Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawcą jest osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą „A”. Pożyczkodawcą jest p. A A, również prowadzący odrębną jednoosobową działalność gospodarczą. Pożyczkodawca nie prowadzi działalności polegającej na udzielaniu pożyczek ani innej działalności finansowej. Pożyczki udzielił jako osoba prywatna, ze środków prywatnych, poza zakresem swojej działalności gospodarczej.
W dniu 23 lipca 2025 r. strony zawarły ustne porozumienie, zgodnie z którym Pożyczkodawca zobowiązał się przekazać Wnioskodawcy łącznie 200 000 zł. Od początku znana i uzgodniona była całkowita kwota pożyczki. Środki zostały wydane w gotówce w trzynastu transzach w okresie od 23 lipca 2025 r. do 29 października 2025 r. Suma wszystkich przekazanych transz wynosiła 200 000 zł. Po otrzymaniu poszczególnych transz Wnioskodawca wpłacał gotówkę na rachunek bankowy wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Potwierdzenia operacji bankowych obejmują wpłaty w łącznej wysokości 198 200 zł.
Różnica w kwocie 1 800 zł wynika z tego, że ta część otrzymanej gotówki nie została wpłacona na rachunek bankowy. Nie zmienia to wysokości faktycznie otrzymanej pożyczki, która wynosi 200 000 zł, ani obowiązku zwrotu całego kapitału w tej wysokości. W dniu 5 lutego 2026 r. strony sporządziły i podpisały pisemny dokument potwierdzający wcześniejsze zawarcie umowy pożyczki, przekazanie całej kwoty pożyczki w transzach, jej wysokość oraz uzgodnione zasady zwrotu. Dokument ten nie ustanawiał nowej pożyczki ani nie zwiększał kwoty udostępnionego kapitału, lecz utrwalał treść istniejącego stosunku prawnego. Strony uzgodniły zwrot kapitału w 50 miesięcznych ratach po 4 000 zł każda.
Zgodnie z harmonogramem pierwsza rata kapitałowa przypadała na 10 marca 2026 r., a ostatnia rata kapitałowa przypada na 10 kwietnia 2030 r. Oprócz zwrotu kapitału Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić Pożyczkodawcy jednorazowe, stałe odsetki w kwocie 1 500 zł, płatne 10 maja 2030 r. Pożyczka miała charakter jednostkowy i została udzielona z uwagi na osobiste relacje stron oraz zamiar udzielenia Wnioskodawcy pomocy. Pożyczkodawca nie oferował finansowania na rynku, nie prowadził akcji zarobkowej polegającej na udzielaniu pożyczek i nie ustalał warunków według taryfy stosowanej wobec nieoznaczonego kręgu klientów.
Strony nie są wspólnikami i nie uczestniczą w zarządzaniu działalnością gospodarczą drugiej strony; poza relacją osobistą nie występują między nimi powiązania gospodarcze. Wnioskodawca przeznaczył otrzymane środki na rozwój własnej działalności gospodarczej. Samo zawarcie umowy pożyczki nastąpiło jednak poza działalnością gospodarczą Pożyczkodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek zwrotu całej kwoty kapitału oraz zapłaty uzgodnionych odsetek. W związku z pożyczką Wnioskodawca złożył deklarację PCC-3 i w dniu 9 lutego 2026 r. dokonał wpłaty łącznie 1 065 zł tytułem podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z należnością uboczną.
Kwota podatku obliczona według stawki 0,5% od kapitału 200 000 zł wynosi 1 000 zł. Niniejszy wniosek nie dotyczy sposobu rozliczenia odsetek za zwłokę ani zaliczenia wpłaty na koncie podatkowym, lecz materialnoprawnych skutków zawarcia i pisemnego potwierdzenia pożyczki. Opisane zagadnienia nie są – według wiedzy Wnioskodawcy – przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej ani kontroli celno-skarbowej. Sprawa nie została również rozstrzygnięta co do jej istoty decyzją lub postanowieniem organu podatkowego. Opis zdarzenia przyszłego: Wnioskodawca będzie spłacać kapitał zgodnie z uzgodnionym harmonogramem.
Po całkowitej spłacie kapitału, w dniu 10 maja 2030 r., zapłaci Pożyczkodawcy odsetki w kwocie 1 500 zł. Na potrzeby pytań dotyczących przyszłych rozliczeń należy przyjąć, że Pożyczkodawca pozostanie polskim rezydentem podatkowym, odsetki nie będą stanowiły dla niego przychodu z działalności gospodarczej, a Wnioskodawca będzie nadal prowadził działalność gospodarczą, w której wykorzystał pożyczony kapitał.
Pytania
1. Czy otrzymanie kapitału pożyczki w kwocie 200 000 zł, wykorzystanego następnie w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, pozostaje wyłączone z przychodów z tej działalności na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy ustalenie przez niezależne osoby fizyczne jednorazowych odsetek w kwocie 1 500 zł od pożyczki w wysokości 200 000 zł powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu z tytułu częściowo nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 11 ust. 2a pkt 4 i ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyłącznie z tego powodu, że uzgodnione wynagrodzenie jest niższe od oprocentowania występującego w ofertach rynkowych?
3. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie twierdząca, to czy wartość ewentualnego przychodu należy ustalać sukcesywnie za okres faktycznego korzystania z kapitału, z uwzględnieniem każdorazowego salda niespłaconej pożyczki, rzeczywiście porównywalnych warunków finansowania oraz przypadającej na dany okres części odsetek umownych, a nie jednorazowo od całej kwoty 200 000 zł za cały okres umowy?
4. Czy przy zapłacie Pożyczkodawcy odsetek w kwocie 1 500 zł Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i wypłacająca odsetki od finansowania wykorzystanego w tej działalności, będzie płatnikiem 19% zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 41 ust. 4 w związku z art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
5. Czy opisana pożyczka podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych według stawki 0,5% od kwoty kapitału 200 000 zł, a wysokość odsetek, gospodarcze wykorzystanie pożyczonych środków oraz sporządzenie w dniu 5 lutego 2026 r. pisemnego dokumentu potwierdzającego wcześniej zawartą i wykonaną pożyczkę pozostają bez wpływu na podstawę opodatkowania i nie powodują powstania drugiego obowiązku podatkowego w PCC, skoro nie doszło do udzielenia nowej pożyczki ani zwiększenia kapitału? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest rozstrzygnięcie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytania nr 1-4).
W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych (pytanie nr 5) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pani stanowisko w sprawie
Ad 1. Otrzymany kapitał nie stanowi przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca. Kwota 200 000 zł otrzymana tytułem pożyczki nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Pożyczka ma charakter zwrotny. Wnioskodawca nie uzyskuje definitywnego przysporzenia majątkowego, ponieważ ciąży na nim obowiązek zwrotu całego kapitału. Art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wyłącza z przychodów otrzymane i zwrócone pożyczki, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek. Przeznaczenie środków na rozwój działalności gospodarczej nie zmienia zwrotnego charakteru kapitału.
Ad 2. Preferencyjne oprocentowanie nie powinno samo w sobie tworzyć przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 2 jest przecząca. Uzgodnienie odsetek w kwocie niższej od oprocentowania spotykanego w ofertach bankowych nie powinno automatycznie prowadzić do rozpoznania przychodu z częściowo nieodpłatnego świadczenia. Umowa pożyczki może być nieodpłatna albo odpłatna. W rozpatrywanej sprawie strony ustaliły rzeczywiste wynagrodzenie Pożyczkodawcy w kwocie 1 500 zł. Wnioskodawca jest zobowiązany zarówno do zwrotu całego kapitału, jak i do zapłaty tego wynagrodzenia. Nie otrzymała więc świadczenia całkowicie bezpłatnego.
Art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określa sposób wyceny świadczenia częściowo odpłatnego, lecz – w ocenie Wnioskodawcy – nie ustanawia ogólnej kompetencji do zastępowania wynagrodzenia swobodnie uzgodnionego przez niepowiązane osoby prywatne hipotetycznym wynagrodzeniem rynkowym w każdej sytuacji, w której cena jest korzystna dla jednej ze stron. Pożyczkodawca nie świadczy usług finansowych i nie udziela pożyczek zawodowo. Finansowanie było incydentalne i wynikało z osobistej relacji stron. Nie istnieje jedna, bezpośrednio porównywalna cena rynkowa dla jednostkowej pożyczki prywatnej udzielonej na takich warunkach.
Oprocentowanie kredytów bankowych obejmuje elementy nieobecne w tej relacji, w szczególności koszty działalności instytucji finansowej, marżę, prowizje, ocenę ryzyka i zabezpieczenia. Samo gospodarcze wykorzystanie środków przez Wnioskodawcę nie powinno zmieniać warunków pożyczki ani prowadzić do opodatkowania odsetek, których Wnioskodawca nie jest zobowiązany zapłacić. Przychód nie powinien być ustalany na podstawie hipotetycznego kosztu finansowania, którego strony nie przewidziały. Ad 3. Stanowisko ewentualne dotyczące wyceny.
Gdyby Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że preferencyjne oprocentowanie powoduje powstanie częściowo nieodpłatnego świadczenia, zdaniem Wnioskodawcy przychód nie może być określony jednorazowo od całej kwoty pożyczki i za cały zakładany okres jej trwania. Ewentualna korzyść powstawałaby wyłącznie w okresach, w których Wnioskodawca faktycznie dysponuje cudzym kapitałem. Wycena powinna zatem uwzględniać rzeczywiste, malejące saldo kapitału, faktyczny czas korzystania ze środków, warunki rzeczywiście porównywalnej prywatnej pożyczki oraz umówione odsetki w kwocie 1 500 zł.
Nie byłoby prawidłowe porównywanie tej relacji bez odpowiednich korekt z typowym kredytem bankowym ani ustalanie przychodu od kapitału już zwróconego. Ad 4. Obowiązki płatnika przy wypłacie odsetek. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 4 jest twierdząca. Odsetki od pożyczki uzyskane przez Pożyczkodawcę poza jego działalnością gospodarczą stanowią przychód z kapitałów pieniężnych, od którego pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Ponieważ Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, a pożyczony kapitał wykorzystał w tej działalności, przy wypłacie odsetek powinien działać jako płatnik na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Od kwoty 1 500 zł powinien zatem pobrać 285 zł podatku, a Pożyczkodawcy wypłacić 1 215 zł, o ile w dacie wypłaty nie zmienią się przepisy albo okoliczności istotne dla opodatkowania. Pobrany podatek powinien zostać przekazany właściwemu Urzędowi Skarbowemu, a po zakończeniu roku wykazany w deklaracji właściwej dla zryczałtowanego podatku dochodowego. VII. Wniosek końcowy Wnioskodawca wnosi o uznanie przedstawionego stanowiska za prawidłowe, z uwzględnieniem stanowiska ewentualnego przedstawionego w odpowiedzi na pytanie nr 3 na wypadek odmiennej oceny pytania nr 2.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są m.in.: - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3); - kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (pkt 7); - inne źródła (pkt 9).
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy: Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. W myśl art. 14 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy: Przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.
Stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy: Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się: 1) pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów); 2) kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek; Zatem przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej jest, co do zasady, każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub zwolniona z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 ww. ustawy.
W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczając nieodpłatne lub częściowo odpłatne świadczenie do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje przy tym, co należy rozumieć przez „nieodpłatne” czy „częściowo odpłatne świadczenie”, ograniczając się jedynie do wskazania w art. 12 ust. 2-2b ustawy, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń.
Wobec niezdefiniowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia „nieodpłatne świadczenie”, zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - generalnie - jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków). Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia należy więc rozumieć również korzyści wynikające z nieodpłatnego korzystania z cudzych rzeczy, także pieniędzy. W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Stosownie do art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Na mocy art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Umowa pożyczki uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795). Stosownie do art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego: Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Umowa pożyczki jest – zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego – umową konsensualną, tj. dochodzącą do skutku poprzez samo porozumienie stron, oraz umową dwustronnie zobowiązującą. Na podstawie tej umowy pożyczkodawca zobowiązuje się do przeniesienia własności przedmiotu pożyczki w zamian za zobowiązanie pożyczkodawcy do zwrotu, czyli do przeniesienia własności takiego samego przedmiotu na pożyczkodawcę. W warunkach rynkowych pożyczka funkcjonuje jako typ świadczenia, za które, aby z niego skorzystać, co do zasady należy zapłacić. Najczęściej wynagrodzeniem za korzystanie ze środków pieniężnych przekazanych tytułem pożyczki są odsetki naliczane od kwoty pożyczki.
Inaczej mówiąc, udzielenie pożyczki jest usługą, która na rynku finansowym ma określoną wartość. Zgodnie z powyższymi przepisami, samo udzielenie pożyczki i późniejsza jej spłata pozostają neutralne podatkowo i nie stanowią źródła przychodu dla pożyczkobiorcy, ponieważ umowa pożyczki nakłada na pożyczającego obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy. Inaczej rzecz biorąc, kwota przenoszona na drugą stronę w wykonaniu takiej umowy ma charakter zwrotny, nie stanowi dla niej definitywnego przysporzenia majątkowego i z tego względu jest zdarzeniem obojętnym pod względem prawnopodatkowym.
Opodatkowaniu podlegają jedynie uzyskane odsetki od pożyczek, które dla pożyczkodawcy stanowią realne przysporzenie majątkowe. We wniosku wskazała Pani, że: · Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą „A”. · Pożyczkodawcą jest osoba fizyczna, również prowadząca odrębną jednoosobową działalność gospodarczą. · 23 lipca 2025 r. strony zawarły ustne porozumienie, zgodnie z którym Pożyczkodawca zobowiązał się przekazać Pani łącznie 200 000 zł. Od początku znana i uzgodniona była całkowita kwota pożyczki.
Środki zostały wydane w gotówce w trzynastu transzach w okresie od 23 lipca 2025 r. do 29 października 2025 r. · Po otrzymaniu poszczególnych transz wpłaciła Pani gotówkę w łącznej wysokości 198 200 zł na rachunek bankowy wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Różnica w kwocie 1 800 zł wynika z tego, że ta część otrzymanej gotówki nie została wpłacona na rachunek bankowy. · 5 lutego 2026 r. strony sporządziły i podpisały pisemny dokument potwierdzający wcześniejsze zawarcie umowy pożyczki, przekazanie całej kwoty pożyczki w transzach, jej wysokość oraz uzgodnione zasady zwrotu.
Dokument ten nie ustanawiał nowej pożyczki ani nie zwiększał kwoty udostępnionego kapitału, lecz utrwalał treść istniejącego stosunku prawnego. · Strony uzgodniły zwrot kapitału w 50 miesięcznych ratach po 4 000 zł każda. Zgodnie z harmonogramem pierwsza rata kapitałowa przypadała na 10 marca 2026 r., a ostatnia rata kapitałowa przypada na 10 kwietnia 2030 r. · Oprócz zwrotu kapitału zobowiązała się Pani zapłacić Pożyczkodawcy jednorazowe, stałe odsetki w kwocie 1 500 zł, płatne 10 maja 2030 r. · Pożyczka miała charakter jednostkowy i została udzielona z uwagi na osobiste relacje stron oraz zamiar udzielenia Pani pomocy.
Pożyczkodawca nie prowadzi działalności polegającej na udzielaniu pożyczek ani innej działalności finansowej. Pożyczki udzielił jako osoba prywatna, ze środków prywatnych, poza zakresem swojej działalności gospodarczej. · Przeznaczyła Pani otrzymane środki na rozwój własnej działalności gospodarczej. Jak już wskazano, umowa pożyczki zobowiązuje pożyczkobiorcę do zwrotu pożyczającemu tej samej ilości pieniędzy. Z perspektywy podatku dochodowego od osób fizycznych kwota pożyczki stanowi zatem świadczenie zwrotne, które podlega zwrotowi przez pożyczkobiorcę.
W konsekwencji sama pożyczka nie stanowi dla pożyczkobiorcy dochodu podatkowego, ponieważ jej udzielenie nie powoduje po jego stronie definitywnego przysporzenia majątkowego. W związku z powyższym samo otrzymanie pożyczki, której kapitał podlega zwrotowi, nie stanowi po Pani stronie definitywnego przysporzenia majątkowego i nie może być uznane za przychód z działalności gospodarczej. Odmiennie należy traktować odsetki od pożyczki, które są opłatą za korzystanie ze środków finansowych pożyczkodawcy. W analizowanym przypadku zarówno Pani jak i pożyczkodawca prowadzicie jednoosobowe działalności gospodarcze. Została Pani udzielona pożyczka o znacznej wartości.
Jej zwrot następuje stopniowo, a nie jednorazowo. Wynagrodzenie jest stałe i nie zależy od zmieniającego się salda kapitału. Otrzymane środki przeznaczyła Pani na rozwój własnej działalności gospodarczej. W przedstawionych okolicznościach faktycznych będą spełnione przesłanki uznania otrzymania niskooprocentowanej pożyczki za nieodpłatne świadczenie na Pani rzecz. Ponieważ prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą, to przychód określa się zgodnie z zasadami unormowanymi w art. 14 ustawy. Jedną z tych zasad określa art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy, stanowiąc, że przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
Skoro zaciągnięcie niskooprocentowanej pożyczki umożliwia Pani korzystanie z cudzego kapitału, stanowi nieodpłatne świadczenie będące Pani przychodem. Wartość częściowo nieodpłatnego świadczenia należy ustalić zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 4 i ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast momentem rozpoznania przychodu z tytułu ww. częściowo nieodpłatnych świadczeń będzie data otrzymania świadczenia, co wynika z treści powołanego wcześniej art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem w przypadku zawarcia niskooprocentowanej pożyczki będzie to dzień płatności (wymagalności) należnych odsetek, gdyby były one ustalone w umowie zawartej na warunkach rynkowych (a więc co do wysokości oprocentowania i momentu ich wymagalności). Podsumowując, zaciągnięcie przez Panią niskooprocentowanej pożyczki umożliwia Pani częściowo nieodpłatne korzystanie z cudzego kapitału i stanowi częściowo nieodpłatne świadczenie będące przychodem, o którym mowa art. 14 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 11 ust. 2a pkt 4 i ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanym z działalności gospodarczej.
Ponadto na Pani jako pożyczkobiorcy wypłacającemu ustalone przez strony odsetki, będą ciążyć obowiązki płatnika. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.
Stosownie do treści art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a: 1) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej; W myśl art. 30a ust. 6 cyt. ustawy: Zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 3-5, 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1 i 4, ust. 5a, 5d i 5e. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że odsetki od pożyczek zaliczane są do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych.
Wyjątek stanowi tylko taka sytuacja, w której udzielenie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, a czynności te stanowią realizację przedmiotu działalności. Przychody (dochody) uzyskane z tego tytułu nie podlegają wówczas opodatkowaniu na podstawie art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 , osobom określonym w art. 3 ust. 1 , są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b , najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 .
W myśl art. 41 ust. 4 cyt. ustawy: Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21. Stosownie do treści art. 42 ust. 1 tej ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 41 , przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a , płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10 , przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Zgodnie z art. 42 ust. 1a ww. ustawy: W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41 , są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru.
Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10 , przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio. W sytuacji gdy wypłaci Pani odsetki pożyczkodawcy będącemu osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, z tym, że opisana pożyczka nie została udzielona w ramach prowadzenia działalności, zapłacone przez Panią odsetki są odsetkami, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na Pani, jako pożyczkobiorcy wypłacającemu przedmiotowe odsetki, ciążą obowiązki płatnika wynikające z przytoczonych wyżej przepisów art. 41 ust. 4, art. 42 ust. 1, a więc obowiązek pobrania i odprowadzenia do Urzędu Skarbowego 19% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przesłania rocznej deklaracji o zryczałtowanym podatku dochodowym (PIT-8AR), o której mowa w art. 42 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: · stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz · zdarzenia przyszłego, które Pana przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydając interpretację indywidualną nie dokonuję wyliczeń.
Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym tut. organ nie analizował, czy podane kwoty są prawidłowe. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.