INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Z 2007 r. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani G. przedstawione we wniosku z dnia 14 stycznia 2008r. (data wpływu do tut.
Biura – 16 stycznia 2008r.) uzupełnionym w dniu 27 marca 2008 roku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych i wydatków dotyczących nieruchomości nie wykorzystywanej w prowadzanej pozarolniczej działalności gospodarczej - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 stycznia 2008r. do tut.
Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych i wydatków dotyczących nieruchomości nie wykorzystywanej w prowadzanej pozarolniczej działalności gospodarczej. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 12 marca 2008 r. wezwano do jego uzupełnienia. W dniu 27 marca wpłynął do tut. Biura uzupełniony wniosek.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni w 2002 roku nabyła wraz z mężem nieruchomość w ramach ustawowej wspólnoty majątkowej małżeńskiej, we współwłasności łącznej. W akcie notarialnym dokumentującym tą transakcję figuruje ponadto zapis, że wnioskodawczyni dokonuje jej nabycia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponieważ nieruchomość ta, jak się okazało, nie nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej, nie została nigdy wprowadzona na ewidencję środków trwałych prowadzoną w związku z działalnością gospodarczą i nie była nigdy amortyzowana.
Ponadto w ciężar kosztów uzyskania przychodów nie były nigdy wliczane jakiekolwiek wydatki związane z tą nieruchomością, a podatek od nieruchomości był naliczany według stawek dla budynków i nieruchomości nie związanych z działalnością gospodarczą i również nie był wliczany w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż nabyta nieruchomość jest działką zabudowaną nieruchomością o charakterze użytkowym, nadającą się na magazyn lub obiekt podobnego przeznaczenia. Jednakże już w 2002 roku zabudowania nadawały się do remontu lub wyburzenia. Ekonomiczna kalkulacja kosztów przemawiała za wyburzeniem jako bardziej opłacalnym niż remont kapitalny.
Nie dokonano jednak rozbiórki budynku, uznając, że wartość majątkową w tym wypadku stanowi bardziej sam grunt niż pozostające na nim zabudowania. W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie: Czy w związku z faktem, że nieruchomość nie została wpisana do ewidencji środków trwałych firmy, nie była amortyzowana a jej właścicielami jest wnioskodawczyni wraz z mężem w ramach wspólnoty małżeńskiej mają prawo dokonywania od niej odpisów amortyzacyjnych, zaliczania w koszty uzyskania przychodów kosztów związanych z tą nieruchomością, w tym podatku od nieruchomości?
Zdaniem wnioskodawczyni w opisanej sytuacji nie ma prawa w przyszłości do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, zaliczania w koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności wydatków związanych z nieruchomością, zaliczania w koszty uzyskania przychodów podatku od nieruchomości. Swoje stanowisko opiera na zapisach art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który warunkuje dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych ich "wykorzystywaniem przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą".
Ponieważ nieruchomość nie jest i nie będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej w związku z tym wnioskodawczyni uważa, że nie ma prawa do jej amortyzowania i zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do pozostałych wydatków związanych z nieruchomością, w tym do podatku od nieruchomości uważa że również nie ma prawa do zaliczania ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Opiera się w tym względzie na zapisie art. 22, który stwierdza, że kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Nieruchomość nie służy do osiągnięcia jakichkolwiek przychodów z działalności gospodarczej, zakłada też, że nie będzie służyła tym celom w przyszłości. W związku z tym wnioskodawczyni uważa, że nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy przychodem a kosztem jego uzyskania, który pozwalałby na zaliczanie w ciężar kosztów działalności gospodarczej wydatków związanych z nieruchomością. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.