Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 24 września 2026 r., sygn. 0114-KDWP.4011.455.2026.1.IG

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W dniu 13 lipca 2007 r. Wnioskodawca wraz z ówczesną partnerką (późniejszą żoną) nabył w równych udziałach lokal mieszkalny w (…) (dalej: Lokal). Przedsięwzięcie było finansowane w określonej części kredytem przyznanym na podstawie umowy nr (…) z dnia 13 lipca 2007 r. W związku z zawartą ww. umową na Lokalu została ustanowiona hipoteka. W 2009 r. Wnioskodawca wraz z ww. partnerką zawarł związek małżeński, co skutkowało powstaniem wspólności majątkowej. Lokal znalazł się poza jej zakresem.

Umową w formie aktu notarialnego z dnia 23 marca 2016 r. Wnioskodawca oraz jego małżonka dokonali zniesienia współwłasności Lokalu, w związku z czym Wnioskodawca stał się jego jedynym właścicielem. W ramach ekwiwalentu Wnioskodawca przekazał ówczesnej żonie 50% swoich udziałów w innej nieruchomości, która także była przedmiotem zniesienia współwłasności pomiędzy małżonkami. Wnioskodawca oraz jego ówczesna małżonka pozostawali współkredytobiorcami kredytów zaciągniętych na Lokal oraz ww. inną nieruchomość. W marcu 2017 r. pomiędzy Wnioskodawcą a jego ówczesną żoną doszło do rozwodu.

W listopadzie 2017 r. Wnioskodawca przejął w całości od byłej żony dług wynikający z umowy finansującej Lokal, przez co stał się jej jedynym kredytobiorcą. W marcu 2018 r. Wnioskodawca zakupił inne mieszkanie w (…), którego jest właścicielem w 77%. W dniu 4 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca aneksem do umowy nr (…) z dnia 13 lipca 2007 r. dokonał zmiany zabezpieczenia kredytu finansującego Lokal, w jej wyniku kredyt ten zabezpiecza hipoteka ustanowiona na ww. nieruchomości położonej w (…). W sensie prawnym, przedmiotowy kredyt jest tym samym kredytem, który zaciągnął Wnioskodawca (wraz z byłą żoną) na zakup Lokalu. W tym przypadku nastąpiła jedynie zmiana zabezpieczenia kredytu.

W dniu 2 września 2021 r. umową w formie aktu notarialnego Wnioskodawca dokonał sprzedaży Lokalu. Wnioskodawca przeznaczył środki pieniężne uzyskane w drodze ww. sprzedaży na spłatę kredytu zaciągniętego w celu sfinansowania Lokalu. Pomimo, iż w umowie kredytowej finansującej Lokal Wnioskodawca zmienił przedmiot zabezpieczenia na ww. nieruchomość położoną w (…) należy przyjąć, że spłata dotyczyła kredytu zaciągniętego na zakup Lokalu. Lokal w (…) służył realizacji celów mieszkaniowych Wnioskodawcy.

W umowie kredytu z dnia 13 lipca 2007 roku jako cel kredytu wskazano cyt. "Finansowanie zakupu prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego … w (…) …, refinansowanie poniesionych nakładów związanych z zakupem przedmiotowego lokalu oraz finansowanie opłat okołokredytowych". Innymi słowy jedynym celem kredytu było sfinansowanie zakupu Lokalu. Zgodnie z zawartą umową kredytową drugim współkredytobiorcą tego kredytu była ówczesna partnerka Wnioskodawcy, późniejsza jego żona. Zgodnie z umową kredytową oboje współkredytobiorcy byli zobowiązani do solidarnej spłaty tego kredytu.

Kredyt z 13 lipca 2007 r. został zaciągnięty w Banku – (…) Spółka Akcyjna z siedzibą w (…) (umowa o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (…) waloryzowany kursem CHF (dalej jako: „Umowa"), na której podstawie bank wypłacił kwotę 297.000,01 PLN, co stanowiło równowartość 134.079,73 CHF).

Wnioskodawca zarazem wskazuje, że na poczet spłaty kredytu zaciągniętego na podstawie Umowy przeznaczył część środków pochodzących ze sprzedaży Lokalu i skorzystał z prawa do zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia Lokalu - w zakresie 50% udziału w tym Lokalu uzyskanego w drodze zniesienia współwłasności - w części przeznaczonej na spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego na jego nabycie (na zasadzie wynikającej z interpretacji ogólnej z 1 kwietnia 2022 r., znak DD2.8202.5.2020).

Aktualnie Wnioskodawca z następcą prawnym banku kredytującego, tj. (…) Spółką Akcyjną z siedzibą w (…) planuje zawrzeć ugodę, zgodnie z którą strony polubownie rozstrzygną spór w zakresie wzajemnie przysługujących stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w postępowaniu indywidualnym z powództwa Wnioskodawcy toczącym przed Sądem Okręgowym w (…) (sygn. akt (…) o stwierdzenie nieważności Umowy kredytowej oraz o zwrot wszystkich nienależnych świadczeń na mocy tej umowy oraz z powództwa Banku przeciwko Wnioskodawcy o zapłatę (zwrot) kapitału udzielonego kredytu, która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi na podstawie Umowy, co w konsekwencji uchyli niepewność co do roszczeń stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy przez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenie Umowy oraz ww. sporów w sposób definitywny i bez żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek strony.

Wnioskodawca wskazuje nadto, że ugoda z bankiem ma dotyczyć tylko tej części faktycznie zapłaconych na rzecz banku świadczeń (wpłat) z tytułu zaciągniętego kredytu dokonywanych przez samego Wnioskodawcę. Łączna kwota świadczeń spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz banku z tego tytułu na moment ugody przewyższać będzie wartość wypłaconego przez Bank kapitału kredytu, w związku z czym stosownie do zapisów ugody, Bank będzie zobowiązany dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawcy stosownej różnicy.

Bank dodatkowo w ramach ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego w uzgodnionej kwocie, która jednakże nie będzie przekraczać maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023, poz. 1935 tj. z dnia 20 września 2023 r.). Kwota ta stanowi zwrot faktycznie poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków z jego środków pieniężnych. Została ona wydana zanim Wnioskodawca złożył pozew do Sądu w celu opłaty obsługi prawnej.

Na obecny moment dokładny termin podpisania ugody z bankiem nie jest Wnioskodawcy znany. Wnioskodawca chce zakończyć spór najszybciej jak to jest możliwe. Wnioskodawca szacuje, że podpisanie ugody nastąpić ma jeszcze w tym roku.

Pytanie

Czy zawarcie i realizacja ugody z bankiem na wskazanych w opisie stanu faktycznego warunkach skutkować będzie po stronie Wnioskodawcy powstaniem przychodu podatkowego w podatku dochodowym, w szczególności czy taki przychód stanowić będzie zwrócona Wnioskodawcy przez Bank kwota po potrąceniu (kompensacie) wzajemnych roszczeń oraz otrzymana przez Wnioskodawcę od banku kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, zawarcie i realizacja ugody z bankiem na wskazanych w opisie stanu faktycznego warunkach nie będzie skutkować po stronie Wnioskodawcy powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W szczególności przychodu takiego nie będzie stanowić ani kwota zwrócona Wnioskodawcy przez Bank w wyniku potrącenia (kompensaty) wzajemnych roszczeń, ani otrzymana od Banku kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W szczególności dokonane w jej ramach potrącenie (kompensata) wzajemnych roszczeń pomiędzy Wnioskodawcą a bankiem - opisanych w stanie faktycznym - nie powoduje powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu. Wskutek zawarcia i realizacji ugody po stronie Banku nie dojdzie do umorzenia jakiejkolwiek części wierzytelności na rzecz Wnioskodawcy, ponieważ łączna kwota wpłat dokonanych przez Wnioskodawcę przewyższa kwotę kapitału udostępnionego przez Bank.

Rozliczenie wynikające z ugody z bankiem polegać ma na potrąceniu wzajemnych wierzytelności, tj. roszczenia Wnioskodawcy wobec banku o zwrot uiszczonych na rzecz banku świadczeń zgodnie z postanowieniami zawartej Umowy kredytowej oraz roszczenia banku wobec Wnioskodawcy o zwrot kapitału kredytu. W wyniku tego potrącenia dojdzie do wzajemnego umorzenia wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, a ponadto – mając na uwadze, że wysokość spełnionych przez Wnioskodawcę świadczeń przewyższa wysokość wypłaconego przez bank kapitału kredytu – Bank zobowiązany będzie do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy stosownej różnicy.

W ocenie Wnioskodawcy powyższe rozliczenie nie prowadzi do powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem - zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy - przychodem mogą być wyłącznie takie świadczenia, które skutkują definitywnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje.

Potrącenie wzajemnych roszczeń stanowi jedynie rozliczenie świadczeń spełnionych uprzednio przez Wnioskodawcę w wykonaniu Umowy kredytowej, która - jak wynika z treści ugody – jest przedmiotem sporu sądowego wytoczonego przez Wnioskodawcę przeciwko bankowi o stwierdzenie nieważności (trwałej bezskuteczności) tejże umowy kredytowej, jak również przedmiotem pozwu banku przeciwko Wnioskodawcy o zapłatę (zwrot) kwoty odpowiadającej wypłaconemu kapitałowi kredytu.

Łączna kwota świadczeń spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz banku przewyższa kwotę kapitału udostępnionego przez bank, co jednoznacznie wskazuje, że całe rozliczenie wynikające z ugody sprowadza się wyłącznie do zwrotu środków uprzednio i nienależnie zapłaconych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku. Tym samym kwota rozliczona w ramach potrącenia (kompensująca roszczenie Banku o zwrot kapitału) nie prowadzi do faktycznego zwiększenia majątku Wnioskodawcy. Analogicznie, kwota różnicy (nadpłaty), która po dokonaniu potrącenia zostanie faktycznie wypłacona (zwrócona) Wnioskodawcy przez Bank, stanowi jedynie zwrot nienależnie uiszczonych przez Wnioskodawcę świadczeń.

Środki te pochodziły z opodatkowanego majątku Wnioskodawcy i stanowiły spłatę rat w wykonaniu Umowy kredytowej, która okazała się nieważna. Otrzymanie tego zwrotu doprowadzi jedynie do restytucji (przywrócenia) stanu majątkowego Wnioskodawcy sprzed zawarcia wadliwej Umowy, a nie do jego powiększenia. W ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do zwracanej kwoty nadpłaty brak jest zatem elementu definitywnego przysporzenia majątkowego, który – zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest warunkiem koniecznym uznania danego świadczenia za przychód podatkowy.

W konsekwencji należy uznać, że zarówno potrącenie wzajemnych roszczeń, jak i fizyczny zwrot przez Bank różnicy (nadpłaty) na rzecz Wnioskodawcy, dokonane na podstawie ugody, nie powodują powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym są obojętne podatkowo. Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.

W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.

Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji.

Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Mając na uwadze charakter rozliczeń wynikających z ugody, będą one składać się z dwóch elementów: wygaszenia roszczenia Banku o zwrot wypłaconego kapitału poprzez potrącenie (kompensatę) oraz faktycznego zwrotu na rzecz Wnioskodawcy nadwyżki (nadpłaty) stanowiącej różnicę pomiędzy sumą wpłat Wnioskodawcy a udostępnionym kapitałem. Samo potrącenie (uregulowane w art. 498 Kodeksu cywilnego) stanowi formę wykonania zobowiązania, w wyniku którego wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Nie kreuje ono jednak po stronie Wnioskodawcy żadnego przysporzenia majątkowego, a jedynie służy wzajemnemu rozliczeniu stron.

Kluczowy dla oceny skutków podatkowych jest jednak fakt, że w wyniku tego rozliczenia Wnioskodawca otrzyma od Banku zwrot środków pieniężnych (nadpłatę). Kwota ta stanowi w istocie zwrot nienależnego świadczenia – czyli zwrot środków uprzednio wpłaconych do banku przez Wnioskodawcę w postaci rat kapitałowo-odsetkowych, składek, czy prowizji. Aby dany wpływ finansowy mógł zostać uznany za przychód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi on stanowić definitywny, bezzwrotny przyrost majątku podatnika.

Zwrot wydatków poniesionych uprzednio z opodatkowanych środków własnych Wnioskodawcy nie powiększa jego majątku, lecz jedynie przywraca go do stanu sprzed zawarcia wadliwej Umowy. Otrzymana kwota jest jedynie odzyskaniem własnego kapitału zaangażowanego wcześniej w spłatę nieważnego (trwale bezskutecznego) zobowiązania. Tym samym, kwota zwrócona Wnioskodawcy przez Bank nie stanowi przysporzenia majątkowego i jest dla Wnioskodawcy zdarzeniem neutralnym podatkowo.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnych interpretacjach indywidualnych, w tym m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2024 r. Nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, w której wskazano, że zwrot środków pieniężnych stanowiących uprzednio spłacone raty kredytu nie powoduje powstania przychodu, gdyż nie dochodzi do definitywnego przyrostu majątku podatnika. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone również w interpretacji indywidualnej z dnia 1 marca 2024 r. Nr 0112-KDIL2-1.4011.75.2024.1.MKA, gdzie podkreślono, że zwrot środków stanowiących uprzednio poniesione wydatki nie skutkuje powstaniem przychodu podatkowego.

Również w najnowszym stanowisku organów podatkowych (m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 maja 2026 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.342.2026.2.BM), konsekwentnie wskazuje się, że rozliczenia wynikające z ugód dotyczących kredytów hipotecznych, które sprowadzają się do zwrotu uprzednio poniesionych świadczeń, pozostają neutralne podatkowo.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarówno dokonane w ramach ugody z Bankiem potrącenie (kompensata) wzajemnych roszczeń, jak i fizyczne otrzymanie przez Wnioskodawcę od Banku kwoty zwrotu nadpłaconych świadczeń, nie będzie powodowało po stronie Wnioskodawcy powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Powyższa zasada – oparta na braku definitywnego przysporzenia majątkowego – ma zastosowanie również w odniesieniu do kwoty otrzymanej od Banku tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Kwota ta stanowi zwrot wydatków faktycznie poniesionych przez Wnioskodawcę na obsługę prawną, które zostały pokryte przez Wnioskodawcę z własnych środków przed wszczęciem postępowania sądowego. Zwrot tych kosztów następuje na podstawie ugody zawartej z bankiem i odpowiada rzeczywiście poniesionym nakładom. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy. Nie dochodzi bowiem do zwiększenia majątku Wnioskodawcy, lecz jedynie do przywrócenia stanu majątkowego sprzed poniesienia tych wydatków.

Podobnie jak w przypadku rozliczenia głównego, również w tym zakresie brak jest elementu definitywnego przysporzenia majątkowego, który - zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - warunkuje powstanie przychodu podatkowego. W konsekwencji zwrot kosztów zastępstwa procesowego należy traktować jako neutralny podatkowo, gdyż stanowi on jedynie refundację uprzednio poniesionych wydatków, a nie nowe świadczenie zwiększające majątek Wnioskodawcy. W związku z powyższym należy uznać, że kwota otrzymana tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W kwestii bowiem opodatkowania otrzymanej przez Wnioskodawcę kwoty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Stosownie do art. 98 § 2 ww. ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Skoro więc, w ramach ugody bank zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego, to kwota kosztów zastępstwa procesowego będzie stanowić zwrot faktycznie poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków ze swoich środków pieniężnych.

Oznacza to, że kwota ta będzie stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna podatkowo. W konsekwencji zwrot poniesionych przez Wnioskodawcę kwot nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 maja 2026 r., 0114-KDIP3-2.4011.342.2026.2.BM.

Dodatkowo Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że powziął od Banku (z którym planuje zawrzeć przedmiotową ugodę) informację, iż Bank wystąpił uprzednio do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutków podatkowych zawieranych z kredytobiorcami ugód.

W wydanej na rzecz Banku interpretacji Dyrektor KIS jednoznacznie potwierdził prawidłowość przyjętego mechanizmu, uznając, że w wyniku opisanych rozliczeń po stronie kredytobiorcy nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji na Banku nie ciąży obowiązek sporządzenia i przesłania informacji PIT-11. Jednakże, mając na uwadze fakt, iż interpretacja indywidualna uzyskana przez Bank pełni funkcję ochronną wyłącznie dla tego Banku (jako płatnika/podmiotu informującego), Wnioskodawca występuje z niniejszym wnioskiem w celu uzyskania własnej, samodzielnej ochrony prawnopodatkowej.

Interpretacja wydana dla Banku stanowi jednak silne potwierdzenie, że zaprezentowana przez Wnioskodawcę ocena prawna planowanej ugody jest w pełni zgodna ze stanowiskiem organów podatkowych. W świetle przywołanych argumentów oraz wyżej zaprezentowanych poglądów organów podatkowych, Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie, że przedstawione stanowisko i rozumienie treści przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.

W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. Źródła przychodów Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Potrącenie wierzytelności Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.

Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji.

Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się – pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie – powoduje, że zobowiązanie wygasa. Zgodnie bowiem z art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. W związku z tym, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, kredytobiorca uzyskuje przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczany do „innych źródeł”.

Natomiast potrącenie jest jednym ze sposobów dokonywania rozliczeń, które polega na wzajemnym umorzeniu dwóch wierzytelności. W myśl art. 498 Kodeksu cywilnego: § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania.

Na skutek potrącenia, wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty. Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone.

Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie). W sytuacji, gdy dojdzie do potrącenia wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Wskazał Pan, że planuje zawrzeć z następcą prawnym banku kredytującego, tj. (…) Spółką Akcyjną z siedzibą w (…) ugodę, na mocy której strony zamierzają polubownie zakończyć spór dotyczący wzajemnych roszczeń związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy kredytowej.

Przedmiotem ugody będą w szczególności roszczenia dochodzone w postępowaniu sądowym wszczętym z Pana powództwa przed Sądem Okręgowym w (…)(sygn. akt (…)), którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności Umowy kredytowej oraz zwrot świadczeń spełnionych na jej podstawie, a także roszczenie Banku dochodzone przeciwko Panu o zwrot kwoty odpowiadającej wypłaconemu kapitałowi kredytu. Zawarcie ugody ma na celu ostateczne uregulowanie wzajemnych rozliczeń stron, usunięcie niepewności co do przysługujących im roszczeń oraz definitywne zakończenie zarówno obowiązywania Umowy kredytowej, jak i toczących się postępowań sądowych.

W wyniku ugody strony dokonają wzajemnych rozliczeń i zrzekną się dalszych roszczeń wynikających z Umowy kredytowej. Wskazał Pan ponadto, że rozliczenie z Bankiem będzie dotyczyło wyłącznie świadczeń faktycznie spełnionych przez Pana na rzecz Banku w związku ze spłatą kredytu. Łączna wartość świadczeń spełnionych przez Pana na rzecz Banku do dnia zawarcia ugody będzie przewyższała kwotę kapitału kredytu faktycznie wypłaconego przez Bank. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami ugody, Bank będzie zobowiązany do zwrotu na Pana rzecz kwoty odpowiadającej powstałej różnicy. Wskazał Pan, że otrzymanie od Banku tej kwoty nie będzie skutkowało powstaniem po Pana stronie przysporzenia majątkowego.

Zwrot ten będzie bowiem stanowił odzyskanie własnych środków pieniężnych uprzednio przekazanych Bankowi w związku ze spłatą kredytu, w części przewyższającej kwotę wypłaconego kapitału. Otrzymanie zwrotu nie będzie zatem prowadziło do definitywnego zwiększenia Pana majątku, lecz będzie stanowiło zwrot środków uprzednio przez Pana wydatkowanych. Po Pana stronie nie powstanie więc przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrot przez Bank kwoty odpowiadającej nadwyżce świadczeń spełnionych przez Pana ponad wysokość wypłaconego kapitału kredytu pozostanie dla Pana neutralny podatkowo, ponieważ nie będzie skutkował powstaniem przychodu.

Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W kwestii opodatkowania otrzymanej przez Pana kwoty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wskazuję, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Stosownie do art. 98 § 2 ww. ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Z opisu wniosku wynika, że w ramach ugody Bank zobowiąże się do zwrotu na Pana rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Kwota ta będzie stanowiła zwrot faktycznie poniesionych przez Pana wydatków sfinansowanych z Pana własnych środków pieniężnych.

Otrzymanie przez Pana tej kwoty nie będzie zatem skutkowało powstaniem przysporzenia majątkowego, lecz będzie stanowiło jedynie zwrot wcześniej poniesionych wydatków ze swoich środków pieniężnych. Tym samym kwota otrzymana tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie będzie stanowiła dla Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, zarówno kwota stanowiąca zwrot nadpłaty powstałej po dokonaniu potrącenia (kompensaty) wzajemnych roszczeń pomiędzy Panem a Bankiem, jak i kwota otrzymana tytułem zwrotu faktycznie poniesionych przez Pana kosztów zastępstwa procesowego, nie będą stanowiły dla Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymane z tego tytułu kwoty pozostaną zatem dla Pana neutralne podatkowo. Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Pana. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ podatkowy uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła. Powołane przez Pana interpretacje zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pana sprawy, ani do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a, 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA) albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.