INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 30 maja 2016 r. (data wpływu tut.
BKIP 7 czerwca 2016 r.) uzupełnionym 17 czerwca 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od niektórych instytucji finansowych w zakresie ustalenia, czy udzielanie przez Wnioskodawcę pożyczek z ZFŚS emerytom, rencistom i osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym oznacza, że jest on podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 czerwca 2016 r. do tut BKIP wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od niektórych instytucji finansowych w zakresie ustalenia, czy udzielanie przez Wnioskodawcę pożyczek z ZFŚS emerytom, rencistom i osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym oznacza, że jest ona podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych. Wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Znak: IBPB-1-2/4510-515/16/JW wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia.
Uzupełnienia dokonano 17 czerwca 2016 r. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest uczelnią i prowadzi działalność zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym. Uczelnia w zakresie swojej działalności jest zobowiązana tworzyć zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. W ramach tego funduszu udziela pożyczek swoim pracownikom oraz emerytom, rencistom i osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Uczelnia udzielając pożyczek emerytom, rencistom i osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym staje się "instytucją pożyczkową" w rozumieniu ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz.U. z 2016, poz. 68), tzw. ustawy o podatku bankowym i czy w związku z tym będzie w rozumieniu tej ustawy podatnikiem podatku bankowego?
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że udzielając pożyczek emerytom, rencistom i osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym ze środków i zgodnie z przepisami o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych nie staje się "instytucją pożyczkową", która zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy jest podatnikiem podatku bankowego. Uczelnia nie spełnia definicji instytucji pożyczkowych ponieważ są nimi kredytodawcy, tj. przedsiębiorcy, którzy w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej udzielają lub dają przyrzeczenie udzielenia kredytu konsumentowi (z pewnymi wyłączeniami). Wnioskodawca w tym zakresie nie prowadzi działalności gospodarczej.
Jednocześnie, zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim, przepisów tej ustawy o podatku bankowym, nie stosuje się do umowy o kredyt udzielany wyłącznie pracownikom zatrudnionym u danego pracodawcy w ramach działalności dodatkowej, w której pracownik nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania lub jest zobowiązany do zapłaty rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej od powszechnie stosowanych na rynku. Potwierdza to również interpretacja ogólna Ministra Finansów (PK1.8201.1.2016). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Przedmiotem zapytania Wnioskodawcy jest ustalenie, czy jest on podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych w związku z udzielaniem pożyczek z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych emerytom, rencistom oraz osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym. Zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 68), podatnikami podatku są instytucje pożyczkowe w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1497 ze zm.).
Art. 5 pkt 2a ppkt c) ustawy o kredycie konsumenckim stanowi, że instytucją pożyczkową jest kredytodawca inny niż podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich w postaci odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na zakup oferowanych przez niego towarów i usług. W ustawie tej szczegółowo określono także formę i zasady funkcjonowania instytucji pożyczkowych. Podkreślić należy sformułowany tamże wymóg zachowania odpowiedniej formy prawnej (sp. z o. o., spółka akcyjna - art. 59a ust. 1) i złożenie oświadczenia, że podmiot zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie udzielania kredytów konsumenckich jako instytucja pożyczkowa.
Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy o kredycie konsumenckim, ustawy nie stosuje się m.in. do umów o kredyt udzielany wyłącznie pracownikom zatrudnionym u danego pracodawcy w ramach działalności dodatkowej, w której pracownik nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania lub jest zobowiązany do zapłaty rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej od powszechnie stosowanych na rynku. Stanowi to więc uzupełnienie zapisu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim. Tym samym z kręgu podatników wyłączono jednostki udzielające pożyczek w ramach przepisów o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych emerytom, rencistom oraz osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 111 ze zm.), osobami uprawnionymi do korzystania z Funduszu są pracownicy i ich rodziny, emeryci i renciści – byli pracownicy i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu.
Jednocześnie, istniejące w ustawie o kredycie konsumenckim odwołanie do definicji kredytodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) precyzuje, że za kredytodawcę uważa się przedsiębiorcę, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu.
W tym miejscu przywołać należy także fragment interpretacji ogólnej z 3 marca 2016 r. nr PK1.8201.1.2016, w którym stwierdzono w związku z tym należy przede wszystkim wskazać, że intencją ustawodawcy nie było objęcie opodatkowaniem przedsiębiorstw udzielających pożyczek własnym pracownikom, a podatnikami w tym przypadku są przedsiębiorstwa/instytucje pożyczkowe działające na polskim rynku.
Mając na względzie, że podatnik udziela pożyczek z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych uprawnionym do tego, zgodnie z zapisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, emerytom, rencistom oraz osobom przebywającym na świadczeniu przedemerytalnym oraz że nie spełnia kryteriów zaliczenia go do „instytucji finansowych”, stwierdzić należy, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od niektórych instytucji finansowych. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
W zakresie zapytania Wnioskodawcy dotyczącego pracowników wydano odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.