Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 marca 2024 r. do Dyrektora KIS wpłynął wniosek z 12 marca 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku VAT w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut oraz możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT do sprzedaży ww. usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i nr 3). Wniosek został uzupełniony – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 czerwca 2024 r. (wpływ 17 czerwca 2024 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, mającą miejsce zamieszkania w Polsce, na której terytorium przebywa przez większą część roku, podobnie jak jego najbliższa rodzina. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawca zamierza sprzedawać waluty w grach komputerowych (dalej nazywane: e-walutą), będące przedmiotem obrotu w ekosystemie gry. E-waluta funkcjonuje w ramach gry, która angażuje wielu graczy, służy przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki.
E-waluty używane w grach mają różne nazwy własne, w zależności od gry, np. (…) funkcjonujący w grze (…). Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą (w dowolnych ilościach). Istnieją dwie drogi pozyskania e-waluty. Pierwsza z nich polega na nabyciu e-waluty od innego gracza w zamian za walutę fiducjarną – np. PLN. Transakcji dokonuje się zazwyczaj poprzez popularne portale sprzedaży m.in. (…), jak i bez wykorzystania zewnętrznych portali, poprzez zawarcie umowy z graczem w samej grze, tj. gracze uzgadniają na czacie udostępnianym przez oprogramowanie gry warunki transakcji, w szczególności ile e-waluty gracz chce sprzedać/kupić oraz po jakiej cenie.
Gracze ustalają także formę płatności – w zdecydowanej większości przypadków jest to płatność elektroniczna walutą fiducjarną, np. przelew bankowy w walucie PLN. Sprzedawca e-waluty po otrzymaniu przykładowego przelewu przekazuje przedmiot transakcji (e-walutę) nabywcy – brak jest fizycznej dostawy, przekazanie odbywa się wyłącznie w ramach gry (oprogramowania). Wnioskodawca może pozyskiwać również e-walutę poprzez samo uczestnictwo w wirtualnej rozgrywce oferowanej przez grę.
Pozyskiwanie e-waluty może polegać na rozwiązywaniu przez gracza różnych zadań, misji w ramach wirtualnej rozgrywki lub poprzez inne czynności, które wykonywane są w granicach świata wirtualnego, w ramach konkretnej gry (w sposób przewidziany przez twórców gry). E-waluty zatem podlegają swobodnemu obrotowi pomiędzy graczami w granicach danej gry, zaś przez swobodny obrót należy rozumieć, iż każdy gracz zgodnie z własną wolą decyduje czy przekaże e-walutę innemu graczowi oraz w jakiej ilości i za co (np. za jaki przedmiot wirtualny). Niewykluczone jest, że gracz przy wykorzystaniu e-waluty zapłaci innemu graczowi za przedmiot w świecie rzeczywistym.
Pozyskaną e-walutę Wnioskodawca zamierza sprzedawać innym graczom, otrzymując w zamian płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w PLN. Sprzedaż odbywa się na tych samych zasadach co zakup – Wnioskodawca zamierza sprzedawać e-walutę przy wykorzystaniu marketplace, który odpowiada za bezpieczeństwo transakcji, zapewniając ochronę nabywcy, jak i po części odpowiada za skojarzenie dwóch stron. Wnioskodawca zamierza również sprzedawać walutę, uzgadniając warunki transakcji z potencjalnym nabywcą, wyłącznie przy wykorzystaniu systemu gry (poza zewnętrznymi portalami sprzedaży), w tym przy wykorzystaniu czatu dostępnego w grze służącego do komunikowania się graczy.
Niewykluczone jest, iż warunki transakcji będą uzgadniane poza grą oraz poza portalem sprzedaży, np. w świecie rzeczywistym podczas spotkania lub z wykorzystaniem innych zewnętrznych komunikatorów (np. komunikatorów udostępnianych przez media społecznościowe). Nie ma miejsca fizyczna dostawa e-waluty, Wnioskodawca po otrzymaniu płatności zgodnie z uzgodnieniami, przekazuje e-walutę nabywcy w wirtualnym świecie gry. Wnioskodawca płatności otrzymuje jedynie elektronicznie, poprzez tradycyjne przelewy bankowe, płatności BLIK oraz poprzez portale sprzedaży internetowej, które pośredniczą w przekazaniu pieniądza fiducjarnego od nabywcy do sprzedawcy.
W grupie potencjalnych i możliwych nabywców znajdują się zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (podmioty nieprofesjonalne, które nabywają e-walutę w celach prywatnych – do podwyższenia poziomu wirtualnej rozgrywki, w której biorą udział), jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą (podmioty profesjonalne, nabywające walutę najprawdopodobniej w celu jej dalszej odsprzedaży, jednak niewykluczone jest, że takowy podmiot wykorzysta zakupioną e-walutę w innym celu).
Zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania/miejsce siedziby na terytorium RP albo poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa członkowskiego UE albo poza wspomnianym terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego). Często występują sytuacje, w których Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić statusu nabywcy oraz jego miejsca zamieszkania/siedziby. Dzieje się tak m.in. w przypadku dokonywania transakcji z wykorzystaniem (…).
Dowodem nabycia przez Wnioskodawcę e-waluty będzie potwierdzenie płatności w postaci potwierdzenia przelewu, potwierdzenia płatności na telefon BLIK, które zawierają nr rachunku lub nr telefonu odbiorcy, imię i nazwisko odbiorcy lub pseudonim z gry, nazwę gry oraz ilość nabywanej e-waluty. Aspekt dokumentacji analogicznie będzie prezentował się w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę e-walut. Zdecydowana większość sprzedawców nie wystawia rachunków lub innych tego rodzaju dokumentów, stąd jedynym potwierdzeniem poniesienia wydatku, będącym dowodem nabycia będzie potwierdzenie przelewu, płatności ze wskazanym opisem.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od towarów i usług 1. Czy e-waluty stanowią walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1124 ze zm.), a jeżeli nie, to czy stanowią one prawa majątkowe? Odpowiedź Wnioskodawcy: (…) Ponownie należy wskazać, że e-waluty, o których mowa we wniosku, funkcjonują w ramach gier, które angażują wielu graczy. Służą przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki.
E-waluty funkcjonujące w grach mają różne nazwy własne, w zależności od konkretnej gry. Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą. Mogą ją także między sobą wymieniać na walutę fiducjarną lub inne przedmioty, także te ze świata rzeczywistego. 2. Czy będzie Pan podmiotem prowadzącym działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu?
Odpowiedź Wnioskodawcy: Jak w odpowiedzi na pytanie nr 1. 3. Czy będzie dokonywał Pan sprzedaży wirtualnych walut na rzecz podmiotów: a) będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium kraju (Polski); b) niebędących podatnikami posiadającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju (Polski); c) będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium Unii Europejskiej poza terytorium Polski; d) niebędących podatnikami posiadającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Unii Europejskiej poza terytorium Polski; e) będących podatnikami posiadającymi siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej; f) niebędących podatnikami posiadającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej?
Odpowiedź Wnioskodawcy: Sprzedaży e-walut dokonywał będę na rzecz podmiotów: a) będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium kraju (Polski); b) niebędących podatnikami posiadającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju (Polski); c) będących podatnikami posiadającymi siedzibę na terytorium UE poza terytorium Polski; d) niebędących podatnikami posiadającymi siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium UE poza terytorium Polski; e) będących podatnikami posiadającymi siedzibę poza terytorium UE; f) niebędących podatnikami posiadającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium UE.
4. Czy wirtualne waluty są alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego? Odpowiedź Wnioskodawcy: Jak w odpowiedzi na pytanie nr 1. Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że e-waluty mogą być wykorzystywane w ramach systemu gry komputerowej jedynie do nabywania innych przedmiotów wirtualnych, które to już mogą być wykorzystywane do samej rozgrywki, zatem e-waluty bezpośrednio nie mogą służyć do rozgrywki – jedynie w sposób pośredni. Niewykluczona jest sytuacja, w której gracz przyjmie płatność w e-walucie za sprzedaż przedmiotu ze świata rzeczywistego.
5. Czy wirtualne waluty, o których mowa we wniosku, są wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i są akceptowane jako środek wymiany przez ich nabywców? Odpowiedź Wnioskodawcy: Jak w odpowiedzi na pytanie nr 1. Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata rzeczywistego, np. karta graficzna. Ponadto wielu graczy oferuje wymianę e-waluty na walutę fiducjarną, np. PLN. Istnieje rynek złożony z kupujących i sprzedających, którzy wspólnie wymieniają e-waluty na waluty fiducjarne np. PLN.
Pytanie
1. (oznaczone we wniosku jako nr 2) Czy sprzedaż e-walut przez Wnioskodawcę będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie podatku od towarów i usług? 2. (oznaczone we wniosku jako nr 3) Czy sprzedaż e-waluty będzie korzystać ze zwolnienia przedmiotowego w myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT?
Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy: Ad 1. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z art. 5 ust. 1 ustawy wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Natomiast, stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a, zaś w świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi.
Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, będzie działał on w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. E-waluty będą nabywane i sprzedawane w sposób ciągły, zorganizowany, a celem tych czynności będzie osiągnięcie określonych rezultatów finansowych. Powyższe wskazuje na profesjonalny charakter planowanych czynności. Obrót e-walutą będzie stanowił odpłatne świadczenie usług w myśl ustawy, w konsekwencji należy rozpoznać obowiązek podatkowy.
Ad 2. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną. Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.
L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”. Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112 zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112 państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniu TSUE z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie.
W przywołanym wyżej wyroku TSUE orzekł, że transakcje wymiany waluty fiducjarnej na walutę wirtualną Bitcoin i odwrotnie, będą stanowiły odpłatne świadczenie usług, zaś takie usługi zwolnione są z opodatkowania zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112. Co najistotniejsze, TSUE w ww. orzeczeniu podkreślił, iż zwolnienie będzie miało zastosowanie także do innych walut nietradycyjnych, w pkt. 49 zaznaczył: „Transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”.
Dodatkowo podkreślono, że: „Z kontekstu i celu rzeczonego art. 135 ust. 1 lit. e wynika zatem, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.
W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom” (pkt 51-53 wyroku).
W świetle powyższego należy uznać, że Wnioskodawca sprzedając e-walutę, uznaną w środowisku graczy i przez producentów gier za środek płatniczy w odpowiadających im grach i mogącej być przedmiotem obrotu i wymiany, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
Ocena stanowiska dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 5 lipca 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR uznał stanowisko Wnioskodawcy we wniosku za: - prawidłowe – w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut; - prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, dla usług polegających na sprzedaży przez Wnioskodawcę e-walut, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski; - nieprawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, dla usług polegających na sprzedaży przez Wnioskodawcę e-walut, w przypadku, gdy miejsce świadczenia, a zarazem opodatkowania ww. usług znajduje się poza terytorium Polski.
Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna z 5 lipca 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR wydana przez Dyrektora KIS jest nieprawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również: a) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; b) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; c) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE.
W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE.
L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), art. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług.
Zatem odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji art. wymiany barterowej. Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawca zamierza sprzedawać waluty w grach komputerowych (e-waluty), będące przedmiotem obrotu w ekosystemie gry.
E-waluta funkcjonuje w ramach gry, która angażuje wielu graczy, służy przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki. E-waluty używane w grach mają różne nazwy własne, w zależności od gry. Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą (w dowolnych ilościach). Istnieją dwie drogi pozyskania e-waluty. Pierwsza z nich polega na nabyciu e-waluty od innego gracza w zamian za walutę fiducjarną – np. PLN.
Transakcji dokonuje się zazwyczaj poprzez popularne portale sprzedaży m.in. (…), jak i bez wykorzystania zewnętrznych portali, poprzez zawarcie umowy z graczem w samej grze, tj. gracze uzgadniają na czacie udostępnianym przez oprogramowanie gry warunki transakcji, w szczególności ile e-waluty gracz chce sprzedać/kupić oraz po jakiej cenie. Gracze ustalają także formę płatności – w zdecydowanej większości przypadków jest to płatność elektroniczna walutą fiducjarną, np. przelew bankowy w walucie PLN.
Sprzedawca e-waluty po otrzymaniu przykładowego przelewu przekazuje przedmiot transakcji (e-walutę) nabywcy – brak jest fizycznej dostawy, przekazanie odbywa się wyłącznie w ramach gry (oprogramowania). Wnioskodawca może pozyskiwać również e-walutę poprzez samo uczestnictwo w wirtualnej rozgrywce oferowanej przez grę. Pozyskiwanie e-waluty może polegać na rozwiązywaniu przez gracza różnych zadań, misji w ramach wirtualnej rozgrywki lub poprzez inne czynności, które wykonywane są w granicach świata wirtualnego, w ramach konkretnej gry (w sposób przewidziany przez twórców gry).
E-waluty zatem podlegają swobodnemu obrotowi pomiędzy graczami w granicach danej gry, tj. każdy gracz zgodnie z własną wolą decyduje, czy przekaże e-walutę innemu graczowi oraz w jakiej ilości i za co (np. za jaki przedmiot wirtualny). Wielu graczy akceptuje przyjęcie płatności za inne przedmioty, nawet te pochodzące ze świata rzeczywistego, w formie e-waluty. Pozyskaną e-walutę Wnioskodawca zamierza sprzedawać innym graczom, otrzymując w zamian płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w PLN. Sprzedaż odbywa się na tych samych zasadach co zakup – Wnioskodawca zamierza sprzedawać e-walutę przy wykorzystaniu marketplace.
Wnioskodawca zamierza również sprzedawać walutę, uzgadniając warunki transakcji z potencjalnym nabywcą, wyłącznie przy wykorzystaniu systemu gry (poza zewnętrznymi portalami sprzedaży), w tym przy wykorzystaniu czatu dostępnego w grze służącego do komunikowania się graczy. Niewykluczone jest, iż warunki transakcji będą uzgadniane poza grą oraz poza portalem sprzedaży, np. w świecie rzeczywistym podczas spotkania lub z wykorzystaniem innych zewnętrznych komunikatorów (np. komunikatorów udostępnianych przez media społecznościowe). Nie ma miejsca fizyczna dostawa e-waluty, Wnioskodawca po otrzymaniu płatności zgodnie z uzgodnieniami, przekazuje e-walutę nabywcy w wirtualnym świecie gry.
Wnioskodawca płatności otrzymuje jedynie elektronicznie, poprzez tradycyjne przelewy bankowe, płatności BLIK oraz poprzez portale sprzedaży internetowej, które pośredniczą w przekazaniu pieniądza fiducjarnego od nabywcy do sprzedawcy.
W grupie potencjalnych i możliwych nabywców znajdują się zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (podmioty nieprofesjonalne, które nabywają e-walutę w celach prywatnych – do podwyższenia poziomu wirtualnej rozgrywki, w której biorą udział), jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą (podmioty profesjonalne, nabywające walutę najprawdopodobniej w celu jej dalszej odsprzedaży, jednak niewykluczone jest, że podmiot ten wykorzysta zakupioną e-walutę w innym celu).
Zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania/miejsce siedziby na terytorium RP albo poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa członkowskiego UE albo poza wspomnianym terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego). Często występują sytuacje, w których Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić statusu nabywcy oraz jego miejsca zamieszkania /siedziby. Dzieje się tak m.in. w przypadku dokonywania transakcji z wykorzystaniem (…).
Dowodem nabycia przez Wnioskodawcę e-waluty będzie potwierdzenie płatności w postaci potwierdzenia przelewu, potwierdzenia płatności na telefon BLIK, które zawierają nr rachunku lub nr telefonu odbiorcy, imię i nazwisko odbiorcy lub nickname z gry, nazwę gry oraz ilość nabywanej e-waluty. Dokumentacja analogicznie będzie się prezentować w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę e-walut. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania, czy sprzedaż e-walut w analizowanej sprawie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie podatku od towarów i usług oraz, czy sprzedaż e-waluty będzie korzystać ze zwolnienia przedmiotowego w myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
W tym miejscu zasadne jest odwołanie się do definicji walut wirtualnych, do art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy AML.[6] Stosownie do tego przepisu: Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej rozumie się cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest: 1) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej, 2) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące, 3) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, 4) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, 5) wekslem lub czekiem - oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.
Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani wartości pieniężnych. Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do obrotu wirtualnymi walutami z gier komputerowych Wnioskodawca będzie działać w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca działać będzie jako podmiot profesjonalny w odniesieniu do nabywania i sprzedaży walut z gier, a podejmowana działalność będzie prowadzona w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych.
Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane czynności nie będą stanowić dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ w opisanym zdarzeniu wirtualne waluty nie stanowią towaru. Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach. Zatem, opisane przez Wnioskodawcę czynności, polegające na sprzedaży wirtualnych walut, które będą dokonywane w walucie tradycyjnej (PLN), będą stanowiły świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i ze względu na ich odpłatny charakter będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w sytuacji gdy miejscem ich świadczenia będzie terytorium kraju.
Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić należy, że sprzedaż e-walut przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług, będzie zatem skutkować powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług. W związku z powyższym, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut (pytanie nr 1).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT: Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 112[7]. I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112: Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112: Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą tezy z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej[8] z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24 Zaidimų valiuta.
Z punktu 24 wskazanego wyroku TSUE wynika: W tym względzie Trybunał orzekł już, że transakcje dotyczące walut nierealnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe (zob. wyrok z dnia 22 października 2015 r., Hedqvist, C‑264/14, EU:C:2015:718, pkt 49).
Następnie TSUE wskazał, że: Z orzecznictwa przytoczonego w pkt 24 niniejszego wyroku wynika zatem, że zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności.
W związku z powyższym TSUE wskazał: Artykuł 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że: transakcje polegające na wymianie walut realnych w celu zapłaty za jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, nie są objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku od wartości dodanej.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w celu ustalenia, czy transakcje związane ze sprzedażą oraz kupowaniem walut wirtualnych w grze stanowią transakcje finansowe zwolnione z VAT, należy zbadać, czy spełnione są dwie przesłanki, mianowicie: - waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, - waluty te nie mają innego celu niż środek płatności Z opisu zdarzenia wynika, że waluty pełnią funkcję środka płatniczego w samej grze komputerowej. Wnioskodawca podkreślił, że „Wnioskodawca zamierza sprzedawać waluty w grach komputerowych, będące przedmiotem obrotu w ekosystemie gry”.
Wskazał również, że „E-waluta funkcjonuje w ramach gry, która angażuje wielu graczy, służy przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędna do podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki” Oznacza to, że waluta ta nie ma innego celu niż wykorzystywanie jej w ramach gry komputerowej i w związku z tym, poza środowiskiem gry nie stanowi akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług, co zgodnie z tezą wynikającą z wyroku TSUE w sprawie C-472/24 - nie jest objęta zwolnieniem z podatku od wartości dodanej.
Wnioskodawca wskazał również, że „niewykluczona jest sytuacja, w której gracz przyjmie płatność w e-walucie za sprzedaż przedmiotu ze świata rzeczywistego” oraz, że „Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata rzeczywistego”. Zdaniem Szefa KAS, sama okoliczność wykorzystania e-waluty poza grą nie przesądza o uznaniu jej za środek płatniczy w rozumieniu przepisów VAT. W tym przypadku, w ocenie Szefa KAS, decyduje realna funkcja ekonomiczna, a nie potencjalna możliwość użycia poza grą.
Innymi słowy, jeżeli e-waluta działa głównie w zamkniętym systemie, to nie jest instrumentem płatniczym w rozumieniu przepisów VAT- nawet jeśli czasami da się za nią coś kupić. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej oparł się przede wszystkim na wyroku TSUE z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie.
W wyroku tym TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „Bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta a ceną, po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy.
Zdaniem Szefa KAS, Organ w interpretacji indywidualnej błędnie uznał, że opisana e-waluta wirtualna pełni funkcję środka płatniczego porównywalnego do kryptowaluty będącej przedmiotem sprawy C-264/14, podczas gdy z wyroku TSUE w sprawie C-472/24 wynika, że waluty funkcjonujące głównie w zamkniętym ekosystemie cyfrowym wymagają odrębnej kwalifikacji dla celów VAT.
Organ utożsamił możliwość wymiany waluty wirtualnej oraz jej wykorzystania do nabywania określonych świadczeń z pełnieniem funkcji środka płatniczego w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112. Tymczasem TSUE w sprawie C-472/24 wskazał, że sama możliwość wykorzystania walut wirtualnych do nabywania świadczeń nie przesądza jeszcze o tym, że pełni ona funkcję prawnego środka płatniczego. Wskazać należy, że w świetle wyroku TSUE w sprawie C-472/24 ocena charakteru waluty wirtualnej wymaga analizy jej rzeczywistej funkcji ekonomicznej. Organ w interpretacji indywidualnej pominął okoliczność, że opisana waluta funkcjonuje przede wszystkim w ramach zamkniętego środowiska gry komputerowej.
A to, zdaniem Szefa KAS jest głównym elementem przesądzającym o tym, że w sprawie znajdzie zastosowanie wyrok TSUE z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24. W konsekwencji, w związku z tym, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym e-waluta pełni funkcję środka wymiany w ramach gry komputerowej i służy przede wszystkim nabywaniu wirtualnych przedmiotów w zamkniętym ekosystemie gry, to nie znajdą zastosowania przepisy dotyczące zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
Zatem w ocenie szefa KAS, sprzedaż e-walut nie będzie stanowić sprzedaży usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, związku z czym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe. W konsekwencji Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje z urzędu zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej z 5 lipca 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, gdyż stwierdza jej nieprawidłowość.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Zmieniona interpretacja dotyczy: - zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej: może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie. · Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem · Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność. · Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. · Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej: zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną) interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. · Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę, oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji, miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. · Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawca może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa). · Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do interpretacji (art.
14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w trakcie trwania postępowania podatkowego.
Organy podatkowe bowiem nie uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego. · Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej: przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; · Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art.
14na § 2 Ordynacja podatkowa). · Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw[9] wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art.
3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi[10]). Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego działanie jest przedmiotem skargi): - w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00‑916 Warszawa (art.
47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy) lub - w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a, art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5 ww. ustawy).
Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). [1] Dalej: Szef KAS. [2] Dalej: Dyrektor KIS. [3] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t.
Dz. U. z 2026 r. poz. 622), dalej: „Ordynacja podatkowa”. [4] Dalej: podatek VAT. [5] Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm. dalej: ustawa o VAT; w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania interpretacji indywidualnej. [6] ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania interpretacji indywidualnej, dalej: ustawa AML. [7] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), dalej: Dyrektywa 112. [8] Dalej: TSUE. [9] Dz. U. poz. 2193. [10] Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.