Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 2 października 2026 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.464.2026.2.DT

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 1 września 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W rozliczeniach podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2024 i 2025 był Pan uprawniony do uwzględnienia wszystkich swoich dzieci przy ustalaniu liczby dzieci, o której mowa w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dotyczy to zarówno dzieci pełnoletnich, wobec których wykonywał Pan władzę rodzicielską, jak również najstarszego, pełnoletniego syna, który nie ukończył 25. roku życia, kontynuuje naukę na studiach wyższych i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Jest Pan ojcem czworga dzieci. W stosunku do żadnego z małoletnich dzieci nie został Pan pozbawiony władzy rodzicielskiej ani władza rodzicielska nie została zawieszona.

W latach 2024 i 2025 faktycznie uczestniczył Pan w życiu dzieci, interesował się ich sytuacją osobistą, edukacją, zdrowiem, rozwojem oraz bieżącymi potrzebami. Utrzymywał Pan z dziećmi kontakty, udzielał im wsparcia oraz ponosił koszty ich utrzymania i zaspokajania ich potrzeb. Każdego miesiąca terminowo regulował Pan alimenty w pełnej należnej wysokości. Zapłata alimentów nie była jednak jedyną formą Pana udziału w utrzymaniu dzieci. Niezależnie od alimentów przekazywał Pan dzieciom dodatkowe środki pieniężne, finansował ich potrzeby oraz ponosił wydatki wykraczające poza wysokość świadczeń alimentacyjnych. Dodatkowe świadczenia nie miały charakteru przypadkowego ani jednorazowego.

Były przekazywane odpowiednio do zgłaszanych przez dzieci potrzeb i obejmowały m.in. pieniądze, odzież, wydatki związane z wypoczynkiem oraz inne potrzeby osobiste i edukacyjne. Pana najstarszy syn w latach 2024 i 2025 studiował i nie podejmował pracy zarobkowej. Nie osiągał dochodów ani przychodów z zatrudnienia, umów cywilnoprawnych lub działalności gospodarczej. Ze względu na kontynuowanie nauki nie był jeszcze w stanie samodzielnie ponosić wszystkich kosztów swojego utrzymania. Wykonywał Pan wobec najstarszego syna ciążący na Panu obowiązek alimentacyjny.

Oprócz regularnie uiszczanych alimentów przekazywał mu Pan dodatkowe środki pieniężne oraz pokrywał Pan część kosztów związanych ze studiami i bieżącym utrzymaniem. Pomoc obejmowała w szczególności wydatki związane z nauką, materiałami potrzebnymi na studiach, dojazdami, wyżywieniem, odzieżą oraz pozostałymi uzasadnionymi potrzebami życiowymi syna. Brak pracy zarobkowej najstarszego syna oznacza, że pozostawał on faktycznie na utrzymaniu rodziców, w tym Pana. Nie ograniczał Pan swojego obowiązku wobec syna jedynie do formalnej zapłaty zasądzonych alimentów, ale realnie i regularnie uczestniczył w pokrywaniu jego kosztów utrzymania oraz kształcenia.

Wskazuje Pan, że godnie z art. 27f ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy dotyczące ulgi prorodzinnej stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie, uczące się dzieci w związku z wykonywaniem ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Warunkiem jest między innymi kontynuowanie nauki przez dziecko do ukończenia 25. roku życia oraz nieprzekroczenie ustawowego limitu dochodów dziecka. Podkreśla Pan, że w przedstawionym stanie faktycznym warunki te zostały spełnione. Pana najstarszy syn kontynuował naukę na studiach, nie pracował, nie uzyskiwał dochodów z pracy i pozostawał na Pana utrzymaniu.

W Pana ocenie, najstarszy syn powinien zatem zostać uwzględniony przy ustalaniu liczby dzieci uprawniających Pana do zastosowania ulgi prorodzinnej. Okoliczność, że dzieci nie zawsze spędzają wakacje wspólnie z Panem, nie oznacza, że nie uczestniczy Pan w ich wychowaniu, utrzymaniu lub wypoczynku. Dzieci są coraz starsze i samodzielnie podejmują decyzje dotyczące sposobu spędzania czasu wolnego. Mają własne plany, zainteresowania, znajomych i preferencje dotyczące miejsca oraz formy wypoczynku. Respektuje Pan ich decyzje i nie zmusza ich do uczestnictwa we wspólnych wyjazdach. Brak wspólnych wyjazdów wakacyjnych wynika z wyboru dzieci, a nie z braku zainteresowania z Pana strony.

Proponował Pan dzieciom wspólne wyjazdy oraz pozostawał gotowy do zorganizowania i sfinansowania takiego wypoczynku. Jeżeli dzieci decydowały się na wyjazdy bez Pana, z drugim rodzicem, z rodziną, znajomymi albo w ramach zorganizowanego wypoczynku, przekazywał Pan im środki pieniężne przeznaczone na te wyjazdy. Ponosił Pan zatem koszty wypoczynku dzieci również wówczas, gdy osobiście nie uczestniczył Pan w danym wyjeździe. Przekazywane dzieciom środki były przeznaczane między innymi na koszty pobytu, przejazdu, wyżywienia, zakup potrzebnego wyposażenia oraz wydatki osobiste podczas wyjazdu.

Pana zdaniem, wykonywania władzy rodzicielskiej nie można oceniać wyłącznie na podstawie tego, czy rodzic odbywa z dziećmi wspólne wyjazdy wakacyjne. Wraz z wiekiem dzieci sposób wykonywania władzy rodzicielskiej i sprawowania opieki ulega naturalnym zmianom. Starsze dzieci posiadają większą samodzielność, podejmują własne decyzje i nie zawsze chcą spędzać urlop wspólnie z rodzicem. Nie ma Pan możliwości zmuszenia dzieci do wspólnego wyjazdu. Poszanowanie ich wyboru nie może zostać uznane za rezygnację z wykonywania władzy rodzicielskiej.

Istotne jest to, że pozostaje Pan zainteresowany sytuacją dzieci, utrzymuje z nimi relacje, udziela im pomocy, uczestniczy w finansowaniu ich potrzeb i jest gotowy do zapewnienia im opieki oraz wsparcia. Przekazywanie środków na wyjazdy dzieci potwierdza, że mimo braku Pana fizycznego udziału w wypoczynku nadal uczestniczył Pan w organizowaniu i finansowaniu ich czasu wolnego. Nie ograniczał się Pan wyłącznie do opłacania alimentów, ale dodatkowo wspierał dzieci stosownie do ich aktualnych potrzeb i samodzielnie podejmowanych decyzji.

Wskazuje Pan, że należy odróżnić sytuację rodzica, który nie interesuje się dziećmi i nie uczestniczy w ich życiu, od sytuacji rodzica, którego starsze dzieci z własnej woli wybierają inną formę spędzania wakacji. W Pana przypadku brak wspólnego wyjazdu nie wynikał z bierności lub braku zainteresowania. Akceptował Pan decyzje dzieci, a jednocześnie wspierał je finansowo, aby mogły uczestniczyć w wybranych przez siebie wyjazdach. Podkreśla Pan, że regularne opłacanie alimentów, przekazywanie dodatkowych środków pieniężnych, finansowanie wypoczynku, wspieranie dzieci w nauce oraz ponoszenie innych wydatków powinny być oceniane łącznie z pozostałymi przejawami Pana uczestnictwa w życiu dzieci.

Działania te świadczą o rzeczywistym, trwałym i odpowiedzialnym wykonywaniu obowiązków rodzicielskich. Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik ma prawo do ulgi na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską. Ustawa różnicuje wysokość ulgi w zależności od liczby dzieci, przewidując wyższe kwoty odliczenia na trzecie, czwarte i każde kolejne dziecko. Wskazuje Pan, że przy ustalaniu liczby dzieci należy uwzględnić dzieci, wobec których podatnik rzeczywiście spełnia ustawowe warunki.

W przypadku dzieci małoletnich warunkiem jest wykonywanie władzy rodzicielskiej, natomiast w odniesieniu do pełnoletniego, studiującego syna – wykonywanie ciążącego na Panu obowiązku alimentacyjnego. Sposób podziału kwoty ulgi pomiędzy rodziców jest zagadnieniem odrębnym od ustalenia liczby dzieci, wobec których podatnik wykonuje władzę rodzicielską lub obowiązek alimentacyjny. Okoliczność, że matki dzieci korzystają lub mogą korzystać z części ulgi, nie powinna powodować, że dzieci przestają być uwzględniane przy określaniu ich liczby po stronie drugiego rodzica.

Wskazuje Pan, że Pana stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 kwietnia 2022 r., nr 0112-KDIL2- 1.4011.1192.2021.3.AK. Interpretacja ta dotyczyła możliwości uwzględnienia przez ojca wszystkich dzieci pochodzących z różnych związków oraz odliczenia różnicy wynikającej z wyższych kwot ulgi przewidzianych na trzecie i czwarte dziecko. Pana sytuacja w latach 2024 i 2025 jest zbliżona do stanu faktycznego będącego przedmiotem ww. interpretacji.

Posiada Pan czworo dzieci, wykonuje wobec nich obowiązki rodzicielskie i alimentacyjne, regularnie opłaca alimenty oraz ponosi dodatkowe wydatki związane z ich utrzymaniem, nauką i wypoczynkiem. W przypadku Pana najstarszego syna zakres pomocy jest dodatkowo związany z kontynuowaniem przez niego studiów oraz brakiem pracy zarobkowej. Syn pozostaje na utrzymaniu rodziców, a Pan uczestniczy w ponoszeniu kosztów jego edukacji i bieżącego utrzymania. Podkreśla Pan, że nie zamierza odliczać ponownie tych samych kwot ulgi, które zostały już wykorzystane przez matki dzieci.

Zamierza Pan uwzględnić wszystkie dzieci przy określaniu wysokości ulgi i odliczyć wyłącznie różnicę wynikającą z zastosowania stawek przewidzianych na trzecie i czwarte dziecko, pod warunkiem że łączna kwota odliczeń dokonanych przez wszystkich uprawnionych rodziców nie przekroczy ustawowej kwoty ulgi przysługującej na czworo dzieci. Odliczenie takie – w Pana opinii – nie prowadzi do podwójnego wykorzystania tej samej ulgi. Zamierza Pan odliczyć wyłącznie tę część ustawowej kwoty, która nie została wykorzystana przez matki dzieci, a wynika to z faktu, że z Pana perspektywy spełnia Pan warunki w stosunku do czworga dzieci.

Wskazuje Pan, że dodatkowe środki przekazywane ponad alimenty, w tym pieniądze na samodzielne wyjazdy wakacyjne dzieci, nie zwiększają ustawowej wysokości ulgi. Stanowią jednak istotny element stanu faktycznego, potwierdzający Pana rzeczywiste i trwałe uczestnictwo w zaspokajaniu potrzeb dzieci. W konsekwencji tego, podkreśla Pan, że brak wspólnych wyjazdów wakacyjnych nie powinien samodzielnie przesądzać o braku wykonywania władzy rodzicielskiej. Dzieci podejmują własne decyzje co do sposobu wypoczynku, a Pan, respektując ich samodzielność, nadal zapewnia im wsparcie organizacyjne i finansowe.

Stoi Pan zatem na stanowisku, że w rozliczeniach za lata 2024 i 2025 był Pan uprawniony do uwzględnienia wszystkich czworga dzieci przy ustalaniu wysokości ulgi prorodzinnej, w tym pełnoletniego studiującego syna, który nie pracuje i pozostaje na Pana utrzymaniu, oraz do odliczenia niewykorzystanej różnicy wynikającej z zastosowania kwot ulgi właściwych dla trzeciego i czwartego dziecka. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego W latach 2024-2025 uzyskiwał Pan dochody z tytułu umowy o pracę. Pana dzieci to: - A.A ur. (...) 2006 r. (matka E.A); - B.A ur. (...) 2008 r. (matka E.A); - C.A ur. (...) 2009 r. (matka F.A); - D.A ur. (...) 2013 r. (matka F.A).

W latach 2024 i 2025 uczestniczył Pan w życiu dzieci w głównej mierze przenosząc na siebie dodatkowy obowiązek w finansowaniu różnego rodzaju różnych należności finansowych wychodzących ponad płatności alimentów. Matki dzieci w okresie, którego dotyczy wniosek, posiadały i wykonywały względem małoletnich dzieci władzę rodzicielską. W okresie objętym wnioskiem wszystkie Pana dzieci zamieszkiwały na stałe ze swoimi matkami. W okresie, którego dotyczy wniosek, żadne z Pana dzieci nie zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Żadne z Pana dzieci nie zawarło związku małżeńskiego.

W okresie, którego dotyczy wniosek, Pana najstarszy syn studiował na (...), tj. w szkole o której mowa w przepisach regulujących szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej.

W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do Pana dzieci nie miały zastosowania przepisy: - art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; - z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Pomiędzy Panem a matkami dzieci nie doszło do porozumienia odnośnie ulgi prorodzinnej. W rozliczeniu za lata 2024 i 2025 interesuje Pana rozliczenie jedynie różnicy wynikającej z ulgi na trzecie i czwarte dziecko.

Pytania

1. Czy przy ustalaniu liczby dzieci, o której mowa w art. 27f ust. 2 i ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien Pan uwzględnić wszystkie czworo swoich dzieci, w stosunku do których w latach 2024 i 2025 wykonywał Pan władzę rodzicielską albo – w przypadku pełnoletniego uczącego się syna – wykonywał ciążący na Panu obowiązek alimentacyjny? 2. Czy okoliczność, że matki dzieci odliczyły albo odliczą przysługujące im kwoty ulgi na dzieci, wyłącza możliwość ustalenia przez Pana wysokości ulgi z uwzględnieniem faktu, że jest Pan ojcem czworga dzieci spełniających warunki przewidziane w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

3. Czy może Pan w rozliczeniach za 2024 i 2025 r. odliczyć różnicę pomiędzy łączną kwotą ulgi obliczoną dla czworga dzieci a kwotami wykorzystanymi przez matki dzieci, pod warunkiem, że suma odliczeń dokonanych przez wszystkich rodziców nie przekroczy ustawowej kwoty ulgi przysługującej łącznie na czworo dzieci?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, przy ustalaniu liczby dzieci uprawniających do zastosowania kwot określonych w art. 27f ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uwzględnić wszystkie dzieci, w stosunku do których spełnia Pan ustawowe warunki. W przypadku dzieci małoletnich warunkiem tym jest faktyczne wykonywanie władzy rodzicielskiej, natomiast w przypadku pełnoletniego syna, który nie ukończył 25 lat i studiuje, warunkiem tym jest wykonywanie przez Pana obowiązku alimentacyjnego oraz nieprzekroczenie przez syna ustawowego limitu dochodów.

Pana zdaniem, sposób podziału ulgi pomiędzy rodziców nie powinien zmieniać liczby dzieci, wobec których każdy z rodziców wykonuje władzę rodzicielską lub obowiązek alimentacyjny. Podział kwoty ulgi jest zagadnieniem odrębnym od ustalenia liczby dzieci, na podstawie której określa się wysokość ulgi. W Pana ocenie, jest Pan zatem uprawniony do obliczenia ulgi z uwzględnieniem czworga dzieci oraz do odliczenia różnicy wynikającej z zastosowania wyższych kwot na trzecie i czwarte dziecko, pod warunkiem, że suma odliczeń dokonanych przez wszystkich uprawnionych rodziców nie przekroczy łącznej ustawowej kwoty ulgi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym: 1) wykonywał władzę rodzicielską; 2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało; 3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Stosownie do art. 27f ust. 2 ww. ustawy: Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do: 1) jednego małoletniego dziecka – kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika: a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł, b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4c i 4g, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a; 2) dwojga małoletnich dzieci – kwota 92,67 zł na każde dziecko; 3) trojga i więcej małoletnich dzieci – kwota: a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko, b) 166,67 zł na trzecie dziecko, c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

W świetle art. 27f ust. 2b omawianej ustawy: Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka. Art. 27f ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko: a) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych; b) wstąpiło w związek małżeński.

Z art. 27f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem. Zgodnie z art. 27f ust. 4 tej ustawy: Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę podatnicy mogą odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

W przypadku braku porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim – kwotę tę podatnicy odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości 100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

Stosownie zaś do art. 26 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.): § 1. Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. § 2. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.

W myśl art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów – imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci.

Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: 1) odpis aktu urodzenia dziecka; 2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka; 3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą; 4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Na mocy art. 27f ust. 6 komentowanej ustawy: Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c pkt 2 i 3, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e i 8, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Stosownie do art. 27f ust. 7 ww. ustawy: Przepis art. 6 ust. 8 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6. W świetle art. 6 ust. 8 tej ustawy: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko: 1) stosuje przepisy: a) art. 30c lub a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; 2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Z literalnego brzmienia art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że warunkiem zastosowania przez rodzica ulgi na małoletnie dziecko jest wykonywanie w stosunku do tego dziecka władzy rodzicielskiej. Wobec tego, zasadnym jest odniesienie się do ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.). Z art. 92 ww. ustawy wynika, że: Dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską. Zgodnie z art. 93 § 1 ww. ustawy: Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.

Stosownie do art. 95 § 1 ww. ustawy: Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw. W myśl art. 97 § 1 przytoczonego Kodeksu: Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Podkreślić należy, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych do jej zastosowania.

Jak wynika z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ulga na małoletnie dzieci przysługuje rodzicom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską. Wobec tego samo posiadanie władzy rodzicielskiej jest niewystarczające do zastosowania przedmiotowej preferencji.

Dla nabycia prawa do ulgi konieczne jest zarówno posiadanie przez rodzica władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem, jak i jej faktyczne wykonywanie, czyli wykonywanie wszystkich obowiązków, dzięki którym dziecko wychowywane jest w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój, w szczególności sprawowanie faktycznej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywanie, troszczenie się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka, a więc zapewnienie/zabezpieczenie wszystkich potrzeb dziecka od bytowych po edukacyjne, rozwojowe, zdrowotne i emocjonalne. Przy czym przez wychowywanie należy rozumieć zapewnianie stałej opieki, prowadzącej do uzyskania pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego.

Chodzi zatem o aktywne uczestniczenie w wychowywaniu dziecka i realny wpływ na rozwój jego osobowości. Realizacja prawa wykonywania władzy rodzicielskiej może następować przykładowo poprzez osobiste kontakty z nauczycielami, interesowanie się stanem zdrowia dziecka i pomoc w jego leczeniu, zapewnianie wsparcia w nauce, interesowanie się sposobem spędzania wolnego czasu. Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka. Zgodnie zaś z art. 27f ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ulga prorodzinna przysługiwać może także rodzicom dzieci pełnoletnich.

W takim przypadku, warunkiem do skorzystania z ulgi prorodzinnej jest wykonywanie przez rodzica wobec pełnoletniego dziecka obowiązku alimentacyjnego. Przy czym w świetle art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z treści wniosku wynika w szczególności, że w 2024 i 2025 r. był Pan ojcem czworga dzieci. W tym okresie troje z nich było małoletnie, a najstarszy syn w (...) 2024 r. osiągnął pełnoletność. Pana najstarszy syn studiował i nie uzyskiwał przychodów. Pana dzieci pochodzą z dwóch różnych związków.

Każda z matek jest matką dwojga Pana dzieci. W 2024 i 2025 r. matki dzieci posiadały i wykonywały względem małoletnich dzieci władzę rodzicielską. W tym też okresie dzieci stale mieszkały ze swoimi matkami. W analizowanym okresie w stosunku do małoletnich dzieci wykonywał Pan władzę rodzicielską. Faktycznie uczestniczył Pan w życiu dzieci, interesował się ich sytuacją osobistą, edukacją, zdrowiem, rozwojem oraz bieżącymi potrzebami. Utrzymywał Pan z dziećmi kontakty, udzielał im wsparcia oraz ponosił koszty ich utrzymania i zaspokajania ich potrzeb.

Każdego miesiąca terminowo regulował Pan alimenty w pełnej należnej wysokości, przy czym zapłata alimentów nie była jedyną formą Pana udziału w utrzymaniu dzieci. Niezależnie od alimentów przekazywał Pan dzieciom dodatkowe środki pieniężne, finansował ich potrzeby oraz ponosił wydatki wykraczające poza wysokość świadczeń alimentacyjnych. W stosunku do najstarszego syna, po osiągnięciu przez niego pełnoletności, wykonywał Pan ciążący na Panu obowiązek alimentacyjny. Oprócz regularnie uiszczanych alimentów przekazywał mu Pan dodatkowe środki pieniężne oraz pokrywał część kosztów związanych ze studiami i bieżącym utrzymaniem.

Pomoc obejmowała w szczególności wydatki związane z nauką, materiałami potrzebnymi na studiach, dojazdami, wyżywieniem, odzieżą oraz pozostałymi uzasadnionymi potrzebami życiowymi syna. Brak pracy zarobkowej najstarszego syna oznacza, że pozostawał on faktycznie na utrzymaniu rodziców, w tym Pana. W 2024 i 2025 r. żadne z Pana dzieci nie zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Ponadto żadne z Pana dzieci nie zawarło związku małżeńskiego. W okresie, którego dotyczy wniosek, nie miały też do Pana dzieci zastosowania przepisy, o których mowa w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana wątpliwość budzi kwestia, czy w 2024 i 2025 r. przysługiwało Panu prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej w odniesieniu do wszystkich Pana dzieci, a w konsekwencji, czy przysługiwało Panu prawo do odliczenia kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą ulgi przysługującej z tytułu wykonywania władzy rodzicielskiej i obowiązku alimentacyjnego względem czworga dzieci a kwotami odliczonymi przez matki dzieci, które skorzystały z ulgi prorodzinnej w pełnej wysokości przysługujących im limitów.

W tym miejscu jeszcze raz wyjaśnić należy, że w przywołanym art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca dał rodzicom możliwość wyboru sposobu dokonania odliczenia przysługującej im ulgi prorodzinnej. Jak już podkreślono, istotne jest, aby łączna kwota odliczenia dokonana przez oboje rodziców nie przekroczyła kwoty odliczenia przysługującej na dane dziecko.

W związku z tym możliwe jest skorzystanie z odliczenia od podatku w sposób ustalony przez rodziców (na podstawie ich porozumienia – art. 27f ust. 4 zdanie drugie ustawy), przez oboje rodziców w częściach równych (w przypadkach wskazanych w art. 27f ust. 4 zdanie trzecie ustawy) albo przez jednego z rodziców, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania (art. 27f ust. 4 zdanie czwarte ustawy). Zatem odliczenie ulgi prorodzinnej dotyczy łącznie obojga rodziców.

Stąd też w sytuacji, w której oboje rodzice wykonują władzę rodzicielską wobec małoletniego dziecka lub wykonują ciążące na nich obowiązki alimentacyjne wobec pełnoletniego dziecka, każde z rodziców jest uprawnione do korzystania z ulgi w stosunku do każdego dziecka spełniającego warunki do skorzystania z tej ulgi. Uwzględniając powyższe, skoro w 2024 i 2025 r. wykonywał Pan władzę rodzicielską lub obowiązek alimentacyjny w stosunku do wszystkich czworga dzieci spełniających warunki do zastosowania ulgi, okoliczność ta podlega uwzględnieniu przy ustalaniu przysługującego Panu odliczenia, w tym przy określaniu wysokości odliczenia z uwzględnieniem liczby dzieci.

Przepisy przewidują bowiem wyższe kwoty odliczenia na trzecie oraz czwarte i każde kolejne dziecko. Z analizy sprawy wynika jednak, że w 2024 i 2025 r. matki dzieci dokonały odliczenia ulgi prorodzinnej w pełnej wysokości przysługujących im kwot, a pomiędzy Panem a matkami dzieci nie doszło do porozumienia w zakresie podziału kwoty ulgi prorodzinnej.

W tej sytuacji, niezależnie od tego, że matki dzieci odliczyły ulgę prorodzinną w pełnej wysokości przysługujących im kwot na dwoje dzieci każda, w świetle przytoczonych przepisów, po spełnieniu wszystkich przesłanek wymaganych do zastosowania ulgi, przysługiwało Panu prawo do dokonania w rozliczeniu za 2024 i 2025 r. odliczenia ulgi na dzieci w kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy kwotą ulgi przysługującą Panu z tytułu uwzględnienia trzeciego i czwartego dziecka a kwotami odliczonymi przez matki dzieci na dwoje dzieci każda.

Wobec powyższego, w rozliczeniu za 2024 i 2025 r. przysługiwało Panu prawo do odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej kwoty odpowiadającej różnicy wynikającej z uwzględnienia przy ustalaniu wysokości ulgi wszystkich czworga dzieci, niezależnie od tego, że matki dzieci skorzystały z odliczenia ulgi prorodzinnej w pełnej wysokości przysługujących im kwot na dwoje dzieci każda. Tym samym Pana stanowisko w tej sprawie jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji informuję, że nie ma ona zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego niż ten, w stosunku do którego została wydana. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.