Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 19 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Od 2017 r. Wnioskodawczyni mieszka na stałe w Norwegii i jest norweskim rezydentem podatkowym. W Norwegii znajduje się miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni oraz centrum jej interesów osobistych i gospodarczych. W Norwegii Wnioskodawczyni pracuje i uzyskuje dochody ze stosunku pracy, które podlegają tam opodatkowaniu. W 2026 r. Wnioskodawczyni podjęła decyzję o trwałym powrocie do Polski.
Umowa o pracę z norweskim pracodawcą obowiązuje do 30 września 2026 r. Ostatnim dniem faktycznego wykonywania przez Wnioskodawczynię pracy w Norwegii będzie 14 września 2026 r. W okresie od 15 do 30 września 2026 r. Wnioskodawczyni będzie wykorzystywała przysługujący jej urlop wypoczynkowy, pozostając formalnie zatrudniona przez norweskiego pracodawcę. 15 września 2026 r. Wnioskodawczyni planuje definitywnie wyjechać z Norwegii i przeprowadzić się do Polski z zamiarem stałego zamieszkania. Od tego dnia miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni oraz centrum jej interesów osobistych będą znajdowały się w Polsce.
Wyjazd z Norwegii Wnioskodawczyni zgłosi do norweskiego rejestru ludności (Folkeregisteret). Najem mieszkania, w którym obecnie Wnioskodawczyni mieszka w Norwegii, zakończy się 30 września 2026 r. Wnioskodawczyni nie posiada w Norwegii żadnej nieruchomości ani innych istotnych składników majątku. Nie ma małżonka, dzieci ani innych osób pozostających na Jej utrzymaniu. Po przeprowadzce nie będzie posiadała w Norwegii miejsca zamieszkania ani istotnych więzi osobistych lub majątkowych. W Norwegii pozostawi jedynie rachunek bankowy oraz norweski numer telefonu w celu zachowania możliwości logowania się do norweskich urzędów.
Wynagrodzenie oraz należne Jej feriepenger mają zostać wypłacone przez norweskiego pracodawcę 20 września 2026 r. Po zakończeniu zatrudnienia może zostać wypłacone dodatkowe wyrównanie wynagrodzenia wynikające z rocznych podwyżek wynagrodzeń – wypłata tego wyrównania nastąpi najpóźniej w październiku 2026 r. i będzie dotyczyła pracy wykonywanej przez Wnioskodawczynię wcześniej w Norwegii. Od 1 października 2026 r. Wnioskodawczyni rozpocznie zatrudnienie na podstawie umowy o pracę u polskiego pracodawcy i będzie wykonywała pracę w Polsce.
W okresie rezydencji podatkowej w Norwegii Wnioskodawczyni posiadała jednocześnie zameldowanie w Polsce oraz pozostawała najemcą mieszkania X. Wnioskodawczyni faktycznie mieszkała jednak i pracowała w Norwegii, gdzie znajdowało się Jej centrum interesów osobistych i gospodarczych oraz gdzie rozliczała się jako rezydent podatkowy. Po przeprowadzce do Polski Wnioskodawczyni będzie mieszkała w tym mieszkaniu X i zamierza na stałe kontynuować życie osobiste i zawodowe w Polsce. Posiada obywatelstwo polskie i norweskie. Wnioskodawczyni oczekuje na dokumenty potwierdzające norweską rezydencję podatkową za okres poprzedzający przeprowadzkę do Polski.
W związku z powyższym w 2026 r. nastąpi zmiana państwa miejsca zamieszkania dla celów podatkowych z Norwegii na Polskę. Wątpliwości dotyczą momentu powstania w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego, sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych w Norwegii przed zmianą rezydencji podatkowej oraz możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Uzupełnienie wniosku Przed wyjazdem do Norwegii Wnioskodawczyni mieszkała w Polsce na stałe. Wnioskodawczyni do Norwegii wyjechała z zamiarem stałego pobytu. Już od jakiegoś czasu mieszkał i pracował w Norwegii Wnioskodawczyni ówczesny partner. Wnioskodawczyni i jej partner postanowili, że chcą swoje życie związać z Norwegią.
Planem Wnioskodawczyni była najpierw nauka norweskiego i znalezienie pracy w zawodzie – i dokładnie tak wszystko wyglądało. W okresie od stycznia 2023 r. do 15 września 2026 r. Wnioskodawczyni miała następujące powiązania z Norwegią: • miała stałą pracę w A w B, nie miała innych źródeł dochodu oprócz stałej pracy, • miała swoje konto bankowe w C, kartę kredytową w C i powiązane z nią ubezpieczenie podróżne, • miała swój własny samochód i kredyt na niego w D Bank.
Samochód został sprzedany w 2026 r., ponieważ Wnioskodawczyni otrzymała samochód służbowy, • miała swoje prywatne ubezpieczenie zdrowotne, ale również ubezpieczenie z pracy, • w D Bank miała również 3 kredyty gotówkowe: 2 zostały spłacone i zamknięte w 2023 r., trzeci został spłacony w lipcu 2026 r. • od początku wyjazdu do Norwegii aż do końca roku 2024 Wnioskodawczyni mieszkała razem ówczesnym swoim partnerem w domu, który razem kupili. Niestety Wnioskodawczyni rozstała się z partnerem i 3 stycznia 2025 r. przeprowadziła się do wynajmowanego mieszkania – i już później mieszkała tam sama.
Po rozstaniu, w styczniu 2025 r., zrzekła się swojej części domu i jakby jej część kredytu została przepisana na poprzedniego partnera Wnioskodawczyni. • była członkiem norweskiego związku zawodowego E, była również honorowym dawcą krwi – krew oddawała w banku krwi w F, • brała udział w pochodach na 17 maja – dla Norwegów to bardzo ważne święto, więc świętowała razem z nimi, chodziła na tzw. julebord – świąteczne spotkania.
One są popularne w Norwegii i w pracy i wśród znajomych, • w sierpniu 2025 r. otrzymała norweskie obywatelstwo (uprzednio zdając egzaminy językowe oraz egzamin z wiedzy o społeczeństwie), • była członkiem norweskiego systemu ubezpieczeń społecznych tzw. (...), miała swoją własną kartę Europeisk Helsetrygdkort (odpowiednik EKUZ). W okresie od stycznia 2023 r. do 15 września 2026 r. nie była na zwolnieniu chorobowym, więc nie korzystała ze zwolnienia i świadczeń NAV (odpowiednik ZUS), ale Wnioskodawczyni chodziła do swojego lekarza na kontrolne badania, badania krwi.
Lekarzem pierwszego kontaktu Wnioskodawczyni była przez wiele lat (...), • Wnioskodawczyni miała telefon służbowy opłacany przez jej firmę, swój własny samochód i kredyt na niego do połowy 2026. Jakoś na początku 2026 r. Wnioskodawczyni dostała służbowy samochód i wtedy zdecydowała sprzedać swój prywatny. Miała na ten samochód wykupione ubezpieczenie OC. Do końca 2024 r. kiedy mieszkała razem ze swoim ex w ich domu mieli wspólny kredyt na dom. W momencie kiedy Wnioskodawczyni przeprowadziła się w styczniu 2025 r., wynajęła sama mieszkanie i miała umowę wynajmu, które zawierało opłaty za Internet i energię, ubezpieczenie na mieszkanie.
Wnioskodawczyni opłacała też abonamenty za (…) (żeby mieć polską telewizję), (...) itp. Wnioskodawczyni była (...), zbierała punkty członkowskie i wykorzystywała je w norweskim esklepie. Miała konto w norweskiej (...) i kartę kredytową do konta – robiła tam zakupy (czasami takie z odroczoną płatnością). W poszczególnych latach 2023-2025 i w 2026 r. – do 15 września Norwegia dla Wnioskodawczyni była stałym miejscem pobytu: w Norwegii miała stałą pracę i to w Norwegii było całe jej życie. Z Norwegii Wnioskodawczyni wyjeżdżała jedynie w trakcie urlopu, o ile planowała wyjazd zagraniczny. Urlop w Norwegii wynosił 5 tygodni w ciągu roku kalendarzowego.
Wnioskodawczyni pracodawca, A, posiada siedzibę w Norwegii, w B. Wnioskodawczyni była zatrudniona w tej norweskiej spółce od 1 października 2021 r. do 30 września 2026 r. U poprzedniego pracodawcy (...) Wnioskodawczyni pracowała od 1 października 2017 r. do 30 września 2021 r. – również norweski pracodawca z siedzibą w Norwegii. W okresie od stycznia 2023 r. do 2025 r. i w 2026 r. do 15 września Wnioskodawczyni miała następujące powiązania z Polską: • starała się odwiedzać rodzinę na tyle często na ile mogła. Zazwyczaj były to 3-4 razy do roku. Najczęściej wizyty na tzw. dłuższy weekend czyli od czwartku do niedzieli albo od piątku do poniedziałku.
Jedna z rocznych wizyt zawsze była dłuższa, ok. 1,5 tygodnia – to było w okresie Bożego Narodzenia. U Wnioskodawczyni w firmie (...) na ten czas zamykana była fabryka, więc mogła spędzić czas z bliskimi, • pobyty w Polsce nigdy nie przekroczyły 183 dni w roku – Wnioskodawczyni miała cały czas stałe zatrudnienie i nie mogła wyjechać na tyle dni, • miała zameldowanie w mieszkaniu X i tam nocowała, czasami nocowała też w domu swojego brata, • w Polsce nie przebywały najbliższe osoby Wnioskodawczyni: z ex partnerem mieszkała razem od momentu wyjazdu z Polski aż do końca 2024 r. Po rozstaniu mieszkała sama w wynajętym mieszkaniu.
Wnioskodawczyni wspomniała, że z Polski wyjechała razem z kotem (kot miał paszport i wszystkie potrzebne badania). Niestety w grudniu 2024 musiała ją uśpić (u norweskiego weterynarza, który się nią opiekował przez ostatnie lata), • prowadziła wspólne gospodarstwo domowe ze swoim ex partnerem od momentu wyjazdu z Polski aż do końca 2024 r. (sumarycznie mieszkali razem ok. 8 lat), • oprócz praw najmu do mieszkania X Wnioskodawczyni nie posiadała innych nieruchomości, • miała konto bankowe w Y – żeby opłacać z niego czynsz za mieszkanie X i za energię. Na to konto Wnioskodawczyni przelewała pieniądze ze swojego norweskiego konta.
Czasami z tego polskiego konta kupowała jakieś prezenty dla rodziny (zwłaszcza przed Bożym Narodzeniem). Nie miała kredytów ani jakichś specjalnych oszczędności.
Wnioskodawczyni trzymała tam kwotę, która wystarczy na ok. 3 miesiące czynszu. • w Polsce Wnioskodawczyni nie należała do żadnych organizacji/klubów, w Norwegii tak – była np. członkiem związku zawodowego E, honorowym dawcą krwi w Norwegii, • nie korzystała w Polsce ze służby zdrowia, świadczeń społecznych itp., • nie miała abonamentu telefonicznego ani samochodu, dopiero po 15 września, kiedy już zjechała na stałe do Polski, zamówiła sobie światłowód, którego instalacja odbyła się 17 września 2026 r. Wnioskodawczyni nie ma jeszcze certyfikatu rezydencji, ale może przedstawić: • świadectwa pracy potwierdzające historię zatrudnienia, • rozliczenia podatkowe/zeznania podatkowe, • potwierdzenie historii adresów zarejestrowanych w Krajowym Rejestrze Ludności – dokument elektroniczny wydany przez Skateettaten (Norweska Administracja Podatkowa), • umowy kredytowe i potwierdzenia ich zamknięcia, • umowy kredytowe na samochód i jego ubezpieczenie, • potwierdzenie umowy najmu mieszkania po ustaniu związku z ex partnerem, • jeśli będzie potrzebne Wnioskodawczyni myśli, że otrzyma z banku potwierdzenie rozpadu związku i zrzeczenie się kredytu na dom, • jeśli będzie potrzeba może przygotować miesięczne potwierdzenia wynagrodzeń, • potwierdzenie z banku krwi jeśli będzie konieczne, • potwierdzenia ze związków zawodowych, że była ich członkiem.
Pytania
1. Czy w opisanej sytuacji do 14 września 2026 r. Wnioskodawczyni podlegała w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast od 15 września 2026 r., tj. od dnia definitywnego wyjazdu z Norwegii i przeniesienia swojego miejsca zamieszkania oraz ośrodka interesów życiowych do Polski, Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?
2. Czy wynagrodzenie, feriepenger oraz ewentualne późniejsze wyrównanie wynagrodzenia wypłacone przez norweskiego pracodawcę po 15 września 2026 r., w sytuacji gdy Wnioskodawczyni pozostaje formalnie zatrudniona do 30 września 2026 r., ale od 15 do 30 września przebywa w Polsce wyłącznie na urlopie wypoczynkowym i nie wykonuje pracy, powinny być wykazane lub uwzględnione w polskim zeznaniu podatkowym za 2026 r.?
3. Czy w związku ze zmianą miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w trakcie 2026 r. w polskim zeznaniu podatkowym za 2026 r. Wnioskodawczyni powinna wykazać wyłącznie dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce w okresie, w którym będzie polskim rezydentem podatkowym, w szczególności dochody z pracy wykonywanej w Polsce po przeprowadzce, bez wykazywania dochodów z pracy wykonywanej w Norwegii przed zmianą rezydencji podatkowej?
4. Czy po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania dla celów podatkowych z Norwegii do Polski w 2026 r. Wnioskodawczyni będzie miała prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, przez cztery kolejne lata podatkowe, począwszy od 2027 r., pomimo że w okresie swojej rezydencji podatkowej w Norwegii posiadała zameldowanie w Polsce oraz pozostawała najemcą mieszkania X w Polsce, podczas gdy jej faktyczne miejsce zamieszkania oraz centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowały się w Norwegii?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni do 14 września 2026 r. podlegała w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast od 15 września 2026 r., tj. od dnia definitywnego przeniesienia miejsca zamieszkania i ośrodka interesów życiowych z Norwegii do Polski, będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Do 14 września 2026 r. miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni oraz Jej centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdują się w Norwegii. Tam Wnioskodawczyni mieszka, wykonuje pracę i rozlicza podatki.
Zgodnie z art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy osoba niemająca miejsca zamieszkania w Polsce podlega w Polsce wyłącznie opodatkowaniu od dochodów osiąganych na terytorium Polski. Od 15 września 2026 r. miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni i Jej ośrodek interesów życiowych zostaną przeniesione do Polski, co w ocenie Wnioskodawczyni powoduje powstanie od tego dnia nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce. Wnioskodawczyni uważa, że wynagrodzenie należne Jej z tytułu pracy faktycznie wykonywanej w Norwegii do 14 września 2026 r. powinno podlegać opodatkowaniu w Norwegii.
Dotyczy to również należności wypłacanych przez norweskiego pracodawcę 20 września 2026 r., w tym wynagrodzenia i feriepenger, o ile dotyczą one zatrudnienia i pracy wykonywanej przez Wnioskodawczynię w Norwegii. Umowa o pracę z norweskim pracodawcą będzie obowiązywała do 30 września 2026 r. W okresie od 15 do 30 września Wnioskodawczyni będzie przebywała w Polsce na urlopie wypoczynkowym i nie będzie w tym czasie wykonywała pracy ani w Polsce ani w Norwegii. W ocenie Wnioskodawczyni samo przebywanie w Polsce w czasie urlopu nie powoduje, że świadczenia wynikające z norweskiego stosunku pracy stają się wynagrodzeniem za pracę wykonywaną w Polsce.
Z tego względu Wnioskodawczyni uważa, że wynagrodzenie, feriepenger oraz ewentualne późniejsze wyrównanie wynagrodzenia, które odnoszą się do pracy i zatrudnienia w Norwegii do dnia zakończenia umowy 30 września 2026 r. powinny być traktowane jako dochody związane z norweskim zatrudnieniem i podlegać opodatkowaniu w Norwegii. Jednocześnie, ponieważ od 15 września 2026 r. Wnioskodawczyni będzie już polskim rezydentem podatkowym, wnosi o potwierdzenie, czy i w jakim zakresie dochody te powinny zostać również wykazane w polskim zeznaniu podatkowym za 2026 r. z zastosowaniem właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania.
W polskim zeznaniu podatkowym za 2026 r. powinny natomiast zostać rozliczone dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce po zmianie rezydencji podatkowej, w szczególności wynagrodzenie z pracy wykonywanej w Polsce od 1 października 2026 r. Wnioskodawczyni uważa również, że spełnia warunki do zastosowania ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez cztery kolejne lata podatkowe począwszy od 2027 r. W wymaganym okresie przed przeprowadzką miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni dla celów podatkowych znajdowało się w Norwegii.
Samo posiadanie zameldowania w Polsce oraz pozostawanie najemcą mieszkania X nie oznaczało, że Wnioskodawczyni posiadała w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, ponieważ faktycznie mieszkała, pracowała i prowadziła życie w Norwegii.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy – uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. (art. 4a ww. ustawy) Artykuł 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.
Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności. Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego.
Ocena Pani rezydencji podatkowej Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że: • od 2017 r. na stałe mieszkała Pani w Norwegii, gdzie znajdowało się Pani centrum interesów życiowych: była Pani rezydentem podatkowym Norwegii, pracowała, mieszkała Pani tam wraz z partnerem do 2024 r., a następnie samodzielnie prowadziła Pani gospodarstwo domowe. • w latach podatkowych 2023-2025 oraz w 2026 r. do 15 września nie przebywała Pani na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. • 15 września 2026 r. definitywnie opuściła Pani terytorium Norwegii i przeprowadziła się do Polski z zamiarem stałego zamieszkania.
Będzie Pani mieszkała w Polsce i w Polsce kontynuowała swoje życie osobiste i zawodowe. Od 1 października 2026 r. w Polsce podejmie Pani zatrudnienie na podstawie umowy o pracę. Skoro zatem do 15 września 2026 r. mieszkała Pani wyłącznie w Norwegii, gdzie Pani pracowała i gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych, to uznać należy, że do 15 września 2026 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast w związku z tym, że 15 września 2026 r. przeniosła Pani swoje centrum interesów osobistych, rodzinnych i gospodarczych do Polski z zamiarem stałego zamieszkiwania w Polsce to zgodzić się z Panią należy, że od 15 września 2026 r. spełnia Pani warunki do uznania za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Opodatkowanie dochodów uzyskanych w związku ze stosunkiem pracy w Norwegii Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego.
Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce płaci podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Wobec powyższego zasadnym jest przyjęcie, że do dnia przeprowadzki do Polski podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegała opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast skoro 15 września 2026 r. przyjechała Pani do Polski z zamiarem stałego pobytu, dokąd – jak Pani wyjaśniła – przeniosła Pani również centrum interesów gospodarczych, od tego dnia ma Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Oznacza to, że od 15 września 2026 r. podlega Pani w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W konsekwencji wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Norwegii otrzymane w okresie, w którym podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. do 15 września 2026 r., nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.
Natomiast środki wypłacone przez norweskiego pracodawcę jako wynagrodzenie, feriepenger oraz ewentualne późniejsze wyrównanie wynagrodzenia, które otrzyma Pani po 15 września 2026 r., tj. w okresie, w którym ma Pani w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy, podlegają opodatkowaniu w Polsce. Przychody ze stosunku pracy za granicą jest Pani zobowiązana wykazać w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochody (straty) za dany rok podatkowy, w którym uzyskuje Pani te przychody (PIT-36), wraz z informacją o wysokości dochodów/przychodów z zagranicy i zapłaconym podatku za dany rok podatkowy (PIT-ZG).
W związku z tym, że świadczenia pieniężne, które Pani otrzyma po 15 września 2026 r. są związane z pracą wykonywaną za granicą, zastosowanie będą miały postanowienia Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji z dnia 9 września 2009 r. (Dz.U. 2010 Nr 134 poz. 899).
Konwencja ta została zmieniona Protokołem sporządzonym w Oslo dnia 5 lipca 2012 r. oraz zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Norwegię 7 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. umowy: Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji, wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Na podstawie art. 14 ust. 2 cytowanej umowy: Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli: (a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i (b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i (c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie; i (d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.
Analiza art. 14 ust. 1 Konwencji prowadzi do wniosku, że wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii. Jeżeli praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim państwie, tj. w Norwegii. Użycie w art. 14 ust. 1 Konwencji zwrotu „może być opodatkowane w tym drugim Państwie” oznacza brak wyłączności do opodatkowania tego dochodu przez państwo, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania.
Zatem dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Norwegii może być opodatkowany zarówno w Norwegii, jak i w państwie rezydencji, tj. w Polsce. Jednakże w sytuacji, gdy warunki określone w art. 14 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana. Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki wynikające z art. 14 ust. 2 Konwencji, bowiem wypłata wskazanych świadczeń otrzymanych za pracę najemną wykonywaną na terytorium Norwegii zostanie dokonana przez pracodawcę, który miał miejsce zamieszkania lub siedzibę w Norwegii. Oznacza to, że świadczenia ze stosunku pracy otrzymane po 15 września 2026 r. podlegają opodatkowaniu stosownie do art. 14 ust. 1 Konwencji, tj. zarówno w Polsce, jak i w Norwegii.
W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się – zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a Konwencji – w następujący sposób: W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami Konwencji może być opodatkowany przez Norwegię (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez Norwegię wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Norwegii), Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Norwegii.
Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w Norwegii. Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Konwencji dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód.
Kwestię odliczenia podatku zapłaconego za granicą reguluje art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.
Stosownie do art. 27 ust. 9a ww. ustawy: W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1 , uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z metodą proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia) podatnik osiągający dochody z pracy najemnej za granicą ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i zagraniczne) w zeznaniu, lub w przypadku podatnika uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej te dochody, a od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej ma prawo odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.
Możliwość skorzystania z ulgi na powrót Wolne od podatku dochodowego – zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – są: przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 – na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy – nie uwzględnia się: przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152 – stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy – przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że: • 15 września 2026 r. przeniosła się Pani do Polski, i od tego dnia Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce, czyli podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, • w latach 2023, 2024, 2025 oraz w okresie od 1 stycznia 2026 r. do momentu powrotu do Polski nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, • posiada Pani polskie obywatelstwo. Oznacza to, że warunki wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 cytowanej ustawy zostały spełnione.
Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia.
Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody. We wniosku wskazała Pani, że oczekuje Pani na wydanie norweskiego certyfikatu rezydencji, jednak jeszcze go nie otrzymała.
Posiada Pani jednak zagraniczne zeznania podatkowe, świadectwa pracy, a jeżeli będzie potrzeba może Pani uzyskać również miesięczne potwierdzenia wynagrodzeń. W oparciu o przedstawione przez Panią wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z wniosku nie wynika, by korzystała Pani uprzednio, w całości lub w części, z analizowanego zwolnienia, co oznacza także spełnienie przesłanki wynikającej z art. 21 ust. 43 pkt 5 ustawy. Od 1 października 2026 r. uzyskuje Pani dochody z tytułu umowy o pracę podlegającej prawu polskiemu.
W konsekwencji przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułu umowy pracę. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie, w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego. Zgodzić się zatem z Panią należy, że może Pani skorzystać z ulgi na powrót we wskazanym przez Panią okresie.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy • stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, • zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.