INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana G., przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2008r. (data wpływu do tut.
Biura – 22 kwietnia 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za przychód z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej odszkodowania za szkodę komunikacyjną - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 kwietnia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za przychód z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej odszkodowania za szkodę komunikacyjną.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 8 lutego 2007r., w trakcie wykonywania działalności gospodarczej (szkolenia kierowców) samochód, będący środkiem trwałym firmy uległ kolizji drogowej. Naprawa powypadkowa opiewała na kwotę 8.946,95 zł. Firma ubezpieczeniowa wypłaciła odszkodowanie na podstawie faktur za naprawę w wymienionej kwocie z polisy OC sprawcy kolizji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wnioskodawca zaksięgował kwotę odszkodowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 8 – pozostałe przychody, zwiększając w ten sposób kwotę podlegającą opodatkowaniu o wymienioną kwotę 8.946,95 zł.
Uszkodzony pojazd nie był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem, więc na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 48 fakturę za naprawę nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu. Wobec powyższego, w roku podatkowym 2007, należny podatek do zapłaty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uległ zwiększeniu o 19% kwoty odszkodowania tj. o kwotę 1.699,92 zł. Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ogólnych i w roku podatkowym 2007 nie przekroczył 19% progu podatkowego.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy otrzymane odszkodowanie za szkodę komunikacyjną – kolizję lub wypadek, w związku z uszkodzeniami pojazdu będącego majątkiem firmy – czyli ujętego w ewidencji środków trwałych – zwiększa podstawę opodatkowania i przez to rodzi obowiązek zapłaty podatku od kwoty odszkodowania?
Zdaniem wnioskodawcy, w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3 obowiązującej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymane odszkodowanie za składniki majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, a takim majątkiem jest samochód szkoleniowy , który stanowi podstawowe narzędzie pracy i znajduje się w Ewidencji Środków Trwałych, muszą zostać zaliczone do przychodów pozostałych z działalności gospodarczej, i zgodnie z tym zaliczył kwotę odszkodowania do przychodów, zwiększając w ten sposób podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych o kwotę odszkodowania tj. o 8.946,95 zł.
Jednakże zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy, nie dokonał zaliczenia w koszty uzyskania przychodów faktury za naprawę uszkodzeń (faktury będącej podstawą do wypłaty odszkodowania), jako że samochód nie posiadał w tym czasie dobrowolnego ubezpieczenia Auto Casco – a zatem, w jego przekonaniu nie spełniał warunków wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy. W rezultacie otrzymane odszkodowanie zwiększyło podstawą naliczenia podatku.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 21 ust. 1 pkt 4 lit. a) ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Natomiast z przepisu art. 14 ust. 2 pkt 12 ww. ustawy wynika, iż przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Jednocześnie przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że samochód, który uległ wypadkowi nie był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem.
Otrzymane przez wnioskodawcę odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności cywilnej (OC) sprawcy kolizji, przeznaczone zostało na pokrycie wydatków związanych z naprawą powypadkową samochodu, a kwota tego odszkodowania stanowiła równowartość kosztów naprawy. Wydatki na naprawę powypadkową nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 48 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem, pomimo że - co do zasady - otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią przychód z działalności gospodarczej, to jednak przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z przychodów tę część odszkodowania, która stanowi zwrot poniesionych wydatków, nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Przychodem będzie natomiast nadwyżka otrzymanego odszkodowania nad poniesionymi kosztami remontu powypadkowego uszkodzonego samochodu (co w opisanym stanie faktycznym nie miało miejsca).
Dlatego też odszkodowanie, jako zwrot wydatku poniesionego na remont powypadkowy samochodu, którego to wydatku nie zaliczono w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, nie będzie stanowiło przychodu z tytułu tej działalności. W związku z powyższym, stanowisko wnioskodawcy, iż otrzymane odszkodowanie musiało zostać zaliczone do przychodu z działalności gospodarczej, co w rezultacie zwiększyło podstawę naliczenia podatku, należy uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.