WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 15 kwietnia 2026 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniach 19 maja, 30 lipca oraz 5 sierpnia 2026 r. (data wpływu), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.
Przedmiot wniosku: Usługa (świadczenie kompleksowe) – (...) Opis usługi: Świadczenie obejmujące (...); wykonywane w salonie kosmetycznym; salon ten świadczy zabiegi pielęgnacyjno-kosmetyczne ukierunkowane na pielęgnację skóry ciała o charakterze relaksacyjnym i terapeutycznym; osoba wykonująca usługę nie musi mieć uprawnień właściwych dla zawodów medycznych; dla jej potrzeb nie jest wymagana konsultacja lekarska, ani nie są wykorzystywane urządzenia medyczne, czy wyroby medyczne; usługa trwa łącznie około (...) min.; w ramach usługi wykorzystywane są techniki manualne z użyciem preparatu „(...); składniki aktywne preparatu wykazują następujące właściwości: (...): działanie pielęgnujące i wspomagające kondycję skóry; techniki manualne polegają na wykonywaniu kontrolowanych ruchów (...); efekty usługi: (...) Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 - 96.04 Stawka podatku od towarów i usług: 23% Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 15 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniach 19 maja, 30 lipca oraz 5 sierpnia 2026 r., w zakresie sklasyfikowania świadczenia (...) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.
W treści wniosku oraz jego uzupełnień przedstawiono następujący opis. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług, który zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej m.in. na świadczeniu usług z zakresu branży kosmetycznej, tj. na wykonywaniu zabiegów kosmetycznych. Ww. usługi Wnioskodawca świadczy na podstawie umowy franczyzy zawartej z franczyzodawcą. W swojej ofercie Wnioskodawca proponuje różne zabiegi kosmetyczne (...), które są nieinwazyjnymi zabiegami stworzonymi przez lekarza medycyny estetycznej. Polegają one na (...). W ramach tych zabiegów, Wnioskodawca proponuje zabieg (...).
Składnikami aktywnymi dla skóry są (...) Jest to zabieg intensywny, wykonywany z użyciem (...). Dodatkowo, klient otrzymuje gratis (...) do stosowania w domu. Zabieg ma działanie (...). Po zabiegu klienci otrzymują (...) gratis. Zdaniem Wnioskodawcy, zabieg (...) należy do kategorii usług zaklasyfikowanych zgodnie z PKWiU jako usługi kosmetyczne, manicure i pedicure (PKWiU 96.02.13.0), do których stosuje się obniżoną stawkę VAT w wysokości 8% (Załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i usług – Dz. U. z 2024 r. poz. 387). Zabiegi kosmetyczne (...) (część D.4 formularza WIS-W).
W uzupełnieniu do wniosku z dnia 19 maja 2026 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że: Celem niniejszych wyjaśnień jest doprecyzowanie charakteru świadczonej usługi oraz sposobu jej wykonywania. Wnioskodawca podkreśla, że zabieg ma charakter pielęgnacyjno- kosmetyczny, ukierunkowany na pielęgnację skóry ciała przez zastosowanie preparatów kosmetycznych oraz manualnych technik wspomagających ich aplikację i rozprowadzenie na powierzchni skóry. Elementy manualne wykonywane podczas zabiegu mają charakter pomocniczy wobec procesu aplikacji preparatów kosmetycznych i nie stanowią samodzielnej usługi masażu relaksacyjnego, rehabilitacyjnego ani usługi związanej z poprawą kondycji fizycznej.
W ocenie Wnioskodawcy, głównym celem zabiegu jest pielęgnacja skóry ciała, (...). Określenie „(...) odnosi się do koncepcji pielęgnacyjnej stosowanej przez Wnioskodawcę, natomiast (...) stanowi nazwę preparatu kosmetycznego wykorzystywanego podczas wykonywania zabiegu. Usługa funkcjonuje w materiałach sprzedażowych jako zabieg pielęgnacyjno-kosmetyczny przeznaczony do pielęgnacji skóry ciała. Usługa wykonywana jest w salonie, w wydzielonym gabinecie zabiegowym przystosowanym do świadczenia usług pielęgnacyjnych i kosmetycznych. Do wykonania usługi nie jest wymagana wiedza medyczna związana ze specjalnością lekarza ani wykonywanie procedur medycznych.
Wykonanie usługi wymaga natomiast wiedzy i umiejętności z zakresu pielęgnacji skóry oraz technik aplikacji preparatów kosmetycznych na ciało. Dla potrzeb wykonania usługi nie jest wymagana konsultacja lekarska. Przed wykonaniem zabiegu przeprowadzany jest standardowy wywiad dotyczący przeciwwskazań typowych dla usług kosmetycznych i pielęgnacyjnych. Osoby wykonujące zabieg posiadają doświadczenie i kwalifikacje właściwe dla wykonywania usług pielęgnacyjnych, w szczególności: • doświadczenie z zakresu pielęgnacji ciała; • szkolenia produktowe; • szkolenia w zakresie aplikacji preparatów kosmetycznych. Zabieg nie wymaga uprawnień właściwych dla zawodów medycznych.
Oczekiwaniem klienta jest poprawa kondycji skóry ciała, jej odżywienie, nawilżenie, wygładzenie oraz poprawa komfortu skóry przez zastosowanie preparatów kosmetycznych. Klienci korzystają z usługi w celu pielęgnacji skóry i poprawy jej wyglądu. Usługa obejmuje skórę ciała, w szczególności: (...) Zakres obszaru zabiegowego zależy od wybranego wariantu czasowego usługi. Usługa wykonywana jest według następujących etapów: (...) Orientacyjny czas trwania poszczególnych etapów: (...) Techniki te mają charakter kosmetyczny i pielęgnacyjny. (...) Kosmetyki stosowane podczas zabiegu oddziałują przede wszystkim na skórę przez działanie pielęgnacyjne, nawilżające i ochronne. (...).
Składniki aktywne stosowane w ramach zabiegu mają następujące właściwości kosmetyczne: (...) W ramach świadczenia usługi wykorzystywane są standardowe materiały i wyposażenie stosowane w usługach kosmetycznych, tj.: (...) W ramach zabiegu nie są wykorzystywane urządzenia medyczne ani wyroby medyczne. Usługa ma charakter nieinwazyjny, ponieważ: • nie dochodzi do naruszenia ciągłości skóry, • nie są stosowane igły ani urządzenia ingerujące w tkanki, • nie dochodzi do wykonywania procedur medycznych. Zabieg polega wyłącznie na zewnętrznej aplikacji kosmetyków na powierzchnię skóry.
Po zabiegu mogą sporadycznie wystąpić reakcje skóry typowe dla usług kosmetycznych, takie jak: (...) Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest ograniczane przez przeprowadzenie wywiadu dotyczącego przeciwwskazań. Po wykonaniu zabiegu klient otrzymuje podstawowe zalecenia pielęgnacyjne dotyczące w szczególności: (...) Przekazywanie klientowi produktów dodatkowych ma charakter marketingowy i promocyjny. Produkty te nie stanowią elementu niezbędnego do wykonania usługi. Przekazywanie produktów dodatkowych nie jest niezbędne do prawidłowego wykonania zabiegu. Usługa może zostać wykonana w pełnym zakresie niezależnie od przekazania produktów promocyjnych.
Cena usługi kalkulowana jest przede wszystkim w oparciu o: • czas trwania zabiegu, • koszt preparatów kosmetycznych, • koszt pracy personelu, • koszty organizacyjne związane z wykonaniem usługi. Produkty przekazywane promocyjnie nie stanowią elementu determinującego cenę usługi. Wnioskodawca podkreślił, że wykonywana usługa ma charakter kosmetyczno-pielęgnacyjny i koncentruje się na oddziaływaniu na skórę przy użyciu preparatów kosmetycznych. Dominującym elementem świadczenia pozostaje pielęgnacja skóry z wykorzystaniem preparatów kosmetycznych, natomiast czynności manualne mają charakter pomocniczy wobec aplikacji produktów kosmetycznych.
Usługa nie ma charakteru usługi medycznej, rehabilitacyjnej, fizjoterapeutycznej ani typowej usługi masażu relaksacyjnego. Wnioskodawca posiada ulotki tylko w wersji elektronicznej: (...). W uzupełnieniu do wniosku z dnia 30 lipca 2026 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że: Pełny i zamknięty wykaz obszarów zabiegowych Zabieg obejmuje wyłącznie: (...). Preparat jest nakładany wyłącznie na nieuszkodzoną skórę wymienionych obszarów. Szczegółowy przebieg wariantu (...) -minutowego: (...) Łączny czas: (...) minut. Techniki manualne i sposób ich wykonywania Do aplikacji używane są (...).
Ruchy wykonywane są w następującej kolejności na każdej partii: (...) Program szkolenia osób wykonujących usługę Wnioskodawca prowadzi działalność jako franczyzobiorca sieci (...). Osoby wykonujące usługę (...) są zapewniane przez franczyzodawcę w ramach realizacji umowy franczyzy jako osoby uprzednio przeszkolone do wykonywania zabiegów oferowanych w sieci (...). Szkolenia są organizowane i przeprowadzane przez franczyzodawcę. Wnioskodawca nie jest organizatorem tych szkoleń, nie opracowuje ich programu i nie posiada dokumentacji zawierającej szczegółowy program szkolenia.
Z tego względu Wnioskodawca nie ma możliwości przedstawienia szczegółowego programu bez jego udostępnienia przez franczyzodawcę. Wnioskodawca posiada natomiast certyfikat potwierdzający przeszkolenie osoby wykonującej usługę. W salonie usługa wykonywana jest wyłącznie przez osoby przedstawione lub zaakceptowane przez franczyzodawcę jako przeszkolone do wykonywania zabiegów zgodnie ze standardami sieci (...). W uzupełnieniu do wniosku z dnia 5 sierpnia 2026 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że: Wyjaśnienie wskazanej niespójności Treść cennika przekazanego 19 maja 2026 r. oraz opis usługi znajdujący się na stronie internetowej sieci (...) mają charakter marketingowy.
Posługują się skrótowymi określeniami korzyści i odczuć, które mogą być subiektywnie deklarowane przez klientów po wykonaniu zabiegu. Dotyczy to w szczególności takich określeń jak: (...). Sformułowania te nie stanowią technicznego opisu czynności wykonywanych podczas usługi ani deklaracji medycznie lub fizjologicznie potwierdzonego oddziaływania na mięśnie. Opisują one w języku marketingowym możliwe odczucia komfortu i odprężenia zgłaszane przez klientów. Wnioskodawca prowadzi działalność jako franczyzobiorca sieci (...). Wskazana w wezwaniu strona internetowa jest ogólną stroną sieci prowadzoną przez franczyzodawcę.
Wnioskodawca nie posiada samodzielnego dostępu administracyjnego umożliwiającego zmianę jej treści. Wnioskodawca nie kwestionuje, że wskazane określenia znajdują się w materiałach marketingowych sieci. Wyjaśnia natomiast, że opis marketingowy nie określa dokładnego mechanizmu działania usługi, głębokości stosowanego nacisku, kolejności wykonywanych czynności ani czasu ich trwania. Nie jest zatem szczegółowym i technicznym opisem usługi sporządzonym na potrzeby jej klasyfikacji według PKWiU. Właściwy, pełny i zamknięty opis techniczny usługi został przedstawiony w uzupełnieniu wniosku z dnia 30 lipca 2026 r. Zgodnie z tym opisem usługa obejmuje: (...). Czynności wykonywane są (...).
Nie obejmują (...). Niespójność wskazana przez organ wynika z zastosowania dwóch różnych sposobów opisu usługi: materiały sprzedażowe posługują się skrótowym językiem marketingowym i opisują możliwe odczucia klientów. Uzupełnienie wniosku z dnia 30 lipca 2026 r. przedstawia dokładny, techniczny i zamknięty opis czynności rzeczywiście wykonywanych w ramach usługi. Wnioskodawca podtrzymuje opis techniczny przedstawiony w uzupełnieniu wniosku z dnia 30 lipca 2026 r. jako właściwy do identyfikacji i klasyfikacji usługi będącej przedmiotem wniosku.
Do wniosku oraz jego uzupełnień Wnioskodawca dołączył: (...) W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.) – zwanej dalej „Ordynacją podatkową” – postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2026 r. nr 0115-KDST1-2.440.173.2026.6.MD tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 11 sierpnia 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.
Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego na potrzeby stosowania podatku od towarów i usług Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.
Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1) towar albo usługa, albo 2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Ostatni z cytowanych przepisów przyznaje uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej zarówno w odniesieniu do pojedynczego towaru lub usługi, jak również w odniesieniu do kilku towarów lub usług, które według oceny wnioskodawcy stanowią elementy jednej czynności podlegającej opodatkowaniu.
Postępowanie w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej nie ogranicza się wyłącznie do klasyfikacji przedmiotu wniosku na gruncie Nomenklatury scalonej, Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych oraz określenia właściwej stawki podatku od towarów i usług. Obejmuje ono również ustalenie charakteru tego przedmiotu, tj. rozstrzygnięcie, czy stanowi on towar, usługę albo świadczenie kompleksowe w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od towarów i usług.
Podmiot składający wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS) w formularzu WIS-W, w pozycji „Przedmiot wniosku”, deklaruje czy przedmiotem żądania jest towar, usługa albo świadczenie kompleksowe, które – w jego ocenie – stanowi jedno świadczenie podlegające opodatkowaniu VAT. Na gruncie niniejszej sprawy Wnioskodawca określił, że przedmiotem klasyfikacji jest usługa. Jednak samo wskazanie przez Wnioskodawcę, że przedmiotem wniosku jest towar, usługa albo świadczenie kompleksowe, nie wiąże Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako „Dyrektor”).
W toku postępowania Dyrektor jest bowiem zobowiązany samodzielnie ustalić rzeczywisty charakter przedmiotu wniosku, a następnie dokonać jego klasyfikacji. Przyjęcie bez weryfikacji oceny przedstawionej przez wnioskodawcę prowadziłoby do odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia wszechstronnej oceny sprawy zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. Zatem prowadząc postępowanie w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej Dyrektor w pierwszej kolejności ustala rzeczywisty charakter przedmiotu wniosku. Wymaga to oceny, czy przedstawione we wniosku świadczenie stanowi towar, usługę czy też świadczenie złożone.
Pojęcie świadczenia kompleksowego nie zostało zdefiniowane w obowiązujących aktach prawnych – nie uczynił tego ani prawodawca krajowy, ani unijny. Niemniej jednak pojęcie świadczenia złożonego jest powszechnie stosowane zarówno przez organy podatkowe, jak i krajowe sądy administracyjne w wydawanych rozstrzygnięciach oraz orzeczeniach. Ocena, czy w danym przypadku występuje świadczenie kompleksowe, dokonywana jest przede wszystkim z uwzględnieniem tez wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej również jako „TSUE”).
Zgodnie z koncepcją świadczeń złożonych (kompleksowych) ukształtowaną w orzecznictwie TSUE, punktem wyjścia jest zasada, wedle której każde świadczenie dla potrzeb podatku od towarów i usług należy traktować jako świadczenie odrębne i niezależne (np.: wyrok z dnia 10 listopada 2016 r. w sprawie C-432/15, Odvolaci financni reditelstvi, EU: C:2016:855, oraz z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP, EU:C:2012:597).
Jednak, w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie i odpowiednio prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (np.: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06, Ministero dell'Economia e delle Finanze, dawniej Ministero delle Finanze, EU:C:2008:108).
Z takimi sytuacjami mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy jedno lub kilka świadczeń należy uznać za świadczenie główne, natomiast pozostałe za świadczenia dodatkowe, traktowane z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne, ale przede wszystkim wówczas, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (np.: wyroki TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV, EU:C:2005:649, oraz z dnia 4 października 2017 r. w sprawie C-273/16, Agenzia delle Entrate, EU:C:2017:733).
Przy ustalaniu, czy poszczególne elementy świadczenia tworzą jedno świadczenie kompleksowe pomocna jest opinia Rzecznik Generalnej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. w sprawie C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira (ECLI:EU:C:2020:855, dalej - opinia). W punkcie 16 opinii Rzecznik Generalnej zwrócono uwagę, że „(...) każde świadczenie należy co do zasady uznawać za odrębne i niezależne dla celów opodatkowania VAT (...)”. Natomiast w ramach punktu 18 podkreślone zostało, że „(...) co do zasady każde pojedyncze świadczenie należy poddać odrębnej ocenie dla celów VAT.
Dotyczy to nawet sytuacji, w których między kilkoma świadczeniami istnieje określony związek, ponieważ służą jednolitemu celowi gospodarczemu (...)”. „Zasada niezależności każdego świadczenia nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Transakcji nie należy bowiem sztucznie rozdzielać, aby nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT (...). Opodatkowanie VAT zespołów świadczeń i czynności wymaga więc wyważenia z jednej strony zasady niezależności świadczeń, a z drugiej zakazu sztucznego rozdzielania jednolitych transakcji” (punkt 20). „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (...)” (punkt 22). „Decydującym czynnikiem jest zatem to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium jest w tym przypadku powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności.
Ustanawiając kryterium „przeciętnego konsumenta”, Trybunał posługuje się typizacją, którą stosuje również w innych obszarach prawa (...)” (punkt 23). „Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów (...). W przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie, w związku z czym w powszechnym odbiorze występuje tylko jedno pojedyncze świadczenie” (punkt 25). „Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta w przypadku jednego świadczenia złożonego jego poszczególne elementy tracą swoją niezależność i ustępują nowemu świadczeniu sui generis.
Ocenie podlega wówczas wyłącznie to jedno pojedyncze świadczenie w całości. Waga poszczególnych elementów świadczenia słusznie nie ma tu znaczenia (...)” (punkt 27). „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (...). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (...)” (punkt 30).
„Kolejne odstępstwo od zasady niezależności każdego świadczenia jest konieczne, kiedy dane świadczenie stanowi jedynie niesamodzielne świadczenie o charakterze pomocniczym wobec świadczenia głównego (...). Świadczenie należy uważać za pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego usługodawcy (...). Świadczenie pomocnicze ma w porównaniu ze świadczeniem głównym jedynie drugorzędne znaczenie, w związku z czym jest „traktowane dla celów podatkowych tak samo, jak świadczenie główne” (...).
Oznacza to, że świadczenie pomocnicze musi być traktowane do celów VAT w taki sam sposób, jak świadczenie główne” (punkt 34). Z ww. opinii z dnia 22 października 2020 r. wynika zatem, że świadczenie kompleksowe – jak sama nazwa sugeruje – charakteryzuje się pewnym kompleksem czynności, ich złożonością. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kilka czynności, kilka towarów i/lub usług, które stanowią pewną całość, wykazują się związkiem ekonomicznym oraz funkcjonalnym. Wszystkie zadania podejmowane w ramach świadczenia złożonego są niezbędne w celu osiągnięcia celu świadczenia oraz zaspokojenia potrzeb jego odbiorcy, konsumenta.
Świadczenie złożone jest rozbudowane, obejmuje większy zakres czynności, które są ze sobą ściśle powiązane. Świadczenie złożone bardzo wyraźnie wskazuje na pewną kompleksowość i współzależność wielu czynności, które wykonywane w sposób skoordynowany i efektywny mają doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu. Dodatkowo należy podkreślić, że opinia Rzecznik Generalnej z dnia 22 października 2020 r. identyfikuje dwa rodzaje świadczeń kompleksowych. Pierwszy, typowy, w którym poszczególne czynności przyjmują odpowiednio funkcję świadczenia głównego oraz świadczeń pomocniczych. W tym przypadku cała transakcja podlega opodatkowaniu jak świadczenie dominujące.
Drugi rodzaj, świadczenie sui generis, na które składać mogą się nawet czynności realizowane odrębnie (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-44/11, Finanzamt Frankfurt am Main V-Hochst przeciwko DeutscheBank AG ECLI:EU:C:2012:484, punkt 24), którym nie jest możliwe przypisanie roli dominującej, ani pomocniczej. Kluczowym kryterium w przypadku świadczenia sui generis jest powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. W świadczeniu sui generis poszczególne elementy tracą swoją niezależność i ustępują nowemu świadczeniu.
Innymi słowy, w przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie sui generis. W takim przypadku klient jest zainteresowany połączeniem kilku elementów, które stworzą nowe świadczenie, każda z czynności jest bowiem równie istotna dla realizacji całej transakcji. Cechą charakterystyczną takiego świadczenia jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów, w związku z czym w powszechnym odbiorze występuje tylko jedno pojedyncze świadczenie. Również w sytuacji, gdy świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za występowaniem świadczenia sui generis.
Wskazówką w tym zakresie jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem świadczenia sui generis. W realiach niniejszej sprawy ocena, czy mamy do czynienia z odrębną, samodzielną usługą, czy też ze świadczeniem złożonym, wymaga w pierwszej kolejności ustalenia i jednoznacznego określenia stanu faktycznego, który został przyjęty przez organ za podstawę dokonanej kwalifikacji oraz wydania wiążącej informacji stawkowej.
W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ ustalił, w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co następuje: Usługa obejmuje (...) i trwa około (...) min. Wykonywana jest w salonie kosmetycznym, który świadczy zabiegi pielęgnacyjno-kosmetyczne ukierunkowane na pielęgnację skóry ciała o charakterze relaksacyjnym i terapeutycznym (...). Osoba wykonująca usługę nie musi mieć uprawnień właściwych dla zawodów medycznych. Dla potrzeb wykonania usługi nie jest wymagana konsultacja lekarska ani nie są wykorzystywane urządzenia medyczne, czy wyroby medyczne. W ramach usługi wykorzystywane są techniki manualne z użyciem preparatu do „ciała i masażu” (...).
Składniki aktywne preparatu wykazują następujące właściwości: (...). Techniki manualne polegają na wykonywaniu kontrolowanych ruchów (...). Usługa wykonywana jest według następującego schematu: (...). Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy należy wrócić do analizy przedmiotu wniosku przez pryzmat koncepcji świadczenia kompleksowego sui generis, rozwiniętej – jak już było wspomniane powyżej – w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w opinii Rzecznik Generalnej Juliane Kokott.
Jak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-44/11, Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst przeciwko Deutsche Bank AG, dla oceny świadczenia decydujące znaczenie ma sposób jego postrzegania przez przeciętnego odbiorcę. Jeżeli świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku elementów, które dopiero łącznie realizują zamierzony cel gospodarczy, przemawia to za uznaniem, że mamy do czynienia z jednym świadczeniem sui generis. W takim przypadku poszczególne elementy tracą swoją samodzielność i stapiają się w nowe świadczenie, którego nie można sztucznie rozdzielać na odrębne usługi.
Koncepcja ta ma zasadnicze znaczenie również w niniejszej sprawie. Klient nie nabywa bowiem samego kosmetyku ani samej czynności jego rozprowadzenia. Również manualne oddziaływanie na ciało nie stanowi dla niego celu samoistnego. Oczekiwanym rezultatem jest jedno, kompleksowe świadczenie obejmujące jednocześnie zastosowanie preparatu, odpowiednie techniki manualne oraz osiągnięcie efektu relaksacyjnego, rozluźniającego i poprawiającego samopoczucie. Z perspektywy przeciętnego odbiorcy wszystkie te elementy tworzą jedno świadczenie gospodarcze, którego nie sposób podzielić na niezależną usługę kosmetyczną oraz odrębną usługę manualną.
Jednocześnie właśnie powszechny odbiór tego świadczenia prowadzi do wniosku, że jego istotą nie jest pielęgnacja skóry jako taka. Przeciętny klient, zapoznając się z nazwą zabiegu, opisem korzyści, regulaminem oraz przebiegiem usługi, musi postrzegać ją przede wszystkim jako zabieg o charakterze relaksacyjnym i masażowym, podczas którego stosowany jest preparat kosmetyczny. Kosmetyk nie stanowi celu samego w sobie, lecz jeden z elementów kompleksowego świadczenia ukierunkowanego na poprawę komfortu fizycznego i odprężenie organizmu.
W takim układzie manualne oddziaływanie na ciało oraz zastosowanie preparatu nie konkurują ze sobą jako element dominujący i pomocniczy, lecz współtworzą nowe świadczenie sui generis. W konsekwencji zgromadzony materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że analizowane świadczenie należy oceniać jako jedno kompleksowe świadczenie sui generis, w którym manualne oddziaływanie na ciało klienta oraz zastosowanie preparatu kosmetycznego nie stanowią odrębnych usług pozostających względem siebie w relacji świadczenia głównego i pomocniczego.
Elementy te są ze sobą nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają i dopiero łącznie tworzą nowe świadczenie gospodarcze, odpowiadające oczekiwaniom przeciętnego odbiorcy. Klient nie nabywa bowiem ani samego preparatu kosmetycznego, ani samej czynności manualnej, lecz oczekuje jednego, kompleksowego zabiegu zapewniającego odprężenie, poprawę komfortu fizycznego oraz odczuwalny efekt relaksacyjny. Nie sposób zatem dokonać sztucznego wyodrębnienia z analizowanego świadczenia wyłącznie elementu kosmetycznego – jak ocenił Wnioskodawca – i przypisać mu decydującego znaczenia.
Byłoby to sprzeczne zarówno z rzeczywistym przebiegiem usługi, jak i z jej gospodarczym celem oraz sposobem postrzegania przez odbiorców. W niniejszej sprawie występuje świadczenie kompleksowe sui generis, którego istota polega na połączeniu technik manualnego oddziaływania na ciało z wykorzystaniem preparatu kosmetycznego w celu uzyskania efektu relaksacyjnego i poprawy komfortu fizycznego. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, poszczególne czynności wykonywanego świadczenia stanowią pojedyncze usługi, które przez zachodzący między nimi związek ekonomiczny i funkcjonalny tworzą nowe świadczenie sui generis, tj. (...).
Przedmiotem wniosku jest zatem usługa (świadczenie kompleksowe) – (...). Uzasadnienie klasyfikacji Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1 ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.
2, t. 2, str. 382 ze zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
W świetle § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1829) w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług - do dnia 31 grudnia 2027 r., stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 5 5 6).
Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: – niniejszych zasad metodycznych, – uwag do poszczególnych sekcji, – schematu klasyfikacji.
Natomiast schemat klasyfikacji - jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych - stanowi wykaz grupowań i obejmuje: – symbole grupowań, – nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług.
I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: – grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, – usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, – usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1,2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
Zgodnie z wyjaśnieniami do PKWiU 2015, Sekcja S POZOSTAŁE USŁUGI obejmuje: – usługi świadczone przez organizacje członkowskie, – usługi naprawy i konserwacji komputerów i sprzętu komunikacyjnego, – usługi naprawy i konserwacji artykułów użytku osobistego i domowego, – usługi prania i czyszczenia wyrobów włókienniczych i futrzarskich, – usługi fryzjerskie i pozostałe usługi kosmetyczne, – usługi pogrzebowe i pokrewne, – usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, – pozostałe usługi indywidualne, gdzie indziej niesklasyfikowane.
Sekcja ta nie obejmuje: – usług naprawy broni sportowej i rekreacyjnej, sklasyfikowanych w 33.11.14.0, – usług naprawy i konserwacji fotokopiarek, kalkulatorów, sklasyfikowanych w 33.12.16.0, – usług naprawy ręcznych narzędzi mechanicznych, sklasyfikowanych w 33.12.17.0, – usług naprawy i konserwacji profesjonalnych przyrządów i aparatów do pomiaru czasu, sklasyfikowanych w 33.13.11.0, – usług parkingowych, sklasyfikowanych w 52.21.24.0, – usług edukacyjnych świadczonych przez organizacje członkowskie, sklasyfikowanych w dziale 85, – usług w zakresie opieki zdrowotnej, sklasyfikowanych w dziale 86, – usług renowacji prac artystycznych, sklasyfikowanych w 90.03.11.0. W sekcji S zawarty jest m.in. dział 96 Pozostałe usługi świadczone dla ludności, który obejmuje: – pranie i czyszczenie chemiczne wyrobów tekstylnych i futrzarskich, – fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne, – pogrzeby i działalność pokrewną, – pozostałą indywidualną działalność usługową, gdzie indziej niesklasyfikowaną.
Dział ten nie obejmuje: – peruk, sklasyfikowanych w 32.99.30.0, – wypożyczania odzieży innej niż odzież robocza, nawet, jeśli czyszczenie tych rzeczy jest integralną częścią tej działalności, sklasyfikowanego w 77.29.15.0, – utrzymania terenów zieleni na cmentarzach, sklasyfikowanego w 81.30.12.0, – usług świadczonych przez organizacje religijne w zakresie uroczystości pogrzebowych, sklasyfikowanych w 94.91.10.0, – naprawy i przeróbek odzieży itp., sklasyfikowanych w 95.29.11.0. W dziale 96 „Pozostałe usługi świadczone dla ludności” mieszczą się m.in. takie grupowania, jak 96.02.13.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure”, 96.02.14.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure, świadczone w domu”, 96.02.19.0 „Pozostałe usługi kosmetyczne”.
Grupowanie 96.02.13.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure”, obejmuje: – usługi pielęgnacyjne i upiększające dotyczące urody i twarzy, włączając usługi kosmetyczne, – usługi wykonywania manicure i pedicure, – usługi związane z poradnictwem dotyczącym pielęgnacji urody i wykonywania makijażu. Grupowanie to nie obejmuje: – usług w zakresie opieki zdrowotnej typu lifting twarzy, sklasyfikowanych w 86.10.11.0. Natomiast grupowanie 96.02.19.0 „Pozostałe usługi kosmetyczne” obejmuje także usługi w zakresie higieny osobistej, pielęgnacji ciała, depilacji, naświetlania promieniami ultrafioletowymi i podczerwonymi.
Grupowanie to nie obejmuje jednak usług w zakresie opieki zdrowotnej, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 86. W dziale 96 „Pozostałe usługi świadczone dla ludności” mieści się także klasa 96.04 „Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej”, a w niej grupowanie 96.04.10.0 o tej samej nazwie, które obejmuje usługi świadczone przez łaźnie tureckie, sauny i łaźnie parowe, solaria, salony odchudzające, salony masażu (z wyłączeniem masażu leczniczego) i podobne usługi mające na celu poprawę samopoczucia.
Grupowanie to nie obejmuje: – usług w zakresie masaży i terapii leczniczych, sklasyfikowanych w 86.90.13.0,86.90.19.0, – usług obiektów służących poprawie kondycji fizycznej (centra fitness) i kulturystyce, sklasyfikowanych w 93.13.10.0. W świetle powyższych ustaleń, w celu dokonania właściwej klasyfikacji usługi będącej przedmiotem wniosku (świadczenia kompleksowego), tj. (...), konieczne jest szczegółowe przeanalizowanie cech, okoliczności w jakich dochodzi do jej wykonania. Usługa wykonywana jest w salonie kosmetycznym, który świadczy zabiegi pielęgnacyjno- kosmetyczne ukierunkowane na pielęgnację skóry ciała o charakterze relaksacyjnym i terapeutycznym.
Osoba wykonująca usługę nie musi mieć uprawnień właściwych dla zawodów medycznych. Dla jej potrzeb nie jest wymagana konsultacja lekarska ani nie są wykorzystywane urządzenia medyczne, czy wyroby medyczne. Usługa obejmuje tylną (...) i trwa około (...) min. W ramach usługi wykorzystywane są techniki manualne z użyciem preparatu do „ciała i masażu”. Składniki aktywne preparatu mają następujące właściwości:(...). Techniki manualne polegają na wykonywaniu kontrolowanych ruchów (...). Usługa wykonywana jest według następującego schematu: (...). Deklarowane efekty usługi: (...).
Z całokształtu przedstawionych okoliczności wynika, że zabieg stanowi połączenie pielęgnacji i relaksu, zatem jest świadczeniem pielęgnacyjno-relaksacyjnym. Ponadto cechą charakterystyczną analizowanej usługi jest wykonywanie określonych technik manualnych. Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie odpowiednich technik na wybranych partiach ciała świadczy o relaksacyjnym charakterze zabiegu. Odpowiednia technika ruchów osoby wykonującej zabieg sprawia, że klienci czują się odprężeni, poprawie ulega nie tylko wygląd skóry, ale i samopoczucie klientów.
Z analizy sprawy wynika, że czynności składające się na usługę (świadczenie kompleksowe) – (...) łączą w sobie cechy charakterystyczne (...), a całe świadczenie stanowi jedno świadczenie pielęgnacyjno- relaksacyjne. W tym miejscu należy podkreślić, że opis usługi, ze strony internetowej podanej przez Wnioskodawcę (...), nie ogranicza się wyłącznie do aspektów związanych z pielęgnacją skóry przez zastosowanie preparatów kosmetycznych. (...) dowodzi, że komunikowany odbiorcy cel świadczenia wykracza poza typowy zakres zabiegów ukierunkowanych wyłącznie na pielęgnację skóry.
W konsekwencji opis usługi zamieszczony na ww. stronie stanowi dowód potwierdzający, że świadczenie jest postrzegane jako zabieg obejmujący elementy charakterystyczne dla masażu, a nie wyłącznie jako aplikacja preparatów kosmetycznych w ramach pielęgnacji skóry. Aspekt pielęgnacyjny świadczenia jest znaczący, jednak obie cechy pielęgnacja oraz odpowiednie techniki wcierania są równie ważne dla analizowanego zabiegu. Wobec tego należy uznać, że ma on charakter pielęgnacyjno-relaksacyjny. Dla klienta istotna jest zarówno pielęgnacja skóry, jak i efekt relaksu.
Zdaniem organu, usługa (świadczenie kompleksowe) – (...) powinna zostać zaklasyfikowana do klasy 96.04 PKWiU 2015 „Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej. Jak organ wskazał już powyżej, grupowanie 96.04.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej” obejmuje usługi świadczone przez łaźnie tureckie, sauny i łaźnie parowe, solaria, salony odchudzające, salony masażu (z wyłączeniem masażu leczniczego) i podobne usługi mające na celu poprawę samopoczucia.
Skoro analizowany zabieg stanowi świadczenie pielęgnacyjno-relaksacyjne, wpływając przy tym m.in. na poprawę samopoczucia, to właściwą dla niego klasyfikacją jest klasa 96.04 PKWiU 2015 „Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej”. Brak podstaw, aby analizowane świadczenie sklasyfikować do PKWiU 96.02.13.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure”, bądź PKWiU 96.02.19.0 „Pozostałe usługi kosmetyczne”. Jak wskazano powyżej, w grupowaniu 96.02.13.0 PKWiU 2015 mieszczą się usługi kosmetyczne mające na celu pielęgnację oraz upiększenie. Usługi odpowiadające pozycji 96.02.13.0 dotyczą stricte urody oraz twarzy.
Usługi, które mogą być klasyfikowane do ww. grupowania to, np. usługi pielęgnacji skóry twarzy, dłoni i stóp (manicure, pedicure, naprawa paznokcia), wykonywania makijażu (okazjonalnego, permanentnego), stylizacja brwi i rzęs, henna. Z kolei grupowanie 96.02.19.0 PKWiU 2015 obejmuje usługi w zakresie higieny osobistej, pielęgnacji ciała, depilacji, naświetlania promieniami ultrafioletowymi i podczerwonymi. Usługa (...), która polega nie tylko na pielęgnacji, ale także zastosowaniu odpowiednich technik mających w istocie relaksować i odprężać, wykracza poza usługi kosmetyczne.
Uwzględniając powyższe, usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych klasą 96.04 Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), a zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie zaś do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.
U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
Jak wynika z art. 146ef ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust. 1. Zgodnie z art. 41 ust. 16 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może obniżać stawki podatku do wysokości 0%, 5% lub 7% dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych stawek, uwzględniając: 1) specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług; 2) przebieg realizacji budżetu państwa; 3) przepisy Unii Europejskiej.
W myśl art. 146ej ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, w okresie, o którym mowa w art. 146ef, może obniżać stawki podatku do wysokości 0%, 5% lub 8% dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych stawek. Z kolei stosownie do art. 146ej ust. 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług; 2) przebieg realizacji budżetu państwa.
Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2023 r. w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 2670, z późn. zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla towarów i usług wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W załączniku do ww. rozporządzenia wskazano m.in. usługi, dla których obniża się stawkę podatku do wysokości 8%, tj.: – poz. 6 - PKWiU 96.02.13.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure”; – poz. 7 - PKWiU ex 96.02.14.0 „Usługi kosmetyczne, manicure i pedicure, świadczone w domu”; – poz. 8 - PKWiU 96.02.19.0 „Pozostałe usługi kosmetyczne”.
Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 30 ustawy, przez oznaczenie ex rozumie się zakres towarów i usług węższy niż określony odpowiednio w danym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury scalonej (CN) lub danym grupowaniu klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
Zatem umieszczenie ww. oznaczenia przy konkretnym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury scalonej (CN) ma na celu zawężenie stosowania obniżonej stawki podatku dla towarów i usług tylko do towarów należących do wymienionego działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN), spełniających określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce „Nazwa towaru (grupy towarów lub usług)”. Analizowana usługa, tj. (...), mieści się w klasie PKWiU 96.04 „Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej”. Usługa ta nie jest wymieniona w poz. 6-8 załącznika do rozporządzenia w sprawie obniżonych stawek podatku.
Ustawodawca nie przewidział dla niej preferencyjnej stawki w wysokości 8%. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi (świadczenia kompleksowego) jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.
Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jego przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art.
42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: – podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), – świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 – w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że – klasyfikacja usługi, lub – stawka podatku właściwa dla usługi, lub – podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy Ordynacji podatkowej.
POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e- urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).