Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Spółka S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) z siedzibą w Warszawie jest: (i) spółką prawa handlowego, (ii) mającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski oraz (iii) posiadającą w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w podatku CIT. Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność opodatkowaną podatkiem VAT. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki według Polskiej Klasyfikacji Działalności jest przetwarzanie i konserwowanie mięsa, z wyłączeniem mięsa z drobiu (PKD 10.11 Z).
Spółka zawarła w dniu 31 lipca 2019 r. umowę o udzielenie świadczeń zdrowotnych dla firm (dalej jako: "Umowa") z dostawcą usługi w tym zakresie, tj. Sp. z o.o. („Zleceniobiorca”). Przedmiotem Umowy jest udzielanie opieki medycznej przez Wnioskodawcę pracownikom Spółki i/lub członkom ich rodzin w zakresie wynikającym z określonych w tej umowie programów opieki medycznej (tzw. "pakietów medycznych").
Spółka, mając na uwadze zdrowie pracowników oraz powinność prawidłowego wywiązywania się z obowiązków nałożonych na pracodawców przez ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, a w szczególności z postanowień rozdziału VI Kodeksu pracy dotyczącego profilaktyki ochrony zdrowia pracowników, finansuje lub współfinansuje pracownikom oraz rodzinom pracowników programy opieki medycznej. Zakres świadczeń zdrowotnych został wskazany w § 2 Umowy. Zleceniodawca zobowiązał się do udzielania następujących świadczeń zdrowotnych: 1. z zakres Medycyny Pracy zgodnie z przepisami Kodeksu pracy oraz rozporządzeń szczegółowych; 2. innych nie wchodzących w zakres Medycyny Pracy.
W ramach innych świadczeń zdrowotnych dla pracowników i/lub ich członków rodzin dostępne są trzy rodzaje pakietów: Standardowe, Rozszerzony oraz Kompleksowy. Pracownicy Spółki sami decydują czy przystąpić do jakiegoś pakietu, a jeśli tak to określają, który pakiet wybierają (wyrażają to w formie pisemnej). Pakiet Standardowy oferowany jest pracownikom za darmo, jako świadczenie nieodpłatne. Spółka jednak pobiera z wynagrodzenia pracownika stosowny podatek oraz składki społeczne. Pracownik wyraża oddzielnie zgodę (również w formie pisemnej) na potrącanie ww. świadczeń z jego wynagrodzenia.
Pozostałe pakiety (Rozszerzony i Kompleksowy) do wysokości świadczenia pakietu Standardowego są pokrywane z środków Wnioskodawcy, a kwota przewyższająca potrącana jest z wynagrodzenia pracownika za jego zgodą. W przypadku natomiast członków rodzin wszystkie pakiety są odpłatne w pełnej wysokości przez pracowników Wnioskodawcy. Spółka nie finansuje tego ze środków własnych. Pracownik wypełnia stosowne dokumenty i jednocześnie wyraża zgodę (również w formie pisemnej) na potrącanie należności za wybrany pakiet z wynagrodzenia. Dodatkowo tak jak wynika to też z Umowy Wnioskodawca pokrywa koszty Medycyny pracy zgodnie z przepisami Kodeku pracy oraz innych norm.
W tym zakresie Spółka nie potrąca żadnych środków z wynagrodzenia pracowników. Przedmiotowe świadczenia wynikają z obowiązków pracodawcy jako na podstawie innych przepisów prawa nakłada na niego ustawodawca. Obecnie Spółka myśli nad zmianą tego systemu. Wnioskodawca planuje bowiem zmiany w regulaminie wynagrodzeń i chciałby, aby pracownicy Spółki ponosili symboliczną opłatę w wysokości np. 1 zł lub 5 zł za oferowany im pakiet Standardowy. Wówczas Spółka nie byłoby jako płatnik zobowiązane do pobierania podatku ani składek społecznych, nie wystąpiłoby bowiem świadczenie nieodpłatne.
Za zgodą pracownika (wyrażoną w formie pisemnej) będzie potrącana symboliczna kwota 1 lub 5 zł z wynagrodzenia pracownika. Spółka będzie przechowywała stosowną dokumentacje w dokumentach pracowników. Jednocześnie należy wskazać, iż Spółka nadal nieodpłatnie będzie oferować usługi w zakresie Medycyny pracy wynikające z Kodeksu pracy oraz innych odrębnych przepisów. Pozostałe pakiety Rozszerzony oraz Kompleksowy będą oferowane na dotychczasowych warunkach. Przedmiotowe zmiany nie obejmą członków rodzin pracowników. W tym zakresie nadal pracownicy ponoszą pełną odpłatność.
Spółka powzięła wobec tego wątpliwości, czy jak zaoferuje za symboliczną opłatę 1 lub 5 zł pakiet Standardowy będzie zwolniona z obliczania, pobrania i wpłacenia podatku jako płatnik, gdyż przedmiotowe świadczenie nie będzie nieodpłatne.
Pytanie
Czy Spółka będzie zobowiązana, w przypadku zapłaty przez pracownika symbolicznej kwoty 1 lub 5 zł za pakiet Standardowy, do obliczania, pobrania i wpłacania na rzecz organów podatkowych należnego podatku dochodowego od osób fizycznych wynikającego z opłacanego w pozostałym zakresie pakietu Standardowego?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Spółki oferowane pakiety medyczne w zakresie Standardowym za symboliczną kwotę, np. 1 lub 5 zł, mogą być traktowane jako odpłatne świadczenia, które nie podlegają obowiązkowi opodatkowania. Oznacza to, że Spółka nie musi obliczać, pobierać i wpłacać jako płatnik należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za oferowany pakiet Standardowy, nie jest on bowiem nieodpłatny. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Natomiast z postanowień art. 12 ust. 3 ustawy o PIT wynika, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Przy czym, art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o PIT stanowi, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi zakupione - według cen zakupu. Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika - pracownika (art. 11 ust. 2b ustawy o PIT). Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do jego słownikowego znaczenia.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl).
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin "nieodpłatne świadczenie" ma "szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy".
W uchwale z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.
W odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych (częściowo odpłatnych) wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13. Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku określił, jakie warunki musi spełniać dane świadczenie, żeby można było uznać wartość tego świadczenia za przychód podatkowy po stronie pracownika, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że "inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków.
Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Drugim warunkiem jest realizacja danego świadczenia w interesie pracownika.
Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, "których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Kolejnym, trzecim warunkiem jest powstanie przysporzenia majątkowego po stronie pracownika.
Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu aktywów (pracownik otrzymuje coś, czego nie miał) lub zmniejszeniu pasywów (uniknięcie wydatków, które pracownik musiałby ponieść, zwolnienie z długu). Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Korzyść po stronie pracownika musi być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie może być dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów z danej grupy) - to ostatni warunek określony przez Trybunał Konstytucyjny. Innymi słowy - nie ma przychodu tam, gdzie nie da się ustalić jego kwoty.
Świadczenia w postaci zapewnienia pracownikom częściowo odpłatnie pakietu Standardowego nie spełnia warunku drugiego i trzeciego wskazanego powyżej. Nie będzie w bowiem oferowany przez Spółkę za symboliczną kwotę pakiet Standardowy zwiększał aktywów pracownika ani zmniejszał pasywów, a także nie powstanie realny dochód. Pracownik będzie bowiem zobowiązany opłacić w symbolicznej części oferowany pakiet Standardowy. A co za tym idzie w części będzie również po stronie pracownika uszczuplenie aktywów. Pracownik nie będzie miał jak dotychczas nieodpłatnego świadczenia, a będzie to świadczenie częściowo odpłatne w wysokości symbolicznej 1 lub 5 zł.
Nastąpi w tym wypadu odsprzedaż pakietów medycznych, z tym że nie pokryta w 100% przez pracownika a jedynie w określonej kwocie. W takim wypadku, jeżeli Spółka finansuje (nawet w znacznej części) pakiet medyczny i tym samym pozwala pracownikowi uzyskać usługi medyczne po cenach niższych niż rynkowe, powinna być zwolniona obowiązku obliczania, pobierania i wpłacania należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za oferowany pakiet Standardowy. Pracownik formalnie bowiem ponosi koszt, co eliminuje traktowanie całej wartości pakietu jako nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu.
Warto też wskazać, że przedmiotowy pakiet Standardowy będzie wynikał z regulaminu wynagrodzenia i będzie dotyczył wszystkich pracowników. Nie będzie w tym wypadku jakiś indywidualnych zapisów co do jakieś Spółka pragnie na koniec wskazać, iż zapewnienie pracownikom pakietów medycznych powoduje, iż ich ogólny stan zdrowia jest lepszy, a umożliwiając pracownikom korzystanie z szerokiego wachlarza badań, ewentualne nieobecności pracownicze wynikające z chorób lub innego rodzaju dolegliwości, są efektywnie minimalizowane. Wpływa to pozytywne również postrzeganie przez pracowników Spółki, który w ten sposób stara się dbać o dobro swoich pracowników.
Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy przekazanie pracownikom pakietów Standardowych w kwocie symbolicznej, traktowane jako odpłatne świadczenie nie podlega obowiązkowi podatkowemu po stronie pracownika, a co za tym idzie Spółka, w tym wypadku nie będzie płatnikiem podatku. Nie będzie zatem zobowiązana do obliczania, pobierania i wpłacania należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za oferowany pakiet Standardowy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r., poz. 592 ze zm.): Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Stosownie do art. 9 ust. 1 tej ustawy: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca określił katalog źródeł przychodów i zgodnie z treścią pkt 1 tego przepisu: Źródłem przychodu jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Tym samym ustawodawca wprost przewidział, że świadczenie częściowo odpłatne może stanowić przychód ze stosunku pracy. Art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14–15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z art. 11 ust. 2 ustawy wynika, że: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2–2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
W myśl art. 11 ust. 2a ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Zgodnie z art. 11 ust. 2b tej ustawy: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Z powyższego wynika, że w przypadku świadczenia częściowo odpłatnego przychód pracownika nie jest wyłączony, lecz odpowiada wartości świadczenia pomniejszonej o odpłatność ponoszoną przez pracownika. Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy.
Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności”, co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Zatem przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne i częściowo odpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Z opisu sprawy wynika, że Spółka planuje zmiany w regulaminie wynagrodzeń i chciałby, aby pracownicy Spółki ponosili symboliczną opłatę w wysokości np. 1 zł lub 5 zł za oferowany im pakiet Standardowy. Pakiet Standardowy obejmuje świadczenia zdrowotne niewchodzące w zakres medycyny pracy.
Za zgodą pracownika (wyrażoną w formie pisemnej) będzie potrącana symboliczna kwota 1 zł lub 5 zł z wynagrodzenia pracownika. Spółka będzie przechowywała stosowną dokumentację w dokumentach pracowników. Jednocześnie należy wskazać, iż Spółka nadal nieodpłatnie będzie oferować usługi w zakresie Medycyny pracy wynikające z Kodeksu pracy oraz innych odrębnych przepisów. Mając na uwadze opis stanu oraz zacytowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz.
U. z 2014 r., poz. 947), wynika że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które: - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, - po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Trybunał zaznaczył, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności.
W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania. Powyższe kryteria odnoszą się do oceny, czy dane świadczenie może stanowić przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W niniejszej sprawie istotne jest jednak, że pracownik ponosi część kosztów pakietu. Mamy zatem do czynienia ze świadczeniem częściowo odpłatnym, dla którego ustawodawca w art. 11 ust. 2b ustawy określił odrębny sposób ustalenia przychodu. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 207 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.
U. z 2025, poz. 277 ze zm.): Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki.
W szczególności pracodawca jest obowiązany: 1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy; 2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń; 3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy; 4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy; 5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych; 6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy; 7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.
Zgodnie z art. 229 § 1 tego Kodeksu: Wstępnym badaniom lekarskim, z zastrzeżeniem § 11, podlegają: 1) osoby przyjmowane do pracy; 2) pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy i inni pracownicy przenoszeni na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe. Natomiast w myśl art. 229 § 2 ww. Kodeksu: Pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.
Z art. 229 § 4 ww. Kodeksu wynika, że: Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Stosownie do art. 229 § 5 ustawy Kodeks pracy: Pracodawca zatrudniający pracowników w warunkach narażenia na działanie substancji i czynników rakotwórczych lub pyłów zwłókniających jest obowiązany zapewnić tym pracownikom okresowe badania lekarskie także: 1) po zaprzestaniu pracy w kontakcie z tymi substancjami, czynnikami lub pyłami; 2) po rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli zainteresowana osoba zgłosi wniosek o objęcie takimi badaniami.
Z art. 229 § 6 ww. ustawy wynika, że: Badania, o których mowa w § 1, 2 i 5, są przeprowadzane na koszt pracodawcy, z zastrzeżeniem § 61. Pracodawca ponosi ponadto inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy. Obowiązek ten dotyczy jednak świadczeń związanych z medycyną pracy i profilaktyczną opieką zdrowotną niezbędną z uwagi na warunki pracy, a nie świadczeń medycznych oferowanych pracownikom dobrowolnie poza tym zakresem.
Nadto stosownie do art. 22 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. ustawy o służbie medycyny pracy (t. j. z 2022 r. poz. 437 ze zm.): Pracodawcy: 1) ponoszą koszty przeprowadzanych badań wstępnych, okresowych i kontrolnych oraz profilaktycznej opieki zdrowotnej niezbędnej ze względu na warunki pracy, na zasadach określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach wydanych na jego podstawie; 2) finansują wybrane przez siebie świadczenia zdrowotne z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej, należące do zadań służby medycyny pracy określonych w art. 6 ust. 1. Jednocześnie z art. 4 pkt 1 ww. ustawy wynika, że: Ilekroć w ustawie jest mowa o profilaktycznej opiece zdrowotnej - należy przez to rozumieć ogół działań zapobiegających powstawaniu i szerzeniu się niekorzystnych skutków zdrowotnych, które w sposób bezpośredni lub pośredni mają związek z warunkami albo charakterem pracy.
Pracodawca ma zatem obowiązek ponosić koszty świadczeń z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej związanej z warunkami pracy, w tym badań wstępnych, okresowych i kontrolnych. Uwzględniając powyższe, wartość świadczeń z zakresu medycyny pracy oraz profilaktycznej opieki zdrowotnej niezbędnej ze względu na warunki pracy, do których zapewnienia pracodawca jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa, nie stanowi przychodu pracownika. Natomiast w związku z zakupem części pakietu obejmującej usługi medyczne wykraczające poza świadczenia gwarantowane przepisami prawa pracy po stronie pracowników powstanie przychód ze stosunku pracy z tytułu świadczenia częściowo odpłatnego.
Należy przy tym wskazać, że świadczenia medyczne wykraczające poza zakres medycyny pracy są świadczeniami dobrowolnymi. Pracownik sam decyduje o skorzystaniu z pakietu Standardowego, a jego wybór znajduje odzwierciedlenie w złożonej przez niego zgodzie na potrącenie z wynagrodzenia należnej odpłatności. Tym samym świadczenie to jest spełniane za zgodą pracownika, w jego interesie i nie stanowi świadczenia, do którego zapewnienia Spółka jest zobowiązana na podstawie przepisów prawa pracy. Ponadto świadczenie to jest zindywidualizowane, ponieważ dotyczy konkretnego pracownika, który dobrowolnie przystępuje do wybranego pakietu Standardowego i ponosi określoną odpłatność.
Możliwe jest również ustalenie wartości tego świadczenia na podstawie ceny zakupu pakietu przez Spółkę, zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spełnione są zatem przesłanki pozwalające na ustalenie wartości przychodu przypisanego konkretnemu pracownikowi. W opisanym zdarzeniu dobrowolne świadczenia medyczne wykraczające poza medycynę pracy stanowią dla pracownika przychód ze stosunku pracy. Dotyczy to również sytuacji, w której pracownik ponosi część odpłatności za pakiet (1 zł lub 5 zł).
Zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy, w przypadku świadczenia częściowo odpłatnego przychodem jest różnica pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością ponoszoną przez pracownika. W konsekwencji Spółka będzie zobowiązana do uwzględnienia wartości takiego świadczenia w przychodzie pracownika oraz pobrania zaliczki na podatek dochodowy. Przychodem pracownika będzie różnica pomiędzy wartością pakietu Standardowego ustaloną zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy a odpłatnością ponoszoną przez pracownika. Zatem stanowisko Państwa należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Końcowo – odnosząc się do powołanych przez Państwo wyroków Sądów Administracyjnych wskazuję, że dotyczy one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
Natomiast organy podatkowe, mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.