Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów obsługi prawnej związanych z zawartą umową z bankiem. Uzupełnił go Pan pismem z 13 października 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
14 lipca 2026 r. Pan wraz z małżonką zawarł z X S.A. ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego nr (...) (poprzedni nr (...)). Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy. W ugodzie wskazano, że Bank wypłacił kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu określonego w umowie, a Kredytobiorca wykorzystał środki na ten cel. Na dzień 14 lipca 2026 r. zadłużenie według ksiąg Banku wynosiło 83 509,38 CHF, w tym kapitał 83 374,89 CHF oraz odsetki bieżące 134,49 CHF. Po przeliczeniu według kursu 4,6826 PLN/CHF zadłużenie wynosiło 391 041 zł 02 gr, w tym kapitał 390 411 zł 26 gr i odsetki bieżące 629 zł 76 gr.
Na potrzeby ugody strony przyjęły rozliczenie kredytu tak, jak gdyby od dnia jego zawarcia był kredytem złotowym. Po takim rozliczeniu pozostałe zadłużenie wobec Banku zostało ustalone na 0 zł 00 gr. Bank zwolnił Kredytobiorców z długu w kwocie 391 041 zł 02 gr, na którą składały się: kapitał 390 411 zł 26 gr i odsetki bieżące 629 zł 76 gr. Bank nie umorzył żadnych dodatkowych kosztów lub opłat. Ugoda zakończyła spór sądowy z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi oraz spór z powództwa Banku przeciwko Kredytobiorcom. Zrzekł się Pan roszczeń objętych ugodą, a Bank zobowiązał się cofnąć własne powództwo i zrzec się roszczenia.
Bank zobowiązał się zwrócić Kredytobiorcom koszty procesu w sprawie prowadzonej z ich powództwa w łącznej wysokości 38 800 zł, na którą składa się 21 600 zł kosztów zastępstwa procesowego za I instancję, 1 000 zł opłaty od pozwu oraz 16 200 zł kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne. Bank zobowiązał się także zwrócić Kredytobiorcom 21 600 zł kosztów zastępstwa procesowego poniesionych w postępowaniu z powództwa Banku. Bank zobowiązał się ponadto wypłacić Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 127 830 zł 24 gr.
W ugodzie wskazano, że w związku z jej wypłatą po stronie Kredytobiorcy powstaje przychód, a Bank sporządzi informację PIT-11. W celu dochodzenia roszczeń przeciwko Bankowi, obrony przed roszczeniami Banku oraz prowadzenia negocjacji zakończonych ugodą Pan wraz z drugim Kredytobiorcą korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej świadczonej przez (...). Umowa o obsługę prawną z 21 października 2019 r. przewidywała wynagrodzenie podstawowe w wysokości 18 000 zł netto oraz success fee obliczane m.in. od kwot przyznanych Klientowi przez Bank oraz od wartości, o jaką zostanie obniżone zobowiązanie wobec Banku.
Aneks z 19 stycznia 2024 r. rozszerzył zakres obsługi m.in. o reprezentowanie Kredytobiorców w postępowaniu wszczętym przez Bank oraz negocjacje mające doprowadzić do ugody. Z tytułu dodatkowych czynności ustalono wynagrodzenie 10 800 zł netto, tj. 13 284 zł brutto. W związku z zawartą ugodą Kancelaria wystawiła 20 lipca 2026 r. fakturę nr (...) za „Success fee – zgodnie z umową” na kwotę 88 606 zł 76 gr netto, 20 379 zł 55 gr VAT, tj. 108 986 zł 32 gr brutto. Faktura została wystawiona na A.C. i B.C. i została przez nich opłacona.
Wniosek dotyczy skutków podatkowych po stronie Pana wynikających z zawartej ugody oraz możliwości uwzględnienia kosztów pomocy prawnej pozostających w bezpośrednim związku z uzyskaniem ugody i świadczeń przewidzianych w ugodzie. Uzupełnienie wniosku W uzupełnieniu wniosku podaje Pan, że: · 14 lipca 2026 r. wraz z drugim Kredytobiorcą zawarł z X S.A. ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego.
Na dzień zawarcia ugody zadłużenie Kredytobiorców według ksiąg Banku wynosiło 83 509,38 CHF, co po przeliczeniu zgodnie z ugodą odpowiadało 391 041 zł 02 gr. · Na podstawie ugody pozostałe zadłużenie zostało ustalone na 0 zł, a Bank zwolnił Kredytobiorców z długu w kwocie 391 041 zł 02 gr. · Bank zobowiązał się ponadto do wypłaty Kredytobiorcom kwoty dodatkowej 127 830 zł 24 gr oraz zwrotu kosztów postępowań sądowych i kosztów zastępstwa procesowego w łącznej wysokości 60 400 zł. · Spór dotyczący umowy kredytu został zainicjowany w 2019 r. i trwał około siedmiu lat. · Kwota dodatkowa została wypłacona w ramach kompleksowego zakończenia sporów i wzajemnych ustępstw stron.
W związku z zawarciem ugody Kredytobiorcy zrezygnowali z dalszego dochodzenia roszczeń. · Poniósł również wydatki związane z prowadzeniem sporów i obsługą prawną, w tym wynagrodzenie podstawowe Kancelarii, wynagrodzenie wynikające z aneksu, wynagrodzenie success fee oraz opłaty sądowe. Łączna wartość wskazanych wydatków wyniosła 146 444 zł 32 gr.
Pytania
W uzupełnieniu wniosku sformułował Pan następujące pytania. Czy dodatkowe świadczenie pieniężne wypłacone Panu przez Bank na podstawie ugody, stanowiące element wzajemnych ustępstw stron oraz częściowe ekonomiczne rozliczenie roszczeń związanych z wieloletnim sporem dotyczącym umowy kredytu, stanowi dla Pana przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Czy w przypadku uznania dodatkowego świadczenia pieniężnego za przychód podlegający opodatkowaniu może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania tego przychodu przypadającą na niego część faktycznie poniesionych i niezrefundowanych przez Bank wydatków na obsługę prawną, success fee oraz opłaty sądowe?
Niniejsza interpretacja dotyczy pytania nr 2. Kwestia przedstawiona w pytaniu nr 1 jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Pana stanowisko w sprawie
W sformułowanym w uzupełnieniu wniosku własnym stanowisku podaje Pan, że w pierwszej kolejności podtrzymuje stanowisko przedstawione w odpowiedzi na pytanie nr 1, zgodnie z którym dodatkowe świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie ugody nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Jeżeli jednak organ uznałby, że świadczenie to stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, w Pana ocenie faktycznie poniesione przez niego wydatki na profesjonalną pomoc prawną i opłaty sądowe mogą stanowić koszty uzyskania tego przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, w takim zakresie, w jakim istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a uzyskaniem świadczenia.
Związek taki zachodzi w odniesieniu do wynagrodzenia podstawowego kancelarii, wynagrodzenia wynikającego z aneksu, success fee oraz opłat sądowych, ponieważ wydatki te zostały poniesione bezpośrednio w związku z dochodzeniem roszczeń, obroną przed roszczeniami banku oraz prowadzeniem negocjacji, których rezultatem było zawarcie ugody i otrzymanie świadczenia. Szczególnie bezpośredni związek występuje w przypadku wynagrodzenia success fee, którego obowiązek zapłaty powstał właśnie w związku z osiągnięciem korzystnego rezultatu w postaci zawarcia ugody.
W przypadku przyjęcia przez organ odmiennego od Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1, brak możliwości uwzględnienia wskazanych wydatków przy ustalaniu dochodu prowadziłby do opodatkowania świadczenia bez uwzględnienia kosztów poniesionych w celu jego uzyskania. Do kosztów uzyskania przychodu nie powinna być natomiast zaliczona ta część wydatków, która została faktycznie zrefundowana przez bank albo nie pozostaje w związku z ewentualnym przychodem podlegającym opodatkowaniu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan w uzupełnieniu wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Według art. 22 ust. 3 ww. ustawy: Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.
W myśl art. 22 ust. 3a powołanej na wstępie ustawy: Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. c, pkt 153 lit. c i pkt 154 w zakresie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 22 ust. 4 omawianej ustawy: Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10. Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów znajdujących się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł w ogóle nie podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku dochodowego.
Pana wniosek Z opisu sprawy wynika m.in., że: 14 lipca 2026 r. Pan wraz z drugim kredytobiorcą zawarł z bankiem ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego. Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy. W ugodzie wskazano, że Bank wypłacił kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu określonego w umowie, a Kredytobiorca wykorzystał środki na ten cel. · W celu dochodzenia roszczeń przeciwko bankowi, obrony przed roszczeniami banku oraz prowadzenia negocjacji zakończonych ugodą Pan wraz z drugim kredytobiorcą korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej.
W związku z czym poniósł Pan wydatki związane z prowadzeniem sporów i obsługą prawną, w tym wynagrodzenie podstawowe kancelarii, wynagrodzenie wynikające z aneksu, wynagrodzenie success fee oraz opłaty sądowe. · Na podstawie ugody pozostałe zadłużenie zostało ustalone na 0 zł, a Bank zwolnił Kredytobiorców z długu. · Bank zobowiązał się ponadto do wypłaty kredytobiorcom kwoty dodatkowej oraz zwrotu kosztów postępowań sądowych i kosztów zastępstwa procesowego · Kwota dodatkowa została wypłacona w ramach kompleksowego zakończenia sporów i wzajemnych ustępstw stron. W związku z zawarciem ugody Kredytobiorcy zrezygnowali z dalszego dochodzenia roszczeń.
Wątpliwości Pana dotyczą m.in. ustalenia czy w sytuacji opisanej we wniosku może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu przypadającą na niego część faktycznie poniesionych i niezrefundowanych przez bank wydatków na obsługę prawną, success fee oraz opłaty sądowe wypłacone jemu przez bank na podstawie ugody. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z uzyskanymi przychodami. Z oceny związku z uzyskanym przychodem powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie mógł się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.
Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: • pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, • nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, • być właściwie udokumentowany.
Koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar (cel) musi być, po pierwsze – obiektywnie realny, po drugie – istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodu. Natomiast koszty ponoszone w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, to wydatki mające na celu ochronę źródła przychodu tak, by źródło to istniało w stanie niepogorszonym. Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła.
Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, a nie jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów. Aby bowiem w ogóle mogło dojść do powstania kosztu uzyskania przychodu, podatnik musi ponieść faktyczny wydatek (ekonomiczny ciężar) związany ze zdarzeniem prawnym mającym wpływ na uzyskanie przychodu lub zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodu. Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j.
Dz. U. z 2026 r. poz. 468): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie. Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy. W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795): Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
Na podstawie art. 96 ww. ustawy: Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego: Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1228): Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki. W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy: Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Co do zasady zwrot kosztów procesu nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu ww. kosztów nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Jednocześnie przytoczonego wcześniej art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że kosztem może być tylko wydatek związany z przychodem podlegającym opodatkowaniu.
Oznacza to, że do kosztów uzyskania przychodów w przypadku Pana nie może zostać zaliczona cała kwota związana z postępowaniami sądowymi, ponieważ część kosztów została mu zwrócona przez Bank, jak również wydatek ten był poniesiony nie tylko w celu uzyskania świadczenia podlegającego opodatkowaniu (wypłata wynagrodzenia za odstąpienie od dalszych roszczeń sądowych), ale również świadczenia, które w ogóle nie stanowi dla niego przychodu (wypłata przez bank kwoty stanowiącej nadpłatę).
Mając na uwadze powyższe, do kosztów uzyskania przychodu może Pan zaliczyć różnicę pomiędzy poniesionymi przez niego kosztami postępowania sądowego (wydatkiem poniesionym na wynagrodzenie na rzecz kancelarii prawnej oraz na opłaty sądowe) a kwotą wydatków zwróconą mu przez bank z tego tytułu - proporcjonalnie przypadającą na niego (był Pan współkredytobiorcą) - w części jakiej dotyczy ona uzyskanego przez niego przychodu z tytułu wypłaty wynagrodzenia za odstąpienie od dalszych roszczeń sądowych. Mając na uwadze powyższe stanowisko Pana przedstawione w uzupełnieniu wniosku uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.