Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży działek powstałych po podziale. Uzupełnił go Pan pismem z 22 sierpnia 2026 r. (wpływ 22 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niezarejestrowaną jako podatnik VAT. 22 marca 2007 r. nabyto do majątku wspólnego małżonków nieruchomość gruntową (działka nr 1, obręb (…)). Nabycie nastąpiło na potrzeby prywatne, nie w celu odsprzedaży, i bez prawa do odliczenia podatku naliczonego. Od nabycia grunt nie był wykorzystywany zarobkowo — stanowił ugór i nie był przedmiotem najmu ani dzierżawy. 12 grudnia 2007 r. rada gminy (…) uchwaliła — z inicjatywy własnej gminy — miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym grunt przeznaczono w części pod zabudowę zagrodową, a w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Po rozwodzie i podziale majątku wspólnego nieruchomość weszła w całości do majątku osobistego Wnioskodawcy. 14 listopada 2011 r., na wniosek Wnioskodawcy, nieruchomość podzielono geodezyjnie na 9 działek oraz drogę wewnętrzną zapewniającą dostęp do drogi publicznej. Droga została jedynie wydzielona ewidencyjnie (nieutwardzona i niezabudowana). Do dnia złożenia wniosku Wnioskodawca nie podejmował czynności handlowych zmierzających do sprzedaży: nie uzbroił terenu (brak przyłączy wody, energii, gazu i kanalizacji), nie prowadził reklamy ani nie korzystał z pośrednika, nie występował o decyzje o warunkach zabudowy.
Wnioskodawca zamierza sprzedać wydzielone działki, a środki przeznaczyć na cele prywatne — budowę własnego domu i zakup mieszkania dla syna. Nie zamierza podejmować dalszego obrotu nieruchomościami ani nabywać kolejnych gruntów w celu odsprzedaży.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Ad I. 1. Wnioskodawca nie był i nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Ad I. 2. Wnioskodawca nabył działkę nr 1 na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu (…) 2007 r. — do majątku wspólnego małżeńskiego. Następnie, w wyniku podziału majątku wspólnego (po rozwodzie), stał się jej wyłącznym właścicielem (weszła w skład majątku osobistego Wnioskodawcy). Nabycie nastąpiło na potrzeby prywatne, nie w celu odsprzedaży, i bez prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Ad I. 3. Wnioskodawca nie udzielił i nie zamierza udzielić żadnemu podmiotowi trzeciemu pełnomocnictwa ani jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Jego imieniu i na Jego rzecz w związku z przygotowaniem działek do sprzedaży, w szczególności do występowania o warunki zabudowy, pozwolenia na budowę, decyzje o przyłączach czy jakiekolwiek inne czynności zmierzające do uzbrojenia lub przygotowania działek. Sprzedaż zamierza przeprowadzić samodzielnie, jako czynność zarządu majątkiem prywatnym. Ad II.
1. Przez cały okres posiadania — od nabycia w 2007 r. do dnia dzisiejszego, także po podziale — nieruchomość (a następnie wydzielone działki) nie była wykorzystywana do żadnej działalności zarobkowej. Grunt pozostawał niezabudowany i leżał odłogiem (ugór), nie był przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej odpłatnej umowy. Wnioskodawca samodzielnie nie prowadził na nieruchomości żadnych czynności gospodarczych ani inwestycyjnych (w szczególności nie uzbrajał terenu ani nie wykonywał robót budowlanych). Ad II. 2. Wnioskodawca nie wykorzystywał nieruchomości do żadnych celów osobistych ani innych — grunt leżał odłogiem i stanowił wyłącznie składnik Jego majątku prywatnego (rezerwę majątkową).
Ad II. 3. Podziału gruntu na 9 działek Wnioskodawca dokonał wyłącznie w celu umożliwienia sprzedaży. Zbycie jednej dużej nieruchomości jest znacznie trudniejsze, a podział pozwala zbyć grunt i przeznaczyć uzyskane środki na Jego własne cele mieszkaniowe (budowę domu oraz zakup mieszkania dla syna). Podział nie służył prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz stanowił zwykłe rozporządzenie majątkiem prywatnym. Ad II. 4. Na dzień sporządzenia niniejszego pisma nabywca działek nie jest jeszcze znany. Wnioskodawca zamierza pozyskać nabywcę we własnym zakresie, zamieszczając zwyczajowe ogłoszenie o sprzedaży.
Nie korzystał i nie zamierza korzystać z usług profesjonalnego pośrednika w obrocie nieruchomościami ani prowadzić zorganizowanych działań marketingowych. Ad II. 5. Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości z majątku prywatnego. Ad II. 6. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości (poza wskazanymi we wniosku) przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.
Pytanie
Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę wydzielonych działek będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tzn. czy dokonując tej sprzedaży Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT prowadzącego działalność gospodarczą, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż działek nie będzie podlegać VAT, ponieważ nastąpi w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a nie w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Opodatkowana jest wyłącznie dostawa dokonywana przez podmiot działający jako podatnik. Zgodnie z wyrokiem TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 (Słaby oraz Kuć i Jeziorska-Kuć) sprzedaż działek — także po podziale gruntu i w większej liczbie — stanowi wykonywanie prawa własności i nie podlega VAT, o ile sprzedający nie podejmuje aktywnych działań typowych dla handlowca (np. uzbrojenie terenu, działania marketingowe).
Sam podział gruntu, również w celu uzyskania lepszej ceny, oraz liczba działek nie przesądzają o działalności gospodarczej. Potwierdza to utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W opisanym stanie Wnioskodawca nie podejmował żadnych takich działań: nabył grunt do majątku prywatnego w 2007 r. (bez prawa do odliczenia), nie wykorzystywał go zarobkowo (ugór), nie uzbroił terenu, nie utwardzał drogi, nie reklamował, nie korzystał z pośrednika ani nie występował o warunki zabudowy. Plan miejscowy uchwalono z inicjatywy gminy, a nieruchomość trafiła do majątku osobistego Wnioskodawcy wskutek podziału po rozwodzie.
Podział na działki i wydzielenie drogi służyły wyłącznie umożliwieniu sprzedaży i zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Sprzedaż stanowi zatem zarząd majątkiem prywatnym i nie podlega opodatkowaniu VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy bądź świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwana dalej: Kodeks cywilny.
Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego: Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego: Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niezarejestrowaną jako podatnik VAT.
22 marca 2007 r. nabył Pan działkę nr 1 na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego do majątku wspólnego małżeńskiego. Następnie, w wyniku podziału majątku wspólnego (po rozwodzie), stał się Pan jej wyłącznym właścicielem. Nabycie działki nastąpiło na potrzeby prywatne, nie w celu odsprzedaży. 12 grudnia 2007 r. Rada Gminy (…) uchwaliła z własnej inicjatywy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym grunt przeznaczono w części pod zabudowę zagrodową, a w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. 14 listopada 2011 r., na Pana wniosek, nieruchomość podzielono geodezyjnie na 9 działek oraz drogę wewnętrzną zapewniającą dostęp do drogi publicznej.
Droga została jedynie wydzielona ewidencyjnie (nieutwardzona i niezabudowana). Jak Pan wyjaśnia, podziału gruntu na 9 działek dokonał Pan wyłącznie w celu umożliwienia sprzedaży. Zbycie jednej dużej nieruchomości jest znacznie trudniejsze, a podział pozwala zbyć grunt i przeznaczyć uzyskane środki na Pana własne cele mieszkaniowe. Podział nie służył działalności gospodarczej, lecz stanowił rozporządzenie majątkiem prywatnym. Przez cały okres posiadania – od momentu nabycia w 2007 r. do dnia dzisiejszego, także po podziale – nieruchomość (a następnie wydzielone działki) nie była wykorzystywana zarobkowo. Grunt pozostawał niezabudowany i stanowił ugór, nie był przedmiotem najmu ani dzierżawy.
Nie prowadził Pan na nieruchomości żadnych czynności gospodarczych ani inwestycyjnych (w szczególności nie uzbrajał Pan terenu ani nie wykonywał robót budowlanych). Wskazuje Pan również, że nie podejmował Pan czynności handlowych zmierzających do sprzedaży: nie uzbroił Pan terenu (brak przyłączy wody, energii, gazu i kanalizacji), nie prowadził Pan reklamy ani nie korzystał z pośrednika, nie występował o decyzje o warunkach zabudowy. Nie udzielał i nie zamierza Pan udzielić żadnemu podmiotowi trzeciemu pełnomocnictwa ani jakiegokolwiek innego umocowania do działania w Pana imieniu i na Pana rzecz w związku z przygotowaniem działek do sprzedaży.
Sprzedaż zamierza Pan przeprowadzić samodzielnie, zamieszczając ogłoszenie o sprzedaży. Nie dokonywał Pan w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości. Nie posiada Pan innych niż opisane we wniosku nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Nie zamierza Pan podejmować dalszego obrotu nieruchomościami ani nabywać kolejnych gruntów w celu odsprzedaży.
Pana wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż wydzielonych działek będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tzn. czy dokonując tej sprzedaży będzie Pan działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT prowadzącego działalność gospodarczą, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. W przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług, w zakresie ww. czynności.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności będzie działać jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana wątpliwości, należy wskazać, że w odniesieniu do przedmiotowych działek jedyne działania jakie Pan poczynił to geodezyjny podział nieruchomości na 9 działek oraz drogę wewnętrzną zapewniającą dostęp do drogi publicznej. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że przedmiotowa nieruchomość, z której wydzielono 9 działek, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.
Przez cały okres posiadania — od nabycia w 2007 r. do dnia dzisiejszego, także po podziale — nieruchomość (a następnie wydzielone działki) nie była wykorzystywana do żadnej działalności zarobkowej. Grunt pozostawał niezabudowany i leżał odłogiem, nie był przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej odpłatnej umowy. Samodzielnie nie prowadził Pan na nieruchomości żadnych czynności gospodarczych ani inwestycyjnych (w szczególności nie uzbrajał Pan terenu ani nie wykonywał robót budowlanych). Nabycie gruntu nastąpiło na potrzeby prywatne, stanowił on Pana rezerwę majątkową.
Warto podkreślić, że nie podejmował Pan czynności handlowych zmierzających do sprzedaży: nie uzbroił Pan terenu (brak przyłączy wody, energii, gazu i kanalizacji), nie prowadził Pan reklamy ani nie korzystał z pośrednika, nie występował o decyzje o warunkach zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowy grunt został w części przeznaczony pod zabudowę zagrodową, a w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, został uchwalony z inicjatywy Rady Gminy.
Istotnie jest również to, że nie udzielał i nie zamierza Pan udzielić żadnemu podmiotowi trzeciemu pełnomocnictwa ani jakiegokolwiek innego umocowania do działania w Pana imieniu i na Pana rzecz w związku z przygotowaniem działek do sprzedaży. Sprzedaż zamierza Pan przeprowadzić samodzielnie, zamieszczając ogłoszenie o sprzedaży. Co również ważne, nie dokonywał Pan w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości. Nie posiada Pan innych niż opisane we wniosku nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Nie zamierza Pan podejmować dalszego obrotu nieruchomościami ani nabywać kolejnych gruntów w celu odsprzedaży.
W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży wydzielonych działek nie występuje ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Nie podejmuje Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach C-180/10 i C‑181/10. Zatem dokonując sprzedaży opisanych we wniosku wydzielonych działek będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Brak tego statusu pozbawi Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a dostawę tych działek - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji, planowana sprzedaż wydzielonych działek gruntu, o których mowa we wniosku, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.