Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
W dniu 30 kwietnia 2025 r. wpłynął do tut. Organu podatkowego wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości z dnia 29 kwietnia 2025 r. (dalej: Wniosek). Organ podatkowy w odpowiedzi na Wniosek postanowieniem z dnia 7 lipca 2025 r. (...) odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie opodatkowania instalacji onsite zlokalizowanej na terenie zakładu kontrahenta Wnioskodawcy.
Następnie pismem z dnia 29 lipca 2025 r. Spółka reprezentowana przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (…) zażalenie na ww. postanowienie Burmistrza z dnia 7 lipca 2025 r. wnosząc o jego uchylenie. Burmistrz przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (…) pismem z dnia 12 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 12 czerwca 2026 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Natomiast akta sprawy zostały zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (…) w dniu 3 sierpnia 2026 r. W związku z powyższym termin na wydanie interpretacji indywidualnej rozpoczął swój bieg w tym dniu.Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie której przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (…). Działalność ta w niektórych przypadkach wymaga postawienia na terenie zakładu klienta instalacji technicznej/urządzeń (…), z uwagi na znaczy wolumen zapotrzebowania kontrahenta. Wnioskodawca oraz jego kontrahent, którego zakład znajduje się na terenie właściwości Organu podatkowego zawarli umowę zgodnie z którą (...) produkowany będzie za pomocą instalacji onsite położonej na terenie zakładu budowanego przez Klienta.
Budowa zakładu prowadzona była na podstawie decyzji (…) z dnia (…) 2019 r. wydanej przez Starostę (…) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie „Zakład produkcji komponentów do akumulatorów elektrycznych” w zakresie budowy budynków administracyjnych, budowy budynków produkcyjnych, budowy budynków magazynowych, budowy budynków pomocniczych, budowy innych obiektów oraz budowy urządzeń infrastruktury technicznej. W ramach zmiany powyższej decyzji przez Starostę (…) decyzją (…) z dnia (…) 2023 r. organ ten zdecydował o zmianach w projekcie architektoniczno-budowlanym i wprowadzeniu do projektu nowego obiektu (…).
W skład obiektu (…) wchodzą m.in. fundamenty, żelbetowe tłumiki, wiaty, żelbetowe ściany działowe, betonowe misy pod transformatory, przyłącza – jako elementy budowlane stanowiące własność Klienta Wnioskodawcy. Wykonanie tych obiektów budowlanych tych obiektów zostało zgłoszone przez kierownika budowy inspektorowi nadzoru i przez niego odebrane. Klientowi Wnioskodawcy udzielono pozwolenia na użytkowanie fundamentu obiektu (…) pod warunkiem dokonania dodatkowych robót budowlanych, technologii i instalacji obiektu (…).
Po powyższej decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, na podstawie odrębnego zgłoszenia dokonanego przez Klienta, Wnioskodawca wykonał dodatkowe prace polegające na montażu ekranów akustycznych. Prace te polegały na wierceniu otworów pod kotwy wklejane, wklejanie kotew, montażu paneli akustycznych, montażu bram i innych pracach wykończeniowych.
Prace instalacyjne, o których mowa powyżej, polegały na: montażu kotew; instalacji zbiorników procesowych; instalacji urządzeń (…); instalacji urządzeń (…), połączeniu urządzeń za pomocą rur/rurociągów; instalacji sprężarek; instalacji czerpni powietrza; podłączeniu przewodów elektrycznych; montażu kontenerów: magazynowych; serwerowni; elektrycznych; maszynowni; instalacji urządzeń (…); instalacji urządzeń dmuchaw i silników; podaniu napięcia; instalacji transformatorów; wstępnym rozruchu; usunięciu usterek; wykonaniu pomiarów; uruchomieniu i przeprowadzeniu testów, prób ciśnieniowych.
Proces instalacji polegał na przywiezieniu zakupionych urządzeń na miejsce instalacji oraz połączeniu wszystkich elementów instalacji w całość, a także na zweryfikowaniu szczelności instalacji. Instalacją zajmowali się podwykonawcy Wnioskodawcy. Klient prowadził swój dziennik budowy oraz objął swoje prace nadzorem budowlanym. Wnioskodawca prowadził zaś dziennik technologii, który nie stanowił załącznika do dziennika budowy i objętych nim prac, nie został zatwierdzony przez żaden organ administracji architektoniczno-budowlanej ani organ nadzoru budowlanego.
Dziennik budowy zawiera jedynie wzmiankę o rozpoczęciu przez Wnioskodawcę swojej części prac oraz o osobach pełniących funkcję kierownika robót branży sanitarnej, branży konstrukcyjno-budowlanej oraz robót elektrycznych względem prac technologicznych wykonywanych przez Wnioskodawcę.
Wśród elementów wchodzących w skład instalacji onsite wyróżnić można: 1. Urządzenia ciśnieniowe, typu: a. sprężarki tlenowe, b. sprężarki powietrza instrumentalnego, c. sita molekularne, tzw. Zbiorniki procesowe, d. zbiorniki buforowe zapewniające płynność procesową, 2. Kontenery NN/SN, magazynowe, maszynowe, serwerowy; 3. Układ dmuchaw powietrza; 4. Zespół zaworów procesowych; 5. Rurociągi – produkcyjne, wody chłodzącej, powietrza instrumentalnego i inne; 6. Ogrodzenie akustyczne (ekrany). Instalacja to połączone ze sobą urządzenia techniczne w otwartej przestrzeni, jednak wchodzące w jej zakres elementy takie jak kontenery oraz wiaty są obiektami zadaszonymi.
Pytanie
Czy poszczególne elementy instalacji onsite, której właścicielem jest Wnioskodawca, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak budowle? Stanowisko Spółki w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, instalacja onsite w zakresie, w jakim jej właścicielem jest Spółka, z wyjątkiem ekranów akustycznych, nie została wzniesiona w wyniku robót budowlanych, w konsekwencji poszczególne jej elementy nie stanową budowli opodatkowanych podatkiem od nieruchomości.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Spółka we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie klasyfikacji prawnopodatkowej poszczególnych elementów instalacji onsite uznaje się za: • prawidłowe w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej ekranów akustycznych • nieprawidłowe w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej pozostałych elementów instalacji należących do Wnioskodawcy wymienionych we Wniosku.
W tym miejscu należy zaznaczyć, iż rozstrzygając niniejszą sprawę Organ podatkowy koncentrował się wyłącznie na wspomnianych wcześniej elementach opisu stanu przyszłego przedstawionych przez Spółkę, gdyż - zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – to właśnie Wnioskodawca zobowiązany jest do jego wyczerpującego określenia w składanym Wniosku. Burmistrz jest związany przedmiotowym opisem stanu faktycznego, bowiem dokonuje interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego wyłącznie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Wynika to wprost z treści przepisów art. 14b § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej.
Podkreślenia wymaga zatem fakt, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, iż Burmistrz rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (jego stanowiska). Z tego względu w tego rodzaju sprawach nie jest zobowiązany, ani nawet uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ograniczyć się on musi do analizy okoliczności faktycznych podanych we Wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest jednak ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w sprawie przez Wnioskodawcę. Taki sposób działania jest szeroko aprobowany zarówno przez przedstawicieli doktryny (m.in. w komentarzu H. Dzwonkowskiego do Ordynacji podatkowej) jak i przez orzecznictwo sądów administracyjnych (przykładowo w wyroku NSA z dnia 2 marca 2023 r., sygn. III FSK 1729/21).
W pierwszej kolejności Organ podatkowy wskazuje, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 UPiOL przez budowlę należy rozumieć: a) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, b) elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem – wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, c) urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, d) urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a–c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych, e) fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.
Zgodnie z powyższym przepisem budowlą jest obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do UPiOL, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie. Definicję robót budowlanych zawiera natomiast przepis art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL, zgodnie z którym są to prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
Z powyższej regulacji wynika więc, że ustawodawca uzależnił uznanie określonych prac za roboty budowlane od ich zakwalifikowania do jednej z kategorii prac wskazanych w tym przepisie, tj. budowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub montażu, oraz od tego, czy do tych prac znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane). Jednocześnie przepis ten nie uzależnia kwalifikacji konkretnych prac jako robót budowlanych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia.
Wobec powyższego, w pierwszej kolejności, Organ podatkowy pragnie odnieść się do przesłanki zastosowania do konkretnych prac przepisów Prawa budowlanego. Należy podkreślić, iż sformułowanie „do których stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane” nie jest tożsame z odesłaniem do definicji zawartych w ustawie. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było zastosowanie definicji konkretnych rodzajów prac mogących stanowić roboty budowlane na gruncie Prawa budowlanego, użyłby sformułowania „w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane” lub podobnego.
Taka konstrukcja przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL prowadzi do wniosku, iż w regulacji tej mowa jest o pracach, do których stosowane są przepisy Prawa budowlanego, a nie przez nie definiowanych. Powyższe stanowisko Organu podatkowego potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Tak przykładowo WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 18 sierpnia 2026 r., sygn. I SA/Gd 480/26 orzekł, że Dla odkodowania normy prawnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l.
(zawierającym definicję robót budowlanych) istotne jest wskazanie, że sformułowanie "do których stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane" nie jest tożsame z odesłaniem do definicji zawartych w tej ustawie - w takim bowiem przypadku ustawodawca użyłby sformułowania "w rozumieniu", "o których mowa" (jak to uczynił np. w art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. - przy definiowaniu pojęcia reklamy, tablicy reklamowej, urządzenia reklamowego czy szyldu).
Sformułowanie "do których stosuje się przepisy" oznacza, iż prace definiowane i wymienione enumeratywnie w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l., są to takie prace, do których tylko stosowane są przepisy ustawy Prawo budowlane a nie takie prace, które zdefiniowane są w tej ustawie u.p.b. (czyli takie, które odpowiadają definicji zawartej w ustawie Prawo budowalne). Ustawodawca zastosował tu - w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. - technikę legislacyjną odesłania przewidzianą w § 22 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.
U. z 2016.283 t.j.) wykorzystywaną wtedy, gdy intencją prawodawcy jest stosowanie przepisów zamieszczonych w innej ustawie, które mają uzupełniać lub odmiennie regulować sprawy normowane ustawą (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 3.12.2025 r. I SA/Op 497/25, orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Przechodząc dalej, Organ podatkowy ponownie zwraca uwagę, iż jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL przez roboty budowlane rozumie się również montaż. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż ani UPiOL, ani Prawo budowlane nie zawierają definicji legalnej pojęcia „montażu”.
Zgodnie jednak z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Również w piśmiennictwie wskazuje się, że Przez roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 pr. bud. należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W świetle przytoczonego przepisu budowa, montaż, remont i rozbiórka to oddzielne czynności (procesy) mieszczące się w pojęciu robót budowlanych (por.
Bogucki Stanisław, Borszowski Paweł, Stelmaszczyk‑Borszowska Klaudia, Winiarski Krzysztof, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz). Montaż stanowi zatem samodzielną kategorię robót budowlanych. Nie może być utożsamiany wyłącznie z wykonywaniem prac o charakterze budowlanym w potocznym rozumieniu tego pojęcia ani ograniczany do sytuacji, w których obiekt jest wznoszony od podstaw na miejscu inwestycji. Wobec powyższego, Organ podatkowy zwraca uwagę, iż ze względu na brak definicji legalnej montażu pojęcie to należy interpretować zgodnie z jego znaczeniem językowym.
Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN montaż należy rozumieć jako <<składanie urządzeń, aparatów, urządzeń itp. z gotowych części>> czy też <<zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych>>. W znaczeniu językowym montaż może zatem polegać na połączeniu gotowych elementów w funkcjonalną całość jak i na odpowiednim zainstalowaniu na miejscu przeznaczenia. Natomiast w piśmiennictwie pojawia się pogląd, zgodnie z którym Przez montaż należy z kolei rozumieć rodzaj robót budowlanych, które polegają na wytworzeniu obiektu z gotowych, połączonych (montowanych) w jedną funkcjonalną całość elementów (por.
Bogucki Stanisław, Borszowski Paweł, Stelmaszczyk‑Borszowska Klaudia, Winiarski Krzysztof, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz). Organ podatkowy zwraca przy tym uwagę, że z komentarza do UPiOL prof. Rafała Dowgiera wynika, iż zwrotu „roboty budowlane” nie można utożsamiać z pojęciem „budowa” zdefiniowanym w prawie budowlanym. Roboty budowlane to również montaż. Przytwierdzenie gotowych elementów do fundamentu poprzez zamontowanie (składanie z gotowych części) spełnia powyższą definicję. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie.
Roboty, które polegają na ustawieniu obiektu na podłożu bez wykonywania prac połączeniowych mieszczą się w pojęciu montażu, użytym w art. 3 pkt 7 pr. bud. (zob. wyrok NSA z 23.10.2008 r., II OSK 1247/07, LEX nr 516795) (por. Rafał Dowgier i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, wyd. II). Zaprezentowane powyżej stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Tak przykładowo WSA w Łodzi w wyroku z dnia z dnia 18 lutego 2026 r., I SA/Łd 667/25 orzekł, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. roboty budowlane to prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane.
W uwagi na podniesioną w skardze argumentację istotne jest po pierwsze, że jak wyjaśniono w orzecznictwie sądów administracyjnych, przymocowanie gotowych elementów do podłoża poprzez zamontowanie (składanie z gotowych części), a nawet ustawienie na podłożu obiektu bez podłączenia spełnia definicję montażu. Inaczej mówiąc - roboty polegające na ustawieniu obiektu na podłożu bez wykonywania prac połączeniowych mieszczą się w pojęciu montażu, o jakim mowa w art. 3 pkt 7 ustawie Prawo budowlane. Pamiętać trzeba, że określenie ustawowe "montaż" nie zostało zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. ani w art. 3 pkt 7 ustawie Prawo budowlane.
Skoro jest tak, to zwrot ten należy interpretować przy użyciu reguł języka powszechnego jako składanie urządzeń z gotowych części bądź zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych (zob. Wielki słownik języka polskiego PWN, tom h-n, Warszawa 2018, s. 952). Również w wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2026 r. sygn. I SA/Łd 668/25 Sąd orzekł, że roboty budowlane według art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego to nie tylko budowa - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W zakresie powyższej definicji robót budowlanych zawiera się też montaż, który jest szerokim pojęciem.
Montaż to proces łączenia ze sobą różnych elementów w celu utworzenia większej całości. Proces montażu może być integralnym elementem wznoszenia obiektu budowlanego, co wynika wprost z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Organ podatkowy podziela powyższą wykładnię dokonaną przez sądy administracyjne i przyjmuje ją za własną.
Wobec powyższego, w związku z przedstawionym orzecznictwem oraz poglądami doktryny Organ podatkowy wskazuje, iż przez montaż należy rozumieć rodzaj robót budowlanych, które polegają na składaniu, zestawianiu, łączeniu lub instalowaniu uprzednio przygotowanych elementów lub urządzeń w miejscu ich docelowego przeznaczenia, w wyniku których powstaje określony obiekt czy instalacja. Montaż nie musi więc oznaczać konieczności wznoszenia obiektu od podstaw, lecz może polegać na jego złożeniu z gotowych elementów w miejscu jego docelowego usytuowania.
Wobec powyższego, Organ podatkowy zwraca uwagę, iż z przedstawionego we Wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że przedmiotowa instalacja onsite nie została jedynie ustawiona w miejscu jej późniejszego użytkowania jako niezależne urządzenie techniczne, lecz obejmowała szereg czynności w ramach realizowanego procesu budowlanego całego zakładu tj. w szczególności: • montaż kotew; • instalację zbiorników procesowych oraz urządzeń (…) i (…); • połączenie urządzeń za pomocą rur/rurociągów; • instalację sprężarek i czerpni powietrza; • podłączenie przewodów; • montaż kontenerów; • wstępny rozruch; • uruchomienie i przeprowadzenie testów oraz prób ciśnieniowych.
W opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał również, że proces instalacji polegał na przywiezieniu zakupionych urządzeń na miejsce instalacji oraz połączeniu wszystkich elementów w całość, a następnie zweryfikowaniu szczelności instalacji. Powyższe okoliczności mają istotne znaczenie dla oceny charakteru wykonanych prac. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem, iż poszczególne urządzenia nie zostały jedynie ustawione na terenie zakładu. Zostały one natomiast zestawione, połączone oraz zintegrowane ze sobą w celu utworzenia kompletnego układu technologicznego służącego do produkcji (...).
O tym, że wykonane prace miały charakter montażu, o którym mowa w przepisach UPiOL, świadczy zatem nie tylko fizyczne umieszczenie obiektów w miejscu ich późniejszego użytkowania, ale również przede wszystkim zakres tych czynności obejmujący instalowanie, łączenie, wykonanie połączeń technologicznych i elektrycznych, czy też przeprowadzenie prób szczelności. Ponadto z opisu stanu faktycznego wynika, że w ramach prac instalacyjnych montowano także kotwy. Oznacza to, że zostały przeprowadzone prace polegające na fizycznym połączeniu obiektów.
W tym miejscu Organ podatkowy przypomina również, iż z przytoczonego powyżej orzecznictwa oraz poglądów doktryny wynika wprost, iż już samo ustawienie na podłożu konkretnego obiektu bez jakiegokolwiek połączenia spełnia już przesłankę uznania tej czynności za montaż, a w efekcie za robotę budowlaną. W konsekwencji opisane prace odpowiadają językowemu znaczeniu pojęcia montażu jako składanie lub instalowanie gotowych elementów i urządzeń.
Kolejno, Organ podatkowy zwraca uwagę, iż za zakwalifikowaniem opisanych we Wniosku prac jako montażu w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL przemawia również sposób ich realizacji oraz ich związek z procesem budowlanym prowadzonym za terenie całego zakładu. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, instalacja onsite była realizowana w związku z budową zakładu produkcyjnego, dla którego Starosta (…) wydał decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia (…) 2019 r., znak (…). Następnie dokonane zostały zmiany w projekcie architektoniczno-budowlanym.
Zmiany w projekcie obejmowały wprowadzenie obiektu (…) i (w skład, którego wchodzą obiekty stanowiące przedmiot Wniosku) zostały zaakceptowane przez Starostę (…) decyzją z dnia (…) 2023 r. nr (…).Tym samym realizacja instalacji onsite pozostawała w związku z prowadzonym procesem budowlanym i nie stanowiła czynności całkowicie niezależnej od tego procesu. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że rozpoczęcie przez Wnioskodawcę prac związanych z realizacją instalacji onsite zostało odnotowane w dzienniku budowy prowadzonego dla inwestycji.
Ponadto w dzienniku budowy wskazano również osoby pełniące funkcje kierowników robót poszczególnych branż, w tym branży sanitarnej, konstrukcyjnobudowlanej oraz robót elektrycznych, w odniesieniu do prac technologicznych wykonywanych przez Wnioskodawcę. Okoliczność ta stanowi istotny element przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego i potwierdza, że prace związane z wykonaniem instalacji onsite były realizowane w ramach przedsięwzięcia pozostającego pod reżimem Prawa budowlanego.
Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż Wnioskodawca prowadził odrębny od dziennika budowy dziennik technologii, który nie został zatwierdzony przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ani organ nadzoru budowlanego. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż o tym czy dane prace stanowią roboty budowlane w rozumieniu przepisów UPiOL nie przesądza posiadanie konkretnego dokumentu, jego formalna nazwa ani okoliczność, że określone prace zostały udokumentowane w odrębnym dzienniku technologicznym. Kluczowe znaczenie ma w tym zakresie rzeczywisty charakter tych prac oraz to czy stosuje się do nich przepisy Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie Wnioskodawca sam wskazał natomiast, że rozpoczęcie wykonywania jego części prac zostało odnotowane w dzienniku budowy całej inwestycji, a realizacja prac odbywała się z udziałem osób pełniących funkcje kierowników robót właściwych branż. W tym miejscu ponownego podkreślenia wymaga fakt, iż przepis art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL, wbrew stanowisku Wnioskodawcy, nie stanowi o tym, że w celu uznania konkretnych prac za roboty budowlane musi zostać wydane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowy.
Jak bowiem wskazano w, powołanym już wcześniej przez Organ podatkowy, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2026 r., sygn. I SA/Gd 480/26 Rację więc ma Burmistrz Gminy wskazując, że w Prawie budowlanym nie ma stwierdzenia, że robotami budowlanymi są takie roboty, które obejmują pozwolenie na budowę lub zgłoszenia do właściwych organów. Takiego warunku nie ma w definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.
Również ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia opodatkowania budowli od tego, czy na daną budowlę wymagane było zgłoszenie lub pozwolenie. Gdyby racjonalny ustawodawca takie rozróżnienie chciał w ustawie podatkowej zamieścić, to by to zrobił (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18.02.2026 r. sygn. akt I SA/Łd 668/25, CBOSA). W konsekwencji, Organ podatkowy wskazuje, iż w jego ocenie prace opisane przez Wnioskodawcę we Wniosku polegające na wykonaniu instalacji onsite stanowią montaż w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2b UPiOL, do którego stosuje się przepisu Prawa budowlanego.
Przechodząc dalej, Organ podatkowy zwraca również uwagę, iż dla prawnopodatkowej kwalifikacji konkretnego obiektu jako budowli konieczne jest nie tylko jej wzniesienie w wyniku robót budowlanych ale również to, aby mieścił się on w kategorii budowli określonych w art. 1a ust. 1 pkt 2 UPiOL, w szczególności czy został wymieniony w załączniku nr 4 do tej ustawy, ewentualnie czy stanowi kategorię budowli wskazaną w pozostałych jednostkach redakcyjnych art. 1a ust. 1 pkt 2 UPiOL.
Wobec powyższego organ podatkowy wskazuje, iż przedmiotowe elementy instalacji onsite, w związku z tym, iż zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych (montażu) mogą stanowić budowle na gruncie podatku od nieruchomości, jeśli zostały zawarte w którejkolwiek kategorii budowli wskazanych w art. 1a ust. 1 pkt 2 UPiOL Odnosząc się natomiast do stanowiska Podatnika w zakresie prawnopodatkowej kwalifikacji ekranów akustycznych (ogrodzenia akustycznego), Organ podatkowy wskazuje, iż z przedstawionego we Wniosku stanu faktycznego wynika, że wykonanie ich obejmowało wiercenie otworów pod kotwy wklejane, wklejanie kotew, montaż paneli akustycznych, montaż bram oraz wykonanie innych prac wykończeniowych.
Mając powyższe na względzie, w ocenie Organu podatkowego, wykonane prace spełniają definicję montażu, a w konsekwencji robót budowlanych. Dlatego też, Organ podatkowy podziela stanowisko Wnioskodawcy, iż przedmiotowe ogrodzenie akustyczne zostało wzniesione w wyniku robót budowlanych. Ponadto ogrodzenia zostały wprost wymienione w poz. 22 załącznika nr 4 do UPiOL. W konsekwencji, ogrodzenie akustyczne stanowi, w ocenie Organu podatkowego, budowlę w rozumieniu przepisów UPiOL.
Tym samym Organ podatkowy uznaje stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie opodatkowania ekranów akustycznych oraz nieprawidłowe w zakresie stwierdzenia, iż pozostałe elementy instalacji onsite nie zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i brzmienia przepisów obowiązującego w dniu złożenia Wniosku. Dodatkowe informacje - brak.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Spółka przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Spółka ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Burmistrza Nysy (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Urząd Miejski w Nysie ul. Kolejowa 15, 48-300 Nysa (art.
47 § 1 PPSA), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres AE: PL-74481-36983-SHEDW-16 (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej.