Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła Pani wniosek – na wezwanie organu – pismem z 18 października 2026 r. (data wpływu 22 października 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W roku 2006 zostało zakupione mieszkanie w A, na który to zakup został zaciągnięty kredyt hipoteczny. Mieszkanie zakupiono na cele mieszkaniowe, ponieważ mąż Wnioskodawczyni pracował wówczas w A i mieszkał w tym mieszkaniu – do B przyjeżdżał tylko na weekendy. W B Wnioskodawczyni z mężem posiadają mieszkanie własnościowe zakupione w roku 1998 w ramach wykupu mienia wojskowego (mieszkanie po rodzicach) – zakupione bez kredytu. Kredyt na mieszkanie w A jest jedynym kredytem mieszkaniowym (hipotecznym) jaki został zaciągnięty. Po 10 latach zamieszkiwania w tym mieszkaniu mąż Wnioskodawczyni rozwiązał umowę o pracę i nie miał już potrzeby korzystania z tego mieszkania.
Biorąc pod uwagę koszty utrzymania lokalu Wnioskodawczyni z mężem podjęli decyzję o jego wynajmowaniu – z tego tytułu płacony jest ryczałtowy podatek miesięczny w wysokości 8,5%. Wnioskodawczyni z mężem rozważają podpisanie z bankiem ugody do umowy na kredyt mieszkaniowy, który udzielony był w CHF i wypłacony w PLN jako równowartość według aktualnego kursu.
Bank w ugodzie proponuje następujące zapisy: „3. W księgach rachunkowych Banku na dzień (...) 2026 wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła (...) CHF, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień sporządzenia Ugody zadłużenie Kredytobiorcy na ten dzień wynosiło (...) PLN. 4. Na skutek indywidualnych uzgodnień Strony zgodnie postanawiają, że Kredyt udzielony na podstawie Umowy został w całości spłacony, a z tytułu zawarcia Ugody Bank dokona na rzecz Kredytobiorcy zwrotu kwoty w wysokości (...) PLN [dalej „Kwota zwrotu”].
Kwota ta pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorcy na rzecz Banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie Umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu. 5. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie), a Kredytobiorca zwolnienie to przyjmuje, na kwotę (...) PLN. Kwota umorzenia stanowi kwotę wskazaną w ust. 3. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, iż ocena skutków podatkowych niniejszej ugody leży wyłącznie po stronie Kredytobiorcy.
Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia) po jego stronie powstaje przychód, a w związku z tym Bank ma obowiązek informacyjny (tj. sporządzić informację PIT-11 zgodnie z właściwymi przepisami prawa).
Jednocześnie Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że aby do osiągniętego przychodu zastosowanie miała regulacja rozporządzenia Ministra Finansów dotycząca zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest spełnienie przez Kredytobiorcę warunków określonych w tym rozporządzeniu, co Kredytobiorca potwierdza oświadczeniem, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej Ugody. W przypadku złożenia przez Kredytobiorcę oświadczenia, które stanowi załącznik nr 1 do niniejszej Ugody, Bank nie sporządzi informacji PIT-11”.
Uzupełnienie wniosku Kredyt został zaciągnięty 18 grudnia 2006 r. w X (obecnie Y w W z oddziałem w Polsce, z siedzibą w V). Bank udzielił kredytu na cele mieszkaniowe. Kredytobiorców było dwóch: Wnioskodawczyni i Jej mąż A A (objęte wspólnotą małżeńska). Umowa przewidywała, że kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania kredytowe. Kredyt został zabezpieczony hipoteką. Mieszkanie w A zostało kupione we wspólności małżeńskiej przez Wnioskodawczynię i A A – mieszkanie nadal jest objęte wspólnotą małżeńską. Ani Wnioskodawczyni ani Jej mąż nie korzystali z zaniechania poboru podatku na podstawie Rozporządzenia.
Ugodę Wnioskodawczyni planuje zawrzeć w tym roku, tj. 2026. Bank zwalniając z długu umorzy wierzytelność z tytułu: kapitału kredytu, odsetek od kredytu (w tym skapitalizowanych), prowizji lub innych opłat, których poniesienie było konieczne do zawarcia umowy kredytu, opłat za usługi dodatkowe związane z kredytem. Ugoda przewiduje ponowne przeliczenie – na warunkach przewidzianych w ugodzie – zobowiązań kredytobiorców i banku, jakie wynikały z umowy kredytu. W wyniku tych przeliczeń zostanie wypłacona „kwota zwrotu” i umorzone zostanie zadłużenie.
„Kwota zwrotu” to zgodnie z zapisem ugody kwota, która pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorców (Wnioskodawczyni i A A) na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu – to kwota pochodząca z wpłaconych przez Wnioskodawczynię i Jej męża do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, jej wysokość stanowi rezultat negocjacji ugody. Zgodnie z ugodą „kwota zwrotu” to środki, które zostały wpłacone przez Wnioskodawczynię i Jej męża do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, która na skutek indywidualnych uzgodnień zostanie zwrócona Im przez bank.
Bank wypłaci „kwotę zwrotu”, aby zakończyć spór wokół umowy kredytu (i tym samym kredyt zostanie uznany za spłacony w całości). Kwota ta na gruncie ugody jest kwotą wynegocjowaną. W ugodzie nie jest formalnie (literalnie) ani zwrotem nadpłaty kredytu ani zwrotem środków nienależnych bankowi z innych względów, natomiast pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorców (Wnioskodawczyni i A A) na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat. W wyniku przeliczenia na walutę polską powstanie zadłużenie, które bank w wyniku zawarcia ugody umorzy i uzna kredyt za spłacony w całości.
Podsumowując, bank umorzy kwotę zadłużenia wyliczoną na dzień zawarcia ugody po przeliczeniu pozostającej do spłaty kwoty CHF po średnim kursie NBP, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień sporządzenia ugody zadłużenie Kredytobiorcy przeliczone na ten dzień w PLN zostanie umorzone, a ponadto zostanie wypłacona „kwota zwrotu” jako wynik negocjacji i zawartej ugody, która pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorcy na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu.
W wyniku tych uzgodnień bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie).
Pytanie
(sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Czy Wnioskodawczyni podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, co oznacza, że nie będzie ciążył na Niej obowiązek podatkowy, nawet gdyby bank wystawił PIT-11, zarówno od kwoty umorzonej, jak i od „kwoty zwrotu”, biorąc pod uwagę, że: • jest właścicielem innego lokalu mieszkalnego zakupionego w 1998 r., który nie był finansowany z żadnego kredytu, • przedmiotowy kredyt został zaciągnięty w 2006 r. na cele mieszkaniowe (zakup lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pracował mąż, i w którym przez 10 lat w ciągu tygodnia mieszkał mąż), • bank wypłaci „kwotę zwrotu”, która pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorców (Wnioskodawczyni i A A) na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu, • w wyniku uzgodnień zawartych w ugodzie bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie), • bank umorzy kwotę zadłużenia wyliczoną w PLN na dzień zawarcia ugody po przeliczeniu pozostającej do spłaty kwoty CHF po średnim kursie NBP, • stan faktyczny opisany we wniosku, m.in. fakt, że obecnie mieszkanie jest wynajmowane i odprowadzany jest podatek?
Pani stanowisko w sprawie
(sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Zdaniem Wnioskodawczyni, biorąc pod uwagę, że: • kredyt, który ma być przedmiotem ugody został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, • dotychczas nie skorzystała z zaniechania poboru podatku od umorzonego kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż związana z niniejszym kredytem, • kredyt pokrył wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe – nabycie lokalu mieszkalnego, a także na nabycie udziału w gruncie związanym z tym lokalem (zakup lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pracował mąż, i w którym przez 10 lat w ciągu tygodnia mieszkał mąż, w którym również nocowała Wnioskodawczyni, jak jeździła do męża), • jest właścicielem innego lokalu mieszkalnego zakupionego w 1998 r., który nie był finansowany z żadnego kredytu, • bank wypłaci „kwotę zwrotu”, która pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorców (Wnioskodawczyni i A A) na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu, • w wyniku uzgodnień zawartych w ugodzie bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie), • bank umorzy kwotę zadłużenia wyliczoną w PLN na dzień zawarcia ugody po przeliczeniu pozostającej do spłaty kwoty CHF po średnim kursie NBP, • obecnie mieszkanie, na które zaciągnięty był kredyt jest wynajmowane i odprowadzany jest podatek, spełnia warunki zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, co w ocenie Wnioskodawczyni oznacza, że nie będzie ciążył na Niej obowiązek podatkowy zarówno od kwoty umorzonej (umorzonego zadłużenia), jak i od „kwoty zwrotu”, która pochodzi z wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorców (Wnioskodawczyni i A A) na rzecz banku z tytułu spłat kredytu udzielonego na podstawie umowy z uwzględnieniem dotychczasowych spłat kredytu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty (o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania „w szczególności”), tak więc nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł. Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.
Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym wartość umorzonej kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego na podstawie ugody z bankiem stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
W tym miejscu nawiązać należy do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów: Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).
6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku obejmuje przychody z tytułu umorzenia wierzytelności związanych z kredytem hipotecznym, udzielonym na realizację inwestycji mieszkaniowej, w zakresie określonym w tym przepisie. Zakres przedmiotowy zaniechania obejmuje umorzone kwoty kapitału kredytu, odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, prowizji oraz opłat, których poniesienie było niezbędne do zawarcia umowy kredytu.
Jednocześnie przepis ten wyłącza z zakresu zaniechania koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. W konsekwencji umorzenie przez Bank wierzytelności z tytułu kapitału kredytu, odsetek, w tym skapitalizowanych, prowizji oraz opłat niezbędnych do zawarcia umowy kredytu będzie objęte zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast umorzenie wierzytelności z tytułu kosztów usług dodatkowych związanych z kredytem, w szczególności kosztów ubezpieczeń, nie będzie korzystało z przedmiotowego zaniechania. Dla zastosowania tej preferencji istotny jest bowiem charakter umarzanej wierzytelności, a nie wyłącznie jej związek z umową kredytową.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, będzie Pani mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do umorzonych przez bank wierzytelności z tytułu kapitału kredytu, odsetek, prowizji oraz opłat niezbędnych do zawarcia umowy kredytu. Jednakże zaniechaniu poboru podatku nie będą podlegać umorzone Pani wierzytelności dotyczące kosztów usług dodatkowych związanych z kredytem. Umorzenie tej części zadłużenia będzie skutkowało powstaniem po Pani stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, stosownie do art. 11 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wobec powyższego Pani stanowisko w zakresie możliwości zastosowania zaniechania poboru podatku do umorzonych wierzytelności dotyczących kosztów usług dodatkowych jest nieprawidłowe. W odniesieniu natomiast do otrzymania przez Panią „kwoty zwrotu”, zwrot wpłaconych wcześniej do Banku środków nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
Taka wypłata jest więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Z tego powodu nie będzie Pani zobowiązana do wykazania ww. kwoty w zeznaniu podatkowym, ani zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu, nawet w przypadku otrzymania informacji PIT-11 z Banku. W konsekwencji nie znajduje do niej zastosowania zaniechanie poboru podatku przewidziane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. Zatem Pani stanowisko w tej części również jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Ta interpretacja dotyczy tylko Pani sytuacji prawnopodatkowej i nie wywołuje skutków prawnych dla Pani męża. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.