natomiast w wyroku w sprawie C-425/06 Part Service, TSUE wskazał, że: „(…) każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (zob. ww. wyroki w sprawach CPP pkt 29 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 20). Jednakże w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są niezależne.
Jest tak na przykład, gdy w ramach nawet czysto obiektywnej analizy stwierdza się, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne oraz że jedno lub więcej świadczeń stanowi jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny świadczenia głównego (zob. w tym zakresie ww. wyroki w sprawach CPP pkt 30 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 21).
W szczególności świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (ww. wyrok w sprawie CPP pkt 30 oraz okoliczności sporu przed sądem krajowym, które stały się podstawą do wydania tego wyroku).
Można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. w tym zakresie ww. wyrok w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 22)” (pkt 50-53).
Ponadto w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV TSUE wskazał, że: „Niemniej jednak w pewnych okolicznościach formalnie odrębne transakcje, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (…) Dzieje się tak w szczególności w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedną niepodzielną transakcję gospodarczą, której rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
Zatem aby stwierdzić, czy dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), winno ono składać się z różnych czynności, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego.
Innymi słowy, pojedyncza czynność lub świadczenie traktowana jest jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które zarazem nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego. W analizowanej sprawie należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.).
Art. 3 ust. 2 pkt 5, 6, 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności: 5) zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady; 6) tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w pkt 5, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży 8) prowadzą działania informacyjne i edukacyjne w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych.
Art. 9ea ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: Podmiot prowadzący punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych jest obowiązany do przekazywania, bezpośrednio lub za pośrednictwem innego zbierającego odpady, selektywnie zebranych odpadów komunalnych do instalacji odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, zgodnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami, o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. We wniosku wskazali Państwo, że świadczona przez Państwa usługa z zakresu zarządzania PSZOK była niepodzielnym świadczeniem, którego celem było zbieranie i gospodarowanie odpadami.
Efektem końcowym wszystkich wykonywanych przez Państwa czynności było zebranie odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu, ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie. Analizując przedstawiony przez Państwa zakres czynności należy się z Państwem zgodzić, że stanowią one – z punktu widzenia odbiorcy usługi, czyli Gminy – niepodzielną całość. Niewątpliwie celem Gminy, realizującej za Państwa pośrednictwem swoje zadanie własne, było zebranie odpadów segregowanych od mieszkańców, ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie, w sposób zgodny z przepisami prawa i określonymi standardami.
W świetle orzecznictwa TSUE, w tym cytowanego wyżej wyroku w sprawie C-425/06, należy uznać, że czynności takie jak prowadzenie ewidencji podmiotów i nieruchomości przekazujących odpady, jak również zachowanie odpowiedniego stanu technicznego i higieniczno-sanitarnego kontenerów, pojemników oraz terenu całego PSZOK stanowiły środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy, podobnie jak informowanie mieszkańców o prawidłowości (bądź nie) segregacji odpadów w momencie ich dostarczenia do PSZOK. Należy się zgodzić z Państwa oceną, że powyższe czynności były ze sobą tak blisko związane, że stanowiły jedno niepodzielne świadczenie.
Każda ze wskazanych czynności miała wpływ na całokształt prowadzonej gospodarki odpadami tj. zbierania, zagospodarowania i unieszkodliwiania odpadów na terenie Gminy. Właściwe wyedukowanie mieszkańców wpływało na jakość prowadzonej i przekazywanej do PSZOK selektywnej zbiórki odpadów, dzięki czemu mieli Państwo możliwość kontroli nad gromadzonymi odpadami (m.in. również na podstawie prowadzonej ewidencji) i przez to mogli w sposób właściwy i odpowiedzialny przekazywać zgromadzone odpady do wyznaczonego podmiotu celem ich dalszego zagospodarowania.
Z wniosku wynika, że świadczona przez Państwa usługa zarządzania PSZOK została przez Państwa sklasyfikowana według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) do grupowania 38.11.19.0 „Usługi związane ze zbieraniem pozostałych odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”, co odpowiada grupowaniu 38.11.19.0 według PKWiU 2008, do której odnosiły się przepisy ustawy w okresie objętym interpretacją.
Jak wskazano powyżej, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%”, wskazano w szczególności w poz. 143 – Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nienadających się do recyklingu, sklasyfikowane w PKWiU w grupowaniu 38.11.1. Tym samym, świadczona przez Państwa usługa zarządzania PSZOK w okresie od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. podlegała podatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8% zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy oraz z poz. 143, załącznika nr 3 do ustawy. Państwa stanowisko jest prawidłowe.
W analizowanej sprawie należy również wskazać przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Art. 70 § 1, § 6, § 7 Ordynacji podatkowej: § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. § 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.
U. z 2026 r. poz. 268 i 516); 6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. § 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 3a) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie decyzji stwierdzającej istnienie stosunku pracy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy; 3b) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego wydanego w wyniku skierowania powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy, o którym mowa w art. 33a ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy; 4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć. Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja dotyczy stawki podatku dla usługi zarządzania PSZOK, świadczonej od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. W zakresie usługi zarządzania PSZOK, świadczonej od 1 lipca 2020 r. do 31 października 2021 r., zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Przy określaniu prawidłowej stawki podatku od towarów i usług dla danej czynności, której miejsce świadczenia lub dostawy znajduje się na terytorium kraju, istotne jest prawidłowe jej zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU.
Kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach interpretacji indywidualnych. Tym samym wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, tj. na podanej przez Państwa klasyfikacji. Zgodnie z pkt 7.3 Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2008 r. Nr 207, poz. 1293): Zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU 2015 należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu.
Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU 2015, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego (w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności), udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.