Przepisy i wyszukiwarka
Powołane przepisy 4
Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 6 listopada 2026 r., sygn. FN.PIOL.3111.3.8.2026
Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.
TezaKwestia opodatkowania jako budowle związane z działalnością gospodarczą ogrodzenia i utwardzonego placu parkingowego na terenie placówki leczniczej, wykorzystywanej wyłącznie do działalności leczniczej finansowanej ze środków publicznych.
INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO Prezydent Miasta Włocławek działając na podstawie art. 14j w zw. z art. 14b; art. 14c § 1-3 oraz art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622 z późn. zm. – dalej jako o.p.) w związku z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz.707 z późn. zm. – dalej jako u.p.o.l.) stwierdza, że stanowisko X. przedstawione we wniosku z dnia 12 sierpnia 2026 r. (data wpływu: 13 sierpnia 2026 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2026 r. X. (zwane dalej w skrócie Wnioskodawcą) wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestr Stowarzyszeń, innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej – prowadzonym przez Sąd Rejonowy (…), zwrócił się do tutejszego organu podatkowego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Wnioskodawca wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej, odnośnie wykładni przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z wątpliwości co zasadności opodatkowania posiadanych przez Wnioskodawcę budowli w postaci ogrodzenia nieruchomości oraz utwardzonego kostką brukową placu postojowego (parkingu). Wnioskodawca przedstawił opis zaistniałego stanu faktycznego, zakres zapytania oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny tego stanu faktycznego.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Aktem notarialnym z dnia (…) 2026 r. (…), Y. dokonał na rzecz Wnioskodawcy darowizny nieruchomości zabudowanej wraz z infrastrukturą techniczną, (…) dla których Sąd rejonowy (…) prowadzi księgi wieczyste (…). Zgodnie z treścią aktu notarialnego oraz poprzedzających go uchwał organów (…) darowizna została dokonana z przeznaczeniem wyłącznie na realizację zadań własnych Wnioskodawcy w zakresie prowadzenia publicznej działalności leczniczej, związanej z ochroną zdrowia i zapewnieniem bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców, w rozumieniu art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie do prowadzenia statutowej działalności leczniczej Wnioskodawcy jako samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w tym do udzielania świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych na podstawie umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia. Na nieruchomości znajduje się budynek X., a ponadto: ogrodzenie terenu (…) oraz utwardzony kostką brukową plac postojowy (parking) dla pacjentów i personelu. Na terenie parkingu (placu postojowego) wydzielone są miejsca dla osób niepełnosprawnych oraz karetek pogotowia, karetek transportu medycznego i pojazdów świadczących usługę „door to door”.
Oba te obiekty zostały wniesione w ramach jednej, kompleksowej inwestycji budowy X. wraz z całą infrastrukturą techniczną i nie zostały wyodrębnione jako odrębne środki trwałe o odrębnej ustalonej wartości początkowej w dokumentacji inwestycyjnej ani rozliczeniowej. Ogrodzenie i parking służą wyłącznie obsłudze budynku wykorzystywanego do udzielania świadczeń zdrowotnych i nie są wykorzystywane do jakiejkolwiek innej działalności. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
Jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, Wnioskodawca prowadzi wyłącznie statutową działalność leczniczą, finansowaną ze środków publicznych w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia. Zgodnie z (…) Statusu Wnioskodawcy, X. jest podmiotem działalności leczniczej niebędący przedsiębiorcą, prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Statut (…) określa podstawowe zadania Wnioskodawcy o charakterze leczniczym (…), a odrębnie – (…) – wskazuje, że wnioskodawca może prowadzić działalność gospodarczą, wyraźnie tak nazwaną, ograniczoną wyłącznie do wynajmu i dzierżawy pomieszczeń i gruntów oraz usług (…), przy czym działalność ta nie może ograniczać działalności leczniczej. Ogrodzenie oraz plac postojowy opisane w niniejszym wniosku służą wyłącznie obsłudze budynku wykorzystywanego do podstawowej działalności leczniczej Wnioskodawcy, o której mowa w (…) Statutu, a nie jakiejkolwiek działalności wymienionej w (…) Statutu.
Odnośnie opisanego wyżej stanu faktycznego Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy opisanie w stanie faktycznym ogrodzenie nieruchomości oraz utwardzony kostką brukową plac postojowy (parking), znajdujące się na nieruchomości Wnioskodawcy wykorzystywanej wyłącznie do prowadzenia statutowej działalności leczniczej w zakresie udzielenia świadczeń zdrowotnych finansowanych za środków publicznych, stanowią budowle „związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?
Wobec zadanego pytania przedstawiono następujące stanowisko Wnioskodawcy: W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na postawione pytanie jest przecząca – opisane w stanie faktycznym ogrodzenie oraz plac postojowy (parking) nie stanowią budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Wnioskodawca powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uważa, że w odróżnieniu od gruntów i budynków, które podlegają opodatkowaniu niezależnie od sposobu ich wykorzystania (różnicowaniu podlega jedynie stawka podatku), budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zdaniem Wnioskodawcy ustalenie, czy dany obiekt budowlany kwalifikowany jako budowla podlega opodatkowaniu, wymaga w pierwszej kolejności ustalenia, czy posiadacz tego obiektu prowadzi w związku z nim działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., odsyłającej do definicji zawartej w art. 3 ustawy – Prawo przedsiębiorców, tj. zorganizowanej działalności zarobkowej, wykonywanej we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Wnioskodawca jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi działalność leczniczą finansowaną ze środków publicznych w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia, realizując zadania z zakresu ochrony zdrowia i zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców, co wynika wprost z treści uchwał organów (...) poprzedzających darowiznę oraz z aktu notarialnego dokumentującego tę darowiznę. Działalność ma charakter statutowy i nie jest nastawiona na osiąganie zysku w rozumieniu właściwym dla działalności gospodarczej, lecz na realizację zadań publicznych z zakresu ochrony zdrowia.
Zdaniem Wnioskodawcy na potwierdzenie, że ustawodawca nie utożsamia statutowej działalności leczniczej podmiotów leczniczych z „działalnością gospodarczą” w rozumieniu u.p.o.l., wskazać należy treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., który wprowadza odrębną, znacząco niższą kategorię stawkową dla budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów do działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – w miejsce stawki właściwej dla budynków związanych ze zwykłą działalnością gospodarczą.
Wyodrębnienie przez ustawodawcę tej szczególnej kategorii – istotnie odbiegającej stawką od kategorii „gospodarczej” – potwierdza, zdaniem Wnioskodawcy, że działalność lecznicza finansowana ze środków publicznych nie jest traktowana jako tożsama ze zwykłą działalnością gospodarczą, lecz stanowi odrębną kategorię, dla której ustawodawca przewidział szczególne, preferencyjne zasady opodatkowania.
Wnioskodawca zauważa jednocześnie, że powyższa szczególna regulacja dotyczy wyłącznie budynków, bowiem ani ustawa, ani powołana przez Wnioskodawcę uchwała Rady Miasta nie przewidują analogicznej, odrębnej kategorii stawkowej dla budowli związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych – budowle mogą być opodatkowane wyłącznie jako „związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”, stawką 2% ich wartości.
Zdaniem Wnioskodawcy skoro działalność Wnioskodawcy w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l. – co potwierdza konieczność wprowadzenia przez ustawodawcę odrębnej kategorii stawkowej dla budynków – to tym bardziej ogrodzenie i plac postojowy, jako budowle służące wyłącznie tej samej, niegospodarczej działalności leczniczej, nie spełniają przesłanki związania z działalnością gospodarczą, warunkującej ich opodatkowanie na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W konsekwencji nie podlegają one w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – nie chodzi tu o zastosowanie stawki preferencyjnej, lecz o brak spełnienia ustawowej przesłanki opodatkowanie budowli. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Wnioskodawca powołał interpretację ogólną Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 27 listopada 2025 r. (sygn.
DPL2.8401.3.2025) w sprawie definicji pojęcia „grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”, w której wskazano, że o związaniu przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą decyduje nie samo posiadanie, lecz faktyczny, funkcjonalny związek z przedsiębiorstwem prowadzonym przez posiadacza oraz sposób rzeczywistego wykorzystania obiektu. Zdaniem Wnioskodawcy ogrodzenie i parking w opisanym stanie faktycznym są funkcjonalnie powiązane wyłącznie z prowadzeniem statutowej, niegospodarczej działalności leczniczej, a nie z jakąkolwiek działalnością zarobkową w rozumieniu Prawa przedsiębiorców.
Na potwierdzenie powyższego Wnioskodawca powołuje się również na Statut Wnioskodawcy (załącznik do wniosku) w którym wprost dokonano rozgraniczenia między niegospodarczą działalnością leczniczą (…) a odrębnie nazwaną, wąsko zakreśloną działalnością gospodarczą (…). Zdaniem Wnioskodawcy stanowi to dodatkowe, jednoznaczne potwierdzenie, że sam podmiot tworzący Wnioskodawcę (Y.) oraz sam Wnioskodawca nie kwalifikują podstawowej działalności leczniczej jako działalności gospodarczej.
Skoro więc, zdaniem Wnioskodawcy, ogrodzenie i plac postojowy służą wyłącznie tej pierwszej, niegospodarczej sferze działalności, nie sposób uznać ich za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Niezależnie od powyższego Wnioskodawca wskazuje, ze opisane obiekty zostały wzniesione w ramach jednej, kompleksowej inwestycji budowy X., bez wyodrębnienia ich jako odrębnych środków trwałych o odrębnie ustalonej wartości podatkowej, co dodatkowo przemawia przeciwko traktowaniu ich jako samodzielnych, odrębnie opodatkowanych przedmiotów związanych z odrębną działalnością gospodarczą, w oderwaniu od zasadniczej, niegospodarczej funkcji całego kompleksu budynku i towarzyszącej mu infrastruktury.
Stanowisko organu podatkowego w sprawie przedstawionego stanu faktycznego: Prezydent Miasta Włocławek stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy w obowiązującym stanie prawnym w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jest nieprawidłowe. W związku z powyższym Prezydent Miasta Włocławek przedstawia prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Zgodnie z art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.
Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2011 r. Sygn. akt I FSK 897/10 orzekł, że „postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane art. 14b – 14p ustawy Ordynacja podatkowa, stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska)”.
Obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę, co oznacza, iż to wnioskodawca wskazuje elementy stanu faktycznego, jakie należy uwzględnić przy wydawaniu interpretacji.
Organ podatkowy podkreśla, że przedmiotowa interpretacja dotyczy jedynie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku z dnia 12 sierpnia 2026 r. Uwzględniając, przedstawiony we wniosku stan faktyczny i prawny, tutejszy organ podatkowy dokonał wykładni prawnej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3, oraz odniósł się do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu aktualnie obowiązującym na które powołuje się Wnioskodawca.
Stosownie do treści art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r., określanie m.in. podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych następuje w drodze ustawy. W odniesieniu do podatku od nieruchomości m.in. zasady wymiaru, przedmiot oraz podmiot opodatkowania regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 t.j. – dalej u.p.o.l.).
Przystępując do rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W omawianej sprawie wyłączenia wymienione w ust. 2a nie występują.
Dodać również trzeba, że podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi przedmiotów opodatkowania (art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l.).
Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. (art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 u.p.o.l.).
Kluczowe znaczenie dla analizowanej sprawy ma rozstrzygniecie czy Wnioskodawca jako podmiot prowadzący działalność leczniczą jest przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W definicji legalnej zamieszczonej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawodawca ustalił, że użyte w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie „działalność gospodarcza” oznacza działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 t.j. – dalej u.p.p.). Z przywołanych przepisów ustawy podatkowej wynika przede wszystkim, że kategoria gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyodrębniona została ze względu na ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
Na gruncie ustawy podatkowej nie ma istotnego znaczenia, czy podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą można przypisać status przedsiębiorcy, czy też nie. Jak wyraźnie zaznaczono w cyt. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wymienione tam przedmioty opodatkowania mają być w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W obydwu tych przypadkach jednakowo mają status gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zatem wykazanie, że określony podmiot pozbawiony jest przymiotu przedsiębiorcy, nie przekłada się na brak związku przedmiotu opodatkowania (budowla) z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli podmiot działalność taką prowadzi. Tę samą kwalifikację prawnopodatkową mają bowiem przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą - o której mowa w ustawie Prawo przedsiębiorców, do której odsyła wymieniony wcześniej art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. - nie będącego przedsiębiorcą. Na gruncie ustawy Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 2).
Stosownie do art. 43 u.p.p. jeżeli odrębne przepisy stanowią, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeśli spełnia warunki określone tymi przepisami i po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru działalności regulowanej. Prawo przedsiębiorców nie definiuje osobno samego pojęcia „działalność regulowana” jako kryteria oceny przedstawiając wyłącznie warunki określone w odrębnych przepisach dla danej branży (np. posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych, lokalu, ubezpieczenia czy sprzętu).
Działalność regulowana to kwalifikowana forma reglamentacji wolności działalności gospodarczej, w której legalne podjęcie i wykonywanie działalności uwarunkowane jest spełnieniem szczególnych warunków określonych przepisami prawa oraz uzyskaniem wpisu w stosownym rejestrze działalności regulowanej, dokonywanym na wniosek przedsiębiorcy po złożeniu oświadczenia o spełnieniu tych warunków. Jak jednoznacznie wynika z art. 16 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156 t.j., dalej: u.dz.l.) działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (§ 1).
Działalności regulowanej nie stanowi działalność lecznicza podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej i w formie jednostki wojskowej oraz działalność lecznicza wykonywana jako działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2025 r. poz. 1338), chyba że zachodzą przesłanki określone w art. 9 ust. 1 tej ustawy, działalność charytatywno-opiekuńcza, jeżeli przepisy odrębne przewidują prowadzenie takiej działalności (§ 1a).
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 u.dz.l. podmiotami leczniczymi niebędącymi przedsiębiorcami są podmioty lecznicze wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i 7, tj. samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jednostki budżetowe i jednostki wojskowe. Jednakże podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością (art. 44 u.dz.l.). Przepis ten określa, na jakich zasadach finansowych udzielane są świadczenia zdrowotne przez podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami.
Tym samym wskazane zostały w nim wszystkie możliwe podstawy finansowe udzielania świadczeń zdrowotnych. Za świadczenia nieodpłatne dla ubezpieczonych zakład opieki zdrowotnej otrzymuje zapłatę ze środków publicznych najczęściej na podstawie zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Wnioskodawca podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) oraz do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (RPWDL). Placówka posiada nadany numer KRS, NIP i REGON co jest wymogiem dla samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, które z chwilą wpisu do tego rejestru uzyskują osobowość prawną.
Jako podmiot wykonujący działalność leczniczą podlega wpisowi w rejestrze prowadzonym przez wojewodę - Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Po uzyskaniu wpisu prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie, czyli pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania oraz samodzielnie gospodaruje posiadanym mieniem (otrzymanym lub zakupionym). Podstawą jego gospodarki jest plan finansowy ustalony przez kierownika (art. 51, 52, 53 i 54 u.dz.l.).
W świetle postanowień statutu Wnioskodawcy (załącznik do wniosku), Wnioskodawca jest podmiotem działalności leczniczej niebędącym przedsiębiorcą, prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, działała na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
Do zadań Wnioskodawcy zgodnie z (…) statutu należy: 1) udzielanie w jednostkach i komórkach organizacyjnych X., określonych w regulaminie organizacyjnym X., ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością; 2) wykonywanie badań diagnostycznych i laboratoryjnych; 3) prowadzenie działalności w zakresie profilaktyki schorzeń, promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej; 4) udzielanie odpłatnych świadczeń zdrowotnych na rzecz osób, które nie są uprawnione do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz innych podmiotów; 5) prowadzenie działalności gospodarczej, która nie może ograniczać działalności leczniczej ani być uciążliwa dla pacjenta lub przebiegu leczenia.
Działalność ta może polegać na: a) wynajmie i dzierżawie pomieszczeń i gruntów, b) sterylizacji sprzętu, c) usług (…). Wnioskodawca pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i zobowiązania na zasadach określonych w ustawie o działalności leczniczej oraz gospodaruje majątkiem własnym. Wykonuje świadczenia nieodpłatnie na rzecz osób ubezpieczonych na podstawie zawartych umów z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz wykonuje świadczenia na rzecz osób nieobjętych umową z NFZ odpłatnie na podstawie odrębnych umów.
Wnioskodawca może uzyskiwać środki finansowe zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w szczególności z wydzielonej działalności gospodarczej w zakresie wynajmu i dzierżawy pomieszczeń i gruntów, sterylizacji sprzętu, usług (…), z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej i inne wymienione w statucie Wnioskodawcy.
Wnioskodawca może otrzymać środki publiczne z przeznaczeniem na: 1) realizację zadań w zakresie programów zdrowotnych i promocji zdrowia, w tym na zakup aparatury i sprzętu medycznego oraz wykonanie innych inwestycji koniecznych do realizacji tych zadań; 2) inwestycje i remonty, w tym zakup aparatury i sprzętu medycznego; 3) realizację zadań dodatkowych nałożonych przez starostę ze względu na potrzeby systemu opieki zdrowotnej, jak i w przypadku klęski żywiołowej; 4) realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub innych niż wymienione środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi na zasadach określonych w odrębnych przepisach; 5) cele określone w odrębnych przepisach oraz umowach międzynarodowych czy realizację programów wieloletnich.
Analiza przepisów ustawy o działalności leczniczej pozwala na stwierdzenie, że podmiot leczniczy (w tym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej), który nie jest jednostką budżetową, prowadzi działalność gospodarczą (działalność regulowaną) polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych – w celach zarobkowych i na własny rachunek. Ponadto prowadzi tę działalność w sposób ciągły i zorganizowany. Jest to zatem działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców i jako taka jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Zakwalifikowanie działalności leczniczej do kategorii działalności regulowanej w rozumieniu przepisów u.p.p. jednoznacznie nakazuje traktowanie jej jako działalności gospodarczej. WSA w Gliwicach w wyroku z 7.07.2015 r. I SA/Gl 1154/14 wskazał, że „każda działalność lecznicza, która jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jest działalnością gospodarczą.
Tak więc wykładnia systemowa zewnętrzna - mająca w tym przypadku priorytet ze względu na zastosowany przez prawodawcę system odesłań - wskazuje, że podmiot, który taką działalność regulowaną wykonuje, jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a znajdujące się w jego posiadaniu grunty, budynki i budowle są gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej - w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l.". Co prawda prezentowane stanowisko dotyczy ówcześnie obowiązującej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ale należy stwierdzić, iż zachowuje ono również aktualność na gruncie ustawy Prawo przedsiębiorców.
W orzecznictwie podkreśla się, że wykonywanie działalności leczniczej nie wymaga od podmiotu, który ją prowadzi, aby był on przedsiębiorcą. Nie ma też żadnych podstaw, aby stwierdzić, że działalność lecznicza może być uznana za działalność gospodarczą tylko wtedy, gdy jest wykonywana przez przedsiębiorcę. Tak więc na gruncie u.p.o.l. nie ma istotnego znaczenia, czy podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą można przydać status przedsiębiorcy, czy też nie, ważne jest zaś to, że działalność podatnika spełnia warunki prowadzenia działalności gospodarczej” (wyrok NSA z 17.01.2018 r. II FSK 400/16).
Należy zaznaczyć, że świadczenia nieodpłatne udzielone przez zakład opieki zdrowotnej są nieodpłatnymi dla osób korzystających z usług medycznych, natomiast zakład opieki zdrowotnej otrzymuje za świadczenia nieodpłatne dla ubezpieczonych zapłatę ze środków publicznych. Statut Wnioskodawcy przewiduje również udzielanie świadczeń zdrowotnych, które mogą być odpłatne na rzecz osób, które nie są uprawnione do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz innych podmiotów.
Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że Wnioskodawca jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie będący jednostką budżetową, prowadzi działalność regulowaną w świetle ustawy Prawo przedsiębiorców. Mimo że Wnioskodawca jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, to z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej należy go traktować jako inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a brak przymiotu przedsiębiorcy po stronie Wnioskodawcy nie eliminuje posiadanych przez niego budowli z kategorii budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wnioskodawca na potwierdzenie swojego stanowiska powołał art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., który wprowadza odrębną, znacząco niższą kategorię stawkową dla budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń w miejsce stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Zdaniem Wnioskodawcy wyodrębnienie przez ustawodawcę tej szczególnej kategorii potwierdza, że działalność lecznicza finansowana ze środków publicznych nie jest traktowana jako tożsama ze zwykłą działalnością gospodarczą, lecz stanowi odrębną kategorie dla której ustawodawca przewidział szczególne, preferencyjne zasady opodatkowania. Wbrew przekonaniu Wnioskodawcy, pominięcie przez ustawodawcę kwalifikacji udzielania świadczeń zdrowotnych jako działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do przyjęcia, że udzielanie świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, nie stanowi działalności gospodarczej.
Kwalifikacja udzielania świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej jako działalności gospodarczej wynika jednoznacznie z systemowej wykładni art. 43 u.p.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.dz.l. (...) Przepis ustawy podatkowej, który formułuje delegację ustawową dla określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego stawek podatkowych nie jest przepisem, którego celem byłaby zmiana kwalifikacji działalności normowanej w ustawie o działalności leczniczej według kryteriów uregulowanych w ustawie Prawo przedsiębiorców. Nie ma podstaw do domniemywania takiej woli ustawodawcy.
Z jednej strony, przepisy u.p.o.l. jako ustawy materialnego prawa podatkowego nie mogą decydować o kwalifikacji działalności leczniczej, z drugiej strony - o takiej właśnie kwalifikacji przesądzają inne - właściwe w tym względzie przepisy ustawy o działalności leczniczej oraz ustawy Prawo przedsiębiorców, z których wynika, że działalność lecznicza jest działalnością gospodarczą, którą mogą prowadzić przedsiębiorcy w rozumieniu u.p.p. lub inne podmioty wskazane w u.dz.l., w tym zakłady opieki zdrowotnej, po spełnieniu wymogów formalnych nałożonych na te podmioty przez przepisy prawa.
Skoro zatem w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. wskazano wyraźnie, że preferencyjne stawki dotyczą budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, to oznacza, że decydujące w tej mierze są właśnie te przepisy. Jednocześnie należy zauważyć, że preferencyjne stawki podatku dla zakładów opieki zdrowotnej dotyczą wyłącznie budynków, nie dotyczą gruntów i budowli będących ich własnością.
Skoro art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. odnosi się tylko do budynków, to nie ma on zastosowania do gruntów, a tym bardziej nie można powoływać się na ten przepis i twierdzić, że „brak jest spełnienia ustawowej przesłanki opodatkowania budowli”. Wyjątków, jakimi są stawki preferencyjne podatku, nie można interpretować rozszerzająco. Od 1.01.2025 r. w przepisach podatkowych obowiązuje kilka nowych definicji wprowadzonych ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1757), w tym nowa definicja „budowli” która ma znaczenie dla analizowanej sprawy.
W celu wyeliminowania wątpliwości interpretacyjnych, doprecyzowania obowiązujących przepisów i tym samym zapewnienia prawidłowego ich stosowania do ustawy podatkowej wprowadzono autonomiczne definicje pojęcia „budynek” i pojęcia „budowla” bez odwoływania się do przepisów pozapodatkowych.
Definicja budowli sformułowana w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje: a) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, b) elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem – wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, c) urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, d) urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a–c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych, e) fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.
W załączniku nr 4 do u.p.o.l. ogrodzenie zostało wymienione pod poz. 22 jako budowla, co oznacza, że ogrodzenie związane z działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu. W sytuacji braku definicji legalnej, należy posłużyć się wykładnią językową – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „ogrodzenie” to, to co ogradza jakiś teren, np. płot, parkan, mur, to ogrodzona przestrzeń. Z tego wynika, że aby dana konstrukcja była uznana za ogrodzenie podlegające opodatkowaniu, musi spełniać funkcję ogradzania, czyli fizycznie wyznaczać granicę terenu lub przestrzeni.
W poz. 24 załącznika nr 4 do u.p.o.l. wskazano, że budowle stanowi parking znajdujący się poza budynkiem, plac postojowy, plac składowy, plac pod śmietnik, podjazd, zadaszenie. Oznacza to, że parking poza budynkiem, związany z działalnością gospodarczą winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości jako budowla. Jednocześnie u.p.o.l. nie zawiera definicji „parkingu”. Wobec tego należy odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „parking” to „wydzielone miejsce przeznaczone do parkowania samochodów”.
W praktyce zakres pojęcia parkingu jest szeroki i może obejmować zarówno obiekty o trwałej nawierzchni, jak i place jedynie technicznie przygotowane do parkowania. Kluczowe jest rozróżnienie parkingów w zależności od rodzaju nawierzchni. Parking o trwałej nawierzchni (np. kostka brukowa, asfalt, płyty betonowe) - powinien być traktowany jako budowla, a więc podlega podatkowi od nieruchomości od budowli, którego podstawą opodatkowania jest wartość obiektu. Podstawowym warunkiem, aby ww. obiekty podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynikającym z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest to, by zostały one wykonane w wyniku robót budowlanych.
Ze stanu faktycznego opisanego we wniosku wynika, że na nieruchomości Wnioskodawcy znajduje się m.in. ogrodzenie terenu nieruchomości (...) oraz utwardzony kostką brukową plac postojowy (parking) dla pacjentów i personelu, czyli budowle wymienione w załączniku nr 4 do u.p.o.l. Fakt wzniesienia tych obiektów w ramach jednej, kompleksowej inwestycji wraz z całą infrastrukturą techniczną i brak wyodrębnienia ich jako odrębnych środków trwałych o odrębnie ustalonej wartości początkowej w dokumentacji inwestycyjnej czyi rozliczeniowej, nie ma wpływu na ustawowe przesłanki opodatkowania tych obiektów budowlanych.
Podstawową zasadą ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli jest wartość tych budowli. Artykuł 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 4–6 u.p.o.l. – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Tak więc, podstawą opodatkowania dla budowli co do zasady jest ich wartość początkowa. Wartości tej nie zmniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne. Przepisy nakazują odnoszenie się przez cały czas do aktualnej wartości początkowej budowli (aktualnej - czyli nie pierwotnej, lecz uwzględniającej dokonane ulepszenie i mające miejsce w latach poprzednich przeszacowania). Dokonane odpisy amortyzacyjne nie mają natomiast znaczenia. Ustawodawca przewidział ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie: – gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust.
4), – gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5), – gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6). Z powyższego wynika więc, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale unormował m.in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części, nie dokonują odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, prawodawca odniósł do wartości rynkowej, którą określa podatnik na dzień powstania obowiązku podatkowego. Użyte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. sformułowanie „nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów.
Sytuacja opisana w tym przepisie może mieć jednak miejsce również wtedy, zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, szczególnie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których „dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości.
Należy bowiem podkreślić, że amortyzacji w podatku dochodowym podlegają środki trwałe obejmujące swym zakresem budowle, budynki, lokale, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne przedmioty, natomiast spośród tych środków trwałych przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na tle przedmiotowej sprawy mogą być wyłącznie budowle. Ewidencja środków trwałych sama w sobie nie decyduje o podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Ustawa odsyła do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych tylko w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Kwestią prawnie doniosłą jest jedynie ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest wartość tego obiektu określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych.
Literalne więc odczytanie przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że jeżeli nie ma tożsamości pomiędzy budowlą lub jej częścią będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości a środkiem trwałym, od którego dokonywane są odpisy amortyzacyjne, podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość rynkowa. Wobec powyższego nie ma racji Wnioskodawca, że wskazanych we wniosku budowli nie można traktować jako samodzielnych odrębnie opodatkowanych przedmiotów tylko dlatego że zostały wzniesione w ramach jednej, kompleksowej inwestycji, bez wyodrębnienia ich jako odrębnych środków trwałych o odrębnie ustalonej wartości początkowej.
Jeżeli nie ma tożsamości pomiędzy budowlą lub jej częścią będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości a środkiem trwałym, od którego dokonywane są odpisy amortyzacyjne, podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość rynkowa budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w myśl przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
W świetle przepisów ustawy o działalności leczniczej Wnioskodawca, niebędący jednostką budżetową, prowadzi działalność leczniczą, która jest działalnością gospodarczą (działalnością regulowaną) w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców, a zatem należy go traktować jako inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
Z uwagi na powyższe ogrodzenie nieruchomości oraz utwardzony kostką brukową plac postojowy (parking), znajdujące się na nieruchomości Wnioskodawcy, będący w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, stanowi budowlę związaną z prowadzeniem tej działalności, a zatem w świetle art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i powinien być wykazany w deklaracji na podatek od nieruchomości. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. POUCZENIE Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia interpretacji (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 t.j.). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Prezydent Miasta Włocławek, Zielony Rynek 11/13 87-800 Włocławek.
W skrócie
AIStreszczenia tej interpretacji jeszcze nie ma. Twój model napisze je z treści interpretacji.
Szukam odpowiedzi w treści interpretacji…
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego interpretacji. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst interpretacji. To nie jest porada prawna.
Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.