Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 5 listopada 2026 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.845.2026.1.AK

Interpretacja aktualnaStanowisko nieprawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaUstalenie czy w związku ze zmianą przepisów może Pani dokonać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r.?

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wynajmuje lokale mieszkalne jako wynajem krótkoterminowy. Od 2017 r. i latach kolejnych do roku 2021 przyjmowała Pani nabywane lokale mieszkalne do ewidencji środków trwałych, dokonując odpisów amortyzacyjnych.

W ewidencji środków trwałych znajdują się następujące lokale mieszkalne: 1. lokal mieszkalny w X przy ul. A 1, zakup 23 lutego 2017 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 10%; 2. lokal mieszkalny w X przy ul. B 2, zakup 31 lipca 2017 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 2,5%; 3. lokal mieszkalny w X przy ul. B 7, zakup 2 lipca 2018 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 2,5%; 4. lokal mieszkalny w X przy ul. C 3, zakup 6 sierpnia 2019 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 10%; 5. lokal mieszkalny w X przy ul. D 4, zakup 26 września 2019 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 10%; 6. lokal mieszkalny w X przy ul. E 5, zakup 30 września 2020 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 1,5%; 7. lokal mieszkalny w X przy ul. E 6, zakup 15 grudnia 2021 r., przyjęty do ewidencji środków trwałych, amortyzowany metodą liniową ze stawką amortyzacji 1,5%.

Zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych (załącznik nr 1 do Ustawy o PIT), lokale do 31 grudnia 2022 r. były amortyzowane wg stawki podstawowej, stawki dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, oraz indywidualnej stawki podwyższonej dla mieszkań po modernizacji. Wszystkie lokale od momentu zakupu służyły wyłącznie do celów komercyjnych (zarobkowych) w ramach JDG. Świadczone w nich usługi są kwalifikowane według PKD jako 55.20 Z (Obiekty turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania). Przed 1 stycznia 2023 r. dokonywała Pani od tych lokali regularnych odpisów amortyzacyjnych i zaliczała do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT.

W związku z wejściem w życie przepisów tzw. Polskiego Ładu art. 2 ust. 2 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od osób fizycznych oraz art. 22c pkt 2 ustawy o PIT, zaprzestała Pani dokonywania odpisów amortyzacyjnych od stycznia 2023 r. Lokale nie zostały do tej pory w pełni zamortyzowane.

Pytanie

Czy w związku ze zmianą przepisów może Pani dokonać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r.?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, przysługuje jej prawo do kontynuowania odpisów amortyzacyjnych po 2022 r. i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Lokale zostały nabyte w latach 2017-2021 i od początku były wykorzystywane wyłącznie do celów komercyjnych (wynajem krótkoterminowy – usługi zakwaterowania). Pozbawienie możliwości amortyzacji w trakcie trwania inwestycji narusza konstytucyjną zasadę ochrony interesów w toku oraz praw nabytych (art. 2 Konstytucji RP).

Ponadto, ze względu na charakter działalności (najem krótkoterminowy), przedmiotowe lokale nie spełniają społeczno-gospodarczej funkcji zaspakajania potrzeb mieszkaniowych, do której odnoszą się ograniczenia wprowadzone 1 stycznia 2022 r. Stanowisko to potwierdza ujednolicona linia orzecznicza NSA np. wyroki o sygn. II FSK 490/23 oraz II FSK 785/23, oraz najnowsze, zmieniane po wyrokach sądowych interpretacje Dyrektora KIS 0114- KIDP2-1.4011.339 2022 8 S/KW z 3 lipca 2026 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.). Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Przepis ten został wprowadzony art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca).

Nowe brzmienie przepisu weszło w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy: Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r. Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni.

Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów.

Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.

Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że: Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.

Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy PIT, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła.

Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2c ustawy PIT). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy PIT). Natomiast sprzedaż przed upływem tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. ulgi mieszkaniowej. Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT. Ma to zarazem pośrednio, negatywny wpływ na rynek mieszkaniowy.

Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.

Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych.

Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Z opisu zdarzenia wynika, że jest Pani właścicielką siedmiu lokali mieszkalnych w X, które nabyła jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Lokale są wykorzystywane przez Panią na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Lokale zostały nabyte oraz wprowadzone do ewidencji środków trwałych i amortyzowane przed 1 stycznia 2022 r. Przed 1 stycznia 2023 r. dokonywała Pani od tych lokali regularnych odpisów amortyzacyjnych i zaliczała do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT. Zaprzestała Pani dokonywania odpisów amortyzacyjnych od stycznia 2023 r. Lokale nie zostały do tej pory w pełni zamortyzowane.

Pani wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w opisanej we wniosku sytuacji jest Pani uprawniona do kontynuowania po 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów – na zasadach obowiązujących na 31 grudnia 2021 r. – aż do momentu pełnego zamortyzowania środka trwałego.

Biorąc pod uwagę zacytowane uprzednio uregulowania prawne w kontekście przedstawionego zdarzenia stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku lokali mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych przed 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią pozarolniczej działalności gospodarczej.

Mając na względzie powołane uprzednio przepisy prawa oraz treść Pani wniosku, stwierdzam, że co do zasady była Pani uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych oraz zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej przez cały 2022 r., zgodnie z zasadami obowiązującymi na 31 grudnia 2021 r. (stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw).

Odnosząc się do Pani stanowiska, że Pozbawienie możliwości amortyzacji w trakcie trwania inwestycji narusza konstytucyjną zasadę ochrony interesów w toku oraz praw nabytych (art. 2 Konstytucji RP). wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.

Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Jednocześnie uwzględnienie w procesie wykładni zasad konstytucyjnych nie może prowadzić do nadania jednoznacznie określonemu przez ustawodawcę terminowi, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, odmiennego znaczenia, które skutkowałoby przedłużeniem obowiązywania regulacji przejściowej poza dzień 31 grudnia 2022 r. W związku z powyższym brak jest podstaw do dokonania takiej wykładni art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która prowadziłaby do zachowania po dniu 31 grudnia 2022 r. prawa do kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 2022 r. Zatem była Pani uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych oraz zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej przez cały 2022 r., zgodnie z zasadami obowiązującymi na 31 grudnia 2021 r. (stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw).

Natomiast amortyzacja tych lokali nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej. W nawiązaniu do powołanych przez Panią wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23 (i wydanej na jego skutek interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r., znak 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW) oraz z 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23 wskazuję, że są to rozstrzygnięcia, które dotyczą konkretnych, indywidualnych spraw i są tylko w nich wiążące. Ponadto orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite.

Przykładowo w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono: · wyrok z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 484/23: Skoro ustawodawca w sposób systemowy i całościowy wprowadził zmiany w celu zlikwidowania nierówności z zakresu opodatkowania, przewidując pewien horyzont czasowy (1 rok) dla zrealizowania określonych przedsięwzięć rozpoczętych w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji, to trudno podzielić argumenty skargi kasacyjnej o naruszeniu praw nabytych podatnika.

Zmiana prawa, zmierzająca do ważnego dla państwa uszczelniania systemu podatkowego i zapobiegająca erozji podstawy opodatkowania, nie naruszała zatem zasady ochrony interesów w toku, skoro przewidziano rozwiązanie łagodzące skutki tej zmiany zawarte w cyt. wcześniej przepisie przejściowym (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej). (…) Przepisy prawa są sformułowane za pomocą języka. Wykładnia językowa jest pierwszym etapem egzegezy tekstu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano kryteria stosowania różnych dyrektyw wykładni, przyznając pierwszeństwo wykładni językowej. Pozostałe metody wykładni – systemowa, funkcjonalna, historyczna – mają charakter subsydiarny.

Wykładnia językowa daje początek wszelkim czynnościom interpretacyjnym. ,,Jest nie tylko punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa lecz zakreśla jej granice W ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym" - por. uchwała NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2000 r. (sygn. akt FPS I4l99). · wyrok z 5 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 625/23: Wykładnia językowa art.71 ust. 2 ustawy zmieniającej nie budzi wątpliwości, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ma ona pierwszeństwo przed innymi metodami wykładni. Inne metody nie mogą prowadzić do dokonania wykładni sprzecznej z możliwym znaczeniem słów.

Przepis ten, z podanych niżej powodów, nie narusza także zasady ochrony interesów w toku. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (przykładowo w wyrokach TK z: 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK z 2000, nr 5, poz. 138; 25 czerwca 2002 r., K 45/01, OTK-A z 2002, nr 4, poz. 46) wskazywano, że bezpieczeństwo prawne może pozostawać w kolizji z innymi wartościami konstytucyjnymi. Czyli jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny "bezpieczeństwo prawne jednostki" nie ma bezwzględnego priorytetu, pierwszeństwa, skoro mogą powstać kolizje z innymi wartościami.

Jednostka musi zawsze liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa, ale również niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych. W szczególności ryzyko związane z wszelką działalnością gospodarczą obejmuje również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 3225/19). W wersji przepisu przed zmianą ustawodawca nie zapowiedział, że wyłączenie od amortyzacji w takim kształcie będzie obowiązywało przez 10 kolejnych lat. Tym bardziej zatem zmiana treści regulacji nie powinna być zaskakująca.

Zasada ochrony interesów w toku zapewnia ochronę jednostki w takich sytuacjach, w których przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć.

Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1155/10 (zob. też wyrok TK z 25 listopada 1997 r., sygn. akt K 26/97), spoczywający na ustawodawcy obowiązek poszanowania interesów w toku aktualizuje się wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: 1) przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć; 2) dane przedsięwzięcie jest rozłożone w czasie; 3) jednostka faktycznie rozpoczęła realizację danego przedsięwzięcia w okresie obowiązywania danej regulacji.

(…) Istotne przy tym jest, że ustawodawca mocą art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wprowadził stosowny termin ochronny dla podatników stosujących zasady ogólne opodatkowania dochodów osób fizycznych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na uzasadnienie rządowego projektu ustawy zmieniającej, z którego wynika, że "możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym efektywnie bardzo często nieopodatkowane.

Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła (...) Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT" (zob. druk sejmowy nr 1532 z 8 września 2021 r.).

Skoro ustawodawca w sposób systemowy i całościowy wprowadził zmiany w celu zlikwidowania nierówności z zakresu opodatkowania, przewidując pewien horyzont czasowy (1 rok) dla zrealizowania określonych przedsięwzięć rozpoczętych w czasie obowiązywania poprzedniej regulacji, to trudno podzielić argumenty autora skargi kasacyjnej o naruszeniu praw nabytych podatnika. Zmiana prawa, zmierzająca do ważnego dla państwa uszczelniania systemu podatkowego i zapobiegająca erozji podstawy opodatkowania, nie naruszała zatem zasady ochrony interesów w toku, skoro przewidziano rozwiązanie łagodzące skutki tej zmiany zawarte w cyt. wcześniej przepisie przejściowym (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej).

Podsumowując, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pai przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.