Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 9 września 2026 r., sygn. FN. Nr 3120.10.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Wójt Gminy Jejkowice, działając na podstawie art. 14b, 14c, 14d, w związku z art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj.

Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), na wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie obowiązku opodatkowania podatkiem od nieruchomości mobilnego węzła betoniarskiego z dnia 09.07.2026 r. (data wpływu: 10.07.2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 07.08.2026 r. (data wpływu: 10.08.2026 r.) – stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy: 1. W zakresie braku podstaw do zakwalifikowania całego opisanego mobilnego węzła betoniarskiego wraz z jego wyposażeniem technologicznym jako jednej budowli i objęcia podatkiem od nieruchomości pełnej wartości tego urządzenia - jest prawidłowe, 2. W zakresie twierdzenia, że ewentualny przedmiot opodatkowania może powstać wyłącznie w odniesieniu do takich części budowlanych urządzenia, które spełniają przesłanki ustawowe do uznania ich za budowlę – jest nieprawidłowe, gdyż odrębnej kwalifikacji wymagają również te elementy węzła, które mogą samodzielnie odpowiadać obiektom wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, o ile spełniają wszystkie ustawowe przesłanki.

UZASADNIENIE Zgodnie z zapisami Działu II, Rozdziału 1a „Interpretacje przepisów prawa podatkowego” ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli-celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja nie wywołuje skutków prawnych.

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 14j Ordynacji podatkowej stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. W zakresie nieuregulowanym w w/w przepisie stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1a Ordynacji podatkowej. Wnioskiem z dnia 09.07.2026 r. (data wpływu: 10.07.2026 r.), Pełnomocnik Pani A.A. działając w imieniu X zwróciła się z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości mobilnego węzła betoniarskiego oddanego do korzystania przedsiębiorcy Y na podstawie umowy leasingu.

Z uwagi, że wniosek z dnia 09.07.2026 r. nie zawierał w swojej treści stanowiska Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, Wójt Gminy Jejkowice pismem FN. Nr 3120.08.2026.P z dnia 03.08.2026r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku zgodnie z wymogami określonymi w art. 14 b § 3 ustawy Ordynacja Podatkowa. Pełnomocnik X Pani A.A. uzupełniła wniosek pismem z dnia 07.08.2026 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy Jejkowice w dniu 10.08.2026r. Stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Wnioskodawca przedstawiając opis zaistniałego stanu faktycznego wskazał, że X jest właścicielem przedmiotowego mobilnego węzła betoniarskiego.

X przyjęła, że urządzenie stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w związku z czym złożyła do organu podatkowego Deklarację na podatek od nieruchomości (DN-1) wraz z Załącznikiem – Dane o przedmiotach opodatkowania podlegających opodatkowaniu (ZDN-1). W przedmiotowej deklaracji X wykazała wartość budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. węzeł do betonu (mobilny) w wysokości 896 342 zł. Wysokość zobowiązania podatkowego, obliczona jako 2% wartości budowli, stanowiła w stosunku rocznym kwotę 17 927 zł.

X zgodnie z postanowieniami umowy leasingu obciążyła kosztami tego podatku przedsiębiorcę Y. Korzystający z urządzenia - Y zgłosił do X wątpliwości dotyczące kwalifikacji mobilnego węzła do betonu jako budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wskazując na mobilny charakter urządzenia i brak trwałego związania z gruntem. Z uwagi na powstałe rozbieżności stanowisk pomiędzy właścicielem urządzenia a korzystającym, Pełnomocnik X złożył do Wójta Gminy Jejkowice, jako właściwego organu podatkowego, wniosek o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

We wniosku Wnioskodawca przedstawił następujący opis urządzenia: „Przedmiotem sprawy jest mobilny węzeł betoniarski wykorzystywany do produkcji betonu, który: • został zaprojektowany jako urządzenie mobilne przeznaczone do wielokrotnego przemieszczania pomiędzy miejscami prowadzenia działalności, • nie jest trwale związany z gruntem, • urządzenie zostało ustawione na prefabrykowanych płytach betonowych i nie posiada trwałych fundamentów, • urządzenie może zostać zdemontowane i przetransportowane do innej lokalizacji w czasie ok 4 godzin, • demontaż urządzenia nie powoduje zniszczenia gruntu ani uszkodzenia samego urządzenia.” W związku z w/w opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca zadał pytania o następującej treści: 1. Czy opisany mobilny węzeł betoniarski stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym powstaje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości dotyczący opisanego urządzenia? 3. Jakie przepisy prawa oraz okoliczności faktyczne stanowią podstawę przyjętego stanowiska? Stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej wskazanego przez siebie stanu faktycznego 1. Zdaniem Wnioskodawcy opisany mobilny węzeł betoniarski nie stanowi w całości budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. 2. Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek podatkowy odnoszący się do całej wartości mobilnego węzła betoniarskiego jako budowli.

Ewentualny przedmiot opodatkowania może powstać wyłącznie w odniesieniu do takich części budowlanych urządzenia, które spełniają przesłanki ustawowe do uznania ich za budowlę. 3. Podstawę stanowiska Wnioskodawcy stanowią w szczególności przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 i pkt 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz załącznik nr 4 do tej ustawy, oceniane w kontekście przedstawionych cech technicznych urządzenia, a w szczególności jego mobilności, braku trwałych fundamentów, sposobu posadowienia oraz możliwości demontażu i przemieszczenia do innej lokalizacji.

W ocenie wnioskodawcy, opisane urządzenie – z uwagi na jego konstrukcję, przeznaczenie, mobilny charakter, sposób posadowienia oraz brak trwałego związania z gruntem – nie powinno być kwalifikowane jako wolno stojąca instalacja przemysłowa trwale związana z gruntem. Zdaniem wnioskodawcy przedmiotowy węzeł jest przede wszystkim urządzeniem technologicznym przeznaczonym do produkcji betonu, zaprojektowanym i wykonanym jako urządzenie mobilne. Powyższe wynika z konstrukcji i technicznego przeznaczenia urządzenia, którego istotną właściwością jest możliwość jego sprawnego demontażu, transportu i ponownego uruchomienia w innej lokalizacji.

Wnioskodawca wskazuje, że mobilny węzeł betoniarski nie jest w żaden sposób zakotwiony w gruncie ani przykręcony lub w inny sposób trwale połączony z prefabrykowanymi płytami betonowymi, na których został ustawiony. Płyty stanowią jedynie podłoże, na którym posadowiono urządzenie. Pomiędzy urządzeniem, a gruntem nie występuje fizyczne połączenie w postaci fundamentów, kotew, śrub gruntowych ani innych elementów mocujących.

Wnioskodawca uzasadnia swoje stanowisko Interpretacją Ogólną Ministra Finansów i Gospodarki nr DPL2.8401.6.2025 z dnia 2 stycznia 2026 r. dotyczącą rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że mobilny węzeł betoniarski jest urządzeniem technicznym, a zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w przypadku takich urządzeń budowlą mogą być wyłącznie ich części budowlane. Samo posadowienie urządzenia w określonym miejscu i jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej nie uzasadnia uznania całego urządzenia technologicznego za budowlę.

Stanowisko Organu Podatkowego Mając na uwadze stanowisko Wnioskodawcy zawarte we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego należy odnieść się do regulacji wynikających z prawa materialnego, dotyczących przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 707) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1. grunty, 2. budynki lub ich części, 3. budowle lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Budynkiem, zgodnie z aktualną treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Z kolei art. 1a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy definiuje budowlę jako: a) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, b) elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem – wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, c) urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, d) urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a-c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych, e) fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.

Analizując definicję budynku w kontekście przedmiotowego obiektu jakim jest mobilny węzeł betoniarski nie można uznać go za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro przedmiotowy mobilny węzeł betoniarski nie spełnia przesłanek uznania go za budynek, konieczne jest zbadanie, czy może zostać zakwalifikowany jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ocena przedmiotowego mobilnego węzła betoniarskiego wymaga zatem kolejnego zbadania przesłanek wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a-e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obejmuje zamknięty katalog obiektów, tj. elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową, elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię – w części niebędącej budynkiem, wyłącznie w zakresie ich części budowlanych. Mobilny węzeł betoniarski nie należy do żadnej z tych kategorii, dlatego lit. b nie stanowi podstawy do zakwalifikowania całego węzła jako budowli.

Lit. c obejmuje urządzenie budowlane, w tym przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, oraz inne urządzenie techniczne bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem z lit. a, niezbędne do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby cały węzeł betoniarski pełnił taką funkcję. Jest on urządzeniem technologicznym przeznaczonym do samodzielnej realizacji procesu produkcji betonu.

Tym samym brak jest podstaw do zakwalifikowania całego węzła również na podstawie lit. c. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Najbardziej adekwatną kategorią dla całego węzła betoniarskiego jest poz. 25 załącznika nr 4, obejmująca wolno stojącą, trwale związaną z gruntem instalację przemysłową. Ze względu na przeznaczenie i sposób działania węzeł betoniarski może posiadać cechy instalacji przemysłowej.

Samo to nie jest jednak wystarczające do objęcia całego urządzenia poz. 25. Ustawodawca wymaga bowiem, aby instalacja przemysłowa była jednocześnie wolno stojąca oraz trwale związana z gruntem. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez trwałe związanie z gruntem rozumie się takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.

Sposób rozumienia tej przesłanki został wyjaśniony w Interpretacji Ogólnej nr DPL2.8401.6.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r. w sprawie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. Z interpretacji ogólnej wynika, że dla spełnienia przesłanki trwałego związania z gruntem konieczne jest występowanie fizycznego połączenia obiektu z gruntem. Sama masa obiektu albo jego konstrukcja, nawet jeżeli zapewniają mu stabilność, nie zastępują wymaganego połączenia.

Wskazano również, że samo posadowienie obiektu na podłożu, w tym na płycie betonowej, bez fizycznego przymocowania obiektu, nie jest wystarczające do uznania przesłanki trwałego związania z gruntem za spełnioną. Interpretacja ogólna dotyczy bezpośrednio obiektów kontenerowych, jednak odnosi się do ustawowej definicji trwałego związania z gruntem z art. 1a ust. 1 pkt 2c ustawy, a tym samym zawarta w niej wykładnia ma znaczenie dla rozumienia tego pojęcia także w odniesieniu do innych obiektów, dla których ustawodawca przewidział wymóg trwałego związania z gruntem.

W przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawca wskazał, że węzeł nie jest zakotwiony, przykręcony ani w inny sposób fizycznie połączony z gruntem lub prefabrykowanymi płytami betonowymi. Płyty pełnią jedynie funkcję podłoża. Przy takim stanie faktycznym brak jest przesłanki trwałego związania z gruntem, a zatem cały węzeł nie może zostać zakwalifikowany jako budowla na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z poz. 25 załącznika nr 4. Możliwość demontażu urządzenia w czasie około 4 godzin nie stanowi sama w sobie przesłanki rozstrzygającej.

Obiekt możliwy do odłączenia i przeniesienia może być trwale związany z gruntem, jeżeli podczas eksploatacji istnieje wymagane fizyczne połączenie. W niniejszej sprawie decydujący jest jednak wskazany przez Wnioskodawcę brak takiego połączenia. Brak możliwości zakwalifikowania całego węzła jako wolno stojącej trwale związanej z gruntem instalacji przemysłowej nie oznacza automatycznie, że wszystkie jego elementy pozostają poza zakresem art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Każdy element, który samodzielnie odpowiada obiektowi wymienionemu w załączniku nr 4 i spełnia pozostałe przesłanki ustawowe, wymaga odrębnej oceny.

Dla przykładu poz. 6 załącznika nr 4 obejmuje obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż obiekty określone w poz. 4 i 5. Poz. 6 nie wymaga wymogu trwałego związania z gruntem. Analogicznie, jeżeli w skład węzła wchodzi samodzielna konstrukcja wsporcza odpowiadająca poz. 20 załącznika nr 4, również może wymagać odrębnej kwalifikacji.

Opis stanu faktycznego nie zawiera jednak wystarczających danych do jednoznacznego rozstrzygnięcia w niniejszej interpretacji, że poszczególne elementy węzła betoniarskiego spełniają wszystkie wymagane przesłanki. Wskazane przepisy wyznaczają natomiast możliwy kierunek odrębnej kwalifikacji tych elementów. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a-c stanowi budowlę wyłącznie w zakresie jego części budowlanych.

Oznacza to, że urządzenia technologiczne wchodzące w skład węzła, które nie stanowią samodzielnie obiektów wymienionych w lit. a-c, mogą podlegać opodatkowaniu wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, o ile takie części faktycznie występują i zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych. Od dnia 1 stycznia 2025 r. art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprost zalicza do budowli fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, wzniesione w wyniku robót budowlanych.

Regulacja ta stanowi samodzielną podstawę kwalifikacji fundamentu jako budowli, również wtedy, gdy sama maszyna lub urządzenie techniczne nie podlega opodatkowaniu w pełnej wartości. W przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawca wskazał jednak, że węzeł nie posiada trwałych fundamentów, a prefabrykowane płyty betonowe pełnią wyłącznie funkcję podłoża. Przy takim opisie brak jest podstaw do przyjęcia, że pod całym węzłem występują fundamenty, o których mowa w lit. e. Jeżeli jednak pod poszczególnymi urządzeniami faktycznie występowałyby odrębne technicznie fundamenty spełniające przesłanki tego przepisu, podlegałyby one odrębnej ocenie i mogłyby stanowić samodzielne budowle.

Odpowiadając na pytania Wnioskodawcy Organ podatkowy stwierdza: 1. W przedstawionym stanie faktycznym opisany mobilny węzeł betoniarski nie stanowi w całości budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojąca trwale związana gruntem instalacja przemysłowa z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z poz. 25 załącznika nr 4 do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 2. W przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do objęcia podatkiem od nieruchomości pełnej wartości całego mobilnego węzła betoniarskiego z tytułu uznania go za jedną budowlę.

Obowiązek podatkowy może natomiast dotyczyć tych poszczególnych elementów, które samodzielnie spełniają ustawowe przesłanki budowli, w tym – zależnie od ich cech – obiektów wymienionych w załączniku nr 4, części budowlanych urządzeń technicznych albo fundamentów pod maszyny i urządzenia techniczne.

3. Podstawę powyższej oceny stanowią w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a-e, pkt 2b i pkt 2c, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności dotyczące sposobu posadowienia węzła i braku jego fizycznego połączenia z gruntem oraz Interpretacja Ogólna nr DPL2.8401.6.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe w zakresie braku podstaw do opodatkowania całego mobilnego węzła betoniarskiego jako jednej budowli według pełnej jego wartości, a za nieprawidłowe w zakresie, w jakim ogranicza możliwość opodatkowania wyłącznie do części budowlanych urządzeń technicznych.

Wnioskujący dokonał stosownej opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej, jak również złożył stosowne oświadczenie zgodnie z art. 14b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Niniejsza interpretacja udzielona jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez Organ Podatkowy i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę.

Z uwagi, iż organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku, to Wnioskodawca ponosi konsekwencje przedstawionego stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszej interpretacji. W przypadku rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, a stanem rzeczywistym, udzielona interpretacja nie chroni Wnioskodawcy. Pouczenie: Zastosowanie się do niniejszej interpretacji indywidualnej wywołuje skutki prawne określone w art. 14k-14n ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Ochrona wynikająca z zastosowania się do interpretacji nie przysługuje w przypadkach określonych w art. 14na Ordynacji podatkowej. Na niniejszą interpretację indywidualną przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wójta Gminy Jejkowice. Termin na wniesienie skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie pisemnej interpretacji przepisów prawa.