Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 1 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Dochody z prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych według zasad określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według liniowej stawki podatku dochodowego. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy usługi transportowe na rzecz kontrahenta posiadającego siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.
Kontrahent niemiecki posługuje się niemieckim numerem identyfikacji podatkowej dla celów podatku od wartości dodanej, rozpoczynającym się od oznaczenia „DE”. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegają na transporcie drewna okrągłego. Drewno jest transportowane z miejsca załadunku, w szczególności z lasu, do wskazanego przez kontrahenta odbiorcy znajdującego się na terytorium Niemiec albo Republiki Czeskiej. Kontrahent niemiecki nabywa usługi Wnioskodawca w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.
Wnioskodawca przyjmuje, że miejscem świadczenia przedmiotowych usług transportowych jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Niemiec, zgodnie z art. 28b ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym Wnioskodawca wystawia na rzecz niemieckiego kontrahenta faktury bez wykazywania polskiego podatku VAT, z oznaczeniem „NP” oraz „reverse charge”. Wynagrodzenie Wnioskodawcy jest ustalane na podstawie uzgodnionej przez Strony ceny za 1 m³ przewiezionego drewna. Wnioskodawca oraz niemiecki kontrahent zawarli umowę o świadczenie usług transportowych.
Umowa przewiduje, że wynagrodzenie Wnioskodawcy jest ustalane na podstawie ilości przewiezionego drewna oraz uzgodnionej ceny za 1 m³. W praktyce proces rozliczenia przebiega w następujący sposób. Po załadunku drewna kierowca Wnioskodawcy dokonuje pomiaru ilości załadowanego drewna. Pomiar dokonywany jest przy użyciu odpowiednich przyrządów pomiarowych, a ustalona ilość drewna w m³ jest wpisywana przez kierowcę do dokumentów przewozowych. Na podstawie tych dokumentów Wnioskodawca dokonuje bieżącego rozliczenia wykonanych usług transportowych. Faktury wystawiane są co do zasady w cyklach tygodniowych, na podstawie ilości drewna wynikającej z pomiarów dokonanych przez kierowców.
Pomiar dokonany przez kierowcę ma jednak charakter wstępny. Nie jest to ostateczny pomiar ilości drewna stanowiący definitywną podstawę ustalenia wynagrodzenia Wnioskodawcy. Po dostarczeniu drewna do miejsca odbioru zakład odbierający drewno dokonuje własnego pomiaru ilości odebranego drewna. Ostateczna ilość drewna jest następnie przekazywana przez niemieckiego kontrahenta Wnioskodawcy na podstawie dokumentu otrzymanego od zakładu odbiorcy, w szczególności dokumentu odbioru, protokołu pomiarowego, protokołu odbioru lub innego dokumentu potwierdzającego ostateczną ilość odebranego drewna.
Ostateczna ilość drewna ustalona przez zakład odbiorcy może różnić się od ilości ustalonej wcześniej przez kierowcę Wnioskodawcy. Różnica może być zarówno dodatnia, jak i ujemna. Przykładowo, kierowca Wnioskodawcy może po załadunku ustalić ilość drewna na 30 m³. Na tej podstawie Wnioskodawca wystawia fakturę za 30 m³. Po dostarczeniu drewna zakład odbiorcy może jednak ustalić ostateczną ilość na poziomie 28 m³. W takim przypadku wynagrodzenie Wnioskodawcy zostaje ostatecznie ustalone na podstawie 28 m³, a Wnioskodawca wystawia fakturę korygującą zmniejszającą wartość pierwotnie wystawionej faktury.
W sytuacji odwrotnej, gdy kierowca ustali ilość na 30 m³, a zakład odbiorcy ostatecznie potwierdzi 32 m³, Wnioskodawca wystawia fakturę korygującą zwiększającą wartość pierwotnie wystawionej faktury. Istotne jest, że ostateczna ilość drewna nie jest znana Wnioskodawcy w momencie wystawiania faktury pierwotnej. Wnioskodawca nie ma możliwości dokonania ostatecznego pomiaru, ponieważ jest on wykonywany przez zakład odbiorcy. Wnioskodawca nie ma również wpływu na termin wykonania pomiaru przez zakład odbiorcy.
Ostateczne informacje dotyczące ilości odebranego drewna są niejednokrotnie przekazywane Wnioskodawcy po upływie kilku tygodni, a w niektórych przypadkach po upływie 2, 3, a nawet 4 miesięcy od wykonania usługi transportowej i wystawienia faktury pierwotnej. Wnioskodawca podkreśla, że różnica pomiędzy ilością wstępną ustaloną przez kierowcę a ilością ostateczną ustaloną przez zakład odbiorcy nie wynika z błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki przy wystawieniu faktury pierwotnej. Faktura pierwotna jest wystawiana prawidłowo na podstawie danych dostępnych Wnioskodawcy w momencie jej wystawienia, tj. na podstawie wstępnego pomiaru dokonanego przez kierowcę.
Dopiero późniejszy pomiar dokonany przez zakład odbiorcy powoduje uzyskanie informacji o ostatecznej ilości drewna. Wnioskodawca zamierza zawrzeć z niemieckim kontrahentem pisemny aneks do umowy, który będzie jednoznacznie regulował powyższy sposób rozliczania.
Zgodnie z planowanym aneksem: · ilość drewna ustalona przez kierowcę po załadunku będzie miała charakter wstępny; · ilość ta będzie służyła do bieżącego, wstępnego rozliczenia i fakturowania usług; · pomiar dokonany przez kierowcę nie będzie stanowił ostatecznej podstawy ustalenia wynagrodzenia; · ostateczna ilość drewna będzie ustalana na podstawie pomiaru dokonanego przez zakład odbiorcy; · ostateczna wysokość wynagrodzenia będzie ustalana na podstawie ostatecznej ilości drewna potwierdzonej przez zakład odbiorcy oraz uzgodnionej ceny za 1 m³; · w przypadku różnicy pomiędzy ilością wstępną a ilością ostateczną Wnioskodawcy będzie wystawiać odpowiednią fakturę korygującą; · faktura korygująca będzie mogła zwiększać albo zmniejszać wartość pierwotnie wystawionej faktury; · ostateczne ustalenie ilości drewna może nastąpić kilka tygodni lub miesięcy po wykonaniu usługi oraz po wystawieniu faktury pierwotnej.
Celem aneksu będzie pisemne doprecyzowanie rzeczywiście stosowanego przez Strony sposobu ustalania ilości drewna oraz rozliczania wynagrodzenia Wnioskodawcy. Aneks nie będzie miał na celu zmiany ceny za usługę transportową ani stworzenia nowego sposobu kalkulowania wynagrodzenia.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca – w okresie objętym wnioskiem – będzie prowadził księgi rachunkowe.
Wnioskodawca opisał w jaki sposób dokonywany jest/będzie pomiar przez kierowcę, a w jaki przez zakład odbiorcy: a) kierowca przy pomiarze drewna posługuje się taśmą mierniczą a zakład odbiorcy dokonuje pomiaru maszynowo za pomocą lasera; b) kierowca mierzy drewno załadowane starannie na samochodzie licząc: długość x wysokość x szerokość x 0,65 (0,65 wynika z tablic miąższości drewna okrągłego) w ten sposób oblicza metry sześcienne załadowanego drewna; c) każdorazowo drewno bez względu na stan drewna starannie jest układane na samochodzie a następnie mierzone taśmą mierniczą, długość x wysokość x szerokość x 0,65 i na tej podstawie ustalana jest ilość przewożonego drewna w m3, nie ma znaczenia tutaj jakość i stan drewna.
Różnica wynikająca w ilości drewna ustalonego przez kierowcę a zakładem odbiorcy będzie wynikać z innego sposobu pomiaru drewna. Kierowca mierzy ręcznie taśmą mierniczą drewno załadowane na samochodzie. Ilość w metrach sześciennych wylicza mnożąc długość x wysokość x szerokość x 0,65 (przelicznik 0,65 wynika z tablic miąższości drewna okrągłego), tymczasem w zakładzie odbiorcy każda sztuka drewna z osobna mierzona jest na maszynie laserowo, dlatego pomiar ten jest bardziej dokładny.
Wyjaśniając określenie „wstępny pomiar” dokonywany przez kierowcę Wnioskodawca wskazał, że: „wstępny pomiar” dokonywany przez kierowcę jest to pomiar dokonywany według innej metody niż pomiar zakładu odbiorcy, pomiar odbiorcy będzie pomiarem dokładniejszym maszynowym, jest to pomiar, który może w nieznacznym stopniu odbiegać od ilości ostatecznie ustalonej przez zakład odbiorcy. Wynik ustalony przez zakład odbiorcy będzie stanowił ustalenie ilości drewna według odmiennej, umownie przyjętej metody pomiarowej niż pomiar kierowcy. Wynagrodzenie Wnioskodawcy oparte zawsze jest na pomiarze dokonanym przez zakład odbiorcy.
Termin pomiaru drewna przez zakład odbiorcy wynika ze specyfiki zakładu i kolejności dokonywanych pomiarów, gdyż jest to duży zakład. Stąd, też zanim kontrahent przekaże Wnioskodawcy zatwierdzone pomiary mija często nawet kilka tygodni. Różnice pomiędzy ilością drewna ustaloną przez kierowcę a ilością ustaloną przez zakład odbiorcy maja charakter powtarzalny, pomimo starannego pomiaru przez kierowcę pomiar laserowy jest zawsze dokładniejszy, niemal każdą fakturę Wnioskodawca musi skorygować. Sytuacje, w których oba pomiary są identyczne zdarzają się, ale sporadycznie, rzadko.
Na pytania jakie dokumenty będą potwierdzały pomiary dokonane przez kierowcę i zakład odbiorcy Wnioskodawca wskazał, że kierowca ilość zmierzonego drewna wpisuje na dokument CMR. Dokumenty CMR, które wystawia kierowca skanowane i przesyłane są do kontrahenta, który po otrzymaniu odbiorów od swojego klienta wpisuje masę odebraną przez zakład i przesyła Wnioskodawcy z powrotem celem skorygowania faktury. Pomiar zakładu klienta zawsze dokonywany jest laserowo. Dokumentacja nie pozwala ustalić dlaczego wystąpiła różnica.
Na pytanie czy – w przypadku wystąpienia różnicy – którakolwiek ze Stron będzie uznawała pomiar kierowcy za błędny Wnioskodawca wskazał, że nie, pomiar kierowcy jest właściwy, ale nie na tyle dokładny jak pomiar maszynowy laserowy. Wynik z pomiaru zakładu klienta jest wiążący dla Wnioskodawcy i kontrahenta niemieckiego, takie są ustalenia. Na pytanie czy Wnioskodawca będzie miał możliwość zweryfikowania pomiaru dokonanego przez zakład odbiorcy, odpowiedział, że jeśli wystąpiłby do klienta z takim zapytaniem uważa, że tak. Wnioskodawca zawsze ma możliwość zakwestionować wynik pomiaru odbiorcy, gdyby wystąpiły duże rozbieżności w pomiarze.
Jeśli wystąpiłyby duże rozbieżności w pomiarach kontrahent niemiecki na pewno będzie dokonywał weryfikacji pomiaru dokonanego przez jego zakład. Usługa transportowa jest uznawana za wykonaną w momencie dostarczenia drewna do zakładu odbiorcy. Wykonanie usługi transportowej nie jest uzależnione od dokonania ostatecznego pomiaru przez odbiorcę, usługa transportowa jest wykonana w momencie dostarczenia drewna do zakładu klienta, natomiast wynagrodzenie Wnioskodawcy jest uzależnione od ostatecznego pomiaru. W momencie wystawienia faktury będzie istniało zobowiązanie kontrahenta, które później jest korygowane o odpowiednią wartość.
Kontrahent płaci za faktury w kolejności i nie czeka specjalnie na ostateczne odbiory, natomiast faktury korekty są kompensowane z kolejno następującymi płatnościami. Płatności z faktury korygującej są kompensowane przy płatnościach za kolejne faktury. Faktura korygująca będzie wystawiona w związku z dokonaniem pomiaru według innej metody, ale również otrzymaniem nowej informacji o dokładnej ilości drewna, która nie była możliwa do ustalenia w momencie wystawiania faktury pierwotnej.
Pytania
1) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku gdy ostateczna ilość przewiezionego drewna zostanie ustalona przez zakład odbiorcy dopiero po wystawieniu faktury pierwotnej, a różnica pomiędzy ilością wstępną a ilością ostateczną nie będzie wynikała z błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki, Wnioskodawca będzie uprawniony do ujęcia zwiększenia albo zmniejszenia przychodu wynikającego z faktury korygującej w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku zwiększenia wynagrodzenia Wnioskodawca w wyniku późniejszego ustalenia przez zakład odbiorcy ostatecznej ilości przewiezionego drewna, gdy w momencie wystawienia faktury pierwotnej ostateczna ilość drewna nie była znana i nie mogła zostać przez Wnioskodawcę ustalona, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozliczenia faktury korygującej zwiększającej podstawę rozliczenia w okresie, w którym zaistnieje przyczyna korekty, tj. po otrzymaniu informacji o ostatecznej ilości drewna od niemieckiego kontrahenta?
3) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku zmniejszenia wynagrodzenia Wnioskodawca w wyniku późniejszego ustalenia przez zakład odbiorcy ostatecznej ilości przewiezionego drewna, gdy w momencie wystawienia faktury pierwotnej ostateczna ilość drewna nie była znana i nie mogła zostać przez Wnioskodawcę ustalona, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozliczenia faktury korygującej zmniejszającej podstawę rozliczenia w bieżącym okresie zgodnie z przepisami dotyczącymi momentu rozliczenia faktur korygujących, bez konieczności korygowania okresu, w którym została wykazana faktura pierwotna?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym zarówno zwiększenie, jak i zmniejszenie przychodu wynikające z faktury korygującej powinno być ujmowane w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca. Podstawę prawną stanowiska Wnioskodawcy stanowi w szczególności art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie albo zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca.
W przedstawionym przypadku faktura pierwotna nie zawiera błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki. Wnioskodawca w momencie wystawienia faktury nie zna bowiem ostatecznej ilości przewiezionego drewna. Dysponuje jedynie pomiarem wstępnym dokonanym przez kierowcę. Pomiar ten zgodnie z umową i planowanym aneksem jest prawidłową podstawą do dokonania bieżącego, wstępnego rozliczenia. Dopiero po dokonaniu pomiaru przez zakład odbiorcy pojawia się informacja dotycząca ostatecznej ilości drewna. Tym samym nie dochodzi do późniejszego wykrycia błędu istniejącego w chwili wystawienia faktury pierwotnej.
Dochodzi natomiast do późniejszego ustalenia danych, które zgodnie z umową są niezbędne do ostatecznego ustalenia wysokości wynagrodzenia. Wnioskodawca nie mógł znać tych danych wcześniej, ponieważ nie uczestniczy w ostatecznym pomiarze dokonywanym przez zakład odbiorcy i nie ma wpływu na moment jego dokonania. W konsekwencji późniejsze ustalenie ostatecznej ilości drewna stanowi zdarzenie następcze w stosunku do wystawienia faktury pierwotnej. W ocenie Wnioskodawcy brak jest podstaw do cofania korekty do okresu, w którym została wystawiona faktura pierwotna.
Takie stanowisko znajduje oparcie w literalnym brzmieniu art. 14 ust. 1m ustawy o PIT, który uzależnia sposób ujęcia korekty od tego, czy przyczyną korekty był błąd rachunkowy lub oczywista omyłka. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie występuje. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że zarówno faktury korygujące zwiększające, jak i zmniejszające przychód powinny być ujmowane w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wystawione.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9; Z powyższego wynika, że co do zasady, wszelkie przysporzenia majątkowe uzyskane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowią przychód z tej działalności, chyba że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza określony przychód do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza.
W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Oznacza to, że przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu powstaje w chwili dokonania (spełnienia) świadczenia, przy czym dla określenia chwili powstania przychodu bez wpływu pozostaje okoliczność, czy zapłata należności za świadczenie została rzeczywiście otrzymana. W myśl art. 14 ust. 1c ww. ustawy: Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności.
W myśl tego przepisu, przychód podatkowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych powstaje w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi. Wyjątek od tej zasady stanowi: · wystawienie faktury przed datą wydania towaru, zbycia prawa lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury, · uregulowanie należności przed wydaniem towaru, zbyciem prawa lub wykonania usługi albo częściowym wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.
Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadza art. 14 ust. 1e, 1h oraz 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
W myśl art. 14 ust. 1h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przepis ust. 1e stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego. Z kolei jak stanowi art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych: Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym.
Zatem – za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy przychód lub koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote etc.).
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”.
Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu czy kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta przychodu czy kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym przychód lub koszt taki został pierwotnie ujęty przez podatnika.
Na podstawie art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1m, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody. Stosownie do treści art. 14 ust. 1o pkt 1 tej ustawy: Przepisów ust. 1m i 1n nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego z zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu. Zatem moment ujęcia faktury korygującej, po stronie przychodów, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura.
Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z faktury pierwotnej.
Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, to fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia. Analizując przedstawiony opis sprawy oraz przytoczone przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie będzie zachodziła sytuacja, w której korekta przychodu powinna zostać dokonana z powodu błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym prawidłowo rozpozna Pan przychód na podstawie danych, którymi będzie Pan dysponował w momencie wystawienia faktury pierwotnej. W momencie jej wystawienia nie dojdzie bowiem do błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki. Faktura będzie wystawiana na podstawie pomiaru dokonanego przez kierowcę, który będzie stanowił podstawę bieżącego, wstępnego rozliczenia usługi. Ostateczna ilość drewna będzie natomiast ustalana przez zakład odbiorcy, który dokona pomiaru każdej sztuki drewna laserowo, według odmiennej i dokładniejszej metody pomiarowej.
Wynik tego pomiaru będzie wiążący dla Pana oraz kontrahenta niemieckiego i będzie stanowił podstawę ostatecznego ustalenia należnego Panu wynagrodzenia. Różnice pomiędzy ilością drewna ustaloną przez kierowcę a ilością ustaloną przez zakład odbiorcy nie będą wynikały z błędu przy pomiarze dokonanym przez kierowcę, lecz z zastosowania różnych metod pomiarowych. Pomiar kierowcy będzie prawidłowy dla celów wstępnego rozliczenia, jednak nie będzie tak dokładny jak pomiar laserowy dokonany przez zakład odbiorcy. Tym samym późniejsze ustalenie przez zakład odbiorcy ostatecznej ilości drewna nie będzie oznaczało stwierdzenia błędu lub oczywistej omyłki przy wystawieniu faktury pierwotnej.
W momencie jej wystawienia nie będzie Pan bowiem znał ostatecznej ilości drewna, a informację tę uzyska dopiero po dokonaniu pomiaru przez zakład odbiorcy. Późniejsze ustalenie tej ilości będzie stanowiło nową informację mającą wpływ na ostateczną wysokość należnego Panu wynagrodzenia. W konsekwencji brak jest podstaw do korygowania przychodu za okres, w którym została wystawiona faktura pierwotna. Korekta przychodu wynikająca z późniejszego ustalenia ostatecznej ilości drewna będzie podlegała ujęciu zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura korygująca.
Powyższe będzie dotyczyło zarówno korekty zwiększającej, jak i zmniejszającej przychód, w zależności od tego, czy ostateczna ilość drewna ustalona przez zakład odbiorcy będzie wyższa, czy niższa od ilości przyjętej przy wystawieniu faktury pierwotnej. Jeżeli w tym okresie kwota osiągniętych przychodów będzie niższa od kwoty zmniejszenia, zastosowanie znajdzie art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym będzie Pan uprawniony do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały pomniejszone przychody.
Mając powyższe na uwadze, Pana stanowisko, zgodnie z którym zarówno zwiększenie, jak i zmniejszenie przychodu wynikające z faktury korygującej, wystawionej w związku z późniejszym ustaleniem przez zakład odbiorcy ostatecznej ilości przewiezionego drewna, powinno zostać rozliczone w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura korygująca, należy uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja stanowi wyłącznie odpowiedź na zadane pytania. Inne kwestie nieobjęte pytaniami nie podlegały ocenie. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Pana w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Końcowo wskazuję, że pomimo posługiwania się przez Pana w odpowiedzi na wezwanie sformułowaniami w liczbie mnogiej, odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu zostały uwzględnione w niniejszej interpretacji jako odnoszące się do Pana sytuacji prawnopodatkowej, zgodnie z zakresem zadanych pytań. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.