Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 9a
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 3 listopada 2026 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.694.2026.1.MK

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaCzy przychody, które Wnioskodawca będzie uzyskiwał z wynajmu budynku biurowo-magazynowego oraz wynajmu lokalu mieszkalnego będą stanowiły przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną. W przyszłości planuje zmienić swoje sprawy życiowe w taki sposób, że będą one odpowiadały przedstawionemu poniżej zdarzeniu przyszłemu. Przed przeorganizowaniem jednak swojej sytuacji życiowej Wnioskodawca chciałby upewnić się co do skutków podatkowych tej przyszłej sytuacji. W zależności od wielu czynników (od sytuacji finansowej, prawnej, osobistej i innych czynników) Wnioskodawca planuje, że przeorganizuje swoje sprawy w taki sposób, aby zdarzenie przyszłe opisane poniżej miało miejsce od 2028 roku. W zdarzeniu przyszłym sytuacja faktyczna będzie przedstawiać się w sposób następujący.

Wnioskodawca nie będzie wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz nie będzie zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca będzie jednak miał polską rezydencję podatkową dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca otrzyma od swojego krewnego w darowiźnie niezabudowaną nieruchomość gruntową. Po otrzymaniu darowizny zamierza wybudować na tej nieruchomości budynek biurowo-magazynowy. Wyłączną intencją Wnioskodawcy związaną z otrzymaniem gruntu i wybudowaniem budynku będzie ulokowanie prywatnych środków finansowych w majątek nieruchomy.

Te środki finansowe w całości będą pochodzić ze źródeł dochodów innych niż działalność gospodarcza, tj. ze stosunku pracy. Celem Wnioskodawcy będzie zachowanie i pomnażanie majątku prywatnego oraz uzyskiwanie z niego pasywnego dochodu. Wnioskodawca nie będzie podejmował inwestycji w celu stworzenia przedsiębiorstwa zajmującego się profesjonalnym wynajmem nieruchomości. Budynek zostanie wybudowany przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu prawa przedsiębiorców lub przepisów prawa cywilnego.

Umowy dotyczące jego budowy (umowy budowlane) nie będą zawierane przez Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę (tj. na umowach nie będzie on figurował jako przedsiębiorca, a do umów dotyczących budowy budynku nie będą się stosowały przepisy prawa dotyczące przedsiębiorcy po stronie usługobiorcy). Dokumenty związane z realizacją inwestycji, w tym faktury lub rachunki, nie będą wystawiane na Wnioskodawcę z oznaczeniem jako nabywca prowadzący działalność gospodarczą. Po ukończeniu budynku Wnioskodawca planuje przeznaczyć go do długoterminowego wynajmu. Zakłada, że budynek (ze względu na jego kształt) będzie wynajmowany dwóm podmiotom gospodarczym.

Możliwe jest przy tym, że w początkowym okresie korzystać z niego będzie jeden najemca, a następnie pojawi się drugi najemca. Wnioskodawca nie planuje częstej rotacji najemców ani podejmowania działań zmierzających do ciągłego pozyskiwania nowych najemców. Najemcy zostaną pozyskani bez prowadzenia działań reklamowych lub marketingowych. Wnioskodawca nie będzie budował marki związanej z wynajmem nieruchomości. W szczególności Wnioskodawca nie planuje zamawiania ogłoszeń, reklam, prowadzenia kampanii promocyjnych ani korzystania z usług pośredników w obrocie nieruchomościami.

Najemcami będą wyłącznie osoby, przedsiębiorcy, spółki, które znane są Wnioskodawcy osobiście albo znane jego rodzinie, które byłyby zainteresowane przeniesieniem prowadzonej przez siebie działalności w nowe miejsce, tj. do nowo wybudowanego budynku. Wnioskodawca nie planuje stworzenia jakiejkolwiek zorganizowanej struktury służącej obsłudze najmu. Nie będzie zatrudniał pracowników, ani zlecał obsługi najmu jakimkolwiek osobom lub profesjonalnym podmiotom. W związku z nieruchomością nie planuje korzystania z usług zarządzania nieruchomościami, pośrednictwa, doradztwa ani innych profesjonalnych usług związanych z prowadzeniem działalności w zakresie wynajmu.

Nie planuje również udzielania pełnomocnictw osobom trzecim w celu bieżącego zarządzania nieruchomością. Treść umów najmu Wnioskodawca zamierza przygotować samodzielnie, bez korzystania ze wsparcia kancelarii prawnej lub innych profesjonalnych doradców. Wnioskodawca nie będzie świadczył na rzecz najemców żadnych usług związanych z korzystaniem z budynku. W szczególności nie będzie organizował dla nich ochrony, obsługi mediów, klimatyzacji, serwisu, sprzątania ani innych podobnych świadczeń. Zgodnie z planowanymi umowami najmu obowiązki te będą spoczywały całkowicie i wyłącznie na najemcach. Wnioskodawca nie będzie stroną umów o dostawę mediów. Te kwestie będą bezpośrednio po stronie najemców.

Również bieżące naprawy, remonty i inne czynności związane z użytkowaniem wynajmowanych powierzchni będą, w zakresie wynikającym z umów najmu, wykonywane przez najemców we własnym zakresie i na ich koszt. Wnioskodawca nie będzie angażować się w funkcjonowanie nieruchomości. Wnioskodawca nie planuje również nabywania wyposażenia przeznaczonego dla najemców. Poszczególne powierzchnie zostaną urządzone i wyposażone przez samych najemców zgodnie z ich potrzebami. Dla budynku nie będzie prowadzona strona internetowa, a Wnioskodawca nie będzie prowadził też jakiejkolwiek innej strony internetowej związanej z wynajmem. Wnioskodawca przez znaczną część czasu będzie przebywał poza Polską.

W konsekwencji nie będzie wizytował budynku, przebywał w nim, fizycznie na bieżąco nadzorował go. Planowany sposób korzystania z nieruchomości ma pozwalać na jej wynajmowanie bez konieczności regularnej obecności Wnioskodawcy na miejscu. W typowym miesiącu wynajem nie będzie wymagał od Wnioskodawcy podejmowania żadnych czynności. Wnioskodawca nie będzie korzystał z usług biura księgowego ani osoby zawodowo świadczącej usługi księgowe. Rozliczenia podatkowe związane z najmem będzie prowadził samodzielnie, gdyż będą to rozliczenia skrajnie proste: wyłącznie wystawienie rachunku, zapłata podatku (ryczałtu) do urzędu skarbowego, utrzymywanie prostej ewidencji i złożenie rocznego zeznania.

Niezależnie od opisanej wyżej nieruchomości Wnioskodawca będzie również właścicielem 3 lokali mieszkalnych. Środki finansowe na zakup tych mieszkań również będą pochodzić z dochodów innych niż działalność gospodarcza – będą pochodzić ze stosunku pracy. Mieszkania te nie będą co do zasady wynajmowane (wyłącznie lokata kapitału) – Wnioskodawca jednak nie wyklucza, że najwyżej jedno będzie ewentualnie przedmiotem wynajmu na cele mieszkaniowe innej osobie lub osobom.

Środki uzyskiwane z wynajmu wszystkich wskazanych nieruchomości Wnioskodawca będzie przeznaczał na dalsze budowanie oraz zabezpieczanie swojego pasywnego portfela inwestycyjnego – tzn. będzie przeznaczać na inwestycje w instrumenty finansowe (w szczególności (...) lub akcje) lub na nabywanie kolejnych nieruchomości (przy założeniu, że żadna z nieruchomości przyszłych nie będzie jednak wykorzystywana w inny sposób niż wskazany powyżej). Wnioskodawca traktuje planowane inwestycje jako formę lokowania, zachowywania i pomnażania prywatnego majątku, którego pierwotnym źródłem są przede wszystkim środki uzyskane z pracy najemnej.

Wnioskodawca nie planuje natomiast stworzenia zorganizowanego przedsiębiorstwa zajmującego się obrotem nieruchomościami, ich profesjonalnym zarządzaniem ani świadczeniem usług najmu. Poza samym procesem wybudowania budynku oraz czynnościami niezbędnymi do zawarcia i wykonywania umów najmu Wnioskodawca nie planuje podejmowania w stosunku do budynku innych aktywnych działań. Zakładany model wynajmu ma mieć charakter możliwie pasywny i sprowadzać się zasadniczo do wykonywania przez Wnioskodawcę praw właścicielskich.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym przychody, które Wnioskodawca będzie uzyskiwał z wynajmu budynku biurowo-magazynowego oraz wynajmu lokalu mieszkalnego będą stanowiły przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej określonej w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i w konsekwencji będą podlegały opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust. 1a, art. 6 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym przychody, które będzie uzyskiwał z wynajmu budynku biurowo-magazynowego oraz wynajmu lokalu mieszkalnego będą stanowiły przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizyczych, a nie przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej określonej w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, i w konsekwencji będą podlegały opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust. 1a, art. 6 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

1. Analiza przepisów ustawy i ich wykładnia językowa W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, w związku z zadanym pytaniem należy ustalić, do którego źródła przychodów będzie klasyfikowany przychód z wynajmowanych opisanych nieruchomości. Art. 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („PIT”) wymienia różne źródła przychodów. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT takim źródłem jest: „pozarolnicza działalność gospodarcza”.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT takim źródłem jest: „najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą”. Przychód z opisanych nieruchomości może być zatem potencjalnie klasyfikowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej albo ze źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, który można określić jako „wynajem prywatny”.

Co do źródła przychodów z działalności gospodarczej przydatne są przepisy definiujące działalność gospodarczą oraz precyzujące przychody z tej działalności. Definicja działalności gospodarczej znajduje się w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT.

Zgodnie z jego treścią: „Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–9”.

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o PIT: „Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą”. Z powyższych przepisów wynika, że w sytuacji Wnioskodawcy należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy będzie on prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o PIT. Jeżeli takiej działalności nie będzie prowadzić, to jego składniki majątkowe nie będą związane z jego działalnością gospodarczą, a zatem ich wynajem nie będzie przychodem z działalności gospodarczej.

Ustawa o PIT zawiera definicję działalności gospodarczej i jest ona zawarta w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6. Działalność, aby być uznana za gospodarczą – zgodnie z tą definicją – musi być wykonywana w sposób zorganizowany. Zarobkowy i powtarzalny charakter wynajmu nie może samodzielnie przesądzać o prowadzeniu działalności gospodarczej. Uzyskiwanie czynszu jest bowiem istotą każdej umowy najmu, a jej wykonywanie ze swojej natury odbywa się przez pewien czas. Gdyby cechy te były wystarczające do uznania wynajmu za działalność gospodarczą, odrębne źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy zostałoby pozbawione praktycznego znaczenia.

Rozstrzygające znaczenie ma zatem to, czy sposób działania Wnioskodawcy będzie miał charakter zorganizowany (tj. w sposób tak zorganizowany, jak zorganizowana jest przeciętna działalność gospodarcza występująca na rynku). Tymczasem w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nic nie wskazuje na zorganizowany charakter aktywności Wnioskodawcy, ani nic nie wskazuje na jakąkolwiek czynność Wnioskodawcy, które byłaby podobna do aktywności przedsiębiorców. Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej ani nie będzie wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie stworzy również żadnej struktury organizacyjnej przeznaczonej do obsługi wynajmu.

W szczególności Wnioskodawca nie będzie zatrudniał pracowników, korzystał z usług zarządcy nieruchomości lub pośrednika, prowadził reklamy ani podejmował stałych działań zmierzających do pozyskiwania najemców. Nie będzie także tworzył strony internetowej, budował marki związanej z wynajmem ani korzystał z profesjonalnych usług księgowych lub doradczych służących obsłudze wynajmu. Wnioskodawca nie będzie również świadczył na rzecz najemców żadnych usług dodatkowych. Nie będzie zapewniał ochrony, sprzątania, obsługi mediów, klimatyzacji, serwisu ani wyposażenia.

Obowiązki związane z bieżącym korzystaniem z budynku, zawarciem umów dotyczących mediów oraz wykonywaniem napraw i remontów będą spoczywały na najemcach. W konsekwencji w typowym miesiącu wynajem nie będzie wymagał od Wnioskodawcy podejmowania żadnych czynności. Jego aktywność będzie ograniczona do zawarcia i wykonywania umów oraz pobierania czynszu, a więc do czynności stanowiących zwykłe wykonywanie praw właścicielskich. Również sposób nabycia i sfinansowania nieruchomości potwierdza jej prywatny charakter. Grunt zostanie otrzymany przez Wnioskodawcę w darowiźnie, natomiast budowa zostanie sfinansowana wyłącznie ze środków pochodzących ze stosunku pracy.

Umowy dotyczące budowy będą zawierane przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, a dokumenty dotyczące inwestycji nie będą wystawiane na niego jako na przedsiębiorcę. Sam proces wybudowania budynku nie oznacza więc stworzenia przedsiębiorstwa zajmującego się wynajmem nieruchomości. Będzie to proces wytworzenia składnika majątku prywatnego, służącego ulokowaniu i zachowaniu prywatnych środków finansowych oraz uzyskiwaniu z nich pasywnego dochodu. Przedstawione okoliczności wskazują zatem nie na prowadzenie zorganizowanej działalności gospodarczej, lecz na możliwie pasywne wykorzystywanie prywatnego majątku.

Potwierdzają to również planowany wynajem budynku jednemu lub dwóm znanym Wnioskodawcy albo jego rodzinie podmiotom, brak częstej rotacji najemców oraz przebywanie przez Wnioskodawcę przez znaczną część czasu poza Polską. Kwalifikacji tej nie zmienia biurowo-magazynowe przeznaczenie budynku ani okoliczność, że najemcami będą przedsiębiorcy. Istotne jest to, czy nieruchomość została związana z działalnością gospodarczą wynajmującego, a nie to, do jakich celów wykorzystuje ją najemca. Tak samo należy zakwalifikować przychody z wynajmu lokalu mieszkalnego.

Samo posiadanie przez Wnioskodawcę trzech lokali mieszkalnych, z których tylko jeden będzie wynajmowany, nie świadczy o stworzeniu zorganizowanej działalności gospodarczej. Znaczenia nie ma również planowane przeznaczanie uzyskiwanych środków na instrumenty finansowe albo nabywanie kolejnych nieruchomości. Sposób wykorzystania przychodu po jego uzyskaniu nie zmienia źródła, z którego przychód pochodzi. Działania te będą stanowiły dalsze lokowanie i pomnażanie majątku prywatnego. W konsekwencji budynek biurowo-magazynowy oraz lokal mieszkalny nie będą składnikami majątku związanymi z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Z tego też powodu przychody uzyskiwane z wynajmu nie będą stanowiły przychodów ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy o PIT. W konsekwencji będą stanowiły przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, a zatem z najmu „prywatnego”. Dla takich przychodów istotny jest art. 9a ust. 6 ustawy o PIT. Stanowi on, że: „Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym”.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: „Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych”. Stosownie do art. 6 ust. 1a tej ustawy: „Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym.

Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2–2b ustawy o podatku dochodowym”. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy: „Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100.000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a”. Z powyższych przepisów wynika, że przychody uzyskiwane z wynajmu nieruchomości wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego będą podlegały opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, a stawka podlegająca zastosowaniu będzie wynosić odpowiednio 8,5% lub 12,5%.

2. Stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych sprawach Przedstawiona powyżej wykładnia przepisów oraz wnioski wynikające z ich zastosowania do opisanego zdarzenia przyszłego znajdują pełne potwierdzenie w aktualnym stanowisku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Organ ten konsekwentnie przyjmuje, że wynajem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów, a o zaliczeniu przychodów z wynajmu do działalności gospodarczej decyduje powiązanie wynajmowanej nieruchomości z taką działalnością. Poniżej przedstawiono wybrane fragmenty ze stanowiska DKIS przedstawione w interpretacjach indywidualnych wydanych przez ten Organ.

Interpretacja indywidualna z 2 stycznia 2026 r., nr 0115-KDIT1.4011.854.2025.1.JG: Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie metodyczne, systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale specjalnie dobranych środków służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu mogą świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, jak na przykład wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych usług.

Wskazane wyżej przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę zaprezentowany we wniosku opis sprawy oraz przepisy prawne w tym zakresie, skoro wycofa Pani nieruchomości z ewidencji środków trwałych wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i wynajmie je dalej jako osoba fizyczna w ramach majątku prywatnego, to wówczas przedmiotem najmu nie będą składniki majątku związanego z działalnością gospodarczą.

Zatem najem tych nieruchomości stanowić będzie źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny). Interpretacja indywidualna z 8 maja 2025 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.283.2025.2.WS: W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi działalność gospodarczą. Jest Pan właścicielem dwóch lokali mieszkalnych oraz pięciu lokali użytkowych (w tym w jednym lokalu jest to 50% udziału we własności). Nieruchomości są przeznaczone na wynajem. Planuje Pan zlikwidować prowadzoną przez Pana jednoosobową działalność gospodarczą.

Wraz z likwidacją działalności gospodarczej planuje Pan kontynuować najem lokali, ale już jako stanowiących majątek osobisty, niezwiązany z Pana działalnością gospodarczą. Dlatego też, na podstawie nowych umów najmu, w których nie będzie Pan występować już jako przedsiębiorca, ale jako osoba fizyczna zarządzająca własnym majątkiem, będzie Pan kontynuować wykorzystanie tego majątku w celu osiągnięcia pożytków. Zatem najem nieruchomości wskazanych we wniosku będzie stanowić źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychody osiągnięte z tytułu wynajmu nieruchomości na zasadach najmu prywatnego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będą podlegać opodatkowaniu na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 2 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Podsumowanie: po likwidacji działalności gospodarczej uzyskiwany przez Pana przychód z najmu nieruchomości będzie stanowić przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Interpretacja indywidualna z 9 maja 2025 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.268.2025.2.MG: Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art.

10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Przychody z najmu zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że przedmiot najmu stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną działalnością gospodarczą.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że nie prowadzi Pan ani nigdy wcześniej nie prowadził działalności gospodarczej. Pana głównym źródłem dochodu są przychody ze stosunku pracy, w żaden sposób nie związane z najmem. Nigdy nie angażował Pan innych osób do obsługi rezerwacji ani nie zatrudniał Pan pracowników. Nie korzysta Pan też z usług księgowych ani zarządczych w zakresie najmu lokalu mieszkalnego. Z najmem lokalu nie są powiązane dodatkowe usługi na rzecz najemców, takie jak: usługi hotelowe, recepcja, dostęp do restauracji, dostarczanie gościom posiłków, usługi sprzątania w czasie pobytu, wymiana ręczników itp.

Skoro mieszkanie, o którym mowa we wniosku wynajmuje Pan w ramach najmu krótkoterminowego, to najem ten będzie stanowić źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody osiągnięte z tytułu wynajmu mieszkania, w ramach najmu krótkoterminowego przez serwis (…) lub (…), na zasadach najmu prywatnego należy opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 2 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

3. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedstawiona powyżej wykładnia znajduje również pełne potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym przede wszystkim w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21. Z orzecznictwa tego wynika, że zasadą jest kwalifikowanie przychodów z wynajmu do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaliczenie ich do działalności gospodarczej stanowi wyjątek odnoszący się do nieruchomości wprowadzonych do majątku związanego z działalnością gospodarczą.

Ani liczba nieruchomości, ani wysokość przychodów, ani zarobkowy i ciągły charakter wynajmu, ani nawet użytkowe lub komercyjne przeznaczenie nieruchomości nie przesądzają samodzielnie o prowadzeniu działalności gospodarczej. Poniżej przedstawiono wybrane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzające to stanowisko.

Uchwała NSA z 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21: Jeżeli zatem podatnik: a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności, b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną częścią majątku, c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania rynku pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników majątku do tych potrzeb), ale jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w zakup nieruchomości (w tym także lokali), które następnie wynajmuje, to nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z działalnością gospodarczą.

Z samej wielkości osiąganego przychodu, jak również liczby wynajmowanych nieruchomości nie da się jednak wyprowadzić wniosku, że jest to już przychód nie z najmu, ale z działalności gospodarczej. To zatem podatnik decyduje o tym, czy powiązać określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem.

W niektórych przypadkach o tego rodzaju związaniu będą świadczyć obiektywne okoliczności: np. amortyzowanie danego składnika majątku jako środka trwałego w ramach działalności gospodarczej wskazuje, że przychody z najmu należy zaliczyć do źródła przychodów z działalności gospodarczej niezależnie od stanowiska samego podatnika.

Jak jednak wskazano w wyroku NSA z 5 kwietnia 2016 r., II FSK 379/14 (CBOSA), w większości przypadków decydujące znaczenie co do kwalifikacji określonych przychodów wynikających ze stosunku najmu należy przypisać samemu podatnikowi, który może powiązać posiadane i będące przedmiotem najmu składniki majątku z wykonywaniem działalności gospodarczej lub też pozostawić je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą.

Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. Wyrok NSA z 28 maja 2024 r., sygn. II FSK 1080/21: Z samej wielkości osiąganego przychodu jak również liczby wynajmowanych nieruchomości nie da się więc wyprowadzić wniosku, że nie jest to już przychód z najmu, a z działalności gospodarczej.

Konstytutywnym elementem najmu jest jego ciągłość, powtarzalność wzajemnych świadczeń tak wynajmującego jak i najemcy. Z jednej strony jest to obowiązek stałego, ciągłego utrzymania przedmiotu najmu w należytym stanie, a z drugiej zapłata, najczęściej periodycznie świadczeń w postaci czynszu. Wobec tego czynsz najmu w takim przypadku jako pożytek cywilny związany jest przede wszystkim z posiadaniem określonego majątku, a nie aktywnością w zakresie wykonywania działalności gospodarczej, której nie można rozciągać na inne formy zarobkowania i uzyskiwania dochodu.

Tak więc również najem prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły nie oznacza automatycznie, że jest on wykonywany w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym prowadzenie działalności w celu zarobkowym oraz w sposób zorganizowany i ciągły przesądza o uznaniu tej działalności za działalność gospodarczą (z pominięciem końcowego fragmentu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.) prowadzi do wniosku, że de facto każda działalność w zakresie najmu nieruchomości powinna być traktowana jako działalność gospodarcza. W zasadzie bowiem każda działalność w zakresie najmu nieruchomości spełnia podstawowe warunki wskazane w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.

Obowiązany będzie zatem przyjąć, że zasadą jest kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem sytuacja, w której podatnik – z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii «związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą» – obowiązany będzie zaliczyć przychody z najmu do przychodów z działalności gospodarczej.

Wyrok NSA z 27 października 2023 r., sygn. II FSK 372/21: Ustawodawca w żaden sposób nie limituje ani w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., ani w innym przepisie tej ustawy ilości rzeczy oddawanych w najem, jak też i ich przeznaczenia na określone cele (np. nieruchomości mieszkaniowe, zakwaterowania związanego z wykonywaniem pracy, użytkowe, komercyjne, przemysłowe). Jedynym wyjątkiem są wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 6 in fine u.p.d.o.f. składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.

Decydujący zatem dla tego rozróżnienia pomiędzy najmem rzeczy w ramach zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą (nazywanym także niekiedy potocznie «prywatnym» lub «osobistym»), a najmem rzeczy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest zamiar samego podatnika. To on decyduje o tym czy «powiązać» określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem.

Wobec braku zatem sformułowania przez ustawodawcę wyraźnych pozytywnych reguł klasyfikacji przychodów z najmu poza kryterium przedmiotowym z art. 10 ust. 1 pkt 6 in fine u.p.d.o.f. do jednego z dwóch konkurencyjnych źródeł, decydujące znaczenie przyznać należy decyzji samego podatnika. Tak więc również najem prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły nie oznacza automatycznie, że jest on wykonywany w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze wynikający z ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób wykładni odnośnych przepisów u.p.d.o.f., tj. zwłaszcza art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz art. 10 ust. 1 pkt 6 tej ustawy we wzajemnym ich powiązaniu, umożliwiający nakreślenie – opartej na jednoznacznych przesłankach – linii rozgraniczającej poszczególne źródła przychodów w przypadku uzyskiwania przychodów z najmu, co pozwalało na sformułowanie konkluzji zawartej w tezie wyżej wskazanej uchwały, stwierdzić należy, że w okolicznościach tej sprawy, tj. dotyczącej 2014 r. Skarżąca nie naruszyła wskazywanych przez organy podatkowe przepisów prawa podatkowego, zwłaszcza tych dotyczących opodatkowania przychodów pochodzących z prowadzenia działalności gospodarczej, albowiem miała prawo do opodatkowania uzyskiwanych przez nią przychodów na podstawie przepisów u.z.p.d.o.f., jako przychodów uzyskanych ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.

Wyrok NSA z 7 czerwca 2023 r., sygn. II FSK 3004/20: Dla zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, ustawodawca zatem wymaga, aby składniki majątku, będące przedmiotem najmu lub dzierżawy były związane z działalnością gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych, przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej.

Wiąże się to zazwyczaj z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, a także finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej. Dokonując prawnopodatkowej kwalifikacji takiego przychodu należy więc ocenić, czy wynika on z włączenia nieruchomości generującej ten przychód do zorganizowanej masy majątkowej tworzącej przedsiębiorstwo, a w konsekwencji, czy powstał on w wyniku działalności zarobkowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły – czy też powstaje w wyniku gospodarowania majątkiem pozostającym poza przedsiębiorstwem.

W pierwszym przypadku uzasadnione będzie przypisanie go do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czyli pozarolniczej działalności gospodarczej, w drugim – do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., czyli najmu lub dzierżawy, z konsekwencją w postaci możliwości opodatkowania dochodu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Bardziej istotna jest jednak okoliczność, że – w przeciwieństwie do okresu wcześniejszego – dzierżawa ta będzie dotyczyła składnika majątku skarżącego, który nie będzie już stanowił masy majątkowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa.

Można i należy zatem uznać, że dzierżawa będzie miała charakter prywatny, toteż przychody z tego tytułu winny być kwalifikowane jako uzyskane ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., co otwiera możliwość opodatkowania uzyskanych z tego źródła dochodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Okoliczność, iż w przeszłości nieruchomość stanowiła składnik mienia przedsiębiorstwa i była wykorzystywana w działalności gospodarczej nie oznacza, że takie jej przypisanie ma charakter nieodwracalny – przeciwnie, możliwość odmiennego jej zagospodarowania pozostaje uprawnieniem właścicielskim.

Wyrok NSA z 20 października 2020 r., sygn. II FSK 1647/18: (…) praktyka gospodarcza wskazuje, że wynajmowanie nieruchomości może mieć charakter działalności prowadzonej w ramach zarządu majątkiem osoby fizycznej. Wówczas przedmiotem najmu są składniki majątku nabyte w celu lokowania posiadanych zasobów pieniężnych. Dodatkowo należy wskazać, że mogą to być także składniki majątku wykorzystywane wcześniej do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym także polegającej na wynajmie nieruchomości.

W świetle wykładni językowej omawianych przepisów, utrwalonego stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz utrwalonego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (a w szczególności uchwały 7 sędziów tego sądu) należy uznać, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej, a zatem przychody, które będzie uzyskiwał z wynajmu budynku biurowo-magazynowego oraz wynajmu lokalu mieszkalnego, będą stanowiły przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej określonej w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, i w konsekwencji będą podlegały opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust. 1a, art. 6 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Powołane przez Pana wyroki NSA oraz interpretacje indywidualne dotyczą indywidualnych spraw innych podatników – zostały wydane w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych. Niemniej jednak przy rozstrzyganiu Pana sprawy miałem na względzie przedstawione w nich stanowisko co do wykładni przepisów prawa podatkowego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.

Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.