INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani B.F. przedstawione we wniosku z dnia 15 lutego 2008r. (data wpływu do tut.
Biura 22 lutego 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia wydatku poniesionego na cele rehabilitacyjne przez podatnika mającego na utrzymaniu dziecko niepełnosprawne - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia wydatku poniesionego na cele rehabilitacyjne przez podatnika mającego na utrzymaniu dziecko niepełnosprawne.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni ma na utrzymaniu dziecko niepełnosprawne z orzeczoną niepełnosprawnością w wieku 9 lat. Dziecko jest dowożone 2-3 razy w tygodniu na zajęcia rehabilitacyjne do Ośrodka Rehabilitacyjnego oddalonego o 35 km od miejsca zamieszkania (w tym przejazd przez prom). Wnioskodawczyni często wyjeżdża z dzieckiem na wizyty do lekarzy specjalistów do T.lub K. W miejscowości, w której mieszka nie ma żadnego środka komunikacji publicznej. Własny samochód jest jedyną możliwością uzyskania dostępu do rehabilitacji i leczenia dziecka.
W 2007r. wnioskodawczyni starała się o dofinansowanie ze środków PFRON do zakupu samochodu i uzyskała dofinansowanie na zakup samochodu w wielkości nie przekraczającej 50% ceny samochodu. Pozostałą część musiała sfinansować ze środków własnych. Przepis mówi, że odliczeniu od przychodu podlegają wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Zakup ten umożliwił niepełnosprawnemu dziecku dostęp do rehabilitacji i leczenia. Właśnie z tym związane było dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Jeżeli odliczeniu podlegają wydatki związane z likwidacją barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej tj. wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności to również powinna być możliwość odliczenia wydatków związanych z likwidacją barier transportowych dla osoby niepełnosprawnej. Przepis mówi, iż za wydatki podlegające odliczeniu uważa się wydatki poniesione na „zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego".
Potrzebą wynikającą z niepełnosprawności jest rehabilitacja dziecka, a z tym się wiąże jego dowóz do Ośrodka zapewniającego odpowiednie zabiegi zlecone przez lekarza. Zakup samochodu ułatwił wykonywanie czynności życiowych związanych z przemieszczeniem się do konkretnego specjalisty bez ograniczeń terenowych w przypadku komunikacji publicznej, której w tym przypadku nawet nie ma. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w nawiązaniu do ww. przepisu można odliczyć od przychodu w zeznaniu rocznym PIT - 37 za rok 2007 wydatki związane z likwidacją barier transportowych osoby niepełnosprawnej poniesione na zapłatę części ceny samochodu zakupionego dla potrzeb osoby niepełnosprawnej, częściowo sfinansowanego ze środków PFRON, który to samochód w znacznym stopniu ułatwia osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych związanych z przemieszczeniem się na zabiegi rehabilitacyjne i do lekarzy specjalistów?
Wnioskodawczyni uważa, że jeżeli możliwe są odliczenia wydatków związanych z likwidacją barier architektonicznych ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, to również wydatki związane z likwidacją barier transportowych powinny być możliwe do odliczenia. W obecnych czasach dostęp do usług medycznych jest duży, ale żeby móc skorzystać z usług lekarza specjalisty lub rehabilitanta czy terapeuty, dziecko musi być dowiezione na miejsce wykonywania zabiegów. Bez zabiegów rehabilitacyjnych nie ma możliwości polepszenia stanu zdrowia. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a - 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b – 7g tego artykułu.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.(art.
26 ust. 7e ww. ustawy) Na podstawie art. 26 ust. 7f ww. ustawy o podatku dochodowym ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów orzeczono: a. całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo b. znaczny stopień niepełnosprawności II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a. całkowitą niezdolność do pracy albo b. umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Zgodnie z art. 26 ust. 7g w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczenie o którym mowa w ust. 1 pkt 6 wyżej cytowanej ustawy może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997r.
Wydatki o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną ( dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie ( art. 26 ust. 7b ustawy).
Przepis art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za wydatki o których mowa w ust. 1 pkt 6, czyli wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych uważa się wydatki poniesione na: zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
Mając na względzie powołane przepisy należy stwierdzić, że określenie ”indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” oznacza, że można zaliczyć do nich tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne, mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi o charakterze szczególnym (niestandardowym), konieczne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiające tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonania wynika z niepełnosprawności. Oznacza to, że taki sprzęt musi posiadać właściwości leczniczo – rehabilitacyjne.
Z uregulowań zawartych w w/w przepisie wynika zatem, że: pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek, zakupiony sprzęt musi być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz służyć przywracaniu sprawności organizmu, cechą zakupionego sprzętu musi być jego indywidualny charakter. Dla oceny powyższego pomocnym jest oparcie się na zaświadczeniu lekarskim wystawionym przez lekarza specjalistę stosownie do stanu zdrowia konkretnej osoby i potrzeb indywidualnej rehabilitacji.
Jak z wyżej powołanych przepisów wynika ustawodawca w art. 26 ust. 7a ww. ustawy wyraźnie określił, które wydatki uznaje za wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, uprawniające osobę niepełnosprawną do dokonania odliczeń od dochodu. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawczyni ma na utrzymaniu dziecko niepełnosprawne z orzeczoną niepełnosprawnością. Dziecko jest dowożone 2-3 razy w tygodniu na zajęcia rehabilitacyjne do Ośrodka Rehabilitacyjnego oddalonego o 35 km od miejsca zamieszkania. W miejscowości, w której mieszka nie ma żadnego środka komunikacji publicznej.
W celu zapewnienia dziecku dostępu do rehabilitacji i leczenia został zakupiony samochód. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż faktem oczywistym jest w przedmiotowej sprawie, iż samochód w przypadku podatnika, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna - znacznie ułatwia dojazd na zabiegi rehabilitacyjne. Jednakże katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, w którym nie wymienia możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na zakup pojazdu mechanicznego (samochodu).
W art. 26 ust. 7a pkt 14 w/w ustawy wymienione zostały jedynie wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł, natomiast w art. 26 ust. 7a pkt 2 w/w ustawy wydatki na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą, przyjętą w orzecznictwie NSA, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy stanowiące ulgi winny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.
Wobec tego stwierdzić należy, iż zakup samochodu osobowego nie jest wydatkiem podlegającym odliczeniu od podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i dlatego stanowisko wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 15 lutego 2008r. jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.