Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 27 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 6 października 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Legitymuje się Pani orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od 3 stycznia 2023 r. W związku z przebytą chorobą (...) umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Od momentu zabiegu wdrożyła Pani leczenie zachowawcze, czyli odpowiednie ćwiczenia i drenaż, stosuje Pani odzież kompresyjną oraz dwa razy do roku korzysta z serii fizjoterapii dla pacjentek (...) na NFZ. Elementem nowoczesnego leczenia obrzęku chłonnego jest leczenie chirurgiczne, które w wielu przypadkach może pomóc pacjentkom, u których terapie zachowawcze nie przyniosły rezultatu lub ich efekt nie jest zadowalający, tak jak w Pani przypadku. Jest to zabieg (...). Podczas operacji (...).
Leczenie chirurgiczne jest w stanie (...). Po wykonaniu (...) i zakwalifikowaniu do zabiegu, 31 października 2024 r. wykonano u Pani ww. zabieg. Został wykonany komercyjnie, kwota to 35.000 zł (otrzymała Pani fakturę). Dzięki temu zabiegowi obrzęk nie zwiększa się, ma Pani większą swobodę ruchu i zmniejszył się rozmiar ręki. Fizjoterapia przynosi lepsze efekty, ponieważ podczas drenażu limfatycznego większa ilość chłonki jest odprowadzana, właśnie dzięki wykonanym zespoleniom. Uzupełnienie zdarzenia przyszłego Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane przez Miejski Zespół ds.
Orzekania o Niepełnosprawności (...) Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane 3 stycznia 2023 r. na wniosek z 18 października 2022 r. W orzeczeniu wskazano, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, natomiast wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 października 2022 r. W roku, w którym poniosła Pani wydatki na zabieg (...) uzyskała Pani dochody podlegające opodatkowaniu – z tytułu umowy o pracę opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Faktura, którą Pani otrzymała za zabieg (...), zawiera Pani dane jako kupującego i dane sprzedającego, przedmiot oraz kwotę zapłaty.
Zabieg (...) został zlecony Pani przez lekarza specjalistę. Posiada Pani zaświadczenie lekarza specjalisty, z którego wynika, że zabieg (...) stanowił zabieg leczniczo-rehabilitacyjny (zaświadczenie z 4 października 2026 r.). Zabieg (...) był działaniem zmierzającym do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównania ich w takim stopniu, aby przywrócić Pani sprawność lub zmniejszyć objawy chorobowe i poprawić jakość życia.
Wydatek na zabieg (...) nie został i nie zostanie sfinansowany (dofinansowany) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i nie został i nie zostanie zwrócony w jakiejkolwiek formie.
Wydatek nie został i nie zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, lub odliczony od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub odliczony od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, lub zwrócony w jakiejkolwiek formie. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.
Pytanie
Czy zabieg medyczny w postaci (...) wykonany u osoby posiadającej orzeczenie o umiarkowanych stopniu niepełnosprawności, udokumentowany fakturą VAT, jest zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym, który można odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, zabieg medyczny w postaci (...) wykonany u osoby posiadającej orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, udokumentowany fakturą VAT, jest zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym, który może Pani odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Spełnia Pani warunki, takie jak: posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, opłacenie zabiegu z własnej kieszeni (niezwróconych środków w innej formie) oraz posiadanie dowodu płatności i wskazanie rodzaju zabiegu.
Zabieg (...) został wykonany komercyjnie w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w (...), na podstawie umowy nr (...), zawartej 30 września 2024 r. W § 1 pkt 1 ww. umowy opisano cel zabiegu: „celem zabiegu jest profilaktyka, ratowanie, przywracanie i poprawa zdrowia”. Zauważyła Pani, że dzięki (...) obrzęk nie zwiększa się, ma Pani większą swobodę ruchu i zmniejszył się rozmiar Pani ręki. Fizjoterapia przynosi lepsze efekty, ponieważ podczas drenażu limfatycznego większa ilość chłonki jest odprowadzana, właśnie dzięki wykonanym zespoleniom. Skutkuje to poprawą funkcjonalności kończyny. Przekłada się to na lepsze funkcjonowanie w życiu codziennym i pracy.
Powołując się na wyrok NSA o sygnaturze II FSK 1927/09, zastosowanie zabiegu chirurgicznego w Pani przypadku stanowi integralną część procesu rehabilitacji – czyli działania, którego ostatecznym efektem jest maksymalne przywrócenie sprawności osobie niepełnosprawnej. Zabieg (...).
Powołując się na ww. wyrok, jeżeli zabieg chirurgiczny stanowi niezbędny i konieczny element zmierzający do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby poszkodowanemu przywrócić społecznie przydatną sprawność, to taki zabieg stanowi część rehabilitacji tj. działania, którego efektem końcowym jest maksymalne przywrócenie sprawności rehabilitowanemu. Taki efekt osiągnięto w Pani przypadku. Zasadność zabiegu potwierdza również specjalista chirurgii ogólnej, który 4 października 2026 r. wydał stosowne zaświadczenie, że (...) było zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym z powodu obrzęku limfatycznego po leczeniu raka piersi.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g oraz 13a tego artykułu. Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6b ww. ustawy: Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy: Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. Stosownie do art. 26 ust. 7b tejże ustawy: Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Wedle art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub 2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo 3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy: Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: 1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo b) znaczny stopień niepełnosprawności; 2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy albo b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – wszelkie ulgi podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania; muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego.
W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne stosownie do treści art. 26 ust. 7d analizowanej ustawy, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Istotnym jest również aby wydatki poniesione zostały na cele wskazane w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarty w ww. przepisie katalog wydatków jest bowiem katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie uprawniają do odliczeń w ramach omawianej ulgi. W ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeniu podlegają między innymi wydatki wymienione w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli wydatki poniesione na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Wysokość tych wydatków stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera jednak definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja”, ani „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”, konieczne jest zatem ich wyjaśnienie w oparciu o definicje encyklopedyczne.
Zgodnie ze „Słownikiem wyrazów obcych” i Encyklopedią PWN, zabieg to interwencja mająca na celu wywołanie określonego skutku, zwykle przeciwdziałająca czemuś (np. skutkom choroby), będąca środkiem zaradczym. Z kolei „rehabilitacja” to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej, poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych lub „przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone”, rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.
W ogólnie dostępnym „Domowym Poradniku Medycznym” pod redakcją prof. dr hab. med. Kazimierza Janickiego (Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1991 r.) można znaleźć wyjaśnienie, iż „rehabilitacja stanowi zorganizowany system działania obejmujący usprawnienie fizyczne, psychiczne, społeczne, zawodowe. Proces rehabilitacji ma spowodować usunięcie skutków choroby, zmniejszenie następstwa nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby poszkodowanym przywrócić ich społecznie przydatną sprawność.
Rehabilitacja w znaczeniu medycznym oznacza przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się na stałe lub na pewien czas inwalidami. Natomiast leczenie - w ujęciu słownikowym - polega na dążeniu do przywrócenia komuś zdrowia za pomocą leków lub zabiegów, usuwaniu lub łagodzeniu dolegliwości, uzdrawianiu, kurowaniu.
Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 185/25, jeżeli określony zabieg, wynikający z zaleceń lekarza, jest działaniem zmierzającym do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównania ich w takim stopniu, aby osobie niepełnosprawnej przywrócić sprawność lub zmniejszyć objawy chorobowe i poprawić jakość życia, to taki zabieg będzie stanowić element rehabilitacji, której efektem końcowym będzie maksymalne przywrócenie sprawności osobie poddanej rehabilitacji.
W opisie zdarzenia w szczególności wskazała Pani, że jest Pani osobą posiadającą orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności (...), u której w związku z przebytą chorobą nowotworową i (...). Jest to (...). To precyzyjny zabieg z (...). W efekcie czego dochodzi do (...). Posiada Pani fakturę za zabieg (...), która zawiera Pani dane jako kupującego i dane sprzedającego, przedmiot oraz kwotę zapłaty. W świetle przedstawionych przez Panią okoliczności, stwierdzić należy, że zabieg (...), mieści się w kategorii zabiegów, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wobec tego, wydatki na zabieg (...), może Pani odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zeznaniu podatkowym składanym za 2026 r.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.