Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 października 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan 23 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i w ramach tej działalności posiada nieruchomości mieszkalne, które przed dniem 1 stycznia 2022 r. zostały nabyte, wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz rozpoczęto dokonywanie od nich odpisów amortyzacyjnych. Wnioskodawca przed dniem 1 stycznia 2022 r. ustalił dla wskazanych poniżej środków trwałych indywidualne stawki amortyzacyjne w wysokości 10%, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązującymi w okresie rozpoczęcia amortyzacji.
Dotyczy to następujących nieruchomości: 1. Lokal mieszkalny - A, (...) · data nabycia: 4 września 2017 r., · data wprowadzenia do ewidencji środków trwałych: 31 grudnia 2018 r., · wartość początkowa: 98 096,00 zł, · stosowana stawka amortyzacyjna: 10%. 2. Lokal mieszkalny - B, ul. (...) · data nabycia: 22 maja 2019 r., · data wprowadzenia do ewidencji środków trwałych: 31 sierpnia 2019 r., · wartość początkowa: 441 558,45 zł, · stosowana stawka amortyzacyjna: 10%.
3. Budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z częścią gospodarczą - ul. (...) · data nabycia: 28 listopada 2019 r., · data wprowadzenia do ewidencji środków trwałych: 28 listopada 2019 r., · wartość początkowa: 180 859,81 zł, · stosowana stawka amortyzacyjna: 10%. Łączna wartość początkowa wskazanych środków trwałych wynosi 720 514,26 zł. W odniesieniu do wszystkich wskazanych nieruchomości amortyzacja została rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2022 r., a więc przed wejściem w życie przepisów ograniczających możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.
Wnioskodawca nie pyta w niniejszym wniosku o możliwość zastosowania stawki 10% w momencie rozpoczęcia amortyzacji. Stawka ta została ustalona i stosowana zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie rozpoczęcia amortyzacji. Przedmiotem wniosku jest wyłącznie kwestia zachowania prawa do kontynuowania amortyzacji według zasad obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., w odniesieniu do środków trwałych, w przypadku których prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych zostało nabyte przed tą datą.
Pytanie
Czy Wnioskodawca zachowuje prawo do kontynuowania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wskazanych wyżej nieruchomości mieszkalnych, według zasad i stawek amortyzacyjnych obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., tj. według stosowanej wcześniej stawki 10%, aż do pełnego zamortyzowania wartości początkowej tych środków trwałych, pomimo wejścia w życie od dnia 1 stycznia 2022 r. przepisów wyłączających możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości mieszkalnych?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, zachowuje on prawo do kontynuowania amortyzacji wskazanych nieruchomości mieszkalnych według zasad obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., w tym według stosowanej wcześniej stawki amortyzacyjnej 10%, aż do pełnego zamortyzowania ich wartości początkowej. Wnioskodawca uważa, że zastosowanie nowych regulacji w sposób prowadzący do definitywnego rozbawienia go prawa do dalszej amortyzacji środków trwałych, które zostały nabyte, wprowadzone do ewidencji i były amortyzowane przed dniem 1 stycznia 2022 r., narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.
Przed dniem 1 stycznia 2022 r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidywały możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych /wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Wnioskodawca skorzystał z tego prawa przed zmianą przepisów. Wskazane nieruchomości zostały przez niego nabyte, wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz rozpoczęto ich amortyzację przed dniem 1 stycznia 2022 r. Prawo do amortyzacji nie miało charakteru jednorazowego. Amortyzacja jest procesem rozłożonym w czasie, którego celem jest stopniowe zaliczanie wartości początkowej środka trwałego do kosztów podatkowych w kolejnych okresach.
Wnioskodawca podjął decyzje inwestycyjne w okresie obowiązywania przepisów pozwalających na amortyzację nieruchomości mieszkalnych. W momencie nabywania i wprowadzania nieruchomości do ewidencji miał zatem podstawy, aby zakładać możliwość rozliczenia ich wartości początkowej poprzez odpisy amortyzacyjne zgodnie z obowiązującymi wówczas regulacjami. W ocenie Wnioskodawcy późniejsza zmiana przepisów nie powinna prowadzić do odebrania prawa, które zostało już przez niego nabyte i którego realizacja rozpoczęła się przed zmianą przepisów.
Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. II FSK 490/23. W wyroku tym NSA zakwestionował możliwość zastosowania ograniczenia amortyzacji do nieruchomości mieszkalnych nabytych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r. w sposób prowadzący do pozbawienia podatnika możliwości kontynuowania rozpoczętego procesu amortyzacji. NSA odwołał się w szczególności do konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku wynikającej z art. 2 Konstytucji RP.
Istotne znaczenie ma również późniejsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, wydana po wyroku NSA w sprawie II FSK 490/23. W interpretacji tej organ, wykonując ocenę prawną wynikającą z wyroku NSA, potwierdził możliwość kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., zgodnie z zasadami obowiązującymi przed zmianą przepisów, aż do ich pełnego zamortyzowania.
Wnioskodawca wskazuje, że jego sytuacja jest analogiczna w istotnym dla sprawy zakresie: również nabył nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2022 r., wprowadził je do ewidencji środków trwałych przed tą datą i rozpoczął ich amortyzację przed wejściem w życie nowych regulacji. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przepisy wprowadzone od 1 stycznia 2022 r. nie powinny być interpretowane jako prowadzące do definitywnego pozbawienia go prawa do kontynuowania rozpoczętej przed tą datą amortyzacji.
Prawo to powinno być zachowane do momentu pełnego zamortyzowania wartości początkowej poszczególnych środków trwałych, przy zastosowaniu zasad i stawki amortyzacyjnej obowiązujących i prawidłowo zastosowanych przed zmianą przepisów. Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zachowuje prawo do kontynuowania odpisów amortyzacyjnych od wskazanych w niniejszym wniosku nieruchomości mieszkalnych według zasad obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., w tym według stosowanej stawki 10%, aż do pełnego zamortyzowania ich wartości początkowej.
Wprowadzenie od dnia 1 stycznia 2022 r. ograniczeń dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nie powinno pozbawiać Wnioskodawcy prawa nabytego przed tą datą, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia zasady ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku wynikających z art. 2 Konstytucji RP. W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Pierwsze zdanie art. 22 ust. 8 wskazanej ustawy stanowi, że: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (…) Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Obowiązujący od 1 stycznia 2022 r. przepis art. 22c pkt 2 ww. ustawy, został zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).
Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że: Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r. Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni.
Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów.
Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.
Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że: Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.
Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy PIT, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła.
Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2c ustawy PIT). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy PIT). Natomiast sprzedaż przed upływem tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. ulgi mieszkaniowej. Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT. Ma to zarazem pośrednio, negatywny wpływ na rynek mieszkaniowy.
Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.
Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych. Warto w tym miejscu przytoczyć prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 10 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 699/25: Z przepisów przejściowych (art.
71 ust. 2 ustawy zmieniającej) bezsprzecznie wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. stosować przepisy zmieniane. Ustawodawca zatem wprost przewidział do kiedy przepisy można stosować. Skoro wskazał konkretną datę, to nie można ich stosować dłużej. Co więcej, mocą owego przepisu przejściowego wprowadzono roczną ochronę prawną dla podatników kontynuujących dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.
(…) Skoro ustawodawca w sposób systemowy i całościowy wprowadził zmiany w celu zlikwidowania nierówności z zakresu opodatkowania, przewidując pewien horyzont czasowy (1 rok) dla zrealizowania określonych przedsięwzięć rozpoczętych w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji, to trudno podzielić argumenty Skarżącej o naruszeniu praw nabytych podatnika. Zmiana prawa, zmierzająca do ważnego dla państwa uszczelniania systemu podatkowego i zapobiegająca erozji podstawy opodatkowania, nie naruszała zatem zasady ochrony interesów w toku, skoro przewidziano rozwiązanie łagodzące skutki tej zmiany zawarte w cyt. wcześniej przepisie przejściowym (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej.
Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
We wniosku podał Pan m.in., że: · W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, posiada Pan nieruchomości mieszkalne, które zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r., wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych oraz rozpoczęto dokonywanie od nich odpisów amortyzacyjnych. · W odniesieniu do wszystkich wskazanych nieruchomości amortyzacja została rozpoczęta przed dniem 1 stycznia 2022 r., a więc przed wejściem w życie przepisów ograniczających możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. · Pana wątpliwość dotyczy zachowania prawa do kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych według zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2022 r. aż do pełnego ich zamortyzowania.
Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku budynków/lokali mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych w okresie poprzedzającym 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej.
Odnosząc się do Pana stanowiska, że: Wprowadzenie od dnia 1 stycznia 2022 r. ograniczeń dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nie powinno pozbawiać Wnioskodawcy prawa nabytego przed tą datą, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia zasady ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku wynikających z art. 2 Konstytucji RP. wyjaśniam, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.
Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.
Jednocześnie uwzględnienie w procesie wykładni zasad konstytucyjnych nie może prowadzić do nadania jednoznacznie określonemu przez ustawodawcę terminowi, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, odmiennego znaczenia, które skutkowałoby przedłużeniem obowiązywania regulacji przejściowej poza dzień 31 grudnia 2022 r. W związku z powyższym brak jest podstaw do dokonania takiej wykładni art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która prowadziłaby do zachowania po dniu 31 grudnia 2022 r. prawa do kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 2022 r. W nawiązaniu do powołanych przez Pana wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23 i wydanej na jego skutek interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r., znak 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW wskazuję, że są to rozstrzygnięcia, które dotyczą konkretnych, indywidualnych spraw i są tylko w nich wiążące.
Ponadto orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite. Przykładowo w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono: · wyrok z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 484/23: Skoro ustawodawca w sposób systemowy i całościowy wprowadził zmiany w celu zlikwidowania nierówności z zakresu opodatkowania, przewidując pewien horyzont czasowy (1 rok) dla zrealizowania określonych przedsięwzięć rozpoczętych w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji, to trudno podzielić argumenty skargi kasacyjnej o naruszeniu praw nabytych podatnika.
Zmiana prawa, zmierzająca do ważnego dla państwa uszczelniania systemu podatkowego i zapobiegająca erozji podstawy opodatkowania, nie naruszała zatem zasady ochrony interesów w toku, skoro przewidziano rozwiązanie łagodzące skutki tej zmiany zawarte w cyt. wcześniej przepisie przejściowym (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej). (…) Przepisy prawa są sformułowane za pomocą języka. Wykładnia językowa jest pierwszym etapem egzegezy tekstu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano kryteria stosowania różnych dyrektyw wykładni, przyznając pierwszeństwo wykładni językowej. Pozostałe metody wykładni – systemowa, funkcjonalna, historyczna – mają charakter subsydiarny.
Wykładnia językowa daje początek wszelkim czynnościom interpretacyjnym. ,,Jest nie tylko punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa lecz zakreśla jej granice W ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym" - por. uchwała NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2000 r. (sygn. akt FPS I4l99). · wyrok z 5 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 625/23: Wykładnia językowa art.71 ust. 2 ustawy zmieniającej nie budzi wątpliwości, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ma ona pierwszeństwo przed innymi metodami wykładni. Inne metody nie mogą prowadzić do dokonania wykładni sprzecznej z możliwym znaczeniem słów.
Przepis ten, z podanych niżej powodów, nie narusza także zasady ochrony interesów w toku. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (przykładowo w wyrokach TK z: 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK z 2000, nr 5, poz. 138; 25 czerwca 2002 r., K 45/01, OTK-A z 2002, nr 4, poz. 46) wskazywano, że bezpieczeństwo prawne może pozostawać w kolizji z innymi wartościami konstytucyjnymi. Czyli jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny "bezpieczeństwo prawne jednostki" nie ma bezwzględnego priorytetu, pierwszeństwa, skoro mogą powstać kolizje z innymi wartościami.
Jednostka musi zawsze liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa, ale również niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych. W szczególności ryzyko związane z wszelką działalnością gospodarczą obejmuje również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 3225/19). W wersji przepisu przed zmianą ustawodawca nie zapowiedział, że wyłączenie od amortyzacji w takim kształcie będzie obowiązywało przez 10 kolejnych lat. Tym bardziej zatem zmiana treści regulacji nie powinna być zaskakująca.
Zasada ochrony interesów w toku zapewnia ochronę jednostki w takich sytuacjach, w których przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć.
Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1155/10 (zob. też wyrok TK z 25 listopada 1997 r., sygn. akt K 26/97), spoczywający na ustawodawcy obowiązek poszanowania interesów w toku aktualizuje się wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: 1) przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć; 2) dane przedsięwzięcie jest rozłożone w czasie; 3) jednostka faktycznie rozpoczęła realizację danego przedsięwzięcia w okresie obowiązywania danej regulacji.
(…) Istotne przy tym jest, że ustawodawca mocą art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wprowadził stosowny termin ochronny dla podatników stosujących zasady ogólne opodatkowania dochodów osób fizycznych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na uzasadnienie rządowego projektu ustawy zmieniającej, z którego wynika, że "możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym efektywnie bardzo często nieopodatkowane.
Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła (...) Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT" (zob. druk sejmowy nr 1532 z 8 września 2021 r.).
Skoro ustawodawca w sposób systemowy i całościowy wprowadził zmiany w celu zlikwidowania nierówności z zakresu opodatkowania, przewidując pewien horyzont czasowy (1 rok) dla zrealizowania określonych przedsięwzięć rozpoczętych w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji, to trudno podzielić argumenty autora skargi kasacyjnej o naruszeniu praw nabytych podatnika. Zmiana prawa, zmierzająca do ważnego dla państwa uszczelniania systemu podatkowego i zapobiegająca erozji podstawy opodatkowania, nie naruszała zatem zasady ochrony interesów w toku, skoro przewidziano rozwiązanie łagodzące skutki tej zmiany zawarte w cyt. wcześniej przepisie przejściowym (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej).
Podsumowując, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Odnośnie wyroku, który Pan powołał na podparcie własnego stanowiska (sygn. akt II FSK 490/23), należy nadmienić, że ww. orzeczenie jest wiążące tylko w sprawie, w której zapadło.
Wymienił Pan wyrok, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; z 16 grudnia 2025 r. sygn. akt II FSK 412/23; z 8 października 2025 r. sygn. akt II FSK 97/23, z 24 września 2025 r. sygn. akt II FSK 33/23, z 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt II FSK 460/25, sygn. akt II FSK 64/23, z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25 czy też z 5 lutego 2026 r. sygn. akt II FSK 625/23. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA) albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.