Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 24 września 2026 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.610.2026.2.MŻA

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług polegających na organizowaniu treningów terapeutycznych, superwizji grupowych, hiperwizji oraz warsztatów specjalistycznych obejmujących elementy pracy terapeutycznej (doświadczeniowe, refleksyjne, zawierające elementy superwizji), wykonywanych na rzecz osób trzecich. Uzupełnili go Państwo pismem z 25 sierpnia 2026 r. (wpływ 27 sierpnia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą od 2016 r. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 554 t.j.). Ponadto jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 t.j.) oraz posiada nadany numer VAT-UE.

Stosownie do danych widniejących w Krajowym Rejestrze Sądowym, wśród przedmiotów działalności Spółki widnieje m.in. kod PKD 86.90.E - „Pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowana”. Spółka organizuje profesjonalne warsztaty, treningi i superwizje psychoterapeutyczne, skierowane do: certyfikowanych psychoterapeutów posiadających stosowne certyfikaty krajowych i europejskich towarzystw psychoterapeutycznych ((…), (…), European Association for Psychotherapy - EAP); psychologów oraz lekarzy psychiatrów czynnie praktykujących, jak również osób będących w procesie certyfikacji.

Wnioskodawca w zakresie swojej działalności oferuje usługi bezpośrednio w miejscu (stacjonarnie) oraz online (w szczególności superwizje). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca świadczy następujące kategorie usług: treningi terapeutyczne, superwizje grupowe, hiperwizje oraz warsztaty specjalistyczne (szerzej w dalszej części Wniosku). Rozwój zawodowy psychoterapeuty jest ściśle powiązany z jego rozwojem osobistym, co wynika ze specyfiki pracy opartej na bezpośredniej i głębokiej relacji z pacjentem. W toku procesu terapeutycznego naturalnie pojawia się konieczność konfrontowania się przez terapeutę z własną historią, która nierzadko rezonuje tematami poruszanymi przez pacjenta.

Istotne jest, aby terapeuta potrafił świadomie dbać o swoje emocje oraz rozpoznawał potencjalne ryzyka wynikające z podobieństw między jego doświadczeniami a przeżyciami pacjenta. Zawód psychoterapeuty, ze względu na swój wymagający emocjonalnie charakter oraz intensywny kontakt z pacjentami w kryzysie lub ze zdrowotnymi problemami, nakłada na praktykujących konieczność stałego dbania o równowagę psychiczną, pogłębiania samoświadomości i podejmowania działań profilaktyczno-zdrowotnych. W tej profesji nie można oddzielić procesu leczenia pacjentów od kształcenia umiejętności zapobiegania przeciążeniu emocjonalnemu i troski o własne zdrowie psychiczne.

Specyfika pracy terapeutycznej wymaga regularnego i konsekwentnego wglądu zarówno w posiadane kompetencje praktyczne, jak i w aktualny stan psychiczny. Utrzymywanie dobrostanu psychicznego jest niezbędnym warunkiem rzetelnego i etycznego wykonywania tego zawodu.

Badania kliniczne potwierdzają, że superwizja oraz systematyczny udział w formach pracy własnej stanowią podstawowe elementy praktyki psychoterapeutycznej, a ich rola sprowadza się w szczególności do wspierania monitorowania i ochrony dobrostanu pacjenta, przywracania i utrzymywania równowagi psychicznej terapeuty (ochrona zdrowia), zapobiegania wypaleniu emocjonalnemu zarówno w życiu prywatnym, jak i w praktyce zawodowej (profilaktyka utraty zdrowia).

Kodeks Etyczny (…), a także wytyczne (…) nakładają na psychoterapeutę następujące obowiązki: 1) konieczność pracy własnej i rozwoju osobistego - psychoterapeuta zobowiązany jest do systematycznego pogłębiania swojej samoświadomości m.in. poprzez udział w superwizjach, zajęciach rozwojowych, warsztatach i pracy nad sobą.

Tożsamość terapeuty w dużej mierze opiera się na zdolności do świadomego wykorzystywania siebie jako narzędzia w relacji z pacjentem, dlatego rozwój osobisty stanowi podstawowy element praktyki zawodowej, a nie jedynie dobrowolny jej dodatek; 2) troska o kondycję psychiczną i emocjonalną - kodeksy etyczne wskazują jednoznacznie, że psychoterapeuta powinien powstrzymać się od prowadzenia terapii w sytuacji, gdy jego własny stan psychiczny mógłby zagrozić jakości udzielanej pomocy (np. w przypadku nadmiernego obciążenia emocjonalnego, objawów wypalenia czy poważnych trudności osobistych).

Z tego względu uczestnictwo w specjalistycznych formach wsparcia ma charakter profilaktyki zdrowotnej, nie zaś wyboru zawodowego; 3) zapobieganie ryzyku nadużyć - psychoterapeuci pracują często z pacjentami przeżywającymi traumę, przemoc czy inne doświadczenia graniczne. Niedostateczna samoświadomość terapeuty lub brak wypracowanych mechanizmów radzenia sobie może skutkować niezamierzonymi reakcjami szkodliwymi dla pacjenta. Udział w warsztatach, treningach i grupach specjalistycznych stanowi ważny element profilaktyki i minimalizowania tego ryzyka; 4) odpowiedzialność za jakość kontaktu terapeutycznego - relacja terapeutyczna jest jednym z najważniejszych czynników leczących.

Jej jakość zależy od wewnętrznej równowagi psychoterapeuty, jego zdolności do empatii, emocjonalnej stabilności i ugruntowania. Właśnie dlatego niezbędne jest podejmowanie działań wzmacniających te kompetencje. Uczestnictwo w oferowanych przez Spółkę usługach jest zatem wymogiem etyczno-zawodowym psychoterapeutów, a nie jedynie dobrowolnym rozwojem kompetencji. Podejmowane działania stanowią realizację obowiązków etycznych wobec pacjenta i wykonywanego zawodu, nie mają charakteru zajęć rekreacyjnych ani ogólnorozwojowych, lecz ich zasadniczym celem jest zachowanie, przywracanie i poprawa zdrowia psychicznego osób wykonujących zawody medyczne, w szczególności psychoterapeutów.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca świadczy następujące kategorie usług: 1) terapia grupowa (trening terapeutyczny) stanowią podstawową formę pracy psychoterapeutycznej realizowaną przez Spółkę. Są to intensywne programy (ok. 50 godzin każdy), w toku których uczestnicy, w szczególności psychoterapeuci (ale i inne osoby, które chcą doświadczyć psychoterapii grupowej), prowadzą i uczestniczą w sesjach terapeutycznych pod kierunkiem certyfikowanego prowadzącego - psychoterapeuty. Tego rodzaju praca jest zaliczana przez organizacje certyfikujące (m.in. (…)) bezpośrednio jako godziny terapii grupowej wymagane do uzyskania lub utrzymania certyfikatu psychoterapeuty.

Treningi są prowadzone wyłącznie przez certyfikowanych psychoterapeutów posiadających certyfikaty (…) lub innej uznanej organizacji psychoterapeutycznej. Każda edycja treningu zrzesza grupę psychoterapeutów, którzy w toku spotkania pracują osobiście - przechodzą realny proces terapii grupowej. Spółka organizuje ok. 5 treningów rocznie, obejmując tym świadczeniem ok. 70-80 uczestników. Treningi terapeutyczne ukierunkowane są na rozwój emocjonalny psychoterapeutów - uczestnicy pracują nad świadomością własnych emocji, schematów relacyjnych i mechanizmów obronnych.

Pogłębiona praca własna służy nie tylko rozwojowi zawodowemu, ale przede wszystkim utrzymaniu równowagi psychicznej terapeuty, co jest warunkiem koniecznym dla skutecznego i etycznego prowadzenia terapii z pacjentami. Trening umożliwia wgląd w emocje mogące obciążać terapeutę w pracy zawodowej - praktyka pracy z ciałem i obecnością grupy wspiera regulację emocjonalną i wewnętrzną równowagę.

Doświadczanie autentycznego kontaktu i wsparcia grupowego pomaga przeciwdziałać izolacji, poczuciu osamotnienia i przewlekłemu obciążeniu emocjonalnemu, stanowiąc działanie prewencyjne wobec wypalenia zawodowego; 2) superwizje grupowe - superwizja stanowi obligatoryjny element profesjonalnej praktyki psychoterapeutycznej, wynikający wprost z kodeksów etycznych wszystkich wiodących organizacji psychoterapeutycznych. Grupy superwizyjne prowadzone są cyklicznie (od września do czerwca), przez certyfikowanych superwizorów psychoterapii, posiadających najwyższe kwalifikacje zawodowe w tej dziedzinie. Spółka prowadzi równolegle kilka grup superwizyjnych.

Superwizja ma na celu bieżące wspieranie terapeutów w pracy z pacjentem: pogłębianie samoświadomości, zapobieganie nadużyciom, identyfikowanie trudności klinicznych i wzmacnianie jakości opieki nad pacjentem. Superwizja ma charakter praktyczny i dydaktyczny, pozwalając uczestnikom refleksyjnie ocenić własną praktykę terapeutyczną, zrozumieć reakcje emocjonalne pacjentów oraz własne mechanizmy pracy.

Jej celem jest utrzymanie wysokiego standardu etycznego i jakości pracy psychoterapeutycznej, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i dobrostan pacjentów; 3) hiperwizja - to szczególna forma superwizji skierowana do superwizorów psychoterapii: certyfikowani superwizorzy sami poddają się superwizji wykonywanej przez superwizora o wyższym stopniu doświadczenia i kompetencji. Analogicznie jak superwizja, stanowi ona wymóg etyczno-zawodowy dla osób sprawujących nadzór nad pracą innych terapeutów.

W procesie tym chodzi o to, aby przepracowywać emocjonalne aspekty, które utrudniają niesienie pomocy superwizorowi dla superwizanta; 4) warsztaty specjalistyczne - warsztaty prowadzone są przez uznanych specjalistów: certyfikowanych psychoterapeutów, superwizorów, lekarzy psychiatrów oraz specjalistów w danym obszarze klinicznym. Podejmowane tematy wiążą się bezpośrednio z praktyką terapeutyczną oraz dbałością o zdrowie psychiczne uczestników.

Obejmują w szczególności pracę z traumą (mechanizmy rozłączenia i dysocjacji, podejście ucieleśnione), uzależnienia w perspektywie psychoterapeutycznej, psychopatologię i cierpienie psychosomatyczne, pracę ze wstydem w psychoterapii czy też seksualność w kontekście gabinetu terapeutycznego. Warsztaty mają charakter doświadczeniowy i refleksyjny. W ich toku uczestnicy przepracowują własny materiał psychiczny, wykonując ćwiczenia terapeutyczne i sesje z prowadzącym. Nie stanowią one typowych szkoleń w sensie wykładowo-dydaktycznym każdorazowo bowiem zawierają elementy pracy własnej, terapeutycznej i superwizyjnej.

Co istotne, ponad 80% czasu warsztatu stanowi praca własna, terapeutyczna bądź superwizyjna, a pozostałe 20% to omówienie tej pracy z metapoziomu. Innymi słowy praca w trakcie warsztatów polega na tym, że terapeuci (prowadzący warsztat oraz terapeuta - uczestnik) pracują na nich terapeutycznie czy superwizyjnie, a pozostała część grupy warsztatowej obserwuje ten proces, po czym celem zrozumienia całego procesu następuje omówienie tego, co się wydarzyło. W tym celu uczestnicy jakby oddalają się od tego, by móc z pozycji „lotu ptaka” więcej zobaczyć i zrozumieć.

Uczestnicy takich warsztatów (podobnie jak ma to miejsce w superwizji czy hiperwizji) uświadamiają sobie, o co powinni zadbać w kontekście swojego zdrowia psychicznego (swoich przeżyć emocjonalnych) celem prawidłowego prowadzenia własnej sesji psychoterapeutycznej z udziałem pacjenta. Spółka prowadzi następujące warsztaty specjalistyczne o charakterze zdrowotno-profilaktycznym: a) warsztat poświęcony fenomenowi wstydu w psychoterapii - prowadzony przez doświadczonego psychoterapeutę, trenera i superwizora, autora publikacji z tego zakresu.

Świadomość, jak własny nierozpoznany wstyd terapeuty może wpływać na dynamikę relacji terapeutycznej, stanowi fundament odpowiedzialnej i bezpiecznej pracy klinicznej. Udział w warsztacie umożliwia uczestnikom wgląd w osobiste doświadczenia wstydu, które często pozostają nieuświadomione - ich eksploracja pozwala na lepszą regulację emocjonalną i redukuje ryzyko przeciążenia w kontakcie z pacjentami.

Zrozumienie mechanizmów wstydu i rozwinięcie kompetencji w pracy z nim, chronią terapeutę przed poczuciem bezradności w praktyce klinicznej, stanowiąc istotny element profilaktyki wypalenia zawodowego; b) warsztat specjalistyczny z zakresu pracy z uzależnieniami - praca z osobami zmagającymi się z uzależnieniem wymaga szczególnej uważności na proces kontaktu i zdolność do towarzyszenia pacjentowi w jego lęku czy ambiwalencji wobec zmiany. Warsztat umożliwia uczestnikom przyglądanie się własnym reakcjom i ograniczeniom w pracy z uzależnieniami, rozwijając zdolność do empatycznej obecności oraz utrzymywania jasnych granic, co wspiera równowagę psychiczną terapeuty.

Praca z osobami uzależnionymi wiąże się z wysokim ryzykiem przeciążenia emocjonalnego i wtórnej traumatyzacji. Warsztat dostarcza narzędzi i perspektyw teoretycznych, dzięki czemu terapeuci uczą się rozpoznawać własne granice, co stanowi ochronę przed wypaleniem i wzmacnia ich zdolność do długofalowej pracy w obszarze tak wymagającym klinicznie; c) warsztat „Seksualność w gabinecie terapeutycznym - praca z własną seksualnością” - odpowiada na istotne wyzwanie praktyki psychoterapeutycznej, jakim jest świadome i otwarte podejście do obszaru seksualności, często marginalizowanego w procesie kształcenia i w samej pracy terapeutycznej.

Psychoterapeuta, który potrafi świadomie i bez oceniania odnosić się do tego tematu, stwarza pacjentowi przestrzeń do otwartości i autentyczności, co sprzyja pełniejszemu procesowi zdrowienia. Warsztat umożliwia uczestnikom refleksję nad własnymi przekonaniami i emocjami związanymi z seksualnością, redukując poczucie niepewności lub wstydu, które mogłoby obciążać terapeutę w pracy z pacjentami.

Zwiększenie kompetencji i komfortu w tym obszarze chroni terapeutę przed poczuciem bezradności i przeciwdziała wypaleniu zawodowemu; d) warsztat z zakresu pracy z traumą - koncentruje się na pracy z traumą w perspektywie rozłączenia i dysocjacji, łącząc teorię i praktykę w sposób relacyjny i ucieleśniony. Praca z pacjentami po traumie jest szczególnie obciążająca emocjonalnie. Warsztat, poprzez elementy refleksji i integracji, wspiera uczestników w regulacji własnych reakcji oraz utrzymywaniu psychicznej równowagi w pracy klinicznej.

Kontakt z pacjentami doświadczającymi traumy może prowadzić do wtórnej traumatyzacji lub poczucia bezradności terapeuty - warsztat dostarcza praktycznych narzędzi, które chronią terapeutę przed nadmiernym obciążeniem i wzmacniają jego odporność psychiczną; e) warsztat poświęcony podejściu (…) do psychopatologii, ze szczególnym uwzględnieniem cierpienia psychosomatycznego - łączy teorię pola z praktyką kliniczną, umożliwiając pogłębienie wiedzy w jednym z najbardziej złożonych obszarów pracy terapeutycznej. Praca z pacjentami doświadczającymi objawów psychosomatycznych może być szczególnie wymagająca.

Warsztat dostarcza uczestnikom narzędzi teoretycznych i praktycznych, które pomagają zrozumieć złożoność tego cierpienia, zmniejszając poczucie przeciążenia i bezradności. Poprzez elementy superwizji warsztat chroni terapeutów przed frustracją i poczuciem stagnacji, które mogą prowadzić do wypalenia zawodowego. Wszystkie usługi świadczone przez Spółkę wykonywane są za pośrednictwem osób posiadających wymagane kwalifikacje zawodowe.

Prowadzącymi są: certyfikowani psychoterapeuci posiadający certyfikaty (…) lub innych uznanych towarzystw - legitymujący się kwalifikacjami do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie psychoterapii, certyfikowani superwizorzy psychoterapii oraz lekarze psychiatrzy. Osoby te współpracują ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych (umów o świadczenie usług, kontrakt B2B). Wnioskodawca nabywa usługi ww. specjalistów we własnym imieniu, lecz na rzecz uczestników (pacjentów), organizując tym samym dostęp do świadczeń zdrowotnych realizowanych przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje medyczne.

Zatem usługi opisane w niniejszym wniosku świadczone są przez Spółkę w następującym modelu: a) Spółka zawiera umowy cywilnoprawne (umowy o współpracy, dalej: „umowy B2B”) z certyfikowanymi psychoterapeutami, superwizorami i specjalistami posiadającymi stosowne kwalifikacje zawodowe, którzy prowadzą własną działalność gospodarczą i wystawiają Spółce faktury za wykonane usługi; b) Certyfikowani psychoterapeuci, superwizorzy i specjaliści posiadający stosowne kwalifikacje zawodowe (o których mowa w pkt a powyżej), na podstawie zawartych umów B2B, faktycznie świadczą usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia psychicznego bezpośrednio na rzecz uczestników (osób trzecich/pacjentów); c) Spółka nabywa od osób, o których mowa w lit. a usługi, o których mowa w lit. b we własnym imieniu, lecz na rzecz uczestników (osób trzecich/pacjentów), organizując przestrzeń, logistykę i infrastrukturę niezbędną do ich przeprowadzenia, a następnie świadczy te usługi uczestnikom.

Spółka działa zatem jako podmiot nabywający usługi w zakresie opieki medycznej we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (pacjenta), tj. zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Psychoterapeuci należą do zawodów medycznych w rozumieniu ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1730). Lekarz oraz psycholog jest natomiast wprost wymieniony w art. 43 ust. 1 pkt 19 odpowiednio lit. a i d ustawy o VAT. Wnioskodawca wyjaśnia, że dla prawidłowej oceny charakteru świadczonych usług niezbędne jest uwzględnienie specyfiki zawodu psychoterapeuty.

Specyfika pracy terapeutycznej polegająca na długotrwałym i intensywnym kontakcie z ludzkim cierpieniem, traumą i kryzysami psychicznymi generuje u psychoterapeutów realne ryzyko: wypalenia zawodowego, przeciążenia emocjonalnego, wtórnej traumatyzacji i rozwoju zaburzeń psychicznych. Badania kliniczne potwierdzają, że superwizja i systematyczny udział w formach pracy własnej stanowią podstawowe narzędzia ochrony zdrowia psychicznego tej grupy zawodowej.

Świadczone usługi realizują następujące cele profilaktyczno-zdrowotne: profilaktyka zaburzeń psychicznych (w tym wypalenia zawodowego) u osób wykonujących zawód medyczny, zachowanie zdrowia psychicznego przez bieżące przepracowywanie trudnych materiałów klinicznych i emocji związanych z pracą terapeutyczną, przywracanie równowagi psychicznej u uczestników doświadczających przeciążenia emocjonalnego lub wtórnej traumatyzacji, poprawa zdrowia psychicznego przez pogłębianie samoświadomości i regulacji emocjonalnej, bezpośrednie wzmocnienie bezpieczeństwa i dobrostanu pacjentów - przez poprawę jakości i świadomości pracy terapeuty.

By jeszcze bardziej zobrazować cele profilaktyczno-zdrowotne usług świadczonych przez Spółkę, a nawet by zrozumieć ich istotę, wskazać należy iż wielokrotnie zdarza się, że na samym początku procesu terapeutycznego z pacjentem, terapeuta zastanawia się (wraz ze swoim superwizorem) nad osobistymi doświadczeniami terapeuty (najczęściej związanymi z różnymi emocjonalnymi sytuacjami), rozważając w jaki sposób doświadczenia te mogą wpływać na prowadzony proces, tak by móc prawidłowo i skutecznie prowadzić psychoterapię z własnym pacjentem.

Również i w trakcie procesu terapeutycznego, okazuje się, że terapeuta „utyka”, nie posuwa się dalej z terapią swojego pacjenta, co również powoduje konieczność udania się do swojego superwizora (superwizorki), by uzyskać informację na temat tego, co dzieje się w procesie terapeutycznym, czego terapeuta nie wie i czego nie rozpoznaje u siebie, co powoduje, że terapia nie posuwa się naprzód, a co powinien sobie uświadomić by dalej efektywnie wspierać swojego pacjenta. Dodatkowo w pracy terapeuty zdarzają się tzw. przeciążenia. W trakcie superwizji czy w hiperwizji zdarza się również, że terapeuci uświadamiają sobie jak bardzo są przeciążeni i jak blisko wypalenia zawodowego się znajdują.

To właśnie super i hiperwizorzy pomagają terapeutom zdać sobie sprawę z przeciążenia terapeutycznego, konieczności zadbania o swój psychiczny dobrostan oraz przywrócić swoją psychiczną „homeostazę” (balans), który w efekcie pozwoli terapeucie nadal pracować z pacjentem. Powyższe potwierdza, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi w zakresie superwizji oraz hiperwizji służą zarówno zdrowotnej profilaktyce, jak i zachowaniu zdrowia, czy nawet jego przywracaniu. Kodeks Etyczny (…), a także wytyczne (…) wprost nakładają na psychoterapeutę obowiązek stałego uczestnictwa w superwizjach, terapii własnej i formach rozwojowych jako warunek konieczny etycznej i bezpiecznej praktyki.

Uczestnictwo w oferowanych przez Spółkę usługach jest zatem wymogiem etyczno-zawodowym psychoterapeutów, a nie jedynie dobrowolnym rozwojem kompetencji.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego Ad 1. Usługi objęte wnioskiem świadczą osoby należące do następujących czterech grup, wyodrębnionych według posiadanych uprawnień i kwalifikacji zawodowych: a) certyfikowani psychoterapeuci - prowadzący treningi terapeutyczne i warsztaty specjalistyczne, b) certyfikowani superwizorzy psychoterapii - prowadzący superwizje grupowe i hiperwizje, c) psycholodzy (magistrowie psychologii) posiadający jednocześnie certyfikat psychoterapeuty - prowadzący treningi terapeutyczne i warsztaty specjalistyczne, d) lekarze posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie psychiatrii, posiadający jednocześnie certyfikat psychoterapeuty - prowadzący treningi terapeutyczne i warsztaty specjalistyczne.

Wnioskodawca nie nabywa usług objętych wnioskiem od osób spoza wskazanych grup. W ramach wskazanych czterech grup poszczególne osoby świadczące usługi na rzecz Wnioskodawcy prowadzą praktykę psychoterapeutyczną w następujących obszarach klinicznych: zaburzenia lękowe, zaburzenia depresyjne, zaburzenia afektywne, zaburzenia osobowości, praca z traumą, praca w obszarze straty i żałoby, praca z osobami uzależnionymi. Prowadzenie psychoterapii w tych obszarach nie wymaga uzyskania odrębnych uprawnień, certyfikatów ani tytułów specjalisty ponad kwalifikacje wskazane w Ad 3 poniżej.

Ad 2. Wszystkie opisane we wniosku usługi są świadczone przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, tj.: a) lekarze psychiatrzy - na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2026 r. poz. 37 t.j.), b) psychoterapeuci - na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2024 r. poz. 917 t.j.) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (Dz.U. z 2026 r. poz. 83 t.j.), dalej również jako: Rozporządzenie, c) superwizorzy psychoterapii na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (jako osoby posiadające certyfikat psychoterapeuty) w związku z § 2 pkt 16b Rozporządzenia, d) psycholodzy - na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1026 t.j.), Wszystkie wymienione osoby wykonują zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2026 r. poz. 156 t.j.).

Wskazana we wniosku podstawa prawna dotycząca statusu psychoterapeuty ulega doprecyzowaniu w ten sposób, że Wnioskodawca wskazuje, iż właściwą podstawą normatywną wykonywania tego zawodu jest art. 5 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (vide pkt b) powyżej).

Ad 3. Osoby współpracujące z Wnioskodawcą posiadają następujące kwalifikacje: a) psychoterapeuci: tytuł zawodowy lekarza albo tytuł zawodowy magistra (w szczególności w zakresie psychologii, pedagogiki, socjologii, pielęgniarstwa, resocjalizacji, ukończone całościowe, czteroletnie podyplomowe szkolenie psychoterapeutyczne w akredytowanej szkole psychoterapii, w wymiarze co najmniej 1200 godzin, obejmujące psychoterapię własną, superwizję i staże kliniczne, zakończone egzaminem certyfikacyjnym przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, powołaną przez stowarzyszenie wydające certyfikaty psychoterapeuty, oraz certyfikat psychoterapeuty wydany przez (…); część tych osób posiada dodatkowo stopień naukowy doktora albo tytuł profesora, b) superwizorzy psychoterapii: kwalifikacje jak w lit. a), wieloletnie udokumentowane doświadczenie w prowadzeniu psychoterapii oraz certyfikat superwizora psychoterapii wydany przez (…), uzyskany po ukończeniu odrębnego szkolenia superwizorskiego i zdaniu egzaminu końcowego, c) lekarze psychiatrzy: dyplom lekarza, prawo wykonywania zawodu lekarza, tytuł specjalisty w dziedzinie psychiatrii oraz certyfikat psychoterapeuty uzyskany w trybie opisanym w lit. a), d) psycholodzy: dyplom magistra psychologii oraz certyfikat psychoterapeuty uzyskany w trybie opisanym w lit. a).

Ad 4. Psychoterapeuci współpracujący z Wnioskodawcą spełniają warunki określone w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, tj. posiadają certyfikat psychoterapeuty.

Superwizorzy psychoterapii współpracujący z Wnioskodawcą spełniają warunki określone w § 2 pkt 5 Rozporządzenia (posiadają certyfikat psychoterapeuty), a ponadto odpowiadają definicji superwizora z § 2 pkt 16b tego Rozporządzenia, tj. posiadają certyfikat superwizora potwierdzający kwalifikacje do prowadzenia superwizji psychoterapii, wydany przez stowarzyszenie zrzeszające psychoterapeutów, oraz co najmniej siedmioletnie doświadczenie w prowadzeniu psychoterapii.

Żadna z osób świadczących usługi objęte wnioskiem nie należy do kategorii określonej w § 2 pkt 8 Rozporządzenia, tj. nie jest osobą ubiegającą się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty (osobą w trakcie szkolenia psychoterapeutycznego). Osoby w trakcie szkolenia psychoterapeutycznego są wyłącznie uczestnikami (odbiorcami) usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Ad 5. Wszystkie osoby prowadzące treningi terapeutyczne, superwizje grupowe, hiperwizje oraz warsztaty specjalistyczne spełniają warunki wynikające z art. 5 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, tj. posiadają certyfikat psychoterapeuty, tytuł zawodowy lekarza albo magistra, udokumentowały ukończenie podyplomowego szkolenia w wymiarze co najmniej 1200 godzin obejmującego psychoterapię własną, superwizję psychoterapii i staże oraz zdały egzamin certyfikujący przed komisją zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego.

Żadna z tych osób nie prowadzi na rzecz Wnioskodawcy usług w zakresie psychoterapii dzieci i młodzieży, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, ani nie należy do kategorii osób wskazanych w art. 5 ust. 3 pkt 4 i 5 tej ustawy. Ad 6. Odnosząc się do poszczególnych prowadzonych przez Wnioskodawcę rodzajów warsztatów specjalistycznych, Wnioskodawca wskazuje, iż: a) Warsztat poświęcony fenomenowi wstydu w psychoterapii. Warsztat prowadzony jest przez doświadczonego psychoterapeutę, trenera i superwizora specjalizującego się w tej tematyce.

Uczestnik pracuje nad wglądem we własne, często dotąd nieuświadomione doświadczenia wstydu, których eksploracja pozwala na lepszą regulację emocjonalną uczestnika i redukuje ryzyko jego przeciążenia emocjonalnego w kontakcie z pacjentami. Praca ta polega na rozpoznaniu przez uczestnika własnych reakcji wstydu w momencie ich powstawania, nierozpoznany wstyd uczestnika prowadzi do zablokowania jego funkcjonowania w kontakcie z pacjentem oraz do narastania napięcia emocjonalnego.

Efektem tej pracy jest ochrona uczestnika przed poczuciem bezradności w praktyce klinicznej oraz zapobieganie jego przeciążeniu emocjonalnemu, rozpoznanie i przepracowanie własnych reakcji emocjonalnych uczestnika oraz poprawa jego regulacji emocjonalnej. Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. b) Warsztat specjalistyczny z zakresu pracy z uzależnieniami. Uczestnik przygląda się własnym reakcjom i ograniczeniom ujawniającym się w kontakcie z osobą uzależnioną, rozwijając zdolność do empatycznej obecności oraz utrzymywania jasnych granic emocjonalnych.

Praca dotyczy własnego materiału emocjonalnego uczestnika związanego z ryzykiem przeciążenia i wtórnej traumatyzacji, jakie towarzyszą pracy z osobami uzależnionymi. Uczestnik rozpoznaje własne mechanizmy o charakterze nawykowym lub uzależnieniowym, ich uświadomienie umożliwia mu prowadzenie psychoterapii w sposób nieobciążający jego własnego zdrowia psychicznego i zapobiega przeżywaniu treści wnoszonych przez pacjenta jako własnych. Efektem jest zachowanie równowagi psychicznej uczestnika i zapobieganie jego przeciążeniu emocjonalnemu.

Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. c) Warsztat „Seksualność w gabinecie terapeutycznym - praca z własną seksualnością”. Uczestnik podejmuje refleksję nad własnymi przekonaniami i emocjami związanymi z seksualnością. Praca dotyczy własnego materiału emocjonalnego uczestnika, w szczególności redukcji poczucia niepewności lub wstydu, które mogłyby obciążać go w kontakcie z pacjentami. Uczestnik pracuje nad własnymi reakcjami napięcia i zawstydzenia ujawniającymi się w rozmowie o seksualności, co umożliwia mu prowadzenie sesji bez narastania własnego napięcia emocjonalnego.

Efektem jest ochrona uczestnika przed poczuciem bezradności oraz zachowanie jego równowagi psychicznej. Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. d) Warsztat z zakresu pracy z traumą. Uczestnik pracuje w perspektywie rozłączenia i dysocjacji nad regulacją własnych reakcji emocjonalnych powstających w kontakcie z pacjentami po traumie. Praca dotyczy własnego materiału emocjonalnego uczestnika związanego z ryzykiem wtórnej traumatyzacji i poczucia bezradności, jakie towarzyszą kontaktowi z pacjentami doświadczającymi traumy. Efektem jest utrzymanie psychicznej równowagi uczestnika oraz wzmocnienie jego odporności psychicznej.

Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. e) Warsztat poświęcony podejściu (…) do psychopatologii, ze szczególnym uwzględnieniem cierpienia psychosomatycznego. Uczestnik pracuje nad własnymi reakcjami emocjonalnymi powstającymi w kontakcie z pacjentami doświadczającymi objawów psychosomatycznych, w tym nad poczuciem przeciążenia i bezradności. Praca dotyczy własnego materiału emocjonalnego uczestnika związanego z superwizyjnym omówieniem tego typu przypadków klinicznych. Efektem jest zapobieganie powstawaniu u uczestnika dolegliwości o charakterze psychosomatycznym oraz utrzymanie jego równowagi psychicznej.

Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. Ad 7. Celem świadczonych usług w zakresie warsztatów specjalistycznych jest zachowanie, przywracanie i poprawa zdrowia psychicznego uczestników oraz profilaktyka zaburzeń psychicznych u uczestników. W ramach każdego z prowadzonych warsztatów uczestnicy pracują nad własną świadomością i własnym materiałem psychicznym. Praca własna o charakterze terapeutycznym lub superwizyjnym zajmuje ponad 80% czasu każdego warsztatu, pozostała część to omówienie przebiegu tej pracy. Celem warsztatów nie jest wyposażenie uczestników w wiedzę teoretyczną ani podniesienie poziomu kompetencji w zakresie wykonywanego zawodu.

Warsztaty nie kończą się egzaminem, zaliczeniem ani nadaniem uprawnień, uczestnicy nie otrzymują dokumentu potwierdzającego nabycie kwalifikacji zawodowych. Zaliczenie godzin przez Towarzystwo Psychoterapeutyczne (…) następuje z uwagi na odbycie przez uczestnika pracy własnej/terapii, a nie z tytułu nabycia wiedzy teoretycznej. Wiedza teoretyczna z zakresu psychoterapii jest nabywana przez uczestników w toku całościowego, czteroletniego szkolenia psychoterapeutycznego, którego ukończenie warunkuje uzyskanie certyfikatu psychoterapeuty.

Uczestnicy przystępujący do usług świadczonych przez Wnioskodawcę posiadają tę wiedzę, a przedmiotem ich pracy w toku warsztatów, treningów, superwizji i hiperwizji jest wyłącznie własny materiał intrapsychiczny - własne emocje, reakcje i ograniczenia ujawniające się w kontakcie z pacjentem. Celem tej pracy jest pogłębienie świadomości własnego procesu intrapsychicznego uczestnika oraz zachowanie i przywrócenie jego równowagi psychicznej.

Pytanie

Czy usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegające na organizowaniu treningów terapeutycznych, superwizji grupowych, hiperwizji oraz warsztatów specjalistycznych obejmujących elementy pracy terapeutycznej (doświadczeniowe, refleksyjne, zawierające elementy superwizji), wykonywane na rzecz osób trzecich (pacjentów) za pośrednictwem certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów, superwizorów oraz lekarzy psychiatrów współpracujących ze Spółką, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19a w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.

Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), dalej: „ustawa o VAT”, jako usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia psychicznego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie opisane we wniosku usługi korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19a w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem musi mieć charakter bezpośredni i wyraźny. W treści ustawy o VAT ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów: a) lekarza i lekarza dentysty, b) pielęgniarki i położnej, c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450 ze zm.), d) psychologa.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów, o których mowa w pkt 18 i 19. Analiza ww. przepisów wskazuje, że zwolnienie od podatku VAT usług w zakresie opieki medycznej ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Z tego względu, oprócz przedmiotu transakcji istotny jest również status podmiotu świadczącego daną usługę.

Ze zwolnienia korzystają usługi służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź przez określonych przedstawicieli zawodów medycznych - obejmuje zatem tylko świadczenia medyczne wykonywane w określonym celu (przedmiot) przez określone osoby (podmioty). Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy o VAT stanowi implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b i c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.

U. UE.L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: (...) b) opiekę szpitalną i medyczną oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze; c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j.

Dz.U. z 2026 r. poz. 156 ze zm.), użyte w ustawie określenia oznaczają: osoba wykonująca zawód medyczny - osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.

Jak już wspomniano wcześniej, warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku VAT jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być osobą wykonującą zawód medyczny. W stanie faktycznym opisanym we wniosku, zdaniem Wnioskodawcy, obie przesłanki są spełnione. Usługi opisane we wniosku są w całości realizowane przez certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów, superwizorów psychoterapii oraz lekarzy psychiatrów.

Zawód psychoterapeuty, pomimo braku szczegółowej regulacji ustawowej, został wymieniony na równi z innymi zawodami medycznymi w szeregu przepisów związanych z ochroną zdrowia. W odniesieniu do zawodu psychoterapeuty wskazać należy, że zgodnie z nomenklaturą zawartą w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 października 2025 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 1534), w załączniku Klasyfikacja zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy w grupie 2299 "Specjaliści ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowani" został wymieniony psychoterapeuta (229905).

Psychoterapeuci legitymują się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie psychoterapii i psychoanalizy. Nie powinno ulegać wątpliwości, iż nie tylko osoby będące lekarzami, psychologami lub psychiatrami, ale także inne osoby - wykonujące zawód psychoterapeuty posiadające wymagane kwalifikacje do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie psychoterapii, należy zakwalifikować do grupy osób wykonujących inne zawody medyczne. Przyjąć zatem należy, że pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania.

Stanowisko to podziela Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku - Białej w wydawanych przez siebie interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego (0111-KDIB3-2.4012.367.2023.2.ASZ, 0114-KDIP4-2.4012.80.2025.2.SKJ). Świadczenie przez podatnika usług będzie korzystać ze zwolnienia z podatku VAT, bez względu na formę współpracy z osobami wykonującymi zawód medyczny, tj. umowę o pracę, zlecenie lub współpracę na zasadzie B2B. Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem podmiotem prawa handlowego nieposiadającym kwalifikacji medycznych jako osoba prawna. Sama Spółka nie jest podmiotem leczniczym w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.

Decydujące znaczenie ma jednak to, że usługi faktycznie wykonywane są przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe (psychoterapeutów, superwizorów i lekarzy psychiatrów) w oparciu o model tzw. B2B. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 10 września 2002 r. Sprawa C‑141/00 Ambulanter Pflegedienst Kugler GmbH przeciwko Finanzamt fur Kórperschaften I in Berlin Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że art. 13(A)(1)(c) szóstej dyrektywy definiuje transakcje zwolnione z podatku przez odniesienie do charakteru świadczonych usług bez wspominania o formie prawnej osoby, która je świadczy.

Zwolnienie z VAT nie jest uzależnione od formy prawnej podatnika świadczącego usługi medyczne, a zatem zwolnienie może mieć zastosowanie również wówczas, gdy usługi są świadczone za pośrednictwem spółki kapitałowej. Podobnie przesądził DKIS w powołanej już w przedmiotowym wniosku interpretacji indywidualnej z 19 września 2023 r., iż spółka zatrudniająca psychoterapeutę jest uprawniona do zastosowania zwolnienia w podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT.

Tym samym oferowanie usług przez spółkę prawa handlowego, która nie posiada własnych kwalifikacji medycznych, jest dopuszczalne pod warunkiem, że usługi są faktycznie wykonywane przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe (certyfikowanego psychoterapeutę, psychologa, superwizora lub lekarza psychiatrę zatrudnionego lub współpracującego ze Spółką). Warunek ten jest w pełni spełniony w opisanym stanie faktycznym. Mechanizm działania Spółki polega na nabyciu usług od certyfikowanych specjalistów (psychoterapeutów, superwizorów, lekarzy psychiatrów) we własnym imieniu, a następnie ich udostępnieniu uczestnikom (osobom trzecim/pacjentom).

Schemat ten jest objęty wprost dyspozycją art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy o VAT. Ze zwolnienia korzystają usługi służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź przez przedstawicieli określonych zawodów medycznych. Definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani wspólnotowych przepisach podatkowych. Z dorobku orzecznictwa wspólnotowego wynika, że pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do usług, które służą diagnozie, opiece oraz w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia (sprawa L.u.P. GmbH (C-106/05, pkt 27).

Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie dAmbrumenil (C-307/01, pkt 57), w którym podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych. Pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom używanym przez Trybunał „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”.

W pojęciu tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok w sprawie Unterpertinger, C-212/01, pkt 40). Zatem czynności, których celem nie jest ochrona zdrowia, nie mogą być uznane za świadczenia opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01. TSUE w wyroku w sprawie Margarete Unterpringer vs Pensionsversicherungsanstalt der Arbiter C-212/01 stwierdził, że (...) to cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z podatku VAT.

Dlatego też, jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana, pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do takiej usługi. Również z orzeczenia C-384/98 wynika, że preferencji podlegać mogą jedynie te usługi, które mają cel terapeutyczny bądź profilaktyczny, a nie podlegają mu takie, które mają charakter czysto ekspercki i doradczy (np. orzekanie o stanie zdrowia dla potrzeb przyznania renty, bądź dla instytucji ubezpieczeniowych dla ustalenia wysokości składki ubezpieczenia na życie).

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę, opisane we wniosku mają na celu ochronę zdrowia pacjentów, w tym psychoterapeutów (w szczególności poprzez zwiększenie ich odporności psychicznej), a następnie utrzymanie ich kondycji zdrowotnej poprzez między innymi zapobieganie wypaleniu zawodowemu, a nawet przywrócenie ich stanu zdrowia (po wypaleniu zawodowym), stąd cel zdrowotny tych usług jest wyraźny i bezpośredni.

I tak: 1) terapia grupowa (treningi terapeutyczne) - uczestnicy realizują w toku sesji pracę terapeutyczną nad własnymi procesami psychicznymi, co bezpośrednio służy zachowaniu i przywracaniu zdrowia psychicznego uczestników (pacjentów) - osób wykonujących zawód medyczny; 2) superwizje i hiperwizje - są obowiązkową formą profilaktyki zdrowotnej psychoterapeuty, służącą zapobieganiu wypaleniu zawodowemu, ochronie zdrowia psychicznego i utrzymaniu zdolności do rzetelnego wykonywania zawodu medycznego na rzecz pacjentów.

Zarówno superwizja, jak i hiperwizja są rodzajem doświadczenia psychoterapeutycznego, który ma na celu diagnozowanie, identyfikowanie swoich usztywnień czy zatrzymań emocjonalnych, po to by emocje podczas procesu superwizyjnego czy hiperwizyjnego przepracować na rzecz pacjenta z gabinetu - w przypadku superwizji, a w hiperwizji - na rzecz superwizanta pracującego z pacjentem; 3) warsztaty specjalistyczne - mają charakter doświadczeniowy, zawierają elementy pracy własnej i superwizji; służą bezpośrednio ochronie zdrowia psychicznego uczestników (profilaktyka wypalenia, regulacja emocjonalna, praca z wtórną traumatyzacją).

W orzecznictwie polskich sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pojęcie profilaktyki zdrowotnej na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT obejmuje wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania chorobom i zaburzeniom zdrowia. Wypalenie zawodowe psychoterapeutów, będące powszechnie uznanym zaburzeniem klinicznym, mieści się bezsprzecznie w katalogu schorzeń, którym opisane usługi skutecznie zapobiegają. Najważniejszy jest cel usługi, a zgodnie ze stanem faktycznym opisanym we wniosku, świadczone usługi służą profilaktyce, ratowaniu, zachowaniu i poprawie zdrowia.

Dodać należy, iż pacjenci z zaburzeniami psychicznymi sklasyfikowanymi przez lekarzy psychiatrów (diagnozy według ICD - Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób oraz według DSM - Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Zaburzeń Psychicznych) jako choroby psychiczne trafiają następnie, ze „skierowań” lekarzy specjalistów psychiatrii, w proces psychoterapii realizowany przez psychoterapeutów, którzy sami potrzebują wsparcia w zakresie konieczności uczestnictwa w superwizji, hiperwizji, treningów terapeutycznych czy warsztatów specjalistycznych (co dodatkowo stanowi wymóg etyczny).

Tylko marginalnie dodać należy również, iż od ok. 6 lat tendencja jest zwyżkowa, a od lat 4 wyraźnie dostrzegalna jako efekt pandemii COVID, lockdownu, kryzysu na Ukrainie i związanych z tym lęków. Terapia grupowa (trening terapeutyczny), superwizja oraz hiperwizja są powszechnie uznawanymi, naukowo udokumentowanymi metodami ochrony zdrowia psychicznego psychoterapeutów. Warsztaty specjalistyczne, posiadające wymiar doświadczeniowy i terapeutyczny, realizują analogiczny cel.

W ocenie Wnioskodawcy opisane usługi korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19a w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT, bowiem: 1) są usługami w zakresie opieki medycznej, służącymi profilaktyce, zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia psychicznego uczestników (pacjentów), 2) są faktycznie świadczone przez podmioty, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT, 3) Spółka nabywa te usługi we własnym imieniu, lecz na rzecz uczestników jako osób trzecich, co wypełnia hipotezę art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy o VAT, 4) Spółka zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, jest traktowana jako usługobiorca a następnie jako usługodawca tej samej usługi, zachowując jej charakter prawny i cel.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług zostały określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W świetle art. 8 ust. 2a ustawy: W przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Celem obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał z usługi jest odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu, pomimo że pośrednik danej usługi nie wykonał. Przenoszenie kosztów jest więc świadczeniem pomiędzy podmiotem pośredniczącym pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów: a) lekarza i lekarza dentysty, b) pielęgniarki i położnej, c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450, 620 i 637), d) psychologa.

Stosownie natomiast do art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy: Zwalnia się od podatku świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów, o których mowa w pkt 18 i 19. Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej, stanowią implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. c) Dyrektywy: Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.

Z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, które spełniają określone warunki: służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także świadczone są przez konkretne, wymienione przez ustawodawcę wprost podmioty. Powyższe zwolnienie ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza, że zwolnieniu od podatku podlega określony rodzaj usług wykonywanych przez ściśle zdefiniowany krąg podmiotów, wykonujących te usługi. Precyzując czynności, których celem jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie lub poprawa zdrowia należy zastosować wykładnię językową.

„Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.

„Zachowywanie” rozumiane jest zaś jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym, nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności, utrzymywanie. Interpretując słowo „ratowanie” należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”. Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach zagrożenia. Pojęcie „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio.

Pojęcie „przywracanie zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio. „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się, polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.

Z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika, że zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473/08 w sprawie Eulitz, pkt 25).

Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Zauważyć należy, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych ani wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.

W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy ukształtowała się wspólnotowa linia orzecznicza. I tak w wyroku w sprawie L.u.P. GmbH (C-106/05, pkt 27) Trybunał stwierdził, że: Pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (…) odnoszą się do usług, które służą diagnozie, opiece oraz w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia.

Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie d´Ambrumenil (C-307/01, pkt 57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.

Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom używanym przez Trybunał „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok w sprawie Unterpertinger, C-212/01, pkt 40).

Należy podkreślić, że ani przytoczone przepisy Dyrektywy ani orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej podlegającej zwolnieniu objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu leczenia. Zatem czynności których celem nie jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane za świadczenia opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług.

Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01 oraz w sprawie C-384/98. Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19, pkt 19a ustawy, objęte są wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel związany z profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia. Usługi, które tych celów nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z tym każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze świadczonej na rzecz pacjenta. Nie w każdym przypadku działania podejmowane na rzecz pacjenta mają na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia.

W przypadku, gdy świadczone usługi nie będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie będą realizować, nie korzystają z omawianego zwolnienia. Zgodnie z wyrokiem TSUE C-141/00 w sprawie Ambulanter Pflegedienst Kügler GmbH: Zwolnienie przyznane w art. 13(A)(J)(c,) Szóstej Dyrektywy (aktualnie art. 132 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady) nie zależy od formy prawnej podatnika świadczącego usługi medyczne lub paramedyczne, o których mowa w tym przepisie. W wyroku tym TSUE wyjaśnił również: W dosłownej interpretacji, przepis ten (art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy) nie wymaga, by usługi medyczne były świadczone przez podatnika o konkretnej formie prawnej, aby objąć je zwolnieniem.

Spełnione muszą być tylko dwa warunki: musi to obejmować usługi medyczne i muszą one być świadczone przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje zawodowe (pkt 27). Powyższa regulacja nie zwalnia od podatku wszystkich świadczeń, ale tylko służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, jeśli wykonywane są przez osoby posiadające wymagane wykształcenie zawodowe.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy świadczone przez Państwa usługi polegające na organizowaniu treningów terapeutycznych, superwizji grupowych, hiperwizji oraz warsztatów specjalistycznych obejmujących elementy pracy terapeutycznej (doświadczeniowe, refleksyjne, zawierające elementy superwizji), wykonywane na rzecz osób trzecich (pacjentów) za pośrednictwem certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów, superwizorów oraz lekarzy psychiatrów współpracujących z Państwem, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19a w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług, jako usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia psychicznego.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że organizują profesjonalne warsztaty, treningi i superwizje psychoterapeutyczne, skierowane do: certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów oraz lekarzy psychiatrów czynnie praktykujących, jak również osób będących w procesie certyfikacji. Rozwój zawodowy psychoterapeuty jest ściśle powiązany z jego rozwojem osobistym, co wynika ze specyfiki pracy opartej na bezpośredniej i głębokiej relacji z pacjentem. W toku procesu terapeutycznego naturalnie pojawia się konieczność konfrontowania się przez terapeutę z własną historią, która nierzadko rezonuje tematami poruszanymi przez pacjenta.

Istotne jest, aby terapeuta potrafił świadomie dbać o swoje emocje oraz rozpoznawał potencjalne ryzyka wynikające z podobieństw między jego doświadczeniami a przeżyciami pacjenta. Zawód psychoterapeuty, ze względu na swój wymagający emocjonalnie charakter oraz intensywny kontakt z pacjentami w kryzysie lub ze zdrowotnymi problemami, nakłada na praktykujących konieczność stałego dbania o równowagę psychiczną, pogłębiania samoświadomości i podejmowania działań profilaktyczno-zdrowotnych. W tej profesji nie można oddzielić procesu leczenia pacjentów od kształcenia umiejętności zapobiegania przeciążeniu emocjonalnemu i troski o własne zdrowie psychiczne.

Specyfika pracy terapeutycznej wymaga regularnego i konsekwentnego wglądu zarówno w posiadane kompetencje praktyczne, jak i w aktualny stan psychiczny. Utrzymywanie dobrostanu psychicznego jest niezbędnym warunkiem rzetelnego i etycznego wykonywania tego zawodu. Uczestnictwo w oferowanych przez Państwa usługach jest wymogiem etyczno-zawodowym psychoterapeutów, a nie jedynie dobrowolnym rozwojem kompetencji.

Podejmowane działania stanowią realizację obowiązków etycznych wobec pacjenta i wykonywanego zawodu, nie mają charakteru zajęć rekreacyjnych ani ogólnorozwojowych, lecz ich zasadniczym celem jest zachowanie, przywracanie i poprawa zdrowia psychicznego osób wykonujących zawody medyczne, w szczególności psychoterapeutów. W ramach prowadzonej działalności świadczą Państwo następujące kategorie usług: - terapia grupowa (trening terapeutyczny) stanowią podstawową formę pracy psychoterapeutycznej realizowaną przez Państwa.

Są to intensywne programy, w toku których uczestnicy, w szczególności psychoterapeuci (ale i inne osoby, które chcą doświadczyć psychoterapii grupowej), prowadzą i uczestniczą w sesjach terapeutycznych pod kierunkiem certyfikowanego prowadzącego - psychoterapeuty. Treningi terapeutyczne ukierunkowane są na rozwój emocjonalny psychoterapeutów - uczestnicy pracują nad świadomością własnych emocji, schematów relacyjnych i mechanizmów obronnych. Pogłębiona praca własna służy nie tylko rozwojowi zawodowemu, ale przede wszystkim utrzymaniu równowagi psychicznej terapeuty, co jest warunkiem koniecznym dla skutecznego i etycznego prowadzenia terapii z pacjentami.

Trening umożliwia wgląd w emocje mogące obciążać terapeutę w pracy zawodowej - praktyka pracy z ciałem i obecnością grupy wspiera regulację emocjonalną i wewnętrzną równowagę. Doświadczanie autentycznego kontaktu i wsparcia grupowego pomaga przeciwdziałać izolacji, poczuciu osamotnienia i przewlekłemu obciążeniu emocjonalnemu, stanowiąc działanie prewencyjne wobec wypalenia zawodowego; - superwizje grupowe - superwizja stanowi obligatoryjny element profesjonalnej praktyki psychoterapeutycznej, wynikający wprost z kodeksów etycznych wszystkich wiodących organizacji psychoterapeutycznych.

Superwizja ma na celu bieżące wspieranie terapeutów w pracy z pacjentem: pogłębianie samoświadomości, zapobieganie nadużyciom, identyfikowanie trudności klinicznych i wzmacnianie jakości opieki nad pacjentem. Superwizja ma charakter praktyczny i dydaktyczny, pozwalając uczestnikom refleksyjnie ocenić własną praktykę terapeutyczną, zrozumieć reakcje emocjonalne pacjentów oraz własne mechanizmy pracy.

Jej celem jest utrzymanie wysokiego standardu etycznego i jakości pracy psychoterapeutycznej, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i dobrostan pacjentów; - hiperwizja - to szczególna forma superwizji skierowana do superwizorów psychoterapii: certyfikowani superwizorzy sami poddają się superwizji wykonywanej przez superwizora o wyższym stopniu doświadczenia i kompetencji. Analogicznie jak superwizja, stanowi ona wymóg etyczno-zawodowy dla osób sprawujących nadzór nad pracą innych terapeutów.

W procesie tym chodzi o to, aby przepracowywać emocjonalne aspekty, które utrudniają niesienie pomocy superwizorowi dla superwizanta; - warsztaty specjalistyczne - podejmowane tematy wiążą się bezpośrednio z praktyką terapeutyczną oraz dbałością o zdrowie psychiczne uczestników. Obejmują w szczególności pracę z traumą (mechanizmy rozłączenia i dysocjacji, podejście ucieleśnione), uzależnienia w perspektywie psychoterapeutycznej, psychopatologię i cierpienie psychosomatyczne, pracę ze wstydem w psychoterapii czy też seksualność w kontekście gabinetu terapeutycznego. Warsztaty mają charakter doświadczeniowy i refleksyjny.

W ich toku uczestnicy przepracowują własny materiał psychiczny, wykonując ćwiczenia terapeutyczne i sesje z prowadzącym. Nie stanowią one typowych szkoleń w sensie wykładowo-dydaktycznym każdorazowo bowiem zawierają elementy pracy własnej, terapeutycznej i superwizyjnej.

Świadczone usługi realizują następujące cele profilaktyczno-zdrowotne: profilaktyka zaburzeń psychicznych (w tym wypalenia zawodowego) u osób wykonujących zawód medyczny, zachowanie zdrowia psychicznego przez bieżące przepracowywanie trudnych materiałów klinicznych i emocji związanych z pracą terapeutyczną, przywracanie równowagi psychicznej u uczestników doświadczających przeciążenia emocjonalnego lub wtórnej traumatyzacji, poprawa zdrowia psychicznego przez pogłębianie samoświadomości i regulacji emocjonalnej, bezpośrednie wzmocnienie bezpieczeństwa i dobrostanu pacjentów - przez poprawę jakości i świadomości pracy terapeuty.

Warsztat nie obejmuje przekazywania wiedzy teoretycznej w formie wykładowej. Celem świadczonych usług w zakresie warsztatów specjalistycznych jest zachowanie, przywracanie i poprawa zdrowia psychicznego uczestników oraz profilaktyka zaburzeń psychicznych u uczestników. W ramach każdego z prowadzonych warsztatów uczestnicy pracują nad własną świadomością i własnym materiałem psychicznym. Celem warsztatów nie jest wyposażenie uczestników w wiedzę teoretyczną ani podniesienie poziomu kompetencji w zakresie wykonywanego zawodu. Warsztaty nie kończą się egzaminem, zaliczeniem ani nadaniem uprawnień, uczestnicy nie otrzymują dokumentu potwierdzającego nabycie kwalifikacji zawodowych.

Przedmiotem pracy uczestników w toku warsztatów, treningów, superwizji i hiperwizji jest wyłącznie własny materiał intrapsychiczny - własne emocje, reakcje i ograniczenia ujawniające się w kontakcie z pacjentem. Celem tej pracy jest pogłębienie świadomości własnego procesu intrapsychicznego uczestnika oraz zachowanie i przywrócenie jego równowagi psychicznej.

Analiza ww. okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w analizowanej sprawie zostanie spełniona przesłanka przedmiotowa warunkująca zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy, tj. świadczone usługi objęte zakresem wniosku służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia. Powyższe oznacza, że w odniesieniu do świadczonych usług pierwszy warunek zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy (warunek przedmiotowy) został spełniony.

Następnie, zbadać należy, czy dla świadczonych usług spełniony jest drugi warunek do zastosowania zwolnienia, tj. przesłanka podmiotowa, a więc, czy psychoterapeuci współpracujący z Państwem legitymują się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że określając krąg podmiotów objętych zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, ustawodawca odwołał się do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o działalności leczniczej. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 kwietnia 2021 r. o działalności leczniczej (Dz.

U. z 2026 r. poz. 156 ze zm.): Określenie osoba wykonująca zawód medyczny oznacza osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.

Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej: Przez podmiot wykonujący działalność leczniczą - rozumie się podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4, oraz lekarza, pielęgniarkę, fizjoterapeutę lub diagnostę laboratoryjnego wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy: Określenie świadczenie zdrowotne oznacza działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

Przewidziany w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy warunek, zgodnie z którym zwolnione od podatku VAT są usługi opieki medycznej wykonywane w ramach zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, tj. przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe.

Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących. Należy wskazać, że zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych aktach prawnych, dotyczy to w szczególności zawodu lekarza, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego, farmaceuty, felczera czy diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje jeszcze spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały określone zasady wykonywania w odrębnych przepisach.

Należy zatem przyjąć, że pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Wykładnia normy zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy wskazuje, że zwolnienie od podatku świadczenia usług w zakresie opieki medycznej dotyczy podatników będących osobami wskazanymi w tym przepisie (lekarzy i lekarzy dentystów, pielęgniarki i położne, osoby wykonujące zawody medyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej oraz psychologów).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 37 ze zm.): Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych, udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich. Zauważyć należy, że zawód lekarza został wprost wymieniony odpowiednio w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy.

Lekarz jest bez wątpienia osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych. Zasady wykonywania zawodu psychologa zostały uregulowane w ustawie z 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1026 ze zm.). W myśl art. 3 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów: Zawód psychologa może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone niniejszą ustawą.

Na mocy art. 4 ust. 1 ww. ustawy: Wykonywanie zawodu psychologa polega na świadczeniu usług psychologicznych, a w szczególności na: 1) diagnozie psychologicznej; 2) opiniowaniu; 3) orzekaniu, o ile przepisy odrębne tak stanowią; 4) psychoterapii; 5) udzielaniu pomocy psychologicznej. Zatem, na podstawie przepisów ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, udzielanie świadczeń zdrowotnych zastrzeżonych dla zawodu psychologa wykonywać mogą jedynie osoby posiadające określone ustawowo kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Ponadto, zawód psychologa został wprost wymieniony w ww. przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. d ustawy.

Psycholog jest bez wątpienia osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych.

W odniesieniu do zawodu psychoterapeuty wskazać należy, że zgodnie z nomenklaturą zawartą w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.), w załączniku w grupie 2299 „Specjaliści ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowani” został wymieniony psychoterapeuta - 229905. Na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 917): Psychoterapię w ramach opieki, o której mowa w ust. 1, prowadzi: 1) osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty, która spełnia łącznie następujące warunki: a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1026), b) udokumentuje: - ukończenie podyplomowego szkolenia w wymiarze co najmniej 1200 godzin w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonego metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, obejmującego psychoterapię własną lub doświadczenie własne, superwizję psychoterapii i staże, albo - ukończenie przed dniem 31 grudnia 2028 r. rozpoczętego przed dniem 1 stycznia 2024 r. podyplomowego szkolenia w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonego metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, i odbycie - realizowanych po rozpoczęciu szkolenia - psychoterapii własnej, doświadczenia własnego, superwizji psychoterapii lub staży, które łącznie ze szkoleniem obejmują co najmniej 1200 godzin, albo - ukończenie przed 2012 r. podyplomowego szkolenia w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia, c) zdała egzamin certyfikujący przeprowadzony przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty psychoterapeuty, lub 2) osoba, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży lub osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz.U. z 2023 r. poz. 506), lub 3) osoba, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie psychoterapii lub osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia, lub 4) osoba, która ubiega się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty, która spełnia łącznie następujące warunki: a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, b) posiada status osoby odbywającej szkolenie, o którym mowa w pkt 1 lit. b tiret pierwsze albo drugie, i zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący to szkolenie o ukończeniu co najmniej 2 roku tego szkolenia, albo spełnia warunek, o którym mowa w pkt 1 lit. b tiret pierwsze albo drugie, c) uczestniczy w superwizji psychoterapii i posiada zaświadczenie w tym zakresie wystawione przez superwizora psychoterapii, lub 5) osoba w trakcie specjalizacji z psychoterapii dzieci i młodzieży lub psychoterapii, która spełnia łącznie następujące warunki: a) posiada status osoby w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, ukończyła co najmniej 2 rok szkolenia specjalizacyjnego i posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie o ukończeniu co najmniej 2 roku tego szkolenia, b) posiada zaświadczenie od pracodawcy o pracy pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty lub specjalisty w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, lub specjalisty w dziedzinie psychoterapii.

W świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 383): osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty - rozumie się przez to osobę, która spełnia łącznie następujące warunki: a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1026 oraz z 2026 r. poz. 187 ), b) ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzone metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia, c) posiada zaświadczenie poświadczające odbycie szkolenia wymienionego w lit. b, zakończonego egzaminem przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty psychoterapeuty, zwane dalej "certyfikatem psychoterapeuty"; Zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień: osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty - rozumie się przez to osobę, która spełnia łącznie następujące warunki: a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, b) posiada status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym szkoleniu w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonym metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia, c) posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz pracująca pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty.

Zatem, pomimo, że zawód psychoterapeuty nie został objęty unormowaniem odrębnych aktów prawnych, to jednak został uwzględniony w aktualnie obowiązujących przepisach. Tym samym osoba posiadająca wykształcenie i spełniająca warunki określone w ww. przepisach, w zakresie psychoterapii, jest osobą uprawnioną do wykonywania określonych świadczeń zdrowotnych oraz osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w dziedzinie medycyny. W opisie sprawy wskazali Państwo, że wszystkie usługi świadczone przez Państwa wykonywane są za pośrednictwem osób posiadających wymagane kwalifikacje zawodowe.

Osoby współpracujące z Państwem posiadają następujące kwalifikacje: a) psychoterapeuci: tytuł zawodowy lekarza albo tytuł zawodowy magistra (w szczególności w zakresie psychologii, pedagogiki, socjologii, pielęgniarstwa, resocjalizacji, ukończone całościowe, czteroletnie podyplomowe szkolenie psychoterapeutyczne w akredytowanej szkole psychoterapii, w wymiarze co najmniej 1200 godzin, obejmujące psychoterapię własną, superwizję i staże kliniczne, zakończone egzaminem certyfikacyjnym przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, powołaną przez stowarzyszenie wydające certyfikaty psychoterapeuty, oraz certyfikat psychoterapeuty wydany przez (…), EAGT albo EAP; część tych osób posiada dodatkowo stopień naukowy doktora albo tytuł profesora, b) superwizorzy psychoterapii: kwalifikacje jak w lit. a), wieloletnie udokumentowane doświadczenie w prowadzeniu psychoterapii oraz certyfikat superwizora psychoterapii wydany przez (…), uzyskany po ukończeniu odrębnego szkolenia superwizorskiego i zdaniu egzaminu końcowego, c) lekarze psychiatrzy: dyplom lekarza, prawo wykonywania zawodu lekarza, tytuł specjalisty w dziedzinie psychiatrii oraz certyfikat psychoterapeuty uzyskany w trybie opisanym w lit. a), d) psycholodzy: dyplom magistra psychologii oraz certyfikat psychoterapeuty uzyskany w trybie opisanym w lit. a).

Wszystkie wymienione osoby wykonują zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Nie nabywają Państwo usług objętych wnioskiem od osób spoza wskazanych grup. Zatem w analizowanej sprawie zostanie spełniona przesłanka podmiotowa wskazana w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a, c i d ustawy względem współpracujących z Państwem psychoterapeutów superwizorów psychoterapii posiadających certyfikat psychoterapeuty, lekarzy oraz psychologów.

W konsekwencji, w związku ze spełnieniem zarówno przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej świadczone przez Państwa usługi polegające na organizowaniu treningów terapeutycznych, superwizji grupowych, hiperwizji oraz warsztatów specjalistycznych obejmujących elementy pracy terapeutycznej (doświadczeniowe, refleksyjne, zawierające elementy superwizji) świadczone za pośrednictwem lekarzy korzystają ze od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a, świadczone przez psychologów korzystają ze od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. d, natomiast usługi nabywane od psychoterapeutów, superwizorów psychoterapii posiadających certyfikat psychoterapeuty posiadających kwalifikacje zawodowe wymagane do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie zawodu medycznego, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy.

Jednocześnie należy wskazać, jak wynika z powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy, ze zwolnienia od podatku od podatku od towarów i usług korzystają usługi w zakresie opieki medycznej świadczone przez podmioty lecznicze w ramach działalności leczniczej lub świadczone w ramach wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty, pielęgniarki i położnej i innych zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, a także psychologów - również w sytuacji, gdy pomiędzy świadczeniodawcą usługi, a pacjentem istnieje trzeci podmiot (pośrednik), który nabywa usługę medyczną od świadczeniodawcy i zbywa ją osobie trzeciej.

Wskazać ponownie należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy, podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W sytuacji, o której mowa w opisie sprawy zastosowanie znajduje art. 8 ust. 2a ustawy, co oznacza, że Państwo (jako podmiot pośredniczący) obowiązani są dokonywać w tym zakresie tzw. „refakturowania” świadczeń nabywanych na rzecz uczestników (pacjentów). Fakt, że Państwo nie będą konsumentem nabywanych usług medycznych nie oznacza, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy, nie wystąpią Państwo jako nabywca świadczeń.

W niniejszej sprawie wystąpi zatem tzw. fikcja prawna przewidziana w art. 8 ust. 2a ustawy, w świetle której wystąpią Państwo w roli odsprzedającego usługi medyczne nabyte we własnym imieniu, lecz na rzecz klientów - pacjentów. Zatem, na gruncie ustawy od towarów i usług, będą Państwo traktowani najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W opisie sprawy wskazali Państwo, że wszystkie usługi świadczone przez Państwa wykonywane są za pośrednictwem osób posiadających wymagane kwalifikacje zawodowe. Osoby te współpracują z Państwem na podstawie umów cywilnoprawnych (umów o świadczenie usług, kontrakt B2B).

Nabywają Państwo usługi we własnym imieniu, lecz na rzecz uczestników (pacjentów), organizując tym samym dostęp do świadczeń zdrowotnych realizowanych przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje medyczne. Działają Państwo jako podmiot nabywający usługi w zakresie opieki medycznej we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (pacjenta). Zatem, zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, zgodnie z którym uważani są Państwo za podmiot, który sam otrzymał i wyświadczył usługę, co otwiera drogę do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy o VAT.

W konsekwencji należy uznać, że spełniają Państwo przesłanki do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy, tj. świadczą Państwo usługi opieki medycznej, które zostają nabyte w Państwa imieniu, ale na rzecz osób trzecich, od współpracujących z Państwem certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów, superwizorów oraz lekarzy psychiatrów oraz świadczone usługi służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.

Tym samym, świadczone przez Państwa usługi polegające na organizowaniu treningów terapeutycznych, superwizji grupowych, hiperwizji oraz warsztatów specjalistycznych obejmujących elementy pracy terapeutycznej (doświadczeniowe, refleksyjne, zawierające elementy superwizji), wykonywane na rzecz osób trzecich (pacjentów) za pośrednictwem certyfikowanych psychoterapeutów, psychologów, superwizorów oraz lekarzy psychiatrów współpracujących z Państwem, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy. Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.