Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi Pan działalność obejmującą w szczególności: świadczenie usług związanych z organizacją imprez okolicznościowych, działalnością hotelową oraz gastronomiczną. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadził i rozwijał Pan obiekt komercyjny - (…), dalej jako: „Obiekt”. W związku z rozwojem prowadzonej działalności gospodarczej oraz planowanym zwiększeniem jej skali, podjął Pan decyzję o rozbudowie istniejącego Obiektu.
Planowana inwestycja miała służyć zwiększeniu potencjału gospodarczego Pana przedsiębiorstwa, w szczególności poprzez zwiększenie powierzchni przeznaczonej na działalność: hotelową, gastronomiczną, organizację imprez i wydarzeń oraz infrastrukturę towarzyszącą. W tym celu, dysponował Pan nieruchomościami przeznaczonymi pod realizację inwestycji, dla których uzyskane zostały stosowne decyzje umożliwiające realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego, w tym decyzja o warunkach zabudowy. W 2019 r., w ramach przygotowania nieruchomości do realizacji planowanej inwestycji, rozpoczął Pan wykonywanie prac ziemnych.
Prace te obejmowały w szczególności: · niwelację terenu, · usunięcie wierzchniej warstwy gruntu, · wyrównanie różnic wysokościowych terenu, · wykonanie prac związanych z przygotowaniem podłoża pod planowane obiekty, · przygotowanie terenu pod przyszłe fundamenty i infrastrukturę inwestycji, · ocenę i przygotowanie gruntu pod względem jego przydatności dla planowanej inwestycji. Prace te nie były przez Pana podejmowane w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu, sprzedaży lub obrocie kopalinami. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, sprzedaży piasku, ani obrotu kruszywami.
W toku wykonywania opisanych wyżej prac ziemnych doszło do odłączenia od złoża materiału zakwalifikowanego przez właściwe organy jako kopalina - piasek. Odłączenie piasku od złoża nie było jednak samoistnym celem wykonywanych przez Pana prac. Stanowiło ono następstwo prowadzonych robót ziemnych, których podstawowym i rzeczywistym celem było przygotowanie nieruchomości pod inwestycję gospodarczą. Nie podejmował Pan prac ziemnych po to, aby pozyskać kopalinę i osiągnąć przychód z jej sprzedaży.
Uzyskany przez Pana materiał: · nie został sprzedany, · nie został wprowadzony do obrotu, · nie był przedmiotem Pana działalności handlowej, · nie był pozyskiwany w celu osiągnięcia przychodu z jego sprzedaży. Nadmiar gruntu, w tym materiał zakwalifikowany przez organy jako kopalina, został przetransportowany na inne nieruchomości pozostające w Pana dyspozycji, z zamiarem jego wykorzystania w ramach prac związanych z zagospodarowaniem terenu i realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego. Tym samym, pomiędzy faktycznym celem gospodarczym wykonywanych przez Pana prac a samym odłączeniem materiału od złoża zachodziła zasadnicza różnica.
Pana celem gospodarczym była realizacja inwestycji, a nie pozyskanie kopaliny. W toku postępowania, właściwe organy administracji górniczej uznały, że w wyniku wykonanych robót ziemnych doszło do wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji w rozumieniu ustawy z 9 czerwca 2011 r. - prawo geologiczne i górnicze. Na tej podstawie, stosownie do art. 140 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, nałożono na Pana opłatę podwyższoną z tytułu wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji. Wysokość opłaty podwyższonej wyniosła: 389.844 zł.
Zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze, działalność wykonywana bez wymaganej koncesji podlega opłacie podwyższonej, natomiast zgodnie z art. 140 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze, opłatę za wydobywanie kopalin ustala się jako czterdziestokrotność stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny pomnożoną przez ilość kopaliny wydobytej bez koncesji. Kwestionował Pan ustalenia organów górniczych i korzystał Pan z przysługujących Panu środków zaskarżenia. Postępowanie administracyjne oraz sądowo-administracyjne zostało jednak prawomocnie zakończone, a na Panu ostatecznie ciąży obowiązek zapłaty ustalonej opłaty podwyższonej.
Poniósł Pan ekonomiczny ciężar opłaty podwyższonej w kwocie: 389.844 zł. W związku z faktem, że należność była przedmiotem wieloletniego postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego, od należności naliczone zostały również odsetki, które zobowiązany był Pan uiścić. Opłata podwyższona oraz związane z nią odsetki zostały przez Pana ostatecznie uregulowane. Przedmiotowa opłata nie powstałaby, gdyby nie prowadził Pan działalności gospodarczej i nie podejmował Pan inwestycji służącej rozwojowi tego źródła przychodów. Wydatki te pozostają zatem w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą.
Jednocześnie podkreśla Pan, że nie twierdzi Pan, że samo naruszenie przepisów ustawy prawo geologiczne i górnicze stanowiło działanie gospodarczo pożądane.
Istotą Pana stanowiska jest natomiast to, że: · prace zostały wykonane w związku z rzeczywistą inwestycją gospodarczą, · ich celem nie było wydobywanie kopaliny, · kopalina nie została sprzedana, ani skomercjalizowana, · wydatki powstały w związku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, · opłata została nałożona na podstawie szczególnej regulacji ustawy prawo geologiczne i górnicze, · ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymienia wprost opłaty podwyższonej z art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze jako odrębnej kategorii wydatku niestanowiącego kosztu podatkowego.
Pytania
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym opłata podwyższona w wysokości: 389.844 zł, ustalona na podstawie art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze z tytułu wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji, pozostająca w związku z robotami ziemnymi wykonanymi w ramach przygotowania nieruchomości pod inwestycję służącą prowadzonej działalności gospodarczej, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym zapłacone odsetki naliczone od opłaty podwyższonej, o której mowa w pytaniu numer: 1, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, opłata podwyższona w wysokości: 389.844 zł może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podał Pan, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Stoi Pan na stanowisku, że przedmiotowy wydatek pozostaje w funkcjonalnym związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą. Nie jest to wydatek dotyczący Pana sfery prywatnej.
Powstał on wyłącznie w związku z podjęciem przez Pana konkretnych działań inwestycyjnych dotyczących nieruchomości przeznaczonych do wykorzystania w działalności gospodarczej. Roboty ziemne były elementem procesu przygotowania inwestycji, której ekonomicznym celem było zwiększenie potencjału gospodarczego Pana przedsiębiorstwa, a w konsekwencji osiąganie przychodów z działalności hotelowej, gastronomicznej i związanej z organizacją imprez. Wydatki związane z realizacją inwestycji mogą pozostawać w związku z przychodami nie tylko w sposób bezpośredni, ale również poprzez zabezpieczenie i rozwój źródła przychodów.
W Pana ocenie, kluczową kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy opłata podwyższona z art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze mieści się w wyłączeniu przewidzianym w art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uważa Pan, że przepis ten wyłącza z kosztów uzyskania przychodów: grzywny i kary pieniężne orzeczone w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetki od tych grzywien i kar.
Jednocześnie, podał Pan, że art. 23 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z kosztów kary, opłaty i odszkodowania oraz odsetki od tych zobowiązań z tytułu nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska. Uważa więc Pan, że opłata podwyższona z art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze nie może być automatycznie utożsamiana z „karą pieniężną” wyłącznie z uwagi na jej sankcyjny charakter. Ustawodawca w ustawie - Prawo geologiczne i górnicze posługuje się bowiem odrębnymi instytucjami: · opłatą eksploatacyjną, · opłatą dodatkową, · opłatą podwyższoną, · administracyjną karą pieniężną.
W szczególności, art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze, ustanawia opłatę podwyższoną, podczas gdy ustawodawca w innych przepisach tej samej ustawy posługuje się wprost pojęciem administracyjnej kary pieniężnej. Nie można zatem przyjąć, że samo wystąpienie elementu sankcyjnego powoduje automatyczną zmianę ustawowej kwalifikacji danego świadczenia. W Pana ocenie, art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinien być interpretowany ściśle. Przepis ten nie wyłącza z kosztów wszystkich świadczeń publicznoprawnych o charakterze sankcyjnym. Wyłącza konkretnie grzywny i kary pieniężne orzeczone w określonych postępowaniach.
Tymczasem, art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze ustanawia obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej. Twierdzi więc Pan, że nie można poprzez wykładnię rozszerzającą doprowadzić do utożsamienia każdego świadczenia pieniężnego o funkcji represyjnej z „karą pieniężną” w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym bardziej, że ustawodawca w ramach samego prawa geologicznego i górniczego posługuje się odrębnymi nazwami i konstrukcjami prawnymi. Za szczególnie istotny należy uznać sposób konstrukcji wysokości opłaty.
Podał Pan, że art. 140 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze przewiduje, że opłata podwyższona za wydobywanie kopalin jest ustalana jako iloczyn: 40-krotności stawki opłaty eksploatacyjnej i ilości wydobytej kopaliny. Taką konstrukcję potwierdza również Państwowy Instytut Geologiczny. W Pana ocenie, wskazuje to na ścisłe powiązanie opłaty podwyższonej z konstrukcją opłaty eksploatacyjnej. W Pana opinii, nie jest to zatem dowolnie ustalana kara pieniężna, której wysokość organ administracji określa według uznania. Wysokość świadczenia jest związana z ilością kopaliny oraz ustawową stawką opłaty eksploatacyjnej.
Stoi Pan zatem na stanowisku, że opłata podwyższona zachowuje charakter szczególnego świadczenia publicznoprawnego uregulowanego w dziale dotyczącym opłat, a nie kary pieniężnej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreśla Pan, że w niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma rzeczywisty cel wykonywanych prac. Nie prowadził Pan działalności wydobywczej. Nie prowadził Pan również sprzedaży piasku. Nie osiągnął Pan żadnego przychodu z tytułu pozyskania kopaliny. Prace ziemne były wykonywane w celu przygotowania terenu pod moją inwestycję gospodarczą.
Pana zdaniem, jest to istotna różnica pomiędzy Pana sytuacją a przypadkiem przedsiębiorcy, który prowadzi działalność polegającą na nielegalnym wydobywaniu kopalin w celu ich sprzedaży. W niniejszej sprawie wydobycie kopaliny - w rozumieniu ustalonym następnie przez organy górnicze - było konsekwencją Pana prac inwestycyjnych, a nie ich gospodarczym celem. Wskazał Pan, że w analizowanym przypadku nie chodzi o uznanie za koszt podatkowy dowolnej kary nałożonej na przedsiębiorcę.
Przedmiotem niniejszego wniosku jest świadczenie, które: · powstało w związku z konkretną inwestycją gospodarczą, · dotyczyło nieruchomości wykorzystywanych przeze mnie do działalności gospodarczej, · pozostawało w związku z przygotowaniem infrastruktury służącej działalności gospodarczej, · było ekonomiczną konsekwencją realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego. Dlatego, przy założeniu, że art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie obejmuje opłaty podwyższonej z art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze - Pana zdaniem - spełniona zostaje przesłanka wynikająca z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Mając powyższe na uwadze, uważa Pan, że opłata podwyższona z art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy - prawo geologiczne i górnicze, poniesiona przez Pana w związku z robotami ziemnymi wykonywanymi w ramach inwestycji służącej prowadzonej działalności gospodarczej, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie jest objęta wyłączeniem przewidzianym w art. 23 ust. 1 pkt 15, ani pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Twierdzi Pan, że zapłacone przez Pana odsetki od opłaty podwyższonej również mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli opłata podwyższona zostanie uznana za wydatek nieobjęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważa Pan bowiem, że odsetki mają charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i nie powstałyby, gdyby nie istniał obowiązek zapłaty opłaty podwyższonej. W Pana opinii - jeżeli zatem świadczenie główne nie jest objęte art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - to brak jest podstaw do uznania, że odsetki od tego świadczenia automatycznie podlegają wyłączeniu.
Ma Pan świadomość, że art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wyłącza z kosztów „odsetki od tych grzywien i kar”. Twierdzi Pan jednak, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy świadczenie główne stanowi grzywnę lub karę pieniężną objętą tym przepisem. Jeżeli natomiast opłata podwyższona z art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze nie stanowi „kary pieniężnej” w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to również odsetki od niej nie mogą być objęte tym konkretnym wyłączeniem.
W konsekwencji, jest Pan zdania, że w przypadku uznania przez organ, że opłata podwyższona nie jest karą pieniężną w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odsetki od tej opłaty również nie podlegają wyłączeniu na podstawie tego przepisu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 163 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma zatem cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
Stosownie do powyższego, żeby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: · został poniesiony przez Podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby inne niż Podatnik), · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, · pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą, · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, · został właściwie udokumentowany, · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Zgadzam się więc z Panem, że w przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
Co jednak ważne, w świetle art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: grzywien i kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar.
Z uwagi na przywołany przez Pana (w Pana własnym stanowisku w sprawie) art. 23 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podaję że przepis ten określa, że: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: kar, opłat i odszkodowań oraz odsetek od tych zobowiązań z tytułu: a) nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska, b) niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Z opisu Pana sprawy wynika m.in., że: · w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadził i rozwijał Pan Obiekt (…), · w ramach przygotowania nieruchomości do realizacji planowanej inwestycji (rozbudowy Obiektu), rozpoczął Pan wykonywanie prac ziemnych, – podczas opisanych prac doszło do odłączenia od złoża materiału zakwalifikowanego przez właściwe organy jako kopalina, – nadmiar gruntu, w tym materiał zakwalifikowany przez organy jako kopalina, został przetransportowany na inne nieruchomości pozostające w Pana dyspozycji, z zamiarem jego wykorzystania w ramach prac związanych z zagospodarowaniem terenu i realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego, – prace nie były przez Pana podejmowane w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu, sprzedaży lub obrocie kopalinami, – nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, sprzedaży piasku, ani obrotu kruszywami, – nie podejmował Pan prac ziemnych po to, aby pozyskać kopalinę i osiągnąć przychód z jej sprzedaży (uzyskany przez Pana materiał: nie został sprzedany, nie został wprowadzony do obrotu, nie był przedmiotem Pana działalności handlowej, nie był pozyskiwany w celu osiągnięcia przychodu z jego sprzedaży), · właściwe organy administracji górniczej uznały, że w wyniku wykonanych robót ziemnych doszło do wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji, – nałożono na Pana opłatę podwyższoną z tytułu wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji (art.
140 ustawy prawo geologiczne i górnicze), · kwestionował Pan ustalenia organów górniczych/korzystał Pan z przysługujących Panu środków zaskarżenia, – postępowanie administracyjne oraz sądowo-administracyjne zostało prawomocnie zakończone, – opłata podwyższona oraz związane z nią odsetki zostały przez Pana ostatecznie uregulowane. Zadane przez Pana pytania dotyczą możliwości ujęcia w kosztach podatkowych opłaty podwyższonej i naliczonych od tej opłaty odsetek.
Przedmiot Pana wątpliwości interpretacyjnych wymaga więc określenia, czy opłata podwyższona, o której mowa w art. 140 ustawy prawo geologiczne i górnicze mieści się w wyłączeniu przewidzianym w art. 23 ust. 1 pkt 15 lub art. 23 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Wyjaśniam, że kwestie związane z opłatą podwyższoną zostały uregulowane w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 96). Zgodnie z art. 140 ust. 1 tej ustawy: Działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej.
Ponadto, z brzmienia: · art. 140 ust. 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze wynika, że: Organami właściwymi w sprawach, o których mowa w ust. 1, są: 1) minister właściwy do spraw środowiska w odniesieniu do działalności: a) wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, b) w zakresie podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, c) w zakresie podziemnego składowania odpadów, d) w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, e) w zakresie podziemnego składowania dwutlenku węgla; 2) właściwy organ nadzoru górniczego w zakresie niewymienionym w pkt 1. · art. 140 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze wynika, że: Opłatę podwyższoną za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny. · art. 140 ust. 6 ustawy prawo geologiczne i górnicze wynika, że: Opłatę wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Dowód wniesienia opłaty niezwłocznie przedstawia się właściwemu organowi oraz podmiotom określonym w art. 141 Z kolei, w myśl art. 189b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691): Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
We własnym stanowisku w sprawie podkreślił Pan m.in., że - w Pana ocenie - (…) opłata podwyższona zachowuje charakter szczególnego świadczenia publicznoprawnego uregulowanego w dziale dotyczącym opłat, a nie kary pieniężnej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe zależności bardzo trafnie zobrazował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 333/25 wyjaśniając, że: Decyzja organu o nałożeniu opłaty podwyższonej za wydobycie kopalin bez koncesji ma charakter konstytutywny. Opłata stanowi sankcję za naruszenie prawa.
W ocenie Sądu opłata o charakterze sankcyjnym spełnia przesłanki kwalifikujące jako karę pieniężną. Przewidziana w art. 140 PGG opłata podwyższona jest jednym z rodzajów administracyjnych sankcji finansowych wykorzystywanych przez ustawodawcę dla realizacji celów ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Nie jest przy tym decydujące, że ustawa nie posługuje się w tym wypadku pojęciem „kary”, lecz pojęciem „opłaty podwyższonej”. Rozróżnienie w nazwach poszczególnych sankcji wynika bowiem z zastosowania przez ustawodawcę kryterium rodzaju obowiązków prawnych, które zostały naruszone (por. wyrok NSA z 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 735/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Znaczenia nie ma nazwa, lecz istota sankcji, którą odzwierciedla definicja administracyjnej kary pieniężnej, wprowadzona w art. 189b KPA właśnie ze względu na różnorodną nomenklaturę występująca w ustawodawstwie. Opłata podwyższona jest określoną w ustawie sankcją o charakterze pieniężnym za naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu, nakładaną przez organ administracji publicznej w drodze decyzji. Prawidłowa kwalifikacja opłaty podwyższonej jako kary pieniężnej uzasadnia stwierdzenie przez organ zaistnienia przesłanki zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wyrok ten dotyczył wprawdzie podatku dochodowego od osób prawnych, lecz przez wzgląd na tożsamą treść obu regulacji (art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), może mieć one pełne przełożenie na grunt przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z wyżej wskazanych względów, skoro – jak Pan podał: · właściwe organy administracji górniczej uznały, że w wyniku wykonanych robót ziemnych doszło do wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji, · nałożono na Pana opłatę podwyższoną z tytułu wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji (art.
140 ustawy prawo geologiczne i górnicze), - to poniesiona przez Pana „opłata podwyższona” z całą pewnością stanowi karę pieniężną orzeczoną w postępowaniu administracyjnym, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zapłacona przez Pana opłata podwyższona, ustalona na podstawie art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze z tytułu wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji oraz naliczone od tej opłaty odsetki nie mogą więc zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pana stanowisko uznaję więc za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia. Końcowo zaznaczam, że: · przedstawiany przez Pana zakres żądania (zadane pytania) zakreśla granice w jakich mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc tylko wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytań, · procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla wyżej wskazanych trybów postępowań. Nie prowadzę również postępowania dowodowego.
Z wyżej wskazanych powodów, niniejszej odpowiedzi udzieliłem wyłącznie w oparciu o informacje podane we wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA) albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.