Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
W dniu 27.08.2026 r. do tut. organu wpłynął wniosek podatników o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku do części budynku przeznaczonej i wykorzystywanej do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wniosek został złożony w związku z planowanym sposobem wykorzystania części nieruchomości, w której prowadzona jest działalność X. Wnioskodawcy zostali wezwani do uzupełnienia wniosku, w szczególności poprzez przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oraz uzupełnienie wymaganych elementów formalnych.
Wnioskodawca w sposób prawidłowy wywiązał się z obowiązku fiskalnego, uiszczając ustawową opłatę w kwocie 40,00 PLN. Po uzupełnieniu wniosku 28.09.2026 r. przedmiotem interpretacji jest ocena możliwości zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do konkretnych części budynku, które mają zostać udostępnione podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych.
Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy są właścicielami nieruchomości, w której prowadzona jest działalność obejmująca usługi X. W ramach nieruchomości Wnioskodawcy zamierzają wyodrębnić pomieszczenia, które zostaną przeznaczone i faktycznie wykorzystywane do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wnioskodawcy nie będą osobiście udzielać świadczeń zdrowotnych i nie będą prowadzić w tych pomieszczeniach działalności leczniczej. Pomieszczenia zostaną udostępnione lekarzowi albo fizjoterapeucie, który będzie udzielał świadczeń zdrowotnych: • we własnym imieniu, • na własny rachunek, • na własną odpowiedzialność.
Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych będzie posiadał wymagany przepisami prawa status umożliwiający wykonywanie działalności leczniczej oraz, w zakresie wymaganym przepisami, będzie posiadał wpis do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Pomieszczenia będą wykorzystywane przez ten podmiot do faktycznego udzielania świadczeń zdrowotnych i nie będą równocześnie wykorzystywane przez Wnioskodawców lub inne podmioty do prowadzenia działalności niemedycznej. Wnioskodawcy pozostaną właścicielami nieruchomości, natomiast lekarz albo fizjoterapeuta będzie samodzielnie wykonywał działalność leczniczą w udostępnionych pomieszczeniach.
Pozostała część nieruchomości będzie nadal wykorzystywana do prowadzenia działalności X.
Pytanie
Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym części budynku obejmujące pomieszczenia udostępnione lekarzowi lub fizjoterapeucie, który we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność będzie udzielał w nich świadczeń zdrowotnych, mogą zostać opodatkowane stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pomimo że Wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości nie prowadzą działalności leczniczej Stanowisko Podatników w tej sprawie Zdaniem Wnioskodawców odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca.
Części budynku obejmujące pomieszczenia udostępnione lekarzowi lub fizjoterapeucie, w których podmiot ten będzie faktycznie udzielał świadczeń zdrowotnych, mogą korzystać z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dla zastosowania wskazanej stawki nie jest konieczne, aby świadczenia zdrowotne były wykonywane bezpośrednio przez właściciela nieruchomości.
Istotne jest natomiast, aby: • konkretne części budynku były związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych; • były faktycznie zajęte przez podmiot udzielający tych świadczeń; • podmiot ten posiadał wymagany prawem status i uprawnienia do wykonywania działalności leczniczej. Wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości nie będą prowadzić działalności leczniczej. Działalność tę będzie prowadził lekarz lub fizjoterapeuta działający we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność. Pomieszczenia będą zatem faktycznie wykorzystywane do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz zajęte przez podmiot uprawniony do wykonywania działalności leczniczej.
Tym samym spełnione zostaną obie przesłanki zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Ocena stanowiska
Dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: • budynek lub jego część musi być związany z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej; • budynek lub jego część musi być zajęty przez podmiot udzielający tych świadczeń. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym obie przesłanki zostaną spełnione. Istotne jest przy tym, że podmiotem zajmującym pomieszczenia i udzielającym świadczeń zdrowotnych będzie lekarz albo fizjoterapeuta, a nie Wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości.
Dla zastosowania preferencyjnej stawki nie jest bowiem konieczne, aby świadczenia zdrowotne były wykonywane bezpośrednio przez właściciela nieruchomości. Decydujące znaczenie ma rzeczywisty sposób wykorzystania konkretnych części budynku oraz status podmiotu, który je zajmuje.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, z uwzględnieniem ustawowych granic stawek, określa stawkę podatku dla budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń. Przepis ten ustanawia odrębną kategorię przedmiotów opodatkowania, dla których ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę podatku. Z przepisu wynikają dwie przesłanki, które należy rozpatrywać łącznie. Pierwsza dotyczy przedmiotu opodatkowania, tj. związku konkretnych części budynku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.
Druga dotyczy podmiotu korzystającego z tych części budynku, tj. ich zajęcia przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Status podmiotów udzielających świadczeń Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej określa zasady wykonywania działalności leczniczej. Zgodnie z art. 4 i art. 5 tej ustawy podmiotami leczniczymi są podmioty wskazane w tych przepisach, wykonujące działalność leczniczą. Przepisy art. 100, art. 103 i art. 106 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 156) regulują kwestie związane z wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.
Znaczenie tych przepisów dla podatku od nieruchomości zostało potwierdzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 11 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 208/26, NSA wskazał, że dla zastosowania obniżonej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: związek budynku lub jego części z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz zajęcie tej części przez podmiot udzielający tych świadczeń. NSA wskazał również, że podmioty lecznicze muszą być wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, a uzyskanie wpisu wiąże się z uzyskaniem statusu podmiotu leczniczego.
Powyższe ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, ponieważ Wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości oraz podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych będą odrębnymi podmiotami. Wnioskodawcy nie będą udzielać świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te będą wykonywane przez lekarza lub fizjoterapeutę, który będzie działał we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność. Tym samym dla zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych istotny będzie status podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, a nie sam fakt, że właścicielami nieruchomości są Wnioskodawcy.
Związek pomieszczeń z udzielaniem świadczeń zdrowotnych Drugą przesłanką zastosowania preferencyjnej stawki jest związek konkretnych części budynku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym pomieszczenia zostaną wyodrębnione i przeznaczone do wykonywania działalności leczniczej. W pomieszczeniach tych lekarz lub fizjoterapeuta będzie faktycznie udzielał świadczeń zdrowotnych. Pomieszczenia będą zatem pozostawały w bezpośrednim związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Jednocześnie samo formalne przeznaczenie pomieszczeń nie byłoby wystarczające.
Dla zastosowania preferencyjnej stawki znaczenie ma rzeczywisty sposób wykorzystania konkretnych części budynku oraz status podmiotu, który z tych części korzysta. W niniejszej sprawie, zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, pomieszczenia będą rzeczywiście wykorzystywane do wykonywania świadczeń zdrowotnych. Przepis wymaga również, aby budynek lub jego część była „zajęta” przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. W ocenie organu pojęcie to należy odnosić do rzeczywistego korzystania z konkretnej powierzchni.
W analizowanym przypadku pomieszczenia zostaną udostępnione lekarzowi albo fizjoterapeucie, który będzie prowadził w nich działalność leczniczą: samodzielnie, we własnym imieniu, na własny rachunek, na własną odpowiedzialność. Pomieszczenia będą więc faktycznie zajęte przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Znaczenie wyłącznego wykorzystania pomieszczeń Istotnym elementem przedstawionego zdarzenia przyszłego jest również to, że konkretne pomieszczenia nie będą regularnie wykorzystywane równocześnie do innej działalności gospodarczej. Ma to znaczenie dla oceny przesłanki „zajęcia” pomieszczeń.
Jeżeli te same powierzchnie byłyby regularnie wykorzystywane naprzemiennie przez podmiot leczniczy oraz podmiot prowadzący działalność niemedyczną, powstałaby odmienna sytuacja prawna wymagająca oceny, czy w ogóle można uznać te powierzchnie za zajęte przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. W przedstawionym zdarzeniu taki problem nie występuje. Pomieszczenia mają być przeznaczone do działalności leczniczej i faktycznie wykorzystywane przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. W konsekwencji preferencyjna stawka może odnosić się do całej powierzchni tych konkretnych pomieszczeń, o ile rzeczywisty sposób ich wykorzystania będzie odpowiadał opisowi przedstawionemu we wniosku.
Działalność X. w pozostałej części nieruchomości Fakt, że pozostała część nieruchomości będzie wykorzystywana do działalności X., nie wyłącza możliwości zastosowania preferencyjnej stawki do wyodrębnionych pomieszczeń wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych. Jednocześnie preferencyjna stawka nie może zostać automatycznie rozciągnięta na całą nieruchomość wyłącznie z tego powodu, że w jednym z jej pomieszczeń udzielane są świadczenia zdrowotne.
Każdą część budynku należy oceniać odrębnie, z uwzględnieniem jej rzeczywistego sposobu wykorzystania oraz spełnienia przesłanek art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d. W konsekwencji: wyodrębnione pomieszczenia wykorzystywane przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych mogą korzystać ze stawki preferencyjnej; pozostała część nieruchomości, wykorzystywana do działalności X., podlega opodatkowaniu według właściwej dla niej stawki, jeżeli nie spełnia przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d. Orzecznictwo Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2026 r., sygn. III FSK 208/26. NSA wskazał w nim jednoznacznie na konieczność łącznego spełnienia dwóch przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
NSA odwołał się również do wcześniejszych orzeczeń dotyczących tego zagadnienia, w tym do wyroków z 23 lipca 2025 r., sygn. III FSK 313/25, z 21 maja 2025 r., sygn. III FSK 38/24, oraz z 16 marca 2022 r., sygn. III FSK 1710/21 i III FSK 421/21.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie przedstawionego przez Wnioskodawców zdarzenia przyszłego.
Przyjęto w szczególności, że: Wnioskodawcy są właścicielami nieruchomości; Wnioskodawcy sami nie prowadzą w pomieszczeniach działalności leczniczej; pomieszczenia zostaną udostępnione lekarzowi albo fizjoterapeucie; lekarz albo fizjoterapeuta będzie działał we własnym imieniu, na własny rachunek i na własną odpowiedzialność; podmiot udzielający świadczeń będzie posiadał wymagany prawem status, w tym wpis do RPWDL; pomieszczenia będą faktycznie wykorzystywane do udzielania świadczeń zdrowotnych; pomieszczenia nie będą regularnie wykorzystywane równocześnie do innej działalności gospodarczej. Przy tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym stanowisko Wnioskodawców należy uznać za prawidłowe.
Interpretacja nie rozstrzyga natomiast o opodatkowaniu pozostałych części nieruchomości wykorzystywanych do działalności X. Konkluzja W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego należy uznać, że brak prowadzenia działalności leczniczej przez właściciela nieruchomości sam w sobie nie stanowi przeszkody do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Decydujące znaczenie ma bowiem spełnienie dwóch kumulatywnych przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych: 1. konkretna część budynku musi być związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych; 2. konkretna część budynku musi być zajęta przez podmiot udzielający tych świadczeń.
W analizowanym przypadku przesłanki te zostają spełnione, ponieważ wyodrębnione pomieszczenia będą faktycznie wykorzystywane do udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarza albo fizjoterapeutę działającego we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność oraz posiadającego wymagany prawem status. Tym samym preferencyjna stawka podatku od nieruchomości może zostać zastosowana do całej powierzchni tych konkretnych pomieszczeń, pod warunkiem że rzeczywisty sposób ich wykorzystania będzie odpowiadał opisowi przyjętemu w interpretacji.
Nie ma natomiast podstaw do objęcia preferencyjną stawką pozostałej części nieruchomości wykorzystywanej do działalności X., jeżeli części te nie spełniają samodzielnie przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy. Ostatecznie zatem o zastosowaniu preferencyjnej stawki decyduje nie tożsamość właściciela nieruchomości, lecz rzeczywisty sposób wykorzystania konkretnej części budynku oraz status podmiotu, który te części faktycznie zajmuje i udziela w nich świadczeń zdrowotnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy Stopnica (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Urząd Miasta i Gminy Stopnica ul. Tadeusza Kościuszki 2 (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres AE:PL-62817-38159-DUTCB-13 (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych: • art. 3 ust. 1; • art. 4 ust. 1 pkt 2; • art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d. Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej: • art. 4; • art. 5; • art. 100 ust. 1; • art. 103; • art. 106 ust. 1 pkt 1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa: • art. 14b; • art. 14c; • art. 14j § 1 i § 3; • art. 14k–14m; • art. 14k–14n; • art. 14k–14nb; • art. 14na § 1; • art. 14na § 2; • art. 119a. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: • art. 47 § 1; • art. 47 § 3; • art. 53 § 1; • art. 54 § 1; • art. 54 § 1a; • art. 57a.
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług: • art. 5 ust. 5.