Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu 2 marca 2018 r. wraz z żoną A.B. nabył Pan do Państwa majątku wspólnego nieruchomość gruntową stanowiącą działkę nr 111/1, położoną w miejscowości T. Nabycie nastąpiło na podstawie aktu notarialnego – umowy sprzedaży, Repertorium A nr (...). Cena nabycia nieruchomości wynosiła (…) zł. Nieruchomość została nabyta w czasie trwania małżeńskiej wspólności majątkowej i weszła w skład Państwa majątku wspólnego. W 2023 r., w czasie trwania małżeńskiej wspólności majątkowej, rozpoczęli Państwo na przedmiotowej nieruchomości budowę budynku mieszkalnego. Budowa nie została zakończona.
W chwili ustanowienia rozdzielności majątkowej, a następnie w chwili sprzedaży nieruchomości, budynek znajdował się w stanie surowym zamkniętym. W dniu 5 czerwca 2025 r. ustanowili Państwo rozdzielność majątkową na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...). Tego samego dnia, tj. w dniu 5 czerwca 2025 r. dokonali Państwo podziału majątku wspólnego na podstawie umowy o podział majątku wspólnego, zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...).
W wyniku podziału majątku wspólnego przedmiotowa nieruchomość, tj. działka nr 111/1 wraz z posadowionym na niej niedokończonym budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym, przypadła w całości Panu. W umowie o podział majątku wspólnego wartość przedmiotowej nieruchomości została określona na kwotę (…) zł.
W ramach podziału majątku wspólnego Pana żona otrzymała inne składniki majątku wspólnego, dwie nieruchomości lokalowe położone w U.: przy ul. X oraz przy ul. Y, a także samochód osobowy (...) z 2018 r. W dniu 28 maja 2026 r. sprzedał Pan przedmiotową nieruchomość, tj. działkę nr 111/1 wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym, na podstawie aktu notarialnego – umowy sprzedaży, Repertorium A nr (...). Cena sprzedaży nieruchomości wyniosła (…) zł.
W chwili sprzedaży pozostawał Pan w związku małżeńskim z A.B., jednak od dnia 5 czerwca 2025 r. pomiędzy małżonkami obowiązywał ustrój rozdzielności majątkowej, a nieruchomość stanowiła Pana majątek osobisty w związku z dokonanym podziałem majątku wspólnego. Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Przedmiotem niniejszego wniosku jest ustalenie, czy sprzedaż w dniu 28 maja 2026 r. nieruchomości nabytej pierwotnie do majątku wspólnego małżonków w dniu 2 marca 2018 r., a następnie przyznanej Panu w całości w wyniku podziału majątku wspólnego w dniu 5 czerwca 2025 r., podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym odpłatne zbycie w dniu 28 maja 2026 r. nieruchomości stanowiącej działkę nr 111/1 wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym, nabytej przez Pana i Pana żonę do majątku wspólnego w dniu 2 marca 2018 r., a następnie przyznanej Panu w całości w wyniku podziału majątku wspólnego w dniu 5 czerwca 2025 r., stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, sprzedaż w dniu 28 maja 2026 r. nieruchomości stanowiącej działkę nr 111/1 wraz z budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT odpłatne zbycie nieruchomości stanowi źródło przychodu, jeżeli następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta w dniu 2 marca 2018 r. przez Pana i Pana żonę do majątku wspólnego.
Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej nieruchomości nabytych do majątku wspólnego okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, liczy się od końca roku, w którym nastąpiło nabycie do majątku wspólnego. Późniejsze ustanowienie rozdzielności majątkowej oraz podział majątku wspólnego, w wyniku którego w dniu 5 czerwca 2025 r. nieruchomość przypadła Panu w całości, nie stanowią nowego nabycia nieruchomości dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Pięcioletni termin należy zatem liczyć od końca 2018 r. i upłynął on z dniem 31 grudnia 2023 r. Sprzedaż dokonana 28 maja 2026 r. nastąpiła po jego upływie.
W konsekwencji sprzedaż nieruchomości nie stanowi źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT i nie powoduje obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c. prawa wieczystego użytkowania gruntów, d. innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cytowanej ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment nabycia tej nieruchomości.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.
Zatem pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
Przy czym, jak wynika z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że 2 marca 2018 r. nabył Pan oraz Pana żona do Państwa majątku wspólnego nieruchomość gruntową stanowiącą działkę nr 111/1, położoną w miejscowości T. W 2023 r., w czasie trwania małżeńskiej wspólności majątkowej, rozpoczęli Państwo na przedmiotowej nieruchomości budowę budynku mieszkalnego. W chwili ustanowienia rozdzielności majątkowej, a następnie w chwili sprzedaży nieruchomości, budynek znajdował się w stanie surowym zamkniętym. 5 czerwca 2025 r. ustanowili Państwo rozdzielność majątkową na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej zawartej w formie aktu notarialnego.
5 czerwca 2025 r. dokonali Państwo również podziału majątku wspólnego na podstawie umowy o podział majątku wspólnego, zawartej w formie aktu notarialnego. W wyniku podziału majątku wspólnego przedmiotowa nieruchomość wraz z posadowionym na niej niedokończonym budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym, przypadła w całości Panu. W ramach podziału majątku wspólnego Pana żona otrzymała inne składniki majątku wspólnego: dwie nieruchomości lokalowe, a także samochód osobowy. 28 maja 2026 r. sprzedał Pan przedmiotową nieruchomość wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym w stanie surowym zamkniętym, na podstawie aktu notarialnego – umowy sprzedaży.
W chwili sprzedaży pozostawał Pan w związku małżeńskim, jednak od 5 czerwca 2025 r. pomiędzy małżonkami obowiązywał ustrój rozdzielności majątkowej, a nieruchomość stanowiła Pana majątek osobisty w związku z dokonanym podziałem majątku wspólnego. Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Wskazał Pan, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Pana i Pana żonę w ramach wspólności majątkowej a następnie w wyniku podziału majątku wspólnego stał się Pan ich jedynym właścicielem.
W związku z powyższym należy odnieść się do kwestii stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami, które zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Przepis art. 31 § 1 ustawy z Kodeksu stanowi, że: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości.
Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości udziałów każdego współwłaściciela. W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Zgodnie z art. 47 § 1 ww. Kodeksu: Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa).
Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa. Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) albo z mocy prawa np. ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
Stosownie do art. 501 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3. Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z dyspozycji przepisu art. 211 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 795) – podział ten nie jest obowiązkowy.
Zgodnie bowiem z tym przepisem: Każdy ze współwłaścicieli może żądać, żeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. W myśl natomiast art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
Strony mogą dokonać umownego podziału majątku nie zachowując reguły równych udziałów, co może być wynikiem wzajemnego obrachunku obejmującego splot interesów osobistych, majątkowych, rodzinnych, biznesowych i innych wykraczających poza ramy majątku dorobkowego. Jak wskazał Pan we wniosku, na działce wybudowali Państwo budynek w stanie surowym zamkniętym. Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego.
Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 - § 3 powołanej ustawy: Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Na mocy art. 48 Kodeksu cywilnego: Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości.
Budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania. Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony.
Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek. W związku z powyższym – zgodnie z cytowanym wcześniej art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych − datą nabycia przez Pana opisanej we wniosku nieruchomości, jest data jej nabycia do majątku wspólnego małżonków, tj. 2018 r. Zatem pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy, dla opisanej we wniosku nieruchomości już upłynął.
W konsekwencji, nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej, planowana sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie będzie stanowiła dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. W związku z powyższym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.
Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pana do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.