Odmowa wydania wiążącej informacji stawkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 8 czerwca 2026 r., sygn. 0115-KDST1-1.440.15.2026.5.AGW

DECYZJA Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.

U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 19 stycznia 2026 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniach 13 marca, 17 i 20 kwietnia 2026 r. (daty wpływu), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej określenia klasyfikacji i stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia w skład, którego wchodzą: dostawa monitora funkcji życiowych (...) o nr katalogowym (...), oznaczonego symbolami (...); statywu jezdnego (...), model (...); termometru usznego (...), model (...); jednorazowych osłonek do termometru; czujnika (...), model (...); kabla do czujnika (...), model (...); mankietu do pomiaru ciśnienia (...), rozmiar (...), model (...); czytnika kodów kreskowych (...); oprogramowania (...) oraz konfiguracja funkcjonalności klinicznych; instalacja i uruchomienie sprzętu; instalacja i konfiguracja oprogramowania; instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego; przekazanie dokumentacji technicznej i użytkowej; wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym.

UZASADNIENIE W dniu 19 stycznia 2026 r. wpłynął do organu ww. wniosek, uzupełniony w dniach 13 marca, 17 i 20 kwietnia 2026 r., o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej określenia klasyfikacji i stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia w skład, którego wchodzą: dostawa monitora funkcji życiowych (...) o nr katalogowym (...), oznaczonego symbolami (...); statywu jezdnego (...), model (...); termometru usznego (...), model (...); jednorazowych osłonek do termometru; czujnika (...), model (...); kabla do czujnika (...), model (...); mankietu do pomiaru ciśnienia (...), rozmiar (...), model (...), czytnika kodów kreskowych (...); oprogramowania (...) oraz konfiguracja funkcjonalności klinicznych, instalacja i uruchomienie sprzętu, instalacja i konfiguracja oprogramowania, instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego, przekazanie dokumentacji technicznej i użytkowej, wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym.

W treści wniosku oraz jego uzupełnień przedstawiono następujący opis świadczenia: Spółka brała udział w przetargu na dostawę monitorów funkcji życiowych wraz z integracją ze szpitalnym systemem (...) dla jednego ze szpitali. W złożonej ofercie zastosowała stawkę VAT, tj. 8% na całość świadczenia. Zgodnie z SWZ: (…) „Przedmiotem zamówienia jest: Zakup monitorów funkcji życiowych wraz z integracją ze szpitalnym systemem (...) dla (…)”. Przedmiot zamówienia został szczegółowo opisany w załączniku nr 2 do SWZ - (...). Zgodnie z projektem umowy: „(…) § 2 1. Wykonawca zobowiązuje się zrealizować przedmiot Umowy na własny koszt i ryzyko, w terminie do 84 dni od daty zawarcia Umowy.

2. Montaż i uruchomienie oraz integracja z systemami posiadanymi przez Zamawiającego zakupionego przedmiotu Umowy nastąpi w terminie nie dłuższym niż 7 dni od daty dostarczenia urządzeń do obiektu w terminie uzgodnionym z Zamawiającym. 3. Miejsce dostawy: (…). 4. Zamawiający zastrzega sobie prawo nieprzyjęcia dostawy w przypadku stwierdzenia niezgodności przedmiotu Umowy z opisem przedmiotu zamówienia, w tym np. dostarczenia przedmiotu Umowy złej jakości, niekompletnego, lub innej reklamacji i nie ponosi z tego tytułu konsekwencji finansowych.

5. Wykonawca oświadcza, że przedmiot Umowy spełnia wszelkie wymagania jakościowe i normy obowiązujące dla tego rodzaju urządzeń oraz wymogi przewidziane obowiązującymi przepisami, w tym w szczególności zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 07.04.2022 roku o wyrobach medycznych, są oznakowane znakiem CE oraz posiadają deklaracje zgodności.

6. Wykonawca zobowiązuje się dostarczyć najpóźniej w dniu podpisania Umowy dokumenty szczegółowo opisane w formularzu cenowym, który stanowi załącznik do Umowy. § 3 1. Strony ustalają maksymalne wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu Umowy w wysokości: Wartość brutto: (…) zł (słownie: (…)) (…)”. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do SWZ (...) wskazano następujące pozycje: L.p. Nazwa towaru – asortyment j.m. Ilość. Cena jedn. netto. Wartość netto. Stawka podatku VAT ( % ). Wartość brutto. 1. Monitor funkcji życiowych (...). 2. Integracja monitorów z systemami Zamawiającego ilość (...). 3. Szkolenie dla pracowników ilość (...). Razem: (...).

Monitory funkcji życiowych oferowane przez Spółkę stanowią wyrób medyczny wprowadzony do obrotu na terytorium RP. Zdaniem Spółki w złożonej ofercie w przetargu na dostawę monitorów funkcji życiowych wraz z integracją ze szpitalnym systemem (...) należało zastosować stawkę VAT, tj. 8% na całość świadczenia. Dla oceny jaka stawka podatku od towarów i usług znajdzie zastosowanie istotnym jest kwalifikacja przedmiotowych świadczeń. Zdaniem Spółki określając stawkę VAT należy wziąć pod uwagę fakt, że przedmiotem zamówienia jest świadczenie o charakterze kompleksowym.

W ocenie Spółki świadczenie spełnia warunki uznania za kompleksowe, tj. nie należy poszczególnych czynności traktować odrębnie, lecz całość opodatkować stawką VAT jak dla świadczenia głównego. Świadczenie kompleksowe (złożone) to zgodnie z orzecznictwem TSUE szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzy jedną całość i z podatkowego punktu widzenia nie powinno być w sposób sztuczny dzielone.

Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd. p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). W orzecznictwie TSUE utrwalone jest stanowisko, że każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne.

Wskazuje się jednak, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem odpowiednio prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną czynność, jeżeli nie są one od siebie niezależne. Zdaniem TSUE o kompleksowości świadczeń, można mówić jeżeli co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

Zdaniem Trybunału jest tak również, jeżeli jedno lub kilka świadczeń należy uznać za świadczenie główne, natomiast pozostałe świadczenie lub świadczenia za dodatkowe. W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego. Według Trybunału z jednym świadczeniem mamy do czynienia zwłaszcza w przypadku, gdy kilka elementów powinno być uznanych za konstytutywne dla świadczenia głównego.

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Aby dokonać prawidłowej klasyfikacji świadczenia, w pierwszej kolejności należy przede wszystkim ustalić jaki jest cel wszystkich wykonywanych czynności z punktu widzenia klienta. Spółka zaoferowała wyrób medyczny zaś integracja oraz szkolenia są elementem pomocniczym względem świadczenia głównego.

Zatem wykonywane w powiązaniu ze świadczeniem głównym dodatkowe czynności, tj. integracja i szkolenie personelu w zakresie obsługi, mają charakter pomocniczy. Zarówno towar, jak i usługi, z których składa się świadczenie określone w SWZ, są ze sobą powiązane funkcjonalnie w taki sposób, że w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość. Niewykonanie którejś z czynności spowodowałoby, że opisane świadczenie byłoby niekompletne z punktu widzenia nabywcy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, którego podstawowym (głównym) celem jest dostawa monitorów funkcji życiowych pacjenta.

Przedmiot zamówienia stanowi zatem świadczenie kompleksowe polegające na dostawie wyrobu medycznego wraz z ze świadczeniami pomocniczymi. W analizowanym przypadku integracja z systemem szpitalnym (jak również szkolenie) stanowi świadczenie pomocnicze, bowiem nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania świadczenia zasadniczego. Cel świadczenia usług pomocniczych jest zdeterminowany przez świadczenie główne. Zamawiający zawarł w dokumentacji postępowania formularz cenowy zawierający pola wskazujące na wartość poszczególnych elementów, ale nie oznacza to, że mamy do czynienia z odrębnymi świadczeniami.

Wskazanie tych wartości stanowi jedynie element prezentacji sposobu kalkulacji ceny. Wszystkie elementy świadczenia są ściśle związane z prawidłowym, bezpiecznym i efektywnym (pełnym) używaniem wyrobu (mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i świadczeniami pomocniczymi, które składają się na świadczenie kompleksowe). Prawidłowe użytkowanie wyrobu (zgodne z oczekiwaniem nabywcy) wymaga dodatkowych elementów świadczenia. W ocenie Spółki podział tego świadczenia na poszczególne elementy miałby charakter sztuczny. W analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie jednolita stawka VAT właściwa dla świadczenia głównego.

Przedstawione stanowisko dotyczące uznania świadczenia za kompleksowe potwierdza pośrednio m.in. Wiążąca Informacja Stawkowa z dnia 27 października 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0115-KDST1-1.440.264.2022.8.AW. Przykładowo w piśmie tym wskazano: „(…) Aby dokonać prawidłowej klasyfikacji tego świadczenia będącego przedmiotem wniosku, w pierwszej kolejności należy przede wszystkim ustalić jaki jest cel wszystkich wykonywanych czynności z punktu widzenia klienta.

Jak wynika z opisu zawartego we wniosku WIS-W i uzupełnieniach, świadczenie zrealizowane przez Spółkę składa się z dostawy towaru - (...) oraz wykonanych usług: – instalacja sprzętu, – serwis sprzętu w okresie gwarancji, – szkolenie personelu w zakresie obsługi sprzętu. Mając na uwadze wskazówki wynikające z orzecznictwa TSUE, po dokonaniu szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdza, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednolitym świadczeniem kompleksowym. Czynności wykonane w ramach tego świadczenia są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter (…)”.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Art. 146ef ust. 1 ustawy stanowi, że w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.

U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347 i 641) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W myśl ust. 2 Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust. 1. W pozycji 13 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. „Wykaz towarów i usług, opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%” wskazano: bez względu na CN: „Wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy i zestawy zabiegowe, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz.

Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.), oraz wyroby medyczne do diagnostyki in vitro i wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE i decyzji Komisji 2010/227/UE (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 176, z późn. zm.), dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania faktyczne i prawne należy uznać, że, dostawa wyrobu medycznego w ramach przedmiotowego zamówienia powinna być opodatkowana stawką VAT w wysokości 8% właściwą dla wyrobu medycznego dopuszczonego do obrotu. Z uwagi na fakt, że mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym stawka VAT 8 % powinna mieć zastosowanie do całego świadczenia dokonywanego w ramach przedmiotowego zamówienia. Zdaniem Spółki zarówno towar, jak i usługi, z których składało się oferowane świadczenie, są ze sobą powiązane funkcjonalnie w taki sposób, że w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość.

Niewykonanie bowiem jakiejkolwiek z ww. czynności spowodowałoby, że opisane świadczenie byłoby niekompletne z punktu widzenia nabywcy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, którego podstawowym i zasadniczym (głównym) celem jest dostawa monitorów funkcji życiowych pacjenta. W uzupełnieniu wniosku z dnia 13 marca 2026 r. Wnioskodawca wskazał: 1) Opis towaru. Przedmiotem dostawy jest monitor funkcji życiowych (...) produkcji (...). Nazwa handlowa: (...). Producent: (...). Typ/model: (...). Numer katalogowy: zależny od konfiguracji producenta (różne wersje wyposażenia pomiarowego). Przykładowy numer katalogowy: (...).

Charakterystyka i przeznaczenie urządzenia. Monitor funkcji życiowych (...) jest wyrobem medycznym przeznaczonym do (...). Urządzenie stosowane jest w placówkach ochrony zdrowia, takich jak szpitale, oddziały ratunkowe, oddziały intensywnej terapii, oddziały internistyczne oraz poradnie specjalistyczne. Zakres pomiarów realizowanych przez urządzenie (w zależności od konfiguracji). Urządzenie umożliwia wykonywanie podstawowych pomiarów parametrów życiowych pacjenta, takich jak: (...) (...) Integracja z systemami informatycznymi szpitala. Monitor (...) posiada możliwość integracji z systemami informatycznymi placówki medycznej, w szczególności z systemami (...). (...) Sposób użytkowania.

Urządzenie jest obsługiwane przez personel medyczny. Do pacjenta podłączane są odpowiednie czujniki lub elementy pomiarowe (np. (...)). Pomiar wykonywany jest automatycznie lub na żądanie użytkownika, a wyniki prezentowane są na ekranie monitora. W przypadku integracji z systemem (...) wyniki pomiarów mogą być przesyłane bezpośrednio do elektronicznej dokumentacji medycznej pacjenta. 2) Opis czynności (usług) składających się na świadczenie. W ramach realizacji świadczenia, oprócz dostawy urządzenia, wykonywane są czynności o charakterze technicznym i organizacyjnym niezbędne do jego prawidłowego użytkowania.

Czynności te obejmują w szczególności: 1. Dostawę urządzenia do siedziby zamawiającego lub wskazanej jednostki medycznej. 2. Instalację i uruchomienie sprzętu, polegające na przygotowaniu urządzenia do pracy, sprawdzeniu poprawności działania oraz konfiguracji podstawowych ustawień. 3. Instalację i konfigurację oprogramowania umożliwiającego integrację z systemem informatycznym szpitala (…), w tym konfigurację komunikacji pozwalającej na przesyłanie wyników pomiarów do elektronicznej dokumentacji medycznej pacjenta. 4. Konfigurację funkcjonalności klinicznych, w tym ustawień związanych z (...).

5. Instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego, obejmujące: – obsługę urządzenia, – prawidłowe wykonywanie pomiarów parametrów życiowych, – korzystanie z funkcji (...), – obsługę systemu w zakresie przekazywania danych do elektronicznej dokumentacji pacjenta. 6. Przekazanie dokumentacji technicznej i użytkowej, w tym instrukcji obsługi oraz dokumentów wymaganych dla wyrobów medycznych. 7. Wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym, obejmujące usuwanie ewentualnych usterek wynikających z prawidłowego użytkowania urządzenia.

Wskazane czynności mają charakter pomocniczy i towarzyszący w stosunku do dostawy wyrobu medycznego, a ich celem jest zapewnienie prawidłowego uruchomienia, konfiguracji oraz bezpiecznego użytkowania urządzenia w środowisku klinicznym. (...). W odniesieniu do monitora funkcji życiowych Spółka wskazuje, że jest dystrybutorem. Wprowadzenie produktu do obrotu po raz pierwszy na terenie Polski miało miejsce (...). Po raz pierwszy produkt został wprowadzony do obrotu na podstawie przepisów Ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych oraz Dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych.

Obecnie produkt jest wprowadzany do obrotu na podstawie przepisów przejściowych Rozporządzenia (UE) 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych. Do produktu mają zastosowanie przepisy przejściowe wynikające z art.120 (3) Rozporządzenia (UE) 2017/745 - jest to wyrób medyczny klasy IIa, posiadający certyfikat wydany zgodnie z Dyrektywą 93/42/EWG, którego ważność została przedłużona na podstawie art. 120 (2) Rozporządzenia (UE) 2017/745 do dnia (...). Spełnienie warunków do przedłużenia ważności certyfikatu potwierdza oświadczenie producenta. Produkt jest wyrobem medycznym klasy IIa. Produkt ma nadany niepowtarzalny kod identyfikacyjny wyrobu, kod Basic UDI-DI produktu to (...).

W procedurze oceny zgodności brała udział jednostka notyfikowana (...), co potwierdza wystawiony przez nią certyfikat. W uzupełnieniu wniosku z 17 kwietnia 2026 r. Spółka doprecyzowała, że przedmiotem wniosku jest konkretnie monitor czynności życiowych (...) o nr katalogowym (...), oznaczony symbolami (...). Znaczenie symboli jest następujące: (...) Poza ww. monitorem czynności życiowych, przedmiot wniosku obejmuje także dostawę następujących akcesoriów: 1) Statyw jezdny (...), model (...). 2) Termometr uszny (...), model (...). 3) Jednorazowe osłonki do termometru (...), model (...). 4) Czujnik (...), model (...). 5) Kabel do czujnika (...), model (...).

6) Mankiet do pomiaru ciśnienia (...), rozmiar (...), model (...). 7) Czytnik kodów kreskowych (...). Powyższe akcesoria pełnią następujące funkcje: 1) Statyw jezdny służy jako podstawa monitora, a także do zasilania monitora oraz jako organizer do przechowywania akcesoriów. 2) Termometr uszny służy do pomiaru temperatury (...). 3) Jednorazowe osłonki do termometru stanowią wyposażenie termometru niezbędne do jego funkcjonowania i służą jako bariera higieniczna pomiędzy termometrem a uchem pacjenta. 4) Czujnik (...) służy do pomiaru (...). 5) Kabel do czujnika służy do podłączenia czujnika (...) do monitora. 6) Mankiet do pomiaru ciśnienia służy do pomiaru ciśnienia (...).

7) Czytnik kodów kreskowych służy do identyfikacji pacjenta poprzez zeskanowanie kodu kreskowego. Powiązania pomiędzy poszczególnymi akcesoriami i monitorem są następujące: 1) Statyw jezdny stanowi wyposażenie dodatkowe monitora, ułatwia jego transport, przechowywanie oraz używanie. 2) Termometr jest niezbędny, aby monitor mógł realizować funkcję pomiaru temperatury pacjenta. Jest dostarczany przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu. 3) Jednorazowe osłonki do termometru stanowią wyposażenie powyższego termometru, niezbędne do jego działania. Są dostarczane przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu.

4) Czujnik (...) niezbędny jest, aby monitor mógł realizować funkcje pomiaru (...). Jest dostarczany przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu. 5) Kabel jest niezbędny do podłączenia powyższego czujnika do przedmiotowego monitora. Jest dostarczany przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu. 6) Mankiet niezbędny jest, aby monitor mógł realizować funkcję pomiaru ciśnienia tętniczego pacjenta. Jest dostarczany przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu. 7) Czytnik kodów kreskowych stanowi komponent monitora, jest niezbędny, aby monitor realizował funkcję identyfikacji pacjenta poprzez zeskanowanie kodu kreskowego.

Jest dostarczany przez producenta przedmiotowego monitora w jednym opakowaniu. 1) Statyw jezdny został specjalnie przeznaczony przez producenta do pracy z monitorem (...) w celu używania zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Nie może współpracować z innymi urządzeniami i nie ma zastosowania samodzielnie. 2) Termometr (...) jest używany z monitorem (...) zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Może być także używany samodzielnie. 3) Jednorazowe osłonki do termometru zostały przeznaczone przez producenta specjalnie do używania z termometrem (...) zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Nie mają zastosowania z innymi urządzeniami ani samodzielnie.

4) Czujnik (...) używany jest z monitorem (...) zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Może być potencjalnie używany z innymi urządzeniami (np. z innymi monitorami funkcji życiowych), ale nie ma zastosowania samodzielnie. 5) Kabel do czujnika (...) jest niezbędny do podłączenia czujnika do monitora. Może być potencjalnie używany z innymi urządzeniami, np. innymi monitorami funkcji życiowych lub innymi kompatybilnymi czujnikami tego samego producenta. Nie ma zastosowania samodzielnie. 6) Mankiet (...)używany jest z monitorem (...) zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Może być potencjalnie używany z innymi urządzeniami (np. innymi urządzeniami do pomiaru ciśnienia metodą nieinwazyjną).

Nie ma zastosowania samodzielnie. 7) Skaner kodów kresowych przeznaczony jest do stosowania z przedmiotowym monitorem. Może być potencjalnie stosowany z innymi monitorami funkcji życiowych tego samego producenta. Żadne z powyższych akcesoriów nie były w żaden sposób modyfikowane ani dostosowywane w celu stosowania ich z przedmiotowym monitorem. Klasyfikacja poszczególnych akcesoriów zgodnie z Rozporządzeniem (UE) 2017/745 jest następująca: 1) Statyw jezdny jest wyrobem medycznym klasy I. 2) Termometr jest wyrobem medycznym klasy IIa (klasyfikacja według Dyrektywy 93/42/EWG, wyrób wprowadzany do obrotu na podstawie przepisów przejściowych art. 120 Rozporządzenia (UE) 2017/745).

3) Jednorazowe osłonki do termometru są wyrobem medycznym klasy I. 4) Czujnik (...) jest wyrobem medycznym klasy IIb (klasyfikacja według Dyrektywy 93/42/EWG, wyrób wprowadzany do obrotu na podstawie przepisów przejściowych art. 120 Rozporządzenia (UE) 2017/745). 5) Kabel do czujnika (...) jest wyrobem medycznym klasy I. 6) Mankiet do pomiaru ciśnienia jest wyrobem medycznym klasy I. 7) Skaner kodów kreskowych nie jest wyrobem medycznym zgodnie z Rozporządzeniem (UE) 2017/745. Niepowtarzalne kody identyfikacyjne UDI zostały nadane w tych przypadkach, gdzie istnieje taki obowiązek: 1) Statyw jezdny – kod (...), co potwierdza deklaracja zgodności.

2) Termometr (...) nie jest objęty obowiązkiem nadania kodu UDI jako wyrób wprowadzany do obrotu na podstawie przepisów przejściowych art. 120 Rozporządzenia 2017/745 i spełniający wymagania Dyrektywy 93/42/EWG. 3) Jednorazowe osłonki do termometru – kod (...), co potwierdza deklaracja zgodności. 4) Czujnik (...) nie jest objęty obowiązkiem nadania kodu UDI jako wyrób wprowadzany do obrotu na podstawie przepisów przejściowych art. 120 Rozporządzenia 2017/745 i spełniający wymagania Dyrektywy 93/42/EWG. 5) Kabel (...) – (...), co potwierdza deklaracja zgodności. 6) Mankiet (...) – kod (...), co potwierdza deklaracja zgodności.

7) Skaner kodów kreskowych nie jest objęty obowiązkiem nadania kodu UDI, ponieważ nie jest wyrobem medycznym. Poszczególne akcesoria są oznaczone znakiem CE w tych przypadkach, gdzie jest to wymagane. 1) Statyw jezdny posiada oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności. 2) Termometr posiada oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności i certyfikatem wydanym przez jednostkę notyfikowaną. 3) Jednorazowe osłonki do termometru posiadają oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności. 4) Czujnik (...) posiada oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności i certyfikatem wystawionym przez jednostkę notyfikowaną.

5) Kabel do czujnika (...) posiada oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności. 6) Mankiet do pomiaru ciśnienia posiada oznaczenie CE, potwierdzone deklaracją zgodności. 7) Skaner kodów kreskowych posiada oznaczenie CE, co potwierdza deklaracja producenta w instrukcji obsługi.

W skład świadczenia wchodzą: – Dostawa urządzenia do siedziby zamawiającego lub wskazanej jednostki medycznej. – Konfiguracja funkcjonalności klinicznych, w tym ustawień związanych z wykorzystaniem (...) w procesie monitorowania parametrów życiowych pacjenta. – Instalacja i uruchomienie sprzętu, polegające na przygotowaniu urządzenia do pracy, sprawdzeniu poprawności działania oraz konfiguracji podstawowych ustawień. – Instalacja i konfiguracja oprogramowania umożliwiającego integrację z systemem informatycznym szpitala (…), w tym konfigurację komunikacji pozwalającej na przesyłanie wyników pomiarów do elektronicznej dokumentacji medycznej pacjenta. – Instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego, obejmujący: obsługę urządzenia, prawidłowe wykonywanie pomiarów parametrów życiowych, korzystanie z funkcji (...), obsługę systemu w zakresie przekazywania danych do elektronicznej dokumentacji pacjenta. – Przekazywanie dokumentacji technicznej i użytkowej, w tym instrukcji obsługi oraz dokumentów wymaganych dla wyrobów medycznych. – Wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym, obejmujące usuwanie ewentualnych usterek wynikających z prawidłowego użytkowania urządzenia.

Powyższa lista jest wyczerpująca, w skład świadczenia nie wchodzą inne czynności ani usługi. Doprecyzowanie wymienionych usług: 1) W ramach instalacji i konfiguracji oprogramowania umożlwiającego integrację z systemem informatycznym szpitala (…) wykonywane są następujące czynności: - Instalacja oprogramowania umożliwiającego komunikację monitora z systemem informatycznym szpitala na serwerze. – Konfiguracja oprogramowania do komunikacji z monitorem (...). – Konfiguracja oprogramowania do komunikacji z systemem informatycznym szpitala (…). W kontekście monitora (...) można mówić o dwóch rodzajach oprogramowania. Pierwszy z nich to wbudowane oprogramowanie sprzętowe (firmware) monitora.

Oprogramowanie sprzętowe monitora jest zintegrowane w monitorze i nie stanowi odrębnego produktu oraz nie wymaga instalacji. O tym oprogramowaniu mowa jest w instrukcji używania monitora (...). Drugi rodzaj oprogramowania to oprogramowanie (...), które instalowane jest na serwerze i służy do integracji monitora z systemem informatycznym szpitala. Oprogramowanie to udostępniane jest przez producenta przedmiotowego monitora i dedykowane jest wyłącznie do stosowania z wybranymi monitorami funkcji życiowych (...).

Przeznaczone jest do pośredniczenia w komunikacji pomiędzy monitorem funkcji życiowych a systemem informatycznym szpitala oraz konwersji danych pomiędzy formatami używanymi przez system informatyczny szpitala oraz monitor, co umożliwia przekazywanie danych o pacjencie do monitora (identyfikacja pacjenta) oraz zapisywanie wykonanych pomiarów we właściwym rekordzie pacjenta (elektronicznej karcie odpowiedniego pacjenta). Oprogramowanie może być używane z pojedynczym monitorem lub z kilkoma monitorami (...). Licencja do oprogramowania (...) przekazywana jest w formie elektronicznej. Oprogramowanie (...) nie jest instalowane na samym przedmiotowym monitorze.

2) Wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym polega na wykonywaniu okresowych przeglądów technicznych przedmiotowego urządzenia wraz z akcesoriami, a w przypadku wykrycia nieprawidłowego działania urządzeń, diagnozowaniu i naprawianiu nieprawidłowości. Wsparcie serwisowe świadczone jest na przedmiotowym monitorze funkcji życiowych wraz z dostarczonymi akcesoriami na warunkach określonych w Ogólnych Warunki Gwarancji (OWG), które załączamy do niniejszych wyjaśnień. Wsparcie serwisowe świadczone jest w okresie gwarancji określonym w umowie, zgodnie z Ogólnymi Warunkami Gwarancji jest to co najmniej 24 miesiące.

Nie ma istotnych zmian w projekcie i przewidzianym zastosowaniu przedmiotowego wyrobu, co producent potwierdza w Deklaracji Prawnego Wytwórcy. Jeżeli chodzi o oprogramowanie sprzętowe monitora, to jest ono zintegrowane z monitorem i nie stanowi osobnego produktu. Ocena zgodności monitora obejmuje także oprogramowanie sprzętowe, które jest jego integralną, nierozerwalną częścią.

Jeżeli chodzi o oprogramowanie (...), to służy ono wyłącznie do przekazywania i konwertowania danych, a nie posiada funkcji służących do analizy danych medycznych, a więc nie stanowi wyrobu medycznego ani wyposażenia wyrobu medycznego w rozumieniu Rozporządzenia (UE) 2017/745 i nie podlega ocenie zgodności z tym rozporządzeniem. Pomiędzy przedmiotowym monitorem funkcji życiowych a wymienionymi akcesoriami występuje zależność powodująca, że nie mogą być one dostarczane odrębnie. Opis tej zależności jest następujący: 1) Statyw jezdny stanowi wyposażenie monitora (...) i przeznaczony jest do używania wyłącznie z tym monitorem.

Ułatwia korzystanie z monitora, a samodzielnie, bez monitora, nie ma żadnej funkcjonalności. Monitor pozbawiony statywu nie może być samodzielnie ustawiony np. na blacie, konieczne jest zamontowanie go w odpowiednim uchwycie lub stojaku. 2) Termometr (...) jest niezbędny, aby monitor realizował funkcję pomiaru temperatury pacjenta. Z monitorem w przedmiotowej konfiguracji, tj. (...), nie można używać innego termometru. 3) Jednorazowe osłonki do termometru są niezbędne do funkcjonowania powyższego termometru.

Sam termometr, bez osłonek jednorazowych, nie będzie spełniał swojego zadania, co oznacza, że monitor wyposażony w taki termometr nie będzie realizował funkcji pomiaru temperatury pacjenta. Osłonki przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania z powyższym termometrem. 4) Czujnik (...) jest niezbędny, aby monitor realizował funkcje pomiaru (...). Czujnik ten może być stosowany z urządzeniami innymi niż (...), nie może jednak być stosowany samodzielnie – sam czujnik, bez monitora, nie będzie spełniał swojej funkcji. 5) Kabel do czujnika (...) jest niezbędny do podłączenia czujnika do monitora.

Czujnik nie będzie działał, jeżeli nie zostanie podłączony do monitora kablem, a więc bez kabla monitor nie będzie realizował funkcji pomiaru (...), a czujnik nie będzie w ogóle funkcjonował. Kabel może być stosowany z innymi urządzeniami oraz innymi, kompatybilnymi czujnikami tego samego producenta, ale samodzielnie nie spełnia żadnej funkcji. 6) Mankiet do pomiaru ciśnienia jest niezbędny, aby monitor realizował funkcję pomiaru ciśnienia tętniczego pacjenta. Mankiet może być stosowany z innymi urządzeniami do pomiaru ciśnienia, nie może jednak być używany samodzielnie, a więc bez przedmiotowego monitora także nie będzie spełniał swojej funkcji.

7) Skaner kodów kreskowych stanowi wyposażenie dodatkowe dedykowane do monitora (...) oraz innych kompatybilnych monitorów tego samego producenta. Jest on niezbędny, aby monitor realizował funkcję identyfikacji pacjenta poprzez zeskanowanie kodu kreskowego. Skaner nie może być używany z urządzeniami innymi niż kompatybilne monitory funkcji życiowych (...), nie spełnia też żadnej funkcji samodzielnie. Podsumowując, wszystkie wymienione akcesoria są potrzebne, aby przedmiotowy monitor był w pełni funkcjonalny. Ponadto, z wyjątkiem termometru (...), nie mogą one być używane samodzielnie, a więc przedmiotowy monitor umożliwia korzystanie z ich funkcjonalności.

Pomiędzy przedmiotowym monitorem funkcji życiowych a oprogramowaniem (...) występuje zależność powodująca, że nie można dostarczać ich odrębnie. Oprogramowanie (...) umożliwia przekazywanie danych pomiędzy przedmiotowym monitorem a systemem informatycznym szpitala, co jest istotną i oczekiwaną przez zamawiających funkcją monitora. Bez właściwie zainstalowanego i skonfigurowanego oprogramowania (...) monitor nie spełnia pełnej funkcjonalności oczekiwanej przez zamawiających.

Oprogramowanie dedykowane jest do przedmiotowego monitora oraz innych monitorów funkcji życiowych tego samego producenta i nie może być używane samodzielnie, to znaczy, że bez monitora funkcji życiowych nie realizuje ono żadnej funkcjonalności.

Pomiędzy przedmiotowym monitorem funkcji życiowych a usługami (czynnościami) wchodzącymi w skład świadczenia występują zależności powodujące, że nie można dostarczać ich odrębnie: – Konfiguracja funkcjonalności klinicznych jest niezbędna do poprawnego działania monitora. – Prawidłowa instalacja i uruchomienie sprzętu są niezbędne do poprawnego działania monitora. – Prawidłowa instalacja i konfiguracja oprogramowania umożliwiającego integrację z systemem informatycznym szpitala są niezbędne do realizacji pełnej funkcjonalności monitora oczekiwanej przez zamawiającego, to jest do przekazywania wyników dokonanych pomiarów do rekordów pacjentów zapisanych w systemie informatycznym szpitala. – Instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego z obsługi przedmiotowego monitora są konieczne, aby personel medyczny mógł w pełni i prawidłowo wykorzystać wszystkie funkcje monitora zgodnie z zaleceniami producenta. – Przekazanie dokumentacji technicznej i użytkowej konieczne jest, aby personel medyczny mógł korzystać z urządzenia zgodnie z zaleceniami producenta, oraz aby zachować zgodność z obowiązującymi przepisami. – Wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym umożliwia zapewnienie prawidłowego funkcjonowania urządzenia oraz usunięcie ewentualnych awarii.

Zarówno niepoprawne działanie urządzenia na skutek nieprawidłowo przeprowadzonej instalacji i konfiguracji lub niezgodnej z zaleceniami producenta obsługi przez personel, który nie został przeszkolony lub nie dostarczono mu odpowiedniej dokumentacji użytkowej, jak i niewłaściwa komunikacja urządzenia z systemem informatycznym szpitala spowodowana nieprawidłową instalacją i konfiguracją oprogramowania mogą w skrajnych przypadkach skutkować zagrożeniem dla zdrowia i życia pacjenta. Wszystkie powyższe usługi i czynności mogą być realizowane tylko wraz z dostawą monitora, nie ma podstaw, aby wykonać je, jeżeli nie jest dostarczane urządzenie.

Głównym elementem świadczenia stanowiącym największą wartość jest sprzedaż monitora funkcji życiowych (...). Wszystkie inne elementy mają charakter dodatkowy i uzupełniający i stanowią niewielką część wartości w odniesieniu do całości świadczenia. Spółka na prośbę organu o przesłanie przykładowej faktury wskazała, że nie wystawiła takiej faktury.

Ponadto Spółka wskazała, że wprowadzenie przez producenta przedmiotowego monitora funkcji życiowych, nie później niż dnia 26 maja 2024 r., systemu zarządzania jakością zgodnie z art. 10 ust. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG potwierdza oświadczenie producenta zawarte w Deklaracji Prawnego Wytwórcy.

Spółka jako dystrybutor przedmiotowego monitora funkcji życiowych i dostarczanego wraz z nim wyposażenia, nie ma obowiązku wprowadzania ww. systemu zarządzania jakością”. Ponadto Spółka wyjaśniła, że „(...)”. Do uzupełnień wniosku załączono kopie następujących dokumentów: (...). (...). (...). W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem nr 0115-KDST1-1.440.15.2026.4.AGW z dnia 30 kwietnia 2026 r. organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 30 kwietnia 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała. Biorąc pod uwagę opis zawarty we wniosku oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje. Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4 W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek: 1) podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej; 2) podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a; 3) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.

U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym; 4) podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym; 5) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.

U. z 2023 r. poz. 140 oraz z 2025 r. poz. 620) – w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym: a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, b) (uchylona) c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4. Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1) towar albo usługa, albo 2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Na podstawie art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie podmiotowe i przedmiotowe w zakresie wydania wiążącej informacji stawkowej. Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest, w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę uprawnioną, jak również określić, czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.

W świetle przepisu art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS może być jeden towar albo jedna usługa, albo jedno świadczenie kompleksowe. W związku z tym w wyniku złożenia wniosku o wydanie WIS może być wydana tylko jedna decyzja. W sytuacji więc, gdy przedmiot wniosku wykracza poza zakres wskazanego przepisu art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, zasadna jest odmowa wydania WIS. Organ jest bowiem związany zakresem wniosku i nie może samodzielnie dzielić przedmiotu wniosku na kilka pojedynczych towarów/usług i prowadzić następnie kilku odrębnych postępowań o wydanie WIS.

Innymi słowy, w przypadku gdy w ocenie organu kilka wskazanych przez wnioskodawcę towarów/usług nie będzie stanowiło świadczenia kompleksowego, wnioskodawca ten – w związku ze złożonym na podstawie art. 42b ust. 5 pkt 2 wnioskiem – nie otrzyma kilku WIS dla poszczególnych towarów/usług, otrzyma natomiast decyzję o odmowie wydania WIS dla świadczenia kompleksowego. W takiej sytuacji wnioskodawca – świadomy, że poszczególne towary/usługi (które nie stanowią świadczenia kompleksowego) będą opodatkowane według właściwych dla nich stawek VAT – może wystąpić o WIS dla tych poszczególnych (wszystkich lub niektórych) towarów/usług.

Z przedstawionego opisu (sformułowanego ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) wynika m.in., że grupa towarów i usług, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), obejmuje: dostawę monitora funkcji życiowych, statywu jezdnego, termometru usznego, jednorazowych osłonek do termometru, czujnika (...), kabla do czujnika, mankietu do pomiaru ciśnienia, czytnika kodów kreskowych oraz konfiguracja funkcjonalności klinicznych, instalacja i uruchomienie sprzętu, instalacja i konfiguracja oprogramowania, instruktaż i przeszkolenie personelu medycznego, przekazanie dokumentacji technicznej i użytkowej, wsparcie serwisowe w okresie gwarancyjnym.

Zdaniem Wnioskodawcy „zarówno towar, jak i usługi, z których składało się oferowane świadczenie, są ze sobą powiązane funkcjonalnie w taki sposób, że w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość. Niewykonanie bowiem jakiejkolwiek z ww. czynności spowodowałoby, że opisane świadczenie byłoby niekompletne z punktu widzenia nabywcy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, którego podstawowym i zasadniczym (głównym) celem jest dostawa monitorów funkcji życiowych pacjenta”.

Powyższe wskazuje, że wolą Wnioskodawcy jest określenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej klasyfikacji dla świadczenia składającego się z wielu odrębnych towarów i usług. W analizowanej sprawie nie ma wątpliwości, że wniosek o WIS został wniesiony przez podmiot uprawniony, tj. Spółkę, w kontekście jej wątpliwości co do stawki właściwej dla świadczeń opisanych we wniosku.

Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, jak również treść wniosku, jego uzupełnień oraz załączoną dokumentację, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter opisanych we wniosku czynności, tj. czy będziemy mieć do czynienia ze świadczeniem kompleksowym jak twierdzi Spółka, czy też z wielością świadczeń (grupą towarów i usług), z których każde wymaga odrębnej kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dopiero w dalszej kolejności, w przypadku potwierdzenia, że rzeczywiście wymienione elementy stanowią jedno świadczenie złożone, zasadnym może być określenie klasyfikacji tego świadczenia i stawki podatku od towarów i usług.

W tym celu na wstępie należy odnieść się do zagadnienia „świadczenia kompleksowego”. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.

Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej. Zauważyć należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego (kompleksowego). Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone.

Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE” albo „Trybunał”). Przy czym zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych (kompleksowych), to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie.

Stanowisko takie przedstawił TSUE m.in. w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C- 349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W orzeczeniu tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Na uwagę zasługują wyroki z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financien oraz z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 – Aktiebolaget NN v. Skatteverket. Wynika z nich, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania VAT.

Podobnie w orzeczeniu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597 (pkt 15 i 16 wyroku) TSUE stwierdził: „Jednakże jeżeli transakcja obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona z jednego świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT.

Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb. Orz. s. I-897, pkt 51).

W tym zakresie Trybunał orzekł, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jednolite nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C–41/04, Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.

Orz. s. I–9433, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Everything Everywhere, pkt 24, 25).” Jak wynika zatem z orzecznictwa TSUE, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności. Po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.

Pojedyncze świadczenie kompleksowe ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą (główną), podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Podkreślić należy, że na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego. Czynność należy natomiast uznać za pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego.

Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności zasadniczej, głównej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Zatem świadczenie kompleksowe (złożone) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie główne i świadczenia pomocnicze tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, to wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.

Dla analizy rozpatrywanego zagadnienia pomocna jest również opinia Rzecznik Generalnej TSUE Juliane Kokott przedstawiona w dniu 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikextio – Unipessoal Lda. W opinii tej w oparciu o dotychczasowy dorobek orzecznictwa Trybunału (w tym m.in. C-231/19, C-71/18, C-463/16, C-572/07, C-41/04) sumarycznie ujęto kryteria, w świetle których należy oceniać takie zespoły świadczeń i czynności. W pkt 15 opinii Rzecznik Generalna stwierdza, że: „Zasadniczo każdą dostawę lub usługę należy traktować jako niezależne świadczenie (…).

W świetle całości dotychczasowego orzecznictwa Trybunału istnieje bardzo niewiele wyjątków, w przypadku których można odstąpić od tej zasady. (…)”. W pkt 16 opinii Rzecznik przypomniała, że „Trybunał zakłada w utrwalonym orzecznictwie, że każde świadczenie należy co do zasady uznawać za odrębne i niezależne dla celów opodatkowania VAT(6). Wyciąga taki wniosek z art. 1 ust. 2 akapit drugi(7) oraz art. 2(8) dyrektywy VAT”. Dalej w pkt 17 Rzecznik Generalna podnosi: „Ponadto dyrektywa VAT przewiduje zróżnicowany system przepisów dotyczących miejsca świadczenia, zwolnień z podatku czy też stawki podatkowej.

Jeżeli świadczenia podlegające osobnej kwalifikacji rozpatrywano by jednolicie dla celów VAT tylko z tego względu, że występuje między nimi pewien związek przestrzenny, czasowy lub przedmiotowy, stanowiłoby to obejście tego zróżnicowanego systemu”. W pkt 18 wskazuje, że: „Już z tego wynika, że co do zasady każde pojedyncze świadczenie należy poddać odrębnej ocenie dla celów VAT. Dotyczy to nawet sytuacji, w których między kilkoma świadczeniami istnieje określony związek, ponieważ służą jednolitemu celowi gospodarczemu(9)”. Z kolei w pkt 19 stwierdza: „Bez znaczenia jest także dane uregulowanie umowne.

Kwalifikacja transakcji do celów VAT nie może bowiem zależeć od możliwości jej umownego uregulowania, jakie oferuje dane krajowe prawo cywilne. Jeżeli zatem kilka świadczeń - jak ma to częściowo miejsce w niniejszym postępowaniu - jest wykonywanych na podstawie jednej umowy cywilnoprawnej, nie podważa to niezależności tych świadczeń do celów opodatkowania VAT(11)”. Należy wskazać, że o świadczeniu kompleksowym nie decyduje łączny sposób sprzedaży towarów lub/i usług, ale wzajemna zależność świadczeń, ich nierozerwalność, brak możliwości ich funkcjonalnego wyodrębnienia.

Przechodząc zatem do oceny przedmiotu niniejszego wniosku, uwzględniając charakter świadczenia, stwierdzić należy, że zdaniem tutejszego organu, dokonana analiza przedstawionego świadczenia wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym.

Zauważyć należy, że z dokumentów załączonych do uzupełnień wniosku o wydanie WIS dotyczących dostarczanych wyrobów składających się na świadczenie, tj.: deklaracji zgodności, listu potwierdzającego, instrukcji obsługi, certyfikatu, deklaracji prawnego wytwórcy, kart charakterystyki, ulotek wynika, że wyłącznie monitor (...), statyw jezdny, czujnik (...), kabel do czujnika, mankiet do pomiaru ciśnienia są wyrobami medycznymi, powiązanymi ze sobą funkcjonalnie w taki sposób, że tworzą razem system, który służy do monitorowania czynności życiowych pacjenta.

Zdaniem organu, pomimo iż towary: – monitor czynności życiowych, – statyw jezdny, – czujnik (...) , – kabel do czujnika, – mankiet do pomiaru ciśnienia mogłyby razem stanowić jedno świadczenie (tj. jeden towar ewentualnie jedno świadczenie kompleksowe), to jednak towarzyszące im towary i usługi tj.: – czytnik kodów kreskowych, – oprogramowanie (...), – termometr, a w konsekwencji również jednorazowe osłonki dedykowane do tego termometru, nie powinny już być ujmowane jako elementy jednej złożonej czynności, podlegającej opodatkowaniu zgodnie z art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odniesieniu do skanera kodów kreskowych, należy zauważyć, że w treści wniosku Spółka wskazała, że skaner kodów kreskowych stanowi wyposażenie dodatkowe, dedykowane do monitora (...) oraz innych kompatybilnych monitorów tego samego producenta. Należy zauważyć, że z Karty charakterystyki Monitora funkcji życiowych (...) oraz ulotki, wynika możliwość wprowadzania danych i parametrów pacjenta jak i dodatkowych parametrów (…) ręcznie przez klawiaturę alfanumeryczną na ekranie. Czytnik kodów kreskowych, jak wyjaśniła Spółka nie jest wyrobem medycznym. Podsumowując, nie jest elementem bez którego system monitorowania czynności życiowych, w tym monitor nie będzie działał.

Jest natomiast niewątpliwie urządzeniem usprawniającym pracę, ułatwiającym identyfikację pacjenta. Czytnik kodów kreskowych jest towarem, który służy (alternatywnie) do identyfikacji pacjenta, natomiast nie jest elementem warunkującym wykonanie czynności, do której przeznaczone są wymienione powyżej wyroby medyczne, tj. nie służy do monitorowania czynności życiowych pacjenta. Ponadto zarówno z treści wniosku, jego uzupełnień, jak i przedłożonej dokumentacji, wynika samodzielność i niezależna funkcjonalność Termometru (...), który jest co prawda przewidziany do używania z monitorem (...), ale może być także używany samodzielnie.

Spółka wskazała „Termometr (...) jest używany z monitorem (...) zgodnie z przewidzianym zastosowaniem. Może być także używany samodzielnie", „(...), wszystkie wymienione akcesoria są potrzebne, aby przedmiotowy monitor był w pełni funkcjonalny. Ponadto, z wyjątkiem termometru (...), nie mogą one być używane samodzielnie, a więc przedmiotowy monitor umożliwia korzystanie z ich funkcjonalności.(...)". Oferowany przez Spółkę termometr jest zatem urządzeniem autonomicznym, oddzielnym, samodzielnym i niezależnym.

Mając na uwadze, że termometr może być używany samodzielnie, niezależnie od monitora czynności życiowych, a zatem nie powinien być ujmowany jako element świadczenia, w konsekwencji również jednorazowe osłonki dedykowane do tego termometru nie mogę być częścią tego świadczenia. Z kolei przechodząc do oprogramowania (...), należy zauważyć, że jak wskazała Spółka służy ono wyłącznie do przekazywania i konwertowania danych, a nie posiada funkcji służących do analizy danych medycznych. Instalowane jest na serwerze i służy do integracji monitora z systemem informatycznym szpitala. Ponadto jak wyjaśniła Spółka, oprogramowanie nie jest wyrobem medycznym ani wyposażeniem wyrobu medycznego.

Nie jest ono zatem oprogramowaniem monitora, takim, bez którego nie będzie on działał i nie będzie spełniał swoich funkcji. Jak wynika z informacji zawartych w aktach sprawy, przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż wyrobów medycznych dla podmiotów świadczących usługi zdrowotne. Nie ulega zatem wątpliwości, że oferowane przez Spółkę urządzenia cechuje specyfika związana z branżą na rzecz której są one dostarczane.

Zrozumiałym jest, że z uwagi na konieczność stosowania procedur, jakimi objęte są podmioty świadczące usługi medyczne, czasami zakup samych urządzeń służących realizacji konkretnej czynności medycznej bywa niewystarczający dla realizacji wszystkich powiązanych z tą czynnością procedur i wiąże się z potrzebą nabycia dodatkowych akcesoriów, urządzeń, usług itp. To z kolei niewątpliwie wpływa na treść zamówień dotyczących zakupu sprzętu medycznego składanych przez podmioty medyczne. Należy zauważyć, że dystrybutorzy specjalistycznych urządzeń medycznych, a takim jest Spółka, dążą z pewnością do tego, aby ich oferty były atrakcyjne, konkurencyjne i odpowiadały w pełni potrzebom klientów.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, lecz w żadnym wypadku nie uzasadnia to automatycznego traktowania poszczególnych elementów zestawu sprzedażowego objętego niniejszą sprawą, za świadczenie kompleksowe dla celów podatkowych, gdyż te muszą wynikać zasadniczo z nierozerwalnych powiązań między poszczególnymi elementami świadczenia, które każdorazowo należy badań indywidualnie. Dopiero w wypadku stwierdzenia, że brak jednego elementu niweluje prawidłową realizację całego świadczenia, stanowi przesłankę do uznania tych świadczeń za kompleksowe.

Oczywiście organ nie podważa argumentacji Spółki co do funkcjonalnego celu stworzenia takiej oferty jako niepodzielnej całości, jakiej w ocenie Wnioskodawcy może oczekiwać przyszły nabywca. Niemniej jednak zasadnicze znaczenie dla oceny danego świadczenia jako złożonego mają przesłanki obiektywne, a nie subiektywne kryteria stron przyszłej transakcji. Przypomnieć należy, że o świadczeniu kompleksowym nie decyduje łączny sposób oferowania, sprzedaży towarów lub/i usług, ale wzajemna zależność świadczeń, ich nierozerwalność, brak możliwości ich funkcjonalnego wyodrębnienia.

Na powyższą zależność uwagę zwrócił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 122/13, stwierdzając, że: „(…) za świadczenie odrębne należy uznać świadczenia wykonywane przez jednego podatnika na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, to mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich, ani też nie sprawi, że wartość świadczenia z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenie te byłyby uznane za świadczenia złożone.

Charakter towarów które zalicza skarżąca do wyposażenia dodatkowego, tj. zestaw komputerowy, dysk twardy, monitor, drukarka, mysz, klawiatura, reduktor azotu, karta video, wspornik do montażu aparatu, lampa RTG, materace, pasy stabilizujące, wkłady piankowe i zestawów gąbek do stabilizacji pacjenta, pozwala na świadczenie tych przedmiotów niezależnie od dostawy samego wyrobu medycznego. Są to towary potrzebne do właściwego działania wyrobu medycznego, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby dostawa tych towarów odbyła się niezależnie (samodzielnie) od wyrobu medycznego.

(…) choć subiektywne kryteria stron transakcji przy ocenie danego świadczenia jako złożonego czy ocena z perspektywy nabywcy mają znaczenie, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji (…)”.

W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1668/14, w którym wskazał: „Z argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą nie wynika, aby świadczone równolegle do dostawy sprzętu medycznego usługi nie mogły się odbyć niezależnie od tejże dostawy. Czego dowodem jest zresztą to, że strona posłużyła się dla wykonania owych prac podmiotami zewnętrznymi – lokalnym firmami budowlanymi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykazała zatem w sposób obiektywny, aby wykonanie prac budowlanych oraz elektrycznych, związanych z adaptacją pomieszczeń na potrzeby montażu sprzętu medycznego, nie można było powierzyć dowolnemu podmiotowi, który w sposób profesjonalny i adekwatny dla danego urządzenia, pomieszczenia te odpowiednio dostosuje.

(…) W ocenie NSA wnioski, co do kwalifikacji określonych czynności jako świadczeń złożonych, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego, albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie, od woli stron transakcji (tak też: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise). W przedmiotowej sprawie, dostawa wyrobów medycznych dokonana przez skarżącą Spółkę wraz z wykonanymi równolegle usługami, jest bez wątpienia z przyczyn praktycznych korzystna dla nabywców.

Jednak same te okoliczności nie decydują o uznaniu, że dostawa ta nabiera charakteru świadczenia niepodzielnego, której rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (…)”. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1881/16: „Nie jest bowiem wystarczające dla przyjęcia złożoności świadczeń subiektywne przekonanie stron transakcji, że o takie świadczenie chodzi. Ocena odnośnie do złożoności świadczeń powinna być przede wszystkim dokonana z uwzględnieniem czynników obiektywnych, gdyż zakres i sposób opodatkowania nie może być uzależniony od woli stron transakcji. Nie można też pomijać przy tej ocenie zasady konkurencyjności”.

Podsumowując, niezależnie od ewentualnego uznania jednolitości świadczenia polegającego na dostawie monitora (...) o nr katalogowym (...), oznaczonego symbolami (...); statywu jezdnego (...), model (...); czujnika (...), model (...); kabla do czujnika (...), model (...); mankietu do pomiaru ciśnienia (...), rozmiar (...), model (...) to nie ma uzasadnienia traktowania czytnika kodów kreskowych (...); termometru usznego (...), model (...); jednorazowych osłonek do termometru oraz oprogramowania (...) jako elementów jednolitej transakcji. Nie mamy tu bowiem do czynienia zarówno z nierozerwalnością elementów świadczenia, jak i brakiem niezależnej dostępności świadczeń.

Przedmiotowe towary/usługi nie są od siebie zależne i względem siebie uzupełniające w takim stopniu, aby uznać, że ich rozdzielenie spowoduje utratę ich funkcji użytkowych. Zważywszy, że możliwość korzystania z obniżonej stawki podatku stanowi odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą odpłatna dostawa towarów i usługa świadczona odpłatnie przez podatnika opodatkowane są podstawową stawką podatku, przypadki możliwości korzystania z preferencji powinny być interpretowane w sposób ścisły.

W tych okolicznościach, objęcie obniżoną stawką podatku tych towarów - jakkolwiek przeznaczonych do stosowania z monitorem czynności życiowych, byłoby próbą nieuprawnionego rozszerzenia stosowania preferencji.

W związku z tym, iż opis zawarty przez Stronę we wniosku o wydanie WIS obejmował swym zakresem: – część dotyczącą dostawy towarów, oraz – część dotyczącą usług towarzyszących ww. dostawie towarów, z uwagi na poczynione ustalenia co do braku jednolitości świadczenia w części świadczenia obejmującego swym zakresem towary oraz oprogramowanie, brak jest uzasadnienia do dokonania przez organ dalszej kwalifikacji świadczenia w części odnoszącej się do usług towarzyszących sprzedaży tych świadczeń.

W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że – jak wynika z art. 42b ust. 5 ustawy – WIS dotyczyć może klasyfikacji wyłącznie jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu jednolitą stawką (jednego świadczenia kompleksowego). Reasumując w analizowanym przypadku towary i usługi będące przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej razem nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym świadczenia opisanego we wniosku nie można uznać za świadczenie kompleksowe.

Zatem, skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy towarów i usług, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 ustawy, a tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).