Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Panią zajęć tanecznych dla dzieci. Uzupełniła Pani wniosek w odpowiedzi na wezwanie - pismami z 21 maja 2026 r. oraz 22 maja 2026 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 maja 2026 r. (data wpływu 5 czerwca 2026 r.) Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą „X”. Przeważającym przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest działalność sklasyfikowana pod kodem PKD 85.52.Z – Pozostałe formy edukacji artystycznej. Dodatkowo wykonuje Pani działalność sklasyfikowaną pod kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. W ramach działalności prowadzi Pani zajęcia taneczne dla dzieci w wieku od 4 do 12 lat. Zajęcia odbywają się regularnie, dwa razy w tygodniu w stałych grupach, a każda jednostka zajęciowa trwa 60 minut.
Uczestnicy są przypisywani do grup według wieku, a w praktyce poziom zajęć jest dostosowywany do ich umiejętności oraz doświadczenia wynikającego z czasu uczestnictwa w zajęciach. Zajęcia mają charakter systematyczny i realizowane są według określonej struktury. Obejmują one m.in. rozgrzewkę, ćwiczenia techniczne, rozwój koordynacji ruchowej i poczucia rytmu, naukę choreografii oraz elementy przygotowania scenicznego. Zajęcia koncentrują się na nauce tańca współczesnego (contemporary, modern) oraz zawierają elementy ćwiczeń ogólnorozwojowych i gimnastycznych wspierających rozwój fizyczny dzieci. Stopień trudności ćwiczeń jest dostosowywany do możliwości uczestników oraz ich postępów.
Proces zajęć ma charakter ciągły i ukierunkowany jest na stopniowe nabywanie oraz rozwijanie umiejętności tanecznych i ruchowych. Celem zajęć jest rozwój konkretnych umiejętności, w tym techniki tanecznej, koordynacji ruchowej, świadomości ciała, poczucia rytmu oraz ekspresji artystycznej. Elementem procesu nauczania jest również przygotowanie do występów scenicznych. Uczestnicy regularnie biorą udział w pokazach oraz corocznym koncercie podsumowującym rok pracy, podczas którego prezentują nabyte umiejętności. Dodatkowo dzieci mają możliwość uczestnictwa w zawodach tanecznych, które stanowią praktyczne wykorzystanie zdobytych umiejętności i element procesu nauczania.
Zajęcia prowadzone są przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Pytanie nr 1: Czy jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym? Odpowiedź: Obecnie nie jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Pytanie nr 2: Czy świadczy Pani/będzie Pani świadczyła zajęcia taneczne dla dzieci jako jednostka objęta systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1043 ze zm.)? Jeżeli tak, to czy będzie Pani posiadała zaświadczenie o wpisie do ewidencji, o której mowa w art. 168 ustawy Prawo oświatowe i czy prowadzone zajęcia taneczne dla dzieci objęte będą tym wpisem?
Odpowiedź: Nie prowadzi Pani działalności, jako jednostka objęta systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy Prawo oświatowe oraz nie posiada Pani wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Pytanie nr 3: Czy świadczy Pani/będzie Pani świadczyła usługi prowadzenia zajęć tanecznych osobiście, na własny rachunek i odpowiedzialność? Odpowiedź: Usługi świadczy Pani osobiście, na własny rachunek i odpowiedzialność, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Opłaty za zajęcia są dokonywane bezpośrednio przez rodziców dzieci. Pytanie nr 4: Jakie posiada Pani wykształcenie i kwalifikacje w zakresie prowadzenia zajęć tanecznych dla dzieci?
Czy istnieje związek pomiędzy posiadanymi przez Panią kwalifikacjami a usługami, polegającymi na prowadzeniu zajęć tanecznych? Odpowiedź: Posiada Pani wykształcenie w zakresie organizacji i reżyserii wydarzeń artystycznych. W toku nauki realizowała Pani również zagadnienia związane z pedagogiką, choreografią oraz pracą z dziećmi i młodzieżą. Dodatkowo posiada Pani wieloletnie doświadczenie praktyczne związane z tańcem, przygotowywaniem choreografii oraz prowadzeniem zajęć tanecznych dla dzieci.
Pytanie nr 5: Czy zakres świadczonych przez Panią lekcji tańca dla dzieci mieści się/będzie się mieścił w podstawie programowej kształcenia przez placówki oświatowe na poziomie podstawowym, ponadpodstawowym? Jeśli tak, jakim poziomie kształcenia? Odpowiedź: Prowadzone zajęcia nie mają charakteru wyłącznie rekreacyjnego lub rozrywkowego. Zajęcia ukierunkowane są na rozwój dzieci w konkretnym zakresie i obejmują naukę technik tańca modern i contemporary, rozwój sprawności fizycznej, koordynacji ruchowej, rytmiki oraz przygotowanie choreografii i występów turniejowych. Zajęcia prowadzone są w sposób systematyczny i mają charakter szkoleniowy.
Pytanie nr 6: Kto jest/będzie stroną umów na świadczenie przez Panią zajęć tanecznych dla dzieci? Czy bezpośrednio uczniowie/rodzice uczniów, czy inne podmioty np. szkoły? Proszę wskazać odrębnie w przypadku usług świadczonych osobiście przez Panią i przez współpracujących z Panią instruktorów. Odpowiedź: Stroną umów dotyczących uczestnictwa dzieci w zajęciach są bezpośrednio rodzice dzieci. Pytanie nr 7: W związku z informacją zawartą we wniosku: Zajęcia prowadzone są przeze mnie oraz współpracujących ze mną instruktorów. proszę wskazać: a) W jakim stosunku prawnym pozostają z Panią instruktorzy?
Czy są/będą to osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, w ramach prowadzenia przez instruktorów własnej działalności gospodarczej? b) Czy nabywa Pani/będzie Pani nabywała usługi prowadzenia zajęć tanecznych od instruktorów we własnym imieniu ale na rzecz osób trzecich? c) czy instruktorzy wystawiają/będą wystawiać na Pani rzecz faktury, dokumenujące wykonane czynności, czy też inne dokumenty (jakie?)? Odpowiedź: Zajęcia prowadzone są przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów zatrudnionych na podstawie umów zlecenia.
Instruktorzy wykonują zajęcia w ramach współpracy z Panią, a wszelkie rozliczenia i obowiązki podatkowe realizowane są zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pytanie nr 8: Czy zajęcia taneczne dla dzieci świadczy Pani/będzie Pani świadczyła w ramach klubu sportowego, związku sportowego, związku stowarzyszeń lub innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu? Odpowiedź: Zajęcia nie są prowadzone w ramach klubu sportowego, związku sportowego ani stowarzyszenia. Działalność prowadzona jest w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Pytanie nr 9: Czy prowadzi Pani działalność jako podmiot nastawiony na osiąganie zysków?
Czy osiąga Pani w sposób systematyczny zyski z opisanej we wniosku działalności? Odpowiedź: Działalność prowadzona jest w sposób zarobkowy, jednak głównym celem świadczonych usług jest rozwój dzieci, edukacja ruchowa, rozwój sprawności fizycznej oraz kształtowanie umiejętności tanecznych i sportowych. Pytanie nr 10: Czy w przypadku osiągnięcia zysków, są/będą one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie opisanych usług? Odpowiedź: Znaczna część osiąganych środków przeznaczana jest na dalszy rozwój działalności, w szczególności na wynajem sal, organizację zajęć, przygotowanie dzieci do zawodów i występów, zakup strojów, rozwój programu zajęć oraz bieżące funkcjonowanie studia.
Pytanie nr 11: Czy celem świadczonych przez Panią usług jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT? Odpowiedź: Celem świadczonych usług nie jest uzyskanie przewagi konkurencyjnej wobec podatników korzystających ze zwolnienia z podatku VAT. Pytanie nr 12: Czy zajęcia taneczne są/będą świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym? Czy dzieci uprawiają konkretne dyscypliny sportowe (jakie)? Odpowiedź: Zajęcia dotyczą konkretnej dyscypliny tanecznej, tj. modern i contemporary.
Dzieci przygotowywane są do występów, pokazów oraz zawodów tanecznych. Pytanie nr 13: Czy zajęcia taneczne dla dzieci są/będą konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim? Odpowiedź: Prowadzone zajęcia mają bezpośredni związek z aktywnością fizyczną, rozwojem sprawności ruchowej oraz uczestnictwem dzieci w zajęciach o charakterze sportowym i tanecznym. Pytanie nr 14: Czy opłaty wnoszone za uczestnictwo w opisanych zajęciach tanecznych dla dzieci będą bezpośrednio powiązane z aktywnym uprawianiem sportu? Odpowiedź: Opłaty wnoszone przez rodziców są bezpośrednio związane z uczestnictwem dzieci w zajęciach tanecznych i sportowych.
Pytanie nr 15: Czy świadczone przez Panią usługi będą stanowiły usługi w zakresie: a) działalności marketingowej lub reklamowo-promocyjnej, b) wstępu na imprezy sportowe, c) usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, d) usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, e) usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością? Odpowiedź: Głównym i podstawowym przedmiotem działalności jest prowadzenie zajęć tanecznych dla dzieci. Świadczone usługi nie obejmują działalności marketingowej ani reklamowej.
Organizowane okazjonalnie pokazy lub występy stanowią wyłącznie element działalności edukacyjnej i szkoleniowej prowadzonej w ramach zajęć.
Pytanie
Czy usługi polegające na prowadzeniu opisanych powyżej zajęć tanecznych dla dzieci, realizowanych w sposób systematyczny i ukierunkowanych na nabywanie umiejętności, mogą korzystać ze zwolnienia z podatku VAT jako usługi o charakterze edukacyjnym na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, świadczone przez Panią usługi mają charakter edukacyjny i mogą korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Zajęcia nie mają charakteru wyłącznie rekreacyjnego, lecz są ukierunkowane na systematyczne nabywanie i rozwijanie konkretnych umiejętności tanecznych oraz ruchowych. Nauka odbywa się w sposób uporządkowany, według określonej struktury zajęć, a uczestnicy rozwijają swoje umiejętności w czasie, w zależności od poziomu zaawansowania i długości uczestnictwa w zajęciach. Istotnym elementem jest dostosowanie poziomu zajęć do możliwości uczestników oraz ich postępów, co potwierdza edukacyjny charakter świadczonych usług.
Udział w występach i zawodach nie stanowi odrębnej usługi, lecz jest integralnym elementem procesu nauczania i służy praktycznemu wykorzystaniu zdobytych umiejętności. Usługi te mają charakter zbliżony do kształcenia i wychowania, gdyż są ukierunkowane na rozwój umiejętności uczestników w sposób systematyczny i metodyczny. W związku z powyższym uważa Pani, że świadczone usługi spełniają przesłanki uznania ich za usługi o charakterze edukacyjnym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Podkreślenia wymaga, że na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna.
Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie. Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego. W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi świadczone przez: a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. − Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w zakresie kształcenia − oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy: zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.
Powyższe przepisy są odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym: Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: i) kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie; j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe.
Z regulacji art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe.
Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Przykładem takiej usługi jest udzielanie korepetycji. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń, czy też jednocześnie większa liczba osób.
W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym. Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach oświatowych.
Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C‑473/08 z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele świadczący usługi w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą zostać uznani za osoby nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j VI Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano także, że: „Thomas Eulitz działał jako nauczyciel w ramach kursu szkoleniowego proponowanego przez podmiot trzeci – EIPOS.
W świetle ustaleń sądu krajowego podmiot ten – a nie Thomas Eulitz – pełnił obowiązki instytucji szkoleniowej, w ramach której ten ostatni nauczał oraz świadczył usługi szkoleniowe uczestnikom rzeczonych kursów” (pkt 52). Z kolei w wyroku TSUE z 14 czerwca 2007 r. C-445/05 w sprawie Werner Haderer, Trybunał wskazał, że: „28. Ponadto, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 13 część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy, nie wystarcza, aby lekcje obejmowały nauczanie na poziomie szkolnym lub uniwersyteckim; poza tym musi być to „nauczanie prywatne przez nauczycieli”.
29. Aczkolwiek z akt postępowania przed sądem krajowym wynika, że W. Haderer udziela lekcji jako nauczyciel, co nie zostało zakwestionowane ani przez państwa członkowskie, ani przez Komisję w uwagach przedstawionych na podstawie art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości, to jednak pojawia się pytanie, czy lekcje te są udzielane „prywatnie”. 30. To ostatnie określenie umożliwia odróżnienie usług świadczonych przez podmioty wymienione w art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy od usług wymienionych w tym samym ust. 1 pod lit. j), które są wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i na ich własną odpowiedzialność.
31. Do tych ostatnich usług można zaliczyć na przykład kursy indywidualne, w którym to przypadku zasadniczo istnieje związek pomiędzy treścią danej lekcji a kwalifikacjami nauczającego. W tym zakresie brzmienie art. 13 część A ust. 1 szóstej dyrektywy w żaden sposób nie sprzeciwia się temu, aby lekcje udzielane na rzecz większej liczby osób jednocześnie były objęte zwolnieniem ustanowionym w tym przepisie”. Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność.
Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego.
Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób. W tym miejscu należy przywołać wyrok TSUE z 21 października 2021 r. w sprawie C-373/19 Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics, w którym Trybunał rozpatrywał kwestię, czy pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania.
Jak wskazał TSUE: (20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie publicznym, a jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane (wyroki: z 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU;C;2019;202, pkt 17).
(21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich. (22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.
Niemniej jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób, który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 19). (23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
(24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).
(25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego” w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które kończy się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).
(26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności, które różnią się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są prowadzone (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 24).
(27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C‑449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).
(28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).
W konsekwencji TSUE orzekł: (31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840, pkt 33).
(32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał orzekł, odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie (C-449/17, EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:840), że tego rodzaju nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112. (33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.
Natomiast w odniesieniu do przesłanki podmiotowej, zauważenia wymaga, że pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i umiejętności, przy czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela. Może to być zatem osoba, która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba, która ukończyła stosowny kurs kierunkowy, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie.
Zauważyć bowiem należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia kierunkowego, zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w powołanych wyrokach TSUE: C-473/08 z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz oraz C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer.
Z wyroków tych wynika, że nie należy dokonywać rozróżnienia dla celów podatku VAT pomiędzy nauczaniem uczniów lub studentów w ramach nauczania szkolnego lub uniwersyteckiego i nauczania osób posiadających już dyplom szkolny lub uniwersytecki, które na podstawie tego dyplomu kontynuują naukę zawodu. Podobnie jest w przypadku nauczania obejmującego tę edukację. Tym samym posiadanie przez nauczyciela wiedzy i kwalifikacji pozwalających na pełnienie roli nauczyciela gwarantuje jakość świadczonych przez niego usług, które mają umożliwiać uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu.
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, wykształcenie to zasób wiedzy określony programem danej szkoły, jednocześnie, np. wykształcenie podstawowe, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole podstawowej i gimnazjum, wykształcenie średnie, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole średniej, wykształcenie wyższe, to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w wyższej uczelni. Musi zatem istnieć związek pomiędzy treścią przekazywaną na lekcji, a posiadanymi kwalifikacjami nauczającego.
Innymi słowy przesłanka podmiotowa nie odwołuje się bezpośrednio do kwestii wiedzy osoby uczącej (tą zdobywa się bowiem niezależnie od charakteru w jakim dana osoba ją zdobywa – uczy się) lecz wprost do określonego miejsca w schemacie tego uczenia, tj. do posiadania kwalifikacji w działaniu jako „nauczyciel”.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy: zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że: a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim, b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków, c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Na podstawie art. 43 ust. 17 ustawy: zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: a) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub b) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
W świetle art. 43 ust. 18 ustawy: zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Jednocześnie zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady: państwa członkowskie zwalniają od podatku świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
Zatem analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że ze zwolnienia od podatku VAT na mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane ze sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na rzecz osób uprawiających sport.
Przy czym z tego zwolnienia wyłączone są usługi związane z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usługi odpłatnego zakwaterowania związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usługi wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. Ponadto, powyższe zwolnienie ma zastosowanie w sytuacji, gdy podmiot wykonujący ww. czynności nie osiąga w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a jeśli je osiąga – są one w całości przeznaczane na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
Niespełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek (podmiotowej lub przedmiotowej) powoduje, że świadczenie usług nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie omawianej regulacji. Przepisy ustawy nie zawierają jednak definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym.
W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł się TSUE w wyroku z 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, w którym to wyjaśnił, że świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym „może być zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego” (pkt 22). Ponadto TSUE podkreślił, że „Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności od charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem fizycznym” (pkt 23).
Natomiast w wyroku z 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że: w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT należy stwierdzić, że przepis ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu.
Z wyroku tego wynika również, że art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy, w celu jego stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany. Celem powołanego przepisu Dyrektywy jest wspieranie niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja tego przepisu ograniczająca zakres stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do aktywności sportowej podejmowanej w sposób zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w zawodach sportowych, byłaby sprzeczna z rzeczonym celem. W konstatacji Trybunał stwierdził, że: art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady należy interpretować w ten sposób, iż niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu tego przepisu.
Z analizy powołanych wyżej przepisów prawa wynika, że podatnik, aby mógł skorzystać ze zwolnienia z podatku VAT, powinien spełnić przesłanki zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym.
Przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, który implementuje do krajowego porządku prawnego przepis art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy, należy interpretować tak, że zwolnieniem od podatku VAT określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku.
Pani wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy dla opisanych usług prowadzenia zajęć tanecznych dla dzieci. Przechodząc do rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii, należy wskazać, że ustawodawca przewidział zwolnienia od podatku w zakresie kształcenia, m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 26 oraz pkt 27 ustawy. Aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, dany podmiot musi być jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia.
Natomiast jeśli chodzi o kwestię wychowania, jest ona przypisana podmiotom, do których uczęszczanie jest obowiązkowe i regulowane przepisami. Ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy, mogą natomiast korzystać uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, o ile świadczone przez te podmioty usługi są usługami kształcenia na poziomie wyższym. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że nie prowadzi działalności, jako jednostka objęta systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy Prawo oświatowe oraz nie posiada Pani wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych.
Zatem dla prowadzonych przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, usług polegających na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci, nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy. Natomiast z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem.
Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób.
W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym. Jak wskazano powyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zawiera zarówno przesłankę podmiotową, jak i przedmiotową, umożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla zastosowania ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W uzupełnieniu do wniosku, wskazała Pani, że posiada wykształcenie w zakresie organizacji i reżyserii wydarzeń artystycznych. W toku nauki realizowała Pani również zagadnienia związane z pedagogiką, choreografią oraz pracą z dziećmi i młodzieżą.
Dodatkowo posiada Pani wieloletnie doświadczenie praktyczne związane z tańcem, przygotowywaniem choreografii oraz prowadzeniem zajęć tanecznych dla dzieci. Zatem, w analizowanym przypadku dla prowadzonych przez Panią osobiście, usług polegających na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci jest spełniona przesłanka podmiotowa zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.
W odniesieniu natomiast do przesłanki przedmiotowej, mając na uwadze powołane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19 należy uznać, że ze zwolnienia określonego w treści art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy będą korzystały te usługi prywatnego nauczania świadczone przez nauczycieli, w ramach których nauczanie będzie się wiązało z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także dotyczyło ich pogłębiania oraz rozwoju. W tym miejscu, należy zwrócić uwagę, że w Zaleceniach Parlamentu Europejskiego i Rady z 18 grudnia 2006 r., w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (2006/962/WE) (Dz.
Urz. UE L 394/10) dla powszechnej edukacji przyjęto osiem kompetencji kluczowych. Są to: - porozumiewanie się w języku ojczystym, - porozumiewanie się w językach obcych, - kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo-techniczne, - kompetencje informatyczne, - umiejętność uczenia się, - kompetencje społeczne i obywatelskie, - inicjatywność i przedsiębiorczość, - świadomość i ekspresja kulturalna. Taniec i jego nauczanie wpisuje się w świadomość i ekspresję kulturalną, jednakże w ramach edukacji sportowej, nauczania wychowania fizycznego czy edukacji muzycznej lekcje tańca jeżeli w ogóle są wprowadzane, to pełnią funkcję marginalną.
Taniec ma bowiem na celu rozwój wrażliwości na muzykę, rytm, ruch i emocje co do zasady, otwarcie na kulturę, w tym poznanie jej historii, różnych stylów tanecznych czy rodzajów ekspresji. Przekazywanie zatem fragmentarycznego wycinka wiedzy, zorientowanego na zdobycie umiejętności faktycznych (klas tanecznych) związanych następnie np. z możliwością ubiegania się o przyjęcie do szkoły (na uczelnie taneczne lub kierunki taneczne) przez zwolnienie z egzaminu lub otrzymanie dodatkowych punktów w rekrutacji, warunku tego nie spełnia. W opisie sprawy wskazała Pani, że prowadzi zajęcia taneczne dla dzieci w wieku od 4 do 12 lat.
Zajęcia odbywają się regularnie, dwa razy w tygodniu w stałych grupach, a każda jednostka zajęciowa trwa 60 minut. Uczestnicy są przypisywani do grup według wieku, a w praktyce poziom zajęć jest dostosowywany do ich umiejętności oraz doświadczenia wynikającego z czasu uczestnictwa w zajęciach. Zajęcia ukierunkowane są na rozwój dzieci w konkretnym zakresie i obejmują naukę technik tańca modern i contemporary, rozwój sprawności fizycznej, koordynacji ruchowej, rytmiki oraz przygotowanie choreografii i występów turniejowych. Zajęcia prowadzone są w sposób systematyczny i mają charakter szkoleniowy. Zajęcia prowadzone są przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów.
Wskazać należy, że w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C- 373/19, nie można uznać, że zajęcia taneczne dla dzieci prowadzone przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów, objęte są pojęciem kształcenia powszechnego lub wyższego. Prowadzone zajęcia taneczne dla dzieci nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku dla prywatnego nauczania. Celem świadczonych usług jest przede wszystkim rozwój konkretnych umiejętności tanecznych, koordynacji ruchowej, sprawności fizycznej, rytmiki oraz przygotowanie choreografii i występów turniejowych.
Zajęcia te, pomimo pewnych elementów o charakterze ogólnorozwojowym, nie realizują programu kształcenia ogólnego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy. Należy podkreślić, że głównym i dominującym celem tych zajęć jest nabywanie specjalistycznych kompetencji artystyczno-ruchowych, a nie przekazywanie wiedzy z szerokiego zakresu dziedzin w sposób systematyczny i pogłębiony. Zajęcia nie są realizacją ramowych planów nauczania, nie kończą się egzaminem zewnętrznym ani nie prowadzą do uzyskania świadectwa ukończenia etapu edukacyjnego. Opisując świadczone usługi wskazała Pani, że zajęcia ukierunkowane są na przygotowanie choreografii i występów turniejowych.
Wskazać należy, że w świetle orzeczenia C-373/19 nauka tańca w takim zakresie jest nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, którego głównym celem jest rozwijanie i doskonalenie umiejętności w danej dziedzinie. W efekcie wykonywanych przez Panią usług, dzieci regularnie biorą udział w zawodach, co stanowi istotny element rozwoju ich umiejętności.
W konsekwencji, wskazać należy, że zajęcia taneczne dla dzieci prowadzone przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów nie mają, w świetle ww. orzeczenia TSUE, charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiążą się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju. Prowadzone zajęcia wpisują się w zakres edukacji artystycznej i edukacji sportowej, a tym samym stanowi nauczanie specjalistyczne, które samo w sobie nie jest równoznaczne z pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
Zatem, pomimo że przesłanka podmiotowa do zwolnienia świadczonych przez Panią osobiście usług polegających na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy jest spełniona, to jednak nie jest spełniona przesłanka przedmiotowa. Tym samym, prowadzone przez Panią osobiście, usługi polegające na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, stanowiącego implementację art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy.
Zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, nie będą objęte również usługi polegające na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci świadczone przez zatrudnionych przez Panią instruktorów. W tej sytuacji zatrudnionych przez Panią instruktorów nie będzie łączyła bezpośrednia relacja umowna z uczestnikami zajęć, tj. z nabywcami tych usług. Ponadto, jak wskazano powyżej zajęcia taneczne dla dzieci nie mają, w świetle orzeczenia TSUE, charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego.
Rozpatrując natomiast kwestię zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy VAT, stwierdzić należy, że ze zwolnienia od podatku na mocy tego przepisu mogą korzystać usługi ściśle związane ze sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, a świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na rzecz osób uprawiających sport.
Zarówno ustawa, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie zawierają definicji klubu sportowego, związku sportowego, związku stowarzyszeń i innych osób prawnych. Działalność klubów sportowych i związków sportowych regulują przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 95 ze zm.). Stosownie do art. 3 ustawy o sporcie: działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego. Klub sportowy działa jako osoba prawna. W myśl art. 6 ustawy o sporcie: kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, mogą tworzyć związki sportowe. Związek sportowy działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.
Zgodnie z brzmieniem art. 2 ustawy o sporcie: 1. Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. 1a. Za sport uważa się również współzawodnictwo oparte na aktywności intelektualnej, którego celem jest osiągnięcie wyniku sportowego. 2. Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową składają się na kulturę fizyczną.
Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że nie spełnia Pani przesłanki podmiotowej warunkującej zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, zwolnienie to ma charakter podmiotowo-przedmiotowy i znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do usług świadczonych przez podmioty spełniające określone warunki, w tym w szczególności działające jako organizacje nienastawione na osiąganie zysku.
Należy wskazać, że dla zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, konieczne jest aby działalność była rzeczywiście prowadzona bez nastawienia na osiąganie zysku. Przesłanka ta nie może być utożsamiona wyłącznie z brakiem dążenia do maksymalizacji zysku. Pojęcie to powinno być interpretowane ściśle, z uwzględnieniem regulacji prawa unijnego. Innymi słowy, fakt, że podmiot nie kształtuje swojego wynagrodzenia w sposób maksymalizujący nadwyżkę finansową, nie oznacza jeszcze, że działalność nie ma charakteru zarobkowego. W opisie sprawy wskazała Pani, że: zajęcia nie są prowadzone w ramach klubu sportowego, związku sportowego ani stowarzyszenia.
Działalność prowadzona jest w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej; działalność prowadzona jest w sposób zarobkowy, jednak głównym celem świadczonych usług jest rozwój dzieci, edukacja ruchowa, rozwój sprawności fizycznej oraz kształtowanie umiejętności tanecznych i sportowych; znaczna część osiąganych środków przeznaczana jest na dalszy rozwój działalności, w szczególności na wynajem sal, organizację zajęć, przygotowanie dzieci do zawodów i występów, zakup strojów, rozwój programu zajęć oraz bieżące funkcjonowanie studia.
Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, zatem nie można uznać, że prowadzona przez Panią działalność spełniała kryterium działalności nienastawionej na osiąganie zysku, o którym mowa w przepisach ustawy o VAT. A zatem, wskazać należy, że w przedstawionej sprawie, mamy do czynienia z sytuacją, w której usługa jest wykonywana w zamian za wynagrodzenia. Opłata ta nie ma charakteru symbolicznego czy ubocznego, tylko jest po prostu opłatą, którą uiszczają uczestnicy w zamian za skorzystanie z zajęć gimnastyki artystycznej.
Opłaty te stanowią wynagrodzenie za konkretne świadczenia wykonywane na rzecz uczestników, co jednoznacznie wskazuje na odpłatny charakter działalności oraz istnienie bezpośredniego i wyraźnego związku pomiędzy świadczeniem a otrzymywanym wynagrodzeniem. Tym samym, mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie została spełniona przesłanka podmiotowa dotycząca prowadzenia przez Panią działalności jako organizacji nienastawionej na osiąganie zysku.
Natomiast przesłanka o charakterze przedmiotowym odnosi się do charakterystyki usług świadczonych przez podmioty wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy – są to usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i są świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. W analizowanej sprawie podkreślenia wymaga, że zgodnie z brzmieniem ustawy o podatku od towarów i usług, zwolnieniu podlegają usługi „ściśle” związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym.
Przepisy ustawy nie zawierają definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 października 2017 r. w sprawie C-90/16, w którym Trybunał uznał, że: wobec braku w dyrektywie 2006/112 jakiejkolwiek definicji pojęcia „sportu”, określenia znaczenia i zakresu tego wyrazu należy w myśl utrwalonego orzecznictwa Trybunału dokonać zgodnie z jego zwykłym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym został on użyty, i celów uregulowania, którego jest częścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2014 r., Deckmyn i Vrijheidsfonds, C-201/13, EU:C:2014:2132, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 26 maja 2016 r., Envirotec Denmark, C-550/14, EU:C:2016:354, pkt 27).
W odniesieniu najpierw do znaczenia pojęcia „sportu” w języku potocznym, pojęcie to określa zwykle, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 opinii, aktywność o charakterze fizycznym lub, innymi słowy, aktywność cechującą się niepozbawionym znaczenia elementem fizycznym. Jeśli chodzi następnie o systematykę Dyrektywy, z przytoczonego orzecznictwa Trybunału wynika, że wyrażenia użyte dla określenia zwolnień przewidzianych w art. 132 tej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, jako że stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, według której VAT jest pobierany od każdego odpłatnego świadczenia zrealizowanego przez podatnika.
Niemniej zasada ścisłej wykładni nie oznacza, że terminy użyte do zdefiniowania wskazanych zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który pozbawiałby je skuteczności (zob. podobnie wyroki: z 18 listopada 2004 r., Temco Europe, C-284/03, EU:C:2004:730, pkt 17; a także z 25 lutego 2016 r., Komisja/Niderlandy, C-22/15, niepublikowany, EU:C:2016:118, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto, chociaż, jak wskazuje tytuł rozdziału, w ramach którego mieści się omawiany artykuł, zwolnienia przewidziane w tym artykule mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym, to jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności wykonywanej w interesie publicznym, lecz jedynie tej działalności, która została w tym przepisie wymieniona i opisana w bardzo szczegółowy sposób (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Žamberk, C-18/12, EU:C:2013:95, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 26 lutego 2015 r., VDP Dental Laboratory i in., C-144/13, C-154/13 i C-160/13, EU:C:2015:116, pkt 45).
Analiza kontekstu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112 przemawia zatem za wykładnią, zgodnie z którą znajdujące się w tym przepisie pojęcie „sportu” ogranicza się do aktywności odpowiadających zwykłemu znaczeniu wyrazu „sport”, które cechują się niepozbawionym znaczenia elementem fizycznym, i nie obejmuje wszystkich aktywności mogących w ten bądź inny sposób wiązać się z tym pojęciem. W opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej 15 czerwca 2017 r. do sprawy C-90/16 w pkt 18 wskazał on, że: po trzecie, Trybunał wypowiadał się w kwestii, jakie rodzaje aktywności mogą być uznane za sport.
W sprawie Žamberk (9) uznał, że niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa jest objęta zwolnieniem. W sprawie Komisja/Niderlandy (10) orzekł, że wynajem łodzi rekreacyjnych nie może być traktowany jako aktywność sportowa, ponieważ łodzie te mogą być wykorzystywane w celach czysto rekreacyjnych (11). Sprawa ta nie dotyczyła jednak definicji sportu jako takiej, ponieważ nie kwestionowano w niej, że żeglarstwo może być uznane za sport.
Ponadto podkreślić należy, że określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej działalności. Przepisy krajowe, jak i europejskie, nie definiują dostaw/usług „ściśle związanych”.
Niemniej jednak z brzmienia art. 43 ust. 17 ustawy wynika, że dotyczą one dostaw towarów lub świadczenia usług, które są niezbędne do wykonania usługi podstawowej oraz ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. W tym miejscu należy przywołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 4 marca 2021 r. C-581/19, zgodnie z którym: 41. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że pierwszym kryterium, które należy wziąć pod uwagę w tym względzie, jest brak samodzielnego celu świadczenia z punktu widzenia przeciętnego konsumenta.
Zatem świadczenie należy uznać za pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz środek, dzięki któremu można lepiej skorzystać z usługi głównej [wyrok z dnia 2 lipca 2020 r., Blackrock Investment Management (UK), C-231/19, EU:C:2020:513, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo]. 46. Tym samym, (…) z jednej strony usługi związane z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej i z drugiej strony usługi coachingu żywieniowego, takie jak świadczone przez skarżącą w postępowaniu głównym, nie są nierozerwalnie związane w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 38 i 39 niniejszego wyroku.
48. Jeśli chodzi o możliwość zastosowania do świadczeń takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym drugiego rodzaju wyjątku, o którym mowa w pkt 40–42 niniejszego wyroku, należy w niniejszej sprawie wskazać, po pierwsze, autonomiczny cel usługi coachingu dietetycznego z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nawet gdyby takie usługi coachingu dietetycznego były świadczone lub mogły być świadczone w tych samych pomieszczeniach sportowych co usługi związane z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, to jednak cel tych pierwszych nie ma charakteru sportowego, lecz zdrowotny i estetyczny, niezależnie od faktu, że dyscyplina dietetyczna może mieć wpływ na wyniki sportowe.
(…) Świadczeń coachingu żywieniowego takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie można zatem uważać za pomocnicze w stosunku do świadczeń głównych, na które składają się świadczenia związane z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej.
50. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na zadane pytania należy odpowiedzieć, iż dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że (…) usługa coachingu żywieniowego świadczona przez wykwalifikowanego i uprawnionego profesjonalistę w placówkach sportowych – i ewentualnie w ramach programów obejmujących również usługi związane z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej – stanowi odrębne i niezależne świadczenie usług i nie jest objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.
Jak wskazałem powyżej, aby świadczone przez Panią usługi korzystały ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, musi Pani również spełnić przesłankę o charakterze przedmiotowym, która odnosi się do charakterystyki usług świadczonych przez podmioty wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy - czyli usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, koniecznych do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i świadczonych na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
Z opisu sprawy wynika, że: celem świadczonych usług nie jest uzyskanie przewagi konkurencyjnej wobec podatników korzystających ze zwolnienia z podatku VAT; zajęcia dotyczą konkretnej dyscypliny tanecznej, tj. modern i contemporary. Dzieci przygotowywane są do występów, pokazów oraz zawodów tanecznych; prowadzone zajęcia mają bezpośredni związek z aktywnością fizyczną, rozwojem sprawności ruchowej oraz uczestnictwem dzieci w zajęciach o charakterze sportowym i tanecznym; opłaty wnoszone przez rodziców są bezpośrednio związane z uczestnictwem dzieci w zajęciach tanecznych i sportowych; głównym i podstawowym przedmiotem działalności jest prowadzenie zajęć tanecznych dla dzieci.
Świadczone usługi nie obejmują działalności marketingowej ani reklamowej. A zatem z okoliczności sprawy wynika, że prowadzone przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów zajęcia taneczne dla dzieci stanowią usługi ściśle związane ze sportem, świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Wskazała Pani, że celem świadczonych usług nie jest uzyskanie przewagi konkurencyjnej wobec podatników korzystających ze zwolnienia z podatku VAT. Prowadzone zajęcia mają bezpośredni związek z aktywnością fizyczną, rozwojem sprawności ruchowej oraz uczestnictwem dzieci w zajęciach o charakterze sportowym i tanecznym.
Jednocześnie, nie świadczy Pani usług objętych wyłączeniem ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy. Jak wskazała Pani w uzupełnieniu do wniosku, głównym i podstawowym przedmiotem działalności jest prowadzenie zajęć tanecznych dla dzieci oraz świadczone usługi nie obejmują działalności marketingowej ani reklamowej. Zatem z okoliczności sprawy wynika, że przedstawione usługi są konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i nie mają charakteru czystego wypoczynku i rozrywki. Tym samym, została spełniona przesłanka przedmiotowa.
Jak wskazano powyżej, w sprawie nie została spełniona przesłanka podmiotowa dotycząca prowadzenia działalności jako organizacji nienastawionej na osiąganie zysku. Brak spełnienia jednego z wymaganych warunków powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje zastosowania w opisanej we wniosku sprawie. W związku z tym, prowadzone przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, usługi polegające na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci, nie będą podlegały zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku od towarów i usług.
Reasumując, prowadzone przez Panią oraz współpracujących z Panią instruktorów zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, usługi polegające na prowadzeniu zajęć tanecznych dla dzieci nie będą zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy. Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.