Opis stanu faktycznego
Są Państwo spółką działającą pod firmą A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”). Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego 4 września 2024 r., pod numerem KRS (...). Spółka ma siedzibę w A (...), przy ul. B 1. Spółka posiada NIP: (...) oraz REGON: (...). Spółka posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka nie będzie posiadać relacji handlowych z krajami stosującymi szkodliwą konkurencję podatkową w rozumieniu przepisów o cenach transferowych. W Spółce pan A A pełni funkcję prezesa zarządu.
Został on powołany do pełnienia tej funkcji na podstawie uchwały wspólników i otrzymuje on z tego tytułu wynagrodzenie. Wynagrodzenie to jest wypłacane na podstawie uchwały i jest jedynym wynagrodzeniem za zarządzanie spółką jakie otrzymuje prezes zarządu.
Dodatkowo do końca kwietnia 2026 r. świadczy on usługi na podstawie umowy zlecenie w następującym zakresie: • planowanie i harmonogramowanie realizacji projektu odzwierciedlające wyznaczony zakres i poziom szczegółowości harmonogramów na etapie przetargu i realizacji kontraktu w pełnej fazie aż do zamknięcia; • ustalanie harmonogramów, monitorowanie wydajności w porównaniu do zobowiązań harmonogramowych, proaktywna identyfikacja ryzyk i możliwości oraz rekomendowanie działań mających na celu zapewnienie terminowej realizacji; • jest odpowiedzialny za integrację harmonogramów inżynieryjnych, zaopatrzenia, budowy i uruchomienia z ogólnym harmonogramem projektu oraz zarządzanie harmonogramem z partnerami wewnętrznymi, klientem i w stosownych przypadkach, partnerami zewnętrznymi konsorcjum; • zapewnia terminową aktualizację harmonogramów kontraktów poprzez realizację projektu, w razie potrzeby przyspieszając działania kierowników projektu i/lub grup funkcjonalnych; • prowadzenie harmonogramu powykonawczego przedstawiającego porównanie pierwotnej linii bazowej z rzeczywistą realizacją, identyfikując specyficzne dla projektu przyczyny odchyleń wrażliwych z punktu widzenia umowy; • analizowanie wydajności harmonogramu w porównaniu z ustalonym planem projektu przy użyciu metody analizy ścieżki krytycznej (CPM) i zarządzania zmiennością, z naciskiem na wczesną identyfikację ryzyka i możliwości w celu ułatwienia proaktywnych działań, które zoptymalizują terminową realizację dostaw wewnętrznych i podwykonawców.
Doradzanie Dyrektorowi Projektu/Kierownikowi Projektu i innym funkcjonalnym członkom zespołu projektowego w zakresie stanów rzeczy i zalecanych strategii reagowania na zidentyfikowane ryzyka i możliwości; • przygotowywanie i wykonywanie harmonogramów i raportów z postępu prac (przygotowywanych regularnie), w tym krzywych S zgodnie z umową i wymaganiami. Raportowanie odchyleń od linii bazowej w odniesieniu do ochrony interesów projektu przed potencjalnymi roszczeniami; • zapewnienie funkcjonalnej reprezentacji w kwestiach harmonogramu projektu z partnerami, dostawcami i klientami; • funkcjonalne i techniczne wprowadzanie nowych planistów projektu.
Zbiorczo wyżej wymienione usługi w dalszej części wniosku będą nazywane „czynnościami operacyjnymi” lub „usługami”. Oprócz tego prezes zarządu posiada 50% udziałów w spółce jako jeden z dwóch jej udziałowców. Wykonywane przez prezesa zarządu czynności operacyjne czy usługi są nierozerwalnie związane z realizacją celu gospodarczego Spółki. Prezes zarządu jest zaangażowany w budowanie wartości przedsiębiorstwa, wykonuje on wszelkie czynności niezbędne do generowania przychodu, traktując je jako wkład własny w rozwój podmiotu, którego jest współwłaścicielem, w celu uzyskania w przyszłości dywidendy lub wzrostu wartości udziałów.
W związku ze świadczeniem usług, wspólnik Spółki pełniący jednocześnie funkcję prezesa zarządu, realizuje podróże służbowe – realizując zarówno zadania zarządcze jak i operacyjne – ponosząc w związku z tym wydatki. Co do zasady ww. wydatki związane z realizacją podróży służbowych, są finansowane bezpośrednio ze środków Spółki. Obecność prezesa zarządu u klientów jest niezbędnym elementem łańcucha dostaw usług Spółki i warunkuje możliwość wystawienia faktur sprzedażowych za zrealizowane prace. W związku z powyższym, Spółka ponosi i finansuje wszelkie wydatki logistyczne niezbędne do realizacji tych zadań.
Do wydatków tych należą: • zakup biletów lotniczych oraz biletów parkingowych na lotniskach, biletów kolejowych i autobusowych, opłaty za przejazdy komunikacją miejską oraz wynajem pojazdów (szczególnie poza granicami kraju) wraz z niezbędnym paliwem; • opłaty za usługi noclegowe w hotelach i innych obiektach, niezbędne przy realizacjach wymagających wielodniowej obecności u klienta; • diety z tytułu podróży (ustalane wg stawek z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej) oraz zwrot kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych (tzw. kilometrówka, wg stawek z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury).
Wszystkie powyższe wydatki (z wyjątkiem diet i kilometrówki) są dokumentowane fakturami i rachunkami wystawionymi bezpośrednio na Spółkę jako nabywcę, a płatności za nie są dokonywane z konta firmowego Spółki. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego Wydatki, o których mowa we wniosku, nie zostały i nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prezesa zarządu jako osoby fizycznej. Prezes zarządu z tytułu pełnienia funkcji w zarządzie rozlicza wyłącznie ustawowe, zryczałtowane koszty uzyskania przychodów w kwocie 250 zł miesięcznie, wynikające z art. 22 ust. 9 pkt 5 w związku z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wydatki ponoszone przez Spółkę, związane z podróżami służbowymi prezesa zarządu, zostały i będą ponoszone wyłącznie w celu uzyskania przychodu przez Spółkę oraz zachowania i zabezpieczenia jej źródła przychodów, a nie w celu uzyskiwania przychodów osobiście przez prezesa zarządu. Obecność prezesa zarządu u klientów należy rozumieć jako element funkcjonalnie powiązany z realizacją procesu świadczenia usług przez Spółkę, w szczególności w zakresie czynności operacyjnych związanych z planowaniem, koordynacją oraz nadzorem nad przebiegiem projektów.
Prezes zarządu, wykonując wskazane czynności, uczestniczy w procesie integracji harmonogramów poszczególnych etapów realizacji projektu, obejmujących obszary inżynieryjne, zaopatrzeniowe, budowlane oraz uruchomieniowe, a także odpowiada za bieżące monitorowanie postępu prac, identyfikację ryzyk oraz rekomendowanie działań zapewniających terminową realizację kontraktu. Jego obecność u klientów umożliwia bezpośrednią koordynację działań z partnerami projektowymi, dostawcami oraz przedstawicielami zamawiającego, co pozostaje istotne z punktu widzenia prawidłowej realizacji harmonogramu oraz zachowania zgodności z warunkami kontraktowymi.
W szczególności dotyczy to sytuacji wymagających bieżącego uzgadniania zmian, raportowania postępu prac, analizy odchyleń od przyjętych założeń czy też podejmowania działań korygujących w ramach zarządzania projektem. W tym ujęciu obecność prezesa zarządu u klientów wpływa na łańcuch dostaw usług Spółki poprzez zapewnienie ciągłości procesu realizacji projektu, ograniczanie ryzyk opóźnień oraz wspieranie terminowego wykonania poszczególnych etapów prac, co w konsekwencji warunkuje możliwość ich odbioru oraz rozliczenia.
Jednocześnie należy wskazać, że powyższa ocena wynika z przyjętego przez Spółkę modelu organizacyjnego oraz sposobu realizacji usług i nie ma charakteru obiektywnie przesądzającego o bezwzględnej niezbędności osobistej obecności prezesa zarządu w każdym przypadku. Obecność prezesa zarządu u klientów warunkuje możliwość wystawienia faktur za zrealizowane prace, ponieważ jest niezbędna do faktycznego wykonania czynności projektowych, dokonania bezpośrednich uzgodnień technicznych oraz przeprowadzenia procedury odbioru prac.
Akceptacja raportów i zatwierdzenie etapów harmonogramu przez zamawiającego stanowi bezpośredni warunek formalno-prawny oraz biznesowy uprawniający Spółkę do wystawienia faktury dokumentującej rzeczywiście wyświadczone usługi. Podróże prezesa zarządu, o których mowa we wniosku, są realizowane wyłącznie w celu wykonywania obowiązków służbowych i realizacji zadań Spółki i nie mają charakteru prywatnego ani osobistego. Z punktu widzenia Spółki wydatki dotyczą wyłącznie kosztów niezbędnych do wykonania usługi i obowiązków prezesa zarządu – w zakresie czynności zarządczych i operacyjnych opisanych we wniosku.
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie odpowiadającym następującym kodom PKD: - 62.01.Z działalność związana z programowaniem, doradztwem w zakresie informatyki i działalności powiązane; - 62.02.Z działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki; - 62.03.Z działalność związana z zarządzaniem urządzeniami informatycznymi; - 62.09.Z pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych; - 70.22.Z pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; - 74.90.Z pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana; - 85.59.B pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane.
Umowa zlecenia w ramach której prezes zarządu wykonywał świadczone przez siebie usługi wygasa 31 sierpnia 2026 r. i nie będzie dalej kontynuowana z przyczyn organizacyjno-funkcjonalnych oraz w celu uproszczenia relacji prawnych łączących Spółkę z prezesem zarządu. Dotychczasowy model oparty na równoległym funkcjonowaniu dwóch odrębnych tytułów prawnych, to jest powołania do zarządu oraz umowy zlecenia na czynności operacyjne, okazał się w praktyce gospodarczej zbyt złożony, nieefektywny i rodzący trudności w precyzyjnym rozgraniczeniu, w jakim charakterze i w ramach którego stosunku prawnego podejmowane są poszczególne działania.
W związku z powyższym wspólnicy podjęli decyzję o zredukowaniu wielości stosunków prawnych i skonsolidowaniu wszystkich obowiązków w ramach jednego, przejrzystego stosunku korporacyjnego, w którym prezes zarządu realizuje wszelkie zadania niezbędne do funkcjonowania przedsiębiorstwa bezpośrednio jako członek organu zarządzającego prowadzący sprawy Spółki na podstawie powołania. Ekwiwalentność o charakterze korporacyjno-kapitałowym przysługuje wspólnikowi nieprzerwanie przez cały okres posiadania udziałów w Spółce i wynika wprost z prawa do udziału w zysku na podstawie art. 191 Kodeksu spółek handlowych oraz ze wzrostu wartości rynkowej majątku Spółki.
W okresie trwania umowy zlecenia wyodrębnione czynności inżynieryjno-harmonogramowe były rozliczane w ramach bezpośredniego wynagrodzenia cywilnoprawnego. Wraz z wygaśnięciem umowy zlecenia i przejściem na model jednolitego wykonywania wszelkich czynności w ramach stosunku powołania, działania te stanowią element całościowego prowadzenia spraw Spółki i zarządzania jej procesami gospodarczymi. Ekwiwalent za te czynności znajduje zatem pełne odzwierciedlenie w całościowym wynagrodzeniu za pełnienie funkcji członka zarządu wypłacanym na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników, a także w korzyściach majątkowych wspólnika wynikających z przyszłej dywidendy.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, pełnienie funkcji zarządczych i prowadzenie spraw spółki przez wspólnika nie stanowi nieodpłatnego świadczenia na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż jest w pełni ekwiwalentne kapitałowo i korporacyjnie. Wspólnik (prezes zarządu) nie otrzymuje odszkodowania ani rekompensaty sensu stricto za utracony tytuł prawny w postaci umowy zlecenia.
Niemniej jednak, w związku z opisaną konsolidacją obowiązków oraz przejęciem całokształtu zadań koordynacyjnych i wykonawczych w ramach stosunku powołania, planowane jest podwyższenie wynagrodzenia prezesa zarządu z tytułu pełnienia funkcji w organie zarządzającym na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników. Podwyższenie to wynika bezpośrednio ze zwiększenia zakresu obowiązków przypisanych do funkcji członka zarządu, wzrostu nakładu czasu pracy oraz poziomu odpowiedzialności menedżerskiej za całokształt działalności operacyjnej i strategicznej Spółki.
Wynagrodzenie to stanowi i stanowić będzie wynagrodzenie wyłącznie za sprawowanie funkcji członka zarządu i prowadzenie spraw spółki w rozumieniu art. 201 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jego wysokość ustalana jest uchwałą zgromadzenia wspólników na podstawie art. 203¹ Kodeksu spółek handlowych, a nie w drodze uchwały zarządu. Rodzaj i zakres czynności operacyjnych świadczonych przez prezesa zarządu nie został określony w umowie Spółki i nie stanowi powtarzających się świadczeń niepieniężnych w rozumieniu art. 176 § 1 Kodeksu spółek handlowych.
Czynności te są wykonywane dobrowolnie, w ramach zaangażowania korporacyjnego i prowadzenia spraw Spółki przez członka zarządu. Prezes zarządu jest jedyną osobą odbywającą podróże służbowe z obiektywnych przyczyn operacyjnych, organizacyjnych oraz biznesowych. Wynika to z faktu, że Spółka znajduje się we wczesnej fazie rozwoju i posiada zoptymalizowaną strukturę personalną, niezatrudniającą odrębnego personelu wykonawczo-menedżerskiego dedykowanego do wyjazdów technicznych.
Ponadto realizacja kontraktów wymaga bezpośredniego połączenia uprawnień do podejmowania strategicznych, wiążących decyzji kontraktowych w imieniu Spółki z unikalną, specjalistyczną wiedzą inżynieryjno-planistyczną, którą dysponuje osobiście prezes zarządu. Dodatkowo kontrahenci Spółki wymagają bezpośrednich spotkań, audytów i odbiorów technicznych na miejscu realizacji projektów z osobami decyzyjnymi, posiadającymi pełne umocowanie do ustaleń harmonogramowych i wykonawczych. W ostatecznym rozrachunku wydatki są i będą w całości pokrywane z zasobów majątkowych Spółki.
Wydatki związane z podróżami służbowymi prezesa zarządu, o których mowa we wniosku, są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionych wydatków nie jest i nie będzie Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona. Wydatki ponoszone przez Spółkę w związku z podróżami służbowymi prezesa zarządu pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i są ponoszone w celu realizacji jej bieżących zadań oraz osiągania przychodów, a także zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów.
Podróże służbowe prezesa zarządu są związane w szczególności z wykonywaniem obowiązków wynikających z pełnionej funkcji, realizacją i nadzorem nad specjalistycznymi usługami inżynieryjno-planistycznymi bezpośrednio u klientów oraz reprezentowaniem Spółki w kontaktach z kontrahentami. W ramach odbywanych podróży realizowane są m.in. spotkania biznesowe, techniczne uzgodnienia projektowe, negocjacje i zawieranie umów, bieżące ustalenia z kontrahentami, nadzorowanie realizacji harmonogramów oraz podejmowanie działań mających na celu pozyskanie nowych zleceń i rozwój działalności Spółki.
Tego rodzaju wyjazdy umożliwiają Spółce bezpośrednie świadczenie usług i rozwijanie relacji gospodarczych, których realizacja wyłącznie w formie zdalnej nie jest możliwa ani wystarczająca. Wydatki na przejazdy, noclegi, wyżywienie (diety) oraz inne niezbędne koszty logistyczne stanowią zatem racjonalne i ekonomicznie uzasadnione koszty funkcjonowania Spółki. Poniesienie tych wydatków ma na celu umożliwienie prezesowi zarządu osobistego wykonywania zadań związanych z prowadzeniem spraw Spółki, realizacją kontraktów oraz podejmowaniem działań ukierunkowanych na generowanie przychodu.
Jednocześnie wydatki te służą zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów poprzez utrzymywanie relacji z dotychczasowymi kontrahentami, bezbłędną realizację projektów oraz bezpośredni nadzór nad działalnością operacyjną. Wydatki te nie mają charakteru osobistego ani konsumpcyjnego, lecz są funkcjonalnie i nierozerwalnie związane z działalnością gospodarczą Spółki. Każdy wyjazd służbowy jest bezpośrednio przypisany do konkretnego celu gospodarczego i kontraktu realizowanego przez Spółkę.
Przedmiotowe wydatki nie znajdują się w katalogu wyłączeń określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i podlegają należytemu udokumentowaniu (faktury, rachunki, ewidencje przebiegu i rozliczenia diet).
Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 3) Czy prawidłowe jest stanowisko, w świetle którego pokrywanie przez Spółkę wydatków związanych z podróżami służbowymi prezesa zarządu, wymienionymi enumeratywnie w stanie faktycznym, nie będzie stanowiło dla niego przychodu z nieodpłatnych świadczeń, w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani nie powinno być przypisane do żadnego ze źródeł przychodów z art. 10 ust. 1 tej ustawy?
Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (oznaczone we wniosku jako nr 3) Państwa zdaniem, finansowanie wydatków związanych z podróżami służbowymi prezesa zarządu nie stanowi dla niego przychodu z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani przychodu z żadnego ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 tej ustawy, w związku z czym na Spółce nie spoczywa obowiązek pobrania i odprowadzenia zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzasadnienie Państwa stanowiska.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest działalność wykonywana osobiście. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Jak stanowi ust. 2a ww. artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”.
W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie terminu nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
NSA stwierdził, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar.
W uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy.
Mając na uwadze obowiązujące przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności niedookreślone pojęcie nieodpłatnych świadczeń, zawarte w art. 11 ust. 1 tej ustawy, stwierdzają Państwo, że dokonując oceny podatkowej przestawionego we wniosku stanu faktycznego należy posiłkować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku wskazał, że nie każde świadczenie oferowane przez pracodawcę swoim pracownikom należy kwalifikować do przychodów ze stosunku pracy.
Wskazał, że za przychód mogą być uznane tylko takie świadczenia, które: - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Wskazują Państwo, że co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do innych źródeł przychodów, w tym do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże jedną z koniecznych przesłanek warunkujących powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia jest powstanie (wystąpienie) korzyści finansowej.
Korzyść ta może wystąpić w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który beneficjent świadczenia musiałby, tak czy inaczej sam ponieść. O powstaniu przychodu decyduje też okoliczność w czyim interesie świadczenie zostało poniesione. Mianowicie czy w interesie świadczeniodawcy, czy też w interesie beneficjenta (świadczeniobiorcy). Podkreślają Państwo, że podróże służbowe, jak i inne wydatki ponoszone przez Spółkę, służą wprost powstaniu i zabezpieczeniu jej źródła przychodu, a ewentualna korzyść dla prezesa zarządu ma charakter iluzoryczny. Nie odbywałby on bowiem tych podróży, gdyby nie ekonomiczny cel Spółki.
Wobec powyższego stwierdzają Państwo, że w zaistniałym stanie faktycznym finansowanie wydatków związanych z podróżami służbowymi jest świadczeniem poniesionym wyłącznie w interesie Spółki. Wskazują Państwo ponadto, że członek zarządu, gdyby nie został powołany do pełnienia swojej funkcji w Spółce, nie odbywałby podróży o takim charakterze i w takie miejsca, gdyż nie byłoby mu to potrzebne w jego codziennym życiu prywatnym. Wydatki te nie przynoszą mu korzyści w postaci powiększenia aktywów, lecz służą wyłącznie realizacji celów gospodarczych Spółki.
Reasumując, w Państwa ocenie, sfinansowanie lub zwrot kosztów podróży służbowych (w tym kosztów transportu i noclegu) dla członków zarządu nie stanowi dla tych osób przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust, 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani przychodu z żadnego innego ze źródeł opisanych w ww. ustawie.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które Państwo przedstawili jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W świetle art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
Z kolei zgodnie z art. 13 pkt 7 ww. ustawy: Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Zaś na mocy art. 13 pkt 8 tej ustawy: Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością, c) przedsiębiorstwa w spadku - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W świetle art. 11 ust. 2 ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które: · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Aby można było uznać, nieodpłatne świadczenie za przychód, powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny tego, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest to, czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym.
Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść. Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Wobec tego, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Kryteria zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, pomimo iż został on wydany w zakresie odnoszącym się do przychodu z tytułu stosunku pracy, są na tyle uniwersalne, że należy je stosować także do nieodpłatnych świadczeń pochodzących z innych stosunków prawnych.
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas: a) podróży służbowej pracownika, b) podróży osoby niebędącej pracownikiem - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
W myśl art. 21 ust. 13 ustawy: Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione: 1) w celu osiągnięcia przychodów lub 2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub 3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub 4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.
W świetle zaś art. 21 ust. 15c tej ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której mowa w art. 13 pkt 8. Aby osoba niebędąca pracownikiem mogła skorzystać z ww. zwolnienia przedmiotowego konieczne jest odbycie przez nią podróży oraz ustalenie, że celem tej podróży jest osiągnięcie przychodu. Ponadto otrzymane świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Wskazać przy tym należy, że o ile w przypadku pracowników nie ma wątpliwości, że zwolnieniem objęte są wyłącznie diety i inne należności za czas podróży służbowej to w przypadku osób niebędących pracownikami uwzględnić należy świadczenia otrzymane w związku z szeroko rozumianą podróżą. Przy czym pojęcia „podróży” nie należy utożsamiać z „podróżą służbową” – pojęciem zdefiniowanym w Kodeksie pracy. Zwolnienie, przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w odrębnych przepisach.
Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2190). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Rozporządzenie określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej: 1) na obszarze kraju, zwanej dalej "podróżą krajową"; 2) poza granicami kraju, zwanej dalej "podróżą zagraniczną".
W myśl § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1) diety; 2) zwrot kosztów: a) przejazdów, b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c) noclegów, d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. We wniosku wskazali Państwo w szczególności, że są Państwo spółką, w której prezes zarządu dobrowolnie realizuje czynności związane z realizacją celu gospodarczego Spółki.
W związku z tym realizuje podróże służbowe, w ramach których wykonuje zarówno zadania zarządcze jak i operacyjne. W Spółce funkcję prezesa zarządu pełni pan A A, będący jednocześnie wspólnikiem Spółki. Został on powołany do pełnienia tej funkcji na podstawie uchwały wspólników. Dodatkowo świadczył on usługi na podstawie umowy zlecenie, która wygasła 31 sierpnia 2026 r. Wskazali Państwo, że obecność prezesa zarządu u klientów jest niezbędnym elementem łańcucha dostaw usług Spółki i warunkuje możliwość wystawienia faktur sprzedażowych za zrealizowane prace.
W związku z tym Spółka ponosi i finansuje następujące wydatki związane z podróżami prezesa zarządu: · zakup biletów lotniczych oraz biletów parkingowych na lotniskach, biletów kolejowych i autobusowych, opłaty za przejazdy komunikacją miejską oraz wynajem pojazdów (szczególnie poza granicami kraju) wraz z niezbędnym paliwem; · opłaty za usługi noclegowe w hotelach i innych obiektach, niezbędne przy realizacjach wymagających wielodniowej obecności u klienta. Wszystkie powyższe wydatki są dokumentowane fakturami i rachunkami wystawionymi bezpośrednio na Spółkę jako nabywcę, a płatności za nie są dokonywane z konta firmowego Spółki.
Ponadto wypłacają Państwo prezesowi zarządu diety z tytułu podróży (ustalane wg stawek z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej) oraz dokonują na jego rzecz zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych (tzw. kilometrówka, wg stawek z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury). We wniosku wskazali Państwo, że wydatki ponoszone przez Spółkę, związane z podróżami prezesa zarządu, zostały i będą ponoszone wyłącznie w celu uzyskania przychodu przez Spółkę oraz zachowania i zabezpieczenia jej źródła przychodów, a nie w celu uzyskiwania przychodów osobiście przez prezesa zarządu.
Jednocześnie podkreślili Państwo, że wszystkie powyższe wydatki (z wyjątkiem diet i kilometrówki) są dokumentowane fakturami i rachunkami wystawionymi bezpośrednio na Spółkę jako nabywcę, a płatności za nie są dokonywane z konta firmowego Spółki. Ponoszone przez Państwa koszty są więc czynione w związku z podróżami odbywanymi przez prezesa zarządu, w trakcie których wykonuje on czynności zarządcze i operacyjne w Państwa interesie. Jednakże wskazali Państwo także na elementy przemawiające za interesem osobistym prezesa zarządu.
W treści wniosku zawarli Państwo informacje, że ocena co do obecności prezesa zarządu u klientów spółki nie ma charakteru obiektywnie przesądzającego o bezwzględnej niezbędności osobistej obecności prezesa zarządu w każdym przypadku. Nie sposób zatem uznać, że ponoszenie przez Państwa kosztów wyjazdów prezesa zarządu leży wyłącznie w interesie Spółki. Stąd, w sytuacji, gdy Spółka mimo braku ciążącego na niej obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pokrywa koszty wyjazdów prezesa zarządu, to wartość tych świadczeń stanowi dla niego przychód z innych nieodpłatnych świadczeń.
W przedstawionej przez Państwa sytuacji otrzymanie świadczeń przez prezesa zarządu jest wynikiem realizacji powierzonych prezesowi zarządu zadań i obowiązków – czynności wynikających z umowy i typowych ze względu na sprawowaną funkcję. Skorzystanie ze świadczeń w postaci pokrycia kosztów wyjazdu leży więc również w interesie prezesa zarządu, chociażby z tego powodu, że jest to równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby ponieść w celu samodzielnego zakupu biletów lub zapewnienia zakwaterowania we własnym zakresie.
Z tych też względów uznać należy, że przyjęcie przez prezesa zarządu świadczeń pokrywających koszty podróży, obejmujących zakup biletów lotniczych oraz biletów parkingowych na lotniskach, biletów kolejowych i autobusowych, opłaty za przejazdy komunikacją miejską oraz wynajem pojazdów wraz z niezbędnym paliwem, opłaty za usługi noclegowe w hotelach i innych obiektach, przynosi mu wymierną korzyść majątkową i finansową. Ponadto nieodpłatne świadczenie zostało spełnione na rzecz prezesa zarządu za jego zgodą. Tym samym, spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie prezesa zarządu. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do prezesa zarządu.
Zatem, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, zostały spełnione. Po pierwsze, świadczenie jest spełnione za zgodą prezesa zarządu. Po drugie, świadczenie jest spełnione także w interesie prezesa zarządu. Po trzecie, osiągnięta korzyść przez prezesa zarządu jest wymierna i przypisana indywidualnie. Podobnie przychód prezesa zarządu stanowią diety i inne należności zwracane za czas podróży.
Do tych świadczeń pieniężnych nie odnosi się wprost omawiany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, gdyż wskazane w nim przesłanki stosuje się do innych nieodpłatnych świadczeń niepieniężnych, a nie otrzymanych przez podatnika pieniędzy i wartości pieniężnych (chociażby otrzymanie to nastąpiło w formie zwrotu). Otrzymanie takich należności stanowi dla podatnika przychód. W świetle powyższego, prezes zarządu, któremu pokrywają Państwo koszty podróży, a także wypłacają diety i zwracają koszty używania samochodu prywatnego, uzyskuje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednakże przychód ten, w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 13 ww. ustawy, korzystać może ze zwolnienia od opodatkowania do wysokości określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Oznacza to, że Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od ww. świadczeń w związku z podróżą prezesa zarządu. Natomiast ewentualna nadwyżka świadczeń, ponad limit określony w przedmiotowych przepisach, stanowi przychód dla prezesa zarządu, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W takim przypadku na Spółce ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.