Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca – X (dalej również jako: „X”, „X” lub „X”) – jest uczelnią publiczną w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz jednostką sektora finansów publicznych, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. X prowadzi działalność określoną w przepisach prawa oraz w Statucie X, obejmującą w szczególności kształcenie i wychowywanie studentów, kształcenie i wychowywanie kadry naukowej, prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, świadczenie usług badawczych oraz transferowanie technologii do gospodarki, zgodnie z zasadami wolności nauczania i wolności badań naukowych.
X planuje wdrożenie Programu dofinansowania obiadów dla studentów i doktorantów X (dalej: „Program”). Program będzie polegał na współfinansowaniu przez X części ceny obiadów nabywanych przez studentów i doktorantów X w określonych punktach gastronomicznych prowadzonych przez przedsiębiorcę wykonującego działalność gastronomiczną, który na podstawie odrębnej umowy zawartej z X będzie umożliwiał osobom uprawnionym korzystanie z Programu (dalej: „A”). (…).
Programu będą: 1) studenci X, kształcący się na stacjonarnych studiach pierwszego stopnia, drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich oraz 2) doktoranci, realizujący kształcenie w szkołach doktorskich X, nieposiadający stopnia doktora - dalej łącznie jako: „B”. Prawo do korzystania z Programu będzie przysługiwało wyłącznie osobom posiadającym aktualny status studenta albo doktoranta X, spełniającym warunki określone w Regulaminie Programu.
Uprawnienie do korzystania z Programu będzie wygasało z ostatnim dniem miesiąca, w którym dana osoba utraci status studenta albo doktoranta X. Weryfikacja spełnienia warunków uprawniających do korzystania z Programu będzie mogła następować za pośrednictwem aplikacji, w szczególności poprzez sprawdzenie aktualnego statusu B w systemach informatycznych X. Charakter Programu i zasady współfinansowania W ramach Programu X będzie występował wyłącznie jako podmiot współfinansujący część ceny usługi gastronomicznej nabywanej przez B bezpośrednio od A. X nie będzie świadczył usług gastronomicznych na rzecz B, nie będzie prowadził sprzedaży takich usług oraz nie będzie stroną stosunku prawnego, dotyczącego nabycia usługi gastronomicznej – stronami tego stosunku prawnego będą B oraz A. Usługa gastronomiczna objęta Programem będzie świadczona przez A bezpośrednio na rzecz B, na zasadach określonych przez A, z uwzględnieniem postanowień Regulaminu Programu oraz umowy zawartej pomiędzy X a A. Program nie będzie stanowił systemu żywienia studentów i doktorantów prowadzonego przez X. X nie będzie zobowiązywał się wobec B do zapewnienia dostępności określonych posiłków, określonego jadłospisu, standardu świadczonych usług gastronomicznych, określonych godzin ich świadczenia ani ciągłości świadczenia usług przez A. Odpowiedzialność za przygotowanie posiłku, jego jakość, bezpieczeństwo, zgodność z obowiązującymi przepisami prawa oraz prawidłowe wykonanie usługi gastronomicznej będzie ponosił A, jako podmiot świadczący tę usługę bezpośrednio na rzecz B. Stawki dotyczące poszczególnych rodzajów posiłków objętych Programem będą zamieszczane na stronie internetowej X. Mechanizm Programu będzie polegał na tym, że B będzie ponosił część ceny nabywanego posiłku, natomiast pozostała część ceny będzie finansowana przez X. Przykładowo, w przypadku posiłku, którego cena będzie wynosiła 30 zł, B będzie ponosił ekonomiczny ciężar w wysokości 20 zł, natomiast pozostała część ceny, tj. 10 zł, będzie finansowana przez X. B będzie zatem uiszczał na rzecz A cenę posiłku pomniejszoną o kwotę finansowaną przez X. Środki odpowiadające wartości współfinansowania nie będą wypłacane B w formie pieniężnej.
B nie będzie również otrzymywał od X środków pieniężnych przeznaczonych następnie do samodzielnego wykorzystania przez niego na zakup posiłku. Korzyść związana z udziałem w Programie będzie realizowana poprzez możliwość nabycia przez B konkretnej usługi gastronomicznej od A za cenę pomniejszoną o kwotę współfinansowania przypadającą na daną transakcję.
Korzystanie z Programu za pośrednictwem aplikacji Udział w Programie będzie możliwy za pośrednictwem aplikacji udostępnianej przez X. Aplikacja będzie służyła do technicznej obsługi Programu, w szczególności do identyfikacji B uprawnionych do korzystania z Programu, weryfikowania przysługujących im limitów korzystania z Programu oraz ewidencjonowania wykorzystanych kodów autoryzacyjnych. Dostęp do aplikacji będzie wymagał zalogowania się za pośrednictwem (...) X przy użyciu indywidualnego konta studenckiego albo doktoranckiego.
Przed uzyskaniem dostępu do aplikacji B będzie zobowiązany do złożenia w postaci elektronicznej oświadczeń wymaganych przez X, w szczególności oświadczenia o zapoznaniu się z Regulaminem Programu i jego akceptacji oraz o przyjęciu do wiadomości informacji dotyczącej możliwych skutków podatkowych związanych z korzystaniem z Programu. Brak złożenia wymaganych oświadczeń będzie skutkował brakiem możliwości uzyskania dostępu do aplikacji, a w konsekwencji brakiem możliwości korzystania z Programu. Aplikacja będzie pełniła wyłącznie funkcję techniczną związaną z obsługą Programu.
Sposób jej działania nie będzie oznaczał, że X zapewnia B. posiłki, organizuje żywienie studentów lub doktorantów ani że świadczy lub organizuje na ich rzecz usługi gastronomiczne. Korzystanie z aplikacji nie będzie również powodowało, że X stanie się stroną umowy dotyczącej nabycia usługi gastronomicznej zawieranej pomiędzy B a A. Mechanizm realizacji współfinansowania W celu skorzystania z Programu B będzie mógł uzyskać za pośrednictwem aplikacji czasowy kod autoryzacyjny, służący do potwierdzenia jego uprawnienia do skorzystania z Programu w związku z konkretną transakcją. Kod autoryzacyjny będzie generowany losowo i pozostanie ważny przez okres określony w Regulaminie Programu.
Samo wyświetlenie, wygenerowanie albo odświeżenie kodu autoryzacyjnego nie będzie równoznaczne ze skorzystaniem przez B z Programu ani z wykorzystaniem przysługującego mu dziennego limitu. W celu skorzystania z Programu B będzie udostępniał kod autoryzacyjny A, który następnie będzie przekazywał kod do aplikacji.
Po prawidłowym przekazaniu ważnego kodu autoryzacyjnego B zostanie wyświetlona w aplikacji prośba o zatwierdzenie użycia tego kodu u danego A. Zatwierdzenie użycia kodu przez B będzie skutkowało czasowym zablokowaniem przysługującego mu dziennego limitu korzystania z Programu, do czasu skutecznego zakończenia transakcji albo anulowania kodu przez A. Do skorzystania przez B z Programu dojdzie wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w Regulaminie Programu, tj. w szczególności wówczas, gdy kod autoryzacyjny zostanie prawidłowo przekazany do systemu w okresie jego ważności, zostanie prawidłowo zweryfikowany, jego użycie zostanie zatwierdzone przez B, a B dokona na rzecz A płatności za usługę gastronomiczną nabywaną bezpośrednio od A. B będzie dokonywał płatności za usługę gastronomiczną bezpośrednio na rzecz A, w wysokości należnej po uwzględnieniu właściwej stawki współfinansowania przez X. W przypadku gdy po zatwierdzeniu użycia kodu autoryzacyjnego nie dojdzie do dokonania płatności albo transakcja nie zostanie skutecznie zakończona, A będzie zobowiązany do anulowania kodu zgodnie z zasadami określonymi w Regulaminie.
Anulowanie kodu autoryzacyjnego będzie powodowało uznanie transakcji za niezrealizowaną, zniesienie czasowej blokady dziennego limitu oraz umożliwienie B ponownego wygenerowania kodu i podjęcia ponownej próby skorzystania z Programu.
Samo zatwierdzenie użycia kodu autoryzacyjnego, bez dokonania przez B płatności za usługę gastronomiczną, nie będzie stanowiło podstawy do uznania, że B skorzystał z Programu, ani nie będzie stanowiło podstawy do rozliczenia współfinansowania przez X. Współfinansowanie będzie zatem związane każdorazowo z faktycznie zrealizowaną transakcją nabycia usługi gastronomicznej przez B od A. Samo posiadanie statusu B, posiadanie dostępu do aplikacji lub wygenerowanie kodu autoryzacyjnego nie będzie równoznaczne z faktycznym skorzystaniem ze współfinansowania.
Limity korzystania z Programu B będzie mógł skorzystać z Programu raz dziennie, co będzie oznaczało możliwość nabycia w danym dniu jednej usługi gastronomicznej z uwzględnieniem współfinansowania części jej ceny przez X. Usługą gastronomiczną objętą Programem będzie jeden posiłek obiadowy nabywany przez B w dni robocze w trakcie trwania roku akademickiego, z wyłączeniem dni wolnych od zajęć. Po skutecznym zakończeniu transakcji dzienny limit będzie uznawany za wykorzystany, a możliwość ponownego skorzystania z Programu będzie zablokowana do końca danego dnia.
Niewykorzystanie możliwości skorzystania z Programu w danym dniu nie będzie skutkowało powstaniem prawa do skorzystania z Programu w zwiększonym wymiarze w kolejnych dniach. Niewykorzystany limit nie będzie zatem podlegał kumulacji ani przeniesieniu na kolejne dni. Kod autoryzacyjny będzie przypisany do konkretnego B korzystającego z aplikacji i nie będzie mógł być przekazywany, udostępniany ani wykorzystywany przez inne osoby.
Kod autoryzacyjny nie będzie stanowił bonu, vouchera, środka płatniczego ani wypłaty środków pieniężnych na rzecz B. B nie będzie również uprawniony do żądania wypłaty w pieniądzu wartości niewykorzystanej możliwości skorzystania z Programu ani do wykorzystania niewykorzystanego limitu w innym celu niż nabycie usługi gastronomicznej na zasadach określonych w Regulaminie Programu.
Nadzór nad Programem i jego finansowanie Nadzór sprawowany przez X będzie dotyczył prawidłowości funkcjonowania Programu jako mechanizmu współfinansowania części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B bezpośrednio od A. Nadzór nad realizacją Programu będzie obejmował w szczególności kwestie techniczne związane z weryfikacją uprawnienia B do korzystania z Programu oraz prawidłowością realizacji kodów autoryzacyjnych, a także kwestie merytoryczne i finansowe związane z funkcjonowaniem Programu i wykorzystaniem środków przeznaczonych na jego realizację.
Program będzie realizowany w ramach środków finansowych przeznaczonych na ten cel przez X. W przypadku wyczerpania środków finansowych przeznaczonych na realizację Programu X będzie mógł czasowo wstrzymać możliwość korzystania z Programu albo zakończyć jego realizację. X będzie również uprawniony do zmiany warunków Programu, jeżeli będzie to uzasadnione możliwościami finansowymi, organizacyjnymi lub technicznymi Programu.
Podsumowanie W ramach Programu B będzie nabywał usługę gastronomiczną bezpośrednio od A i będzie uiszczał na rzecz A część ceny tej usługi, natomiast pozostała część ceny będzie finansowana przez X. X nie będzie świadczył usługi gastronomicznej na rzecz B ani nie będzie stroną umowy dotyczącej jej nabycia. Świadczenie X będzie ograniczało się do współfinansowania części ceny usługi gastronomicznej nabywanej przez B od A na zasadach określonych w Programie. X nie będzie przekazywał B środków pieniężnych w związku z samym uzyskaniem przez niego prawa do uczestnictwa w Programie.
Możliwość skorzystania ze współfinansowania będzie każdorazowo związana z faktycznym nabyciem przez B usługi gastronomicznej od A oraz spełnieniem warunków przewidzianych w Regulaminie Programu. W związku z planowanym wdrożeniem Programu X powziął wątpliwości dotyczące skutków podatkowych na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych współfinansowania przez Uczelnię części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B, w szczególności w zakresie powstania po stronie B przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz związanych z tym ewentualnych obowiązków, nałożonych na X jako płatnika.
Pytanie
Czy opisany mechanizm współfinansowania przez X części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B bezpośrednio od A rodzi po stronie X jakiekolwiek obowiązki płatnika, np. obowiązek poboru, obliczenia lub wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, a także czy rodzi obowiązek sporządzenia informacji podatkowej dla B, w szczególności na podstawie art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Państwa stanowisko w sprawie
Państwa zdaniem, opisany mechanizm współfinansowania przez X części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B bezpośrednio od A nie rodzi po stronie X jakichkolwiek obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności obowiązku poboru, obliczenia lub wpłaty podatku, a także nie rodzi obowiązków informacyjnych wobec B, w tym obowiązku sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Wnioskodawcy, wartość współfinansowania nie stanowi dla B przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
Ocena obowiązków X jako płatnika lub podmiotu zobowiązanego do sporządzenia informacji podatkowej wymaga w pierwszej kolejności ustalenia, czy opisany mechanizm współfinansowania może być kwalifikowany jako świadczenie powodujące powstanie po stronie B przychodu podlegającego uwzględnieniu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 omawianej ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w przepisach przewidujących zwolnienia od podatku oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 11 ust. 1 tej ustawy przychodami są, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie, otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się według zasad określonych w tym przepisie, w zależności od charakteru świadczenia.
Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2b ww. ustawy, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w art. 11 ust. 2 lub 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 omawianej ustawy jednym ze źródeł przychodów są „inne źródła”. Stosownie do art. 20 ust. 1 tej ustawy za przychody z innych źródeł uważa się w szczególności m.in. dopłaty, nagrody oraz inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów z innych źródeł wymienionych w ustawie. Katalog określony w art. 20 ust. 1 ma charakter otwarty.
W analizowanym Programie B będzie nabywał usługę gastronomiczną bezpośrednio od A i ponosił część ceny posiłku, natomiast pozostała część ceny będzie współfinansowana przez X. X nie będzie świadczył usług gastronomicznych, nie będzie prowadził ich sprzedaży oraz nie będzie stroną umowy dotyczącej nabycia usługi gastronomicznej zawieranej pomiędzy B a A. Za wykonanie usługi, jej jakość i bezpieczeństwo odpowiadać będzie A. Jednocześnie B nie będzie otrzymywał od X środków pieniężnych przeznaczonych do samodzielnego wykorzystania.
Korzystanie z Programu będzie polegało wyłącznie na możliwości nabycia konkretnej usługi gastronomicznej od A z uwzględnieniem współfinansowania części jej ceny przez X. Okoliczność ta ma istotne znaczenie także dla oceny ewentualnych obowiązków X jako płatnika. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Znaczenie tego pojęcia zostało ukształtowane w utrwalonym orzecznictwie NSA, które przyjmuje szerokie rozumienie nieodpłatnego świadczenia jako przysporzenia majątkowego mającego konkretny wymiar finansowy.
Dorobek tego orzecznictwa został następnie wykorzystany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13. W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód z tytułu innych nieodpłatnych świadczeń mogą zostać uznane świadczenia, które łącznie: 1. zostały spełnione za zgodą beneficjenta, który skorzystał z nich dobrowolnie; 2. zostały spełnione w jego interesie i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów albo uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść; 3. przyniosły korzyść wymierną i przypisaną indywidualnie konkretnemu beneficjentowi, a nie dostępną w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.
Trybunał podkreślił przy tym, że „inne nieodpłatne świadczenie” stanowiące przychód powinno prowadzić do rzeczywistego przysporzenia majątkowego o indywidualnie określonej wartości. Bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia brak jest podstaw do określenia przychodu. Choć wyrok K 7/13 zapadł na tle świadczeń pracowniczych, zawarte w nim kryteria są odnoszone szerzej do oceny przychodu na gruncie art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, także w odniesieniu do świadczeń otrzymywanych przez osoby niebędące pracownikami. Podkreślić należy, że w analizowanym przypadku udział w Programie będzie dobrowolny.
B sam będzie podejmował decyzję, czy w danym dniu chce skorzystać z Programu i nabyć posiłek od A z uwzględnieniem współfinansowania X. Można również przyjąć, że skorzystanie z Programu prowadzi do uzyskania przez B określonej korzyści ekonomicznej, ponieważ ponosi on wydatek niższy niż pełna cena nabywanej usługi gastronomicznej. Okoliczności te nie są jednak wystarczające do uznania, że po stronie B powstaje przychód podatkowy. Jak wynika bowiem z wyroku TK K 7/13, wskazane w nim przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku Programu szczególnego znaczenia nabiera trzecia przesłanka odnosząca się do indywidualnego charakteru świadczenia.
Kluczowe jest, że program nie będzie kierowany do indywidualnie wskazanych studentów lub doktorantów ani przyznawany na podstawie uznaniowej decyzji X dotyczącej konkretnej osoby. Regulamin z góry i w sposób generalny określa krąg B. Obejmuje on studentów X kształcących się na stacjonarnych studiach pierwszego stopnia, drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich oraz doktorantów realizujących kształcenie w szkołach doktorskich X, nieposiadających stopnia doktora. Prawo do korzystania z Programu jest związane z posiadaniem aktualnego statusu studenta albo doktoranta.
Krąg B stanowi zatem generalnie i abstrakcyjnie określoną kategorię osób, której skład ulega zmianom wraz z uzyskaniem albo utratą statusu studenta lub doktoranta. Nie jest to zamknięta grupa osób indywidualnie wybranych przez X w celu przyznania im określonego świadczenia. Co istotne, X nie będzie przeprowadzała indywidualnej oceny sytuacji materialnej, rodzinnej, osobistej lub życiowej B w celu ustalenia jego prawa do udziału w Programie.
Nie będzie również wydawała indywidualnych decyzji o przyznaniu współfinansowania ani określała indywidualnej wysokości współfinansowania dla poszczególnych B. Prawo do korzystania z Programu będzie konsekwencją spełnienia generalnych przesłanek określonych w Regulaminie, a zasady korzystania z Programu będą jednakowe dla wszystkich osób należących do kategorii B. Program ma zatem charakter generalny, systemowy i regulaminowy, a nie indywidualny i uznaniowy. Powyższej oceny, nie zmienia okoliczność, że techniczny sposób funkcjonowania Programu pozwala na ustalenie, który B rzeczywiście skorzystał ze współfinansowania.
Aplikacja będzie służyła w szczególności identyfikacji osób uprawnionych, weryfikacji przysługujących im limitów oraz ewidencji wykorzystanych kodów autoryzacyjnych. Należy w tym zakresie rozróżnić techniczną identyfikowalność konkretnego przypadku skorzystania z Programu od indywidualnego charakteru samego prawa do uzyskania świadczenia. Pierwsza z tych okoliczności odpowiada na pytanie, czy możliwe jest ustalenie, kto skorzystał z Programu.
Druga natomiast dotyczy tego, na jakiej podstawie konkretna osoba uzyskała możliwość skorzystania ze świadczenia – czy zostało ono przyznane jej indywidualnie i uznaniowo, czy też możliwość skorzystania z niego wynika z generalnych zasad odnoszących się jednakowo do całej kategorii podmiotów. Samo posiadanie przez X danych pozwalających ustalić B oraz kwotę współfinansowania dotyczącą konkretnej transakcji nie powinno automatycznie przesądzać o indywidualnym charakterze świadczenia. Powyższe rozróżnienie znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS dotyczącej świadczeń udzielanych studentom.
W interpretacji indywidualnej z 10 czerwca 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.300.2022.1.KC, analizowano całkowite oraz częściowe zwolnienie studentów z opłat pobieranych przez uczelnię. Niewątpliwie możliwe było w tej sytuacji ustalenie zarówno konkretnego studenta, który uzyskał zwolnienie, jak i dokładnej wartości ekonomicznej zastosowanego wobec niego zwolnienia. Mimo tego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że jeżeli wewnętrzne akty prawne uczelni określają okoliczności uprawniające do zwolnienia z opłat, a świadczenie jest dostępne w sposób ogólny dla wszystkich studentów spełniających określone warunki, to w konsekwencji rozwiązanie nie ma charakteru indywidualnego.
Zatem trzecia przesłanka wyroku TK K 7/13 nie jest spełniona, a po stronie studenta nie powstaje przychód. Co szczególnie istotne, przedmiotem tej interpretacji były również częściowe zwolnienia z opłat, a w jej uzasadnieniu wprost przywołano art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pomimo możliwości określenia wartości korzyści ekonomicznej organ potwierdził brak przychodu z uwagi na generalny charakter rozwiązania. Analogiczne stanowisko zostało przyjęte w interpretacji indywidualnej z 8 lipca 2022 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4011.398.2022.1.AP, dotyczącej zwolnienia studentów i doktorantów z opłat za korzystanie z domu studenckiego.
Dyrektor KIS wprost wskazał w niej, że zwolnienie przynosi studentowi konkretną i wymierną korzyść polegającą na uniknięciu wydatku. Jednocześnie uznał, że skoro możliwość skorzystania ze zwolnienia wynika z wewnętrznych aktów uczelni i jest dostępna dla wszystkich osób spełniających określone warunki, świadczenie nie ma indywidualnego charakteru, a po stronie studenta nie powstaje przychód.
Co ważne, biorąc pod uwagę zaprezentowane stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – sama możliwość ustalenia, który student uzyskał zwolnienie oraz jaka była jego wartość, nie została zatem potraktowana przez organ jako wystarczająca dla uznania, że mamy do czynienia z opodatkowanym świadczeniem. Przyjęcie odmiennego podejścia w analizowanym Programie prowadziłoby do trudnej do uzasadnienia różnicy pomiędzy sytuacją studenta korzystającego z generalnie uregulowanego zwolnienia z opłaty a B korzystającym z generalnie uregulowanego współfinansowania części ceny usługi.
W obu przypadkach możliwe jest bowiem techniczne ustalenie konkretnego beneficjenta oraz wartości ekonomicznej zastosowanej wobec niego preferencji. Szczególnego znaczenia nabiera również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 lipca 2023 r., sygn. 0115-KDWT.4011.28.2023.1.KW. W sprawie tej uczelnia umożliwiała określonej kategorii studentów uczestnictwo w kursach języka polskiego organizowanych przez podmiot trzeci. X pokrywała koszty kursów i rozliczała się bezpośrednio z ich organizatorem. Studenci nie otrzymywali od uczelni środków pieniężnych, lecz uzyskiwali możliwość skorzystania z usługi finansowanej przez uczelnię.
W interpretacji przyjęto, że dobrowolność skorzystania z kursu oraz uzyskanie przez studenta korzyści w postaci zaoszczędzenia wydatku nie były wystarczające dla powstania przychodu. Decydujące znaczenie przypisano temu, że możliwość skorzystania ze świadczenia dotyczyła wszystkich studentów należących do kategorii określonej według generalnych kryteriów. Interpretacja ta jest szczególnie istotna dla niniejszej sprawy, ponieważ wskazuje, że przedstawiona linia argumentacyjna nie ogranicza się wyłącznie do sytuacji, w której uczelnia rezygnuje z pobrania własnego świadczenia, np. czesnego lub opłaty za dom studencki.
Może ona znajdować zastosowanie również w przypadku, gdy właściwa usługa jest wykonywana na rzecz studenta przez zewnętrzny podmiot, a uczelnia finansuje całość lub część ekonomicznego kosztu tej usługi. Taka właśnie konstrukcja występuje w analizowanym Programie. Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego i Regulaminem to A będzie świadczył usługę gastronomiczną bezpośrednio B. B będzie nabywał tę usługę od A i dokonywał płatności bezpośrednio na jego rzecz. Rola X będzie ograniczona do współfinansowania części ceny. Za stanowiskiem Wnioskodawcy przemawia również konstrukcja samego uprawnienia wynikającego z Programu.
Samo posiadanie statusu B nie prowadzi do powstania po jego stronie wierzytelności wobec X o wypłatę określonej kwoty. B nie otrzymuje określonego salda ani puli środków pozostających do jego dyspozycji. Nie może też zdecydować o przeznaczeniu wartości współfinansowania na inny cel. Do skorzystania z Programu dochodzi dopiero w związku z faktycznie realizowaną transakcją nabycia usługi gastronomicznej od A. Samo wygenerowanie kodu autoryzacyjnego nie oznacza jeszcze skorzystania z Programu. B może skorzystać z Programu raz dziennie. Niewykorzystanie możliwości skorzystania z Programu w danym dniu nie powoduje powstania prawa do zwiększonego świadczenia w kolejnych dniach.
Niewykorzystane uprawnienie nie jest zatem kumulowane. Kod autoryzacyjny jest przypisany do B, nie może być przekazany ani wykorzystany przez inną osobę oraz nie stanowi bonu, vouchera, środka płatniczego ani wypłaty środków pieniężnych na rzecz B. B nie nabywa więc aktywa majątkowego, którym mógłby swobodnie rozporządzać. Uzyskuje jedynie możliwość skorzystania z generalnego mechanizmu Programu na warunkach określonych w Regulaminie. Odmiennej oceny nie uzasadnia art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przepis ten stanowi, że jeżeli świadczenie jest częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Przepis art. 11 ust. 2b należy jednak odczytywać łącznie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy oraz wynikającymi z orzecznictwa przesłankami uznania określonego przysporzenia za przychód podatkowy. Art. 11 ust. 2b określa sposób ustalenia wysokości przychodu z częściowo odpłatnego świadczenia, ale nie powinien być traktowany jako podstawa pozwalająca automatycznie uznać każdą sytuację ekonomicznego współfinansowania określonego dobra lub usługi za przychód.
W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy świadczenie w konkretnych okolicznościach spełnia warunki pozwalające uznać je za przychód podatnika. Dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie możliwe jest ustalanie wysokości tego przychodu według art. 11 ust. 2b tej ustawy. Stanowisko takie znajduje dodatkowe oparcie w interpretacji z 10 czerwca 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.300.2022.1.KC. W interpretacji tej Dyrektor KIS przytoczył art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i analizował również częściowe zwolnienia z opłat, a mimo tego uznał, że z uwagi na generalny charakter zasad ich przyznawania przychód po stronie studenta nie powstaje.
Dodatkowo należy zauważyć, że w analizowanym Programie X nie świadczy B częściowo odpłatnej usługi gastronomicznej. Usługodawcą jest A, od którego B bezpośrednio nabywa usługę i na rzecz którego dokonuje zapłaty. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za koniecznością dokonania w pierwszej kolejności oceny samego mechanizmu współfinansowania na gruncie ogólnej definicji przychodu z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie za automatycznym zastosowaniem art. 11 ust. 2b. Analiza zwolnień przedmiotowych przewidzianych w art. 21 ww. ustawy ma w niniejszej sprawie charakter wtórny.
Stanowisko Wnioskodawcy opiera się bowiem na założeniu, że współfinansowanie realizowane w ramach opisanego Programu nie powoduje powstania po stronie B przychodu. Jeżeli przychód nie powstaje, nie zachodzi potrzeba poszukiwania podstawy prawnej jego późniejszego zwolnienia z opodatkowania. W nawiązaniu do powyższego, opisany Program nie powoduje powstania po stronie X obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. X nie będzie dokonywał na rzecz B wypłaty środków pieniężnych, nie będzie świadczył na ich rzecz usług gastronomicznych oraz nie będzie stroną stosunku prawnego, w ramach którego B nabywa posiłek.
B będzie nabywał usługę bezpośrednio od A i dokonywał na jego rzecz zapłaty w części obciążającej B, natomiast rola X będzie ograniczona do finansowania części ceny tej usługi na zasadach określonych w Regulaminie Programu. W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, że na X ciążyć będzie obowiązek poboru, obliczenia lub wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z realizacją Programu.
Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek sporządzenia informacji według ustalonego wzoru oraz przekazania jej podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu dotyczy podmiotów dokonujących wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 tej ustawy, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w tym przepisie. Obowiązki informacyjne X mają zatem charakter wtórny wobec rozstrzygnięcia, czy po stronie B powstaje przychód z innych źródeł.
Jeżeli – zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy – współfinansowanie części ceny usługi gastronomicznej w ramach Programu nie stanowi dla B przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, brak jest po stronie X podstaw do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 tej ustawy.
Podsumowanie Mając na uwadze powyższe, opisany mechanizm współfinansowania przez X części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B bezpośrednio od A nie rodzi po stronie X obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych ani obowiązków informacyjnych, w tym obowiązku sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Program stanowi generalny, systemowy mechanizm współfinansowania, którego zasady zostały określone z góry w Regulaminie.
Jest on skierowany na jednakowych zasadach do generalnie i abstrakcyjnie określonej kategorii studentów i doktorantów, a możliwość korzystania z niego nie jest przyznawana poszczególnym (…) indywidualnie ani uznaniowo. Okoliczność, że ze względów technicznych i rozliczeniowych aplikacja pozwala ustalić, który B faktycznie skorzystał z Programu oraz jaka kwota współfinansowania dotyczyła konkretnej transakcji, nie powinna być utożsamiana z indywidualnym charakterem samego prawa do świadczenia. X nie będzie również świadczył usługi gastronomicznej na rzecz B. Usługodawcą i stroną stosunku prawnego z B będzie A, natomiast rola X będzie ograniczona do współfinansowania części ceny usługi.
W konsekwencji, art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie stanowił podstawy do określenia przychodu po stronie B, ponieważ przepis ten określa sposób ustalania wartości przychodu z częściowo odpłatnego świadczenia, nie przesądzając samodzielnie o jego powstaniu. Skoro zaś opisany mechanizm nie prowadzi do powstania po stronie B przychodu z innych źródeł, na X nie będą ciążyły ani obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, ani obowiązki informacyjne określone w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Na mocy art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy: Źródłami przychodów są inne źródła.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 przywołanej ustawy.
Na podmiotach dokonujących wypłaty świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości wyjaśniam, że wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków). Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które: - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, - korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści), Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania. W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt II FSK 7/13) uznał, że przysporzenie może polegać na zwiększenie majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzeniu wydatków). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pierwszy warunek sformułowany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwie został spełniony. B, tj. - studenci X, kształcący się na stacjonarnych studiach pierwszego stopnia, drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich oraz - doktoranci, realizujący kształcenie w szkołach doktorskich X, nieposiadający stopnia doktora będą korzystali z dofinansowania do obiadów w pełni dobrowolnie.
Żaden bowiem obowiązujący przepis prawa nie obliguje B do korzystania z tego świadczenia. Dofinansowanie do obiadów przez X – w warunkach opisanych we wniosku – jest korzyścią odniesioną przez B i sfinansowaną przez Uczelnię. Bez wątpienia skorzystanie z takiego dofinansowania leży w interesie ww. studentów i doktorantów.
W opisie zdarzenia wskazali Państwo bowiem, że udział w Programie będzie możliwy za pośrednictwem aplikacji udostępnianej przez X. Aplikacja będzie służyła do technicznej obsługi Programu, w szczególności do identyfikacji B uprawnionych do korzystania z Programu, weryfikowania przysługujących im limitów korzystania z Programu oraz ewidencjonowania wykorzystanych kodów autoryzacyjnych. Dostęp do aplikacji będzie wymagał zalogowania się za pośrednictwem (...) X przy użyciu indywidualnego konta studenckiego albo doktoranckiego.
Przed uzyskaniem dostępu do aplikacji B będzie zobowiązany do złożenia w postaci elektronicznej oświadczeń wymaganych przez X, w szczególności oświadczenia o zapoznaniu się z Regulaminem Programu i jego akceptacji oraz o przyjęciu do wiadomości informacji dotyczącej możliwych skutków podatkowych związanych z korzystaniem z Programu. Brak złożenia wymaganych oświadczeń będzie skutkował brakiem możliwości uzyskania dostępu do aplikacji, a w konsekwencji brakiem możliwości korzystania z Programu. Prawo do korzystania z Programu będzie przysługiwało wyłącznie osobom posiadającym aktualny status studenta albo doktoranta X, spełniającym warunki określone w Regulaminie Programu.
Uprawnienie do korzystania z Programu będzie wygasało z ostatnim dniem miesiąca, w którym dana osoba utraci status studenta albo doktoranta X. W niniejszej sprawie, bez wątpienia oferowanie przez Uczelnię takiego dofinasowania jest korzyścią dla B. Wyrażenie chęci poprzez przystąpienie do Programu dofinansowania do obiadów wyraża ocenę B, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji życiowej – jest celowe i przydatne, a zatem leży w jego interesie. Oznacza to, że w przypadku braku świadczenia ze strony Uczelni, B musiałby ponieść ten wydatek.
Powyższe przesądza o tym, że w niniejszej sprawie spełniona została również druga przesłanka, o której mowa w cytowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Idąc dalej, wobec okoliczności przedstawionych we wniosku, nie sposób przyjąć, że trzeci warunek – wymierność i indywidualizacja korzyści – sformułowany w wyroku TK sygn. akt K 7/13, został spełniony. W przedmiotowej sprawie świadczenie w postaci dofinansowania do obiadów uregulowane w aktach wewnętrznych uczelni, tj. w Regulaminie Programu, jest dostępne w sposób ogólny dla wszystkich, którzy spełnią określone warunki. Potencjalnie rozwiązanie jest więc kierowane do nieokreślonego kręgu osób, nie ma zatem charakteru indywidualnego.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzam, że dofinansowanie obiadów dla studentów i doktorantów, którego wypłata nastąpi na podstawie Regulaminu Programu, tj. wewnętrznego aktu prawnego Uczelni – nie będzie stanowiło przychodu z częściowo nieodpłatnych świadczeń i nie będzie skutkowało powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Oznacza to, że w związku ze współfinansowaniem przez Uczelnię części ceny usług gastronomicznych nabywanych przez B bezpośrednio od A, nie będą ciążyły na Państwu obowiązki płatnika ani informacyjne, o których mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
X nie będzie zobowiązana do sporządzenia i przekazania B oraz właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego informacji PIT-11 z tytułu uzyskania przez niego przychodu, w związku z dofinansowaniem do obiadów.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych organ informuje, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.