INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 13 grudnia 2013 r. (data wpływu do tut.
Biura 24 grudnia 2013 r.), uzupełnionym 12 i 18 lutego 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie określenia źródła przychodu właściwego dla opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tytułu udostępniania znaku towarowego innemu podmiotowi gospodarczemu na podstawie umowy licencji – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24 grudnia 2013 r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych udostępniania znaku towarowego innemu podmiotowi gospodarczemu na podstawie umowy licencji. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 7 lutego 2014 r. Znak: IBPBI/1/415-1297/13/KB, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 12 i 18 lutego 2014 r. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca (osoba fizyczna) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego (PKD 46.74.Z). Posiada indywidualizujący jego przedsiębiorstwo znak towarowy. Znak towarowy zarejestrowano w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w celu nabycia do niego prawa ochronnego. W związku z faktem, że nie nastąpiło nabycie znaku towarowego, Wnioskodawca nie posiada takiego tytułu w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę licencyjną w swej treści uprawniającą inny podmiot gospodarczy do korzystania z ww. znaku towarowego za wynagrodzeniem.
Opłata licencyjna byłaby ustalona w oparciu o profesjonalne wyceny niezależnych rzeczoznawców, tak by mieć pewność, że cena transakcyjna będzie rynkową.
W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 12 lutego 2014 r., wskazano, że: dochody z prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje tzw. podatkiem liniowym, obecnie w zakres prowadzonej przez niego działalności nie wchodzi udzielanie licencji na używanie znaku towarowego za wynagrodzeniem, na znak towarowy zostało udzielone przez Urząd Patentowy prawo ochronne, Wnioskodawca zakłada zawarcie umowy licencyjnej wyłącznie z jednym podmiotem, od momentu zawarcia umowy licencyjnej na znak towarowy, Wnioskodawca nie będzie korzystał z niego w sposób inny niż pozyskiwanie przychodów z jego licencji, umowa licencyjna zostanie zawarta przez Wnioskodawcę z przedsiębiorstwem prowadzonym w formie spółki komandytowej, w której Wnioskodawca jest jedynym komandytariuszem, natomiast jedynym komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wspólnikiem jest Wnioskodawca.
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy przychody uzyskane z udzielenia licencji na znak towarowy, na który udzielono prawo ochronne, należy kwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też do przychodów z praw majątkowych? (pytanie wymienione we wniosku jako drugie) Zdaniem Wnioskodawcy, pomimo braku ujęcia znaku towarowego w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, żadna z ustaw podatkowych nie ogranicza prawa do obciążania opłatami licencyjnymi zewnętrznego podmiotu. Dodatkowo, zgodnie z art. 551 kodeksu cywilnego, składnik taki stanowi majątek przedsiębiorstwa.
W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że brak ujęcia w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych określonego składnika nie może skutkować brakiem prawa do czerpania z niego pożytków. W ocenie Wnioskodawcy, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Według przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1: pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza, pkt 6 – najem, podnajem, dzierżawa (…), z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Wytworzony i zarejestrowany w toku prowadzonej działalności znak towarowy jest składnikiem majątku przedsiębiorcy, co potwierdza ewidencja patentowa, a także prywatna wycena ekspercka. Oznacza to, że taka kwalifikacja znaku towarowego wskazuje na obowiązek przyporządkowania przychodów z tytułu licencji przedmiotowego znaku do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza. Nie ma znaczenia dla oceny wyboru źródła przychodów fakt, że nie stanowi on środka trwałego, czy wartości niematerialnej i prawnej.
Nieujęcie go w ewidencji do tych celów przeznaczonej, nie ma wpływu na kwalifikację przychodu z umownego oddania do użytkowania na podstawie powołanej umowy. Ponadto dla wyboru źródła powstania przychodu nie ma znaczenia w tym przypadku fakt istnienia powiązań na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych pomiędzy przedsiębiorcą, a spółką (strony umowy licencji), w której Wnioskodawca jest udziałowcem. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), odrębnymi źródłami przychodów są m.in.: pozarolnicza działalność gospodarcza, najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą oraz kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. Jednocześnie w art. 5a pkt 6 ww. ustawy, zawarto definicję legalną pozarolniczej działalności gospodarczej.
W myśl tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych -prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Z tak skonstruowanej definicji wynika, że jeżeli ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych kwalifikuje dane przysporzenie majątkowe do przychodów z innego niż działalność gospodarcza źródła przychodów, to przysporzenie to stanowi przychód z tego innego źródła przychodu a nie z działalności gospodarczej, niezależnie od tego, że jest ono uzyskane przez podatnika działającego w obrocie prawno-gospodarczym jako przedsiębiorca.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Przychodem z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są (co do zasady) wszelkie korzyści majątkowe uzyskane w związku z tą działalnością, za wyjątkiem przysporzeń wymienionych w art. 14 ust. 3 ww. ustawy oraz tych, które ustawa zalicza od odrębnego od działalności gospodarczej źródła przychodu. W art. 14 ust. 2 ww. ustawy, ustawodawca zawarł natomiast przykładowy katalog przysporzeń majątkowych, które (m.in. z uwagi na ich charakter, bądź okoliczności, w jakich zostają uzyskane) stanowią przychody z działalności gospodarczej.
W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Przepis ten koresponduje swą treścią z cyt. art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.
W wyniku zestawienia treści tych dwóch przepisów stwierdzić należy, że (co do zasady) przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej jeżeli dotyczą one składników majątku związanych z tą działalnością; natomiast jeżeli przedmiotem tych umów są inne składniki majątku (niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą), przychody te stanowią przychody ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.
Zauważyć jednak należy, że w myśl art. 18 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Zgodnie z art. 120 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.
Dz.U. z 2013 r., poz. 1410), znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy. Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne (art. 121 Prawa własności przemysłowej).
Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 153 ust. 1 ww. Prawa własności przemysłowej). W myśl natomiast art. 163 ust. 1 ww. ustawy, uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia do używania znaku, zawierając z nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio przepisy art. 76 oraz art. 78 i 79. Z powyższych przepisów wynika, że osobie, który posiada prawo ochronne na znak towarowy, przysługuje wyłączne prawo do posługiwania się tym znakiem (np. w obrocie prawno-gospodarczym).
Właściciel tego uprawnienia może jednak umożliwić innemu podmiotowi korzystanie z takiego znaku towarowego na podstawie zawartej umowy licencji. Oznacza to, że zawierając umowę licencyjną na używanie znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne właściciel tego znaku korzysta w istocie z przysługującego mu prawa do wyłącznego dysponowania (używania i wykorzystywania) tym znakiem.
Mając natomiast na uwadze cyt. wyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, że (co do zasady) przychody uzyskiwane ze znaków towarowych (a zatem także z tytułu udostępniania ich podmiotom trzecim na podstawie umowy licencyjnej) stanowią przychody z odrębnego źródła przychodów jakim są prawa majątkowe. Tym samym (co do zasady) przychody te nie mogą stanowić przychodów z najmu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy ani przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Z przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą posiada znak towarowy indywidualizujący jego przedsiębiorstwo. Na znak ten zostało udzielone przez Urząd Patentowy prawo ochronne. Prawo to nie stanowi wartości niematerialnej i prawnej w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej; w zakres tej działalności nie wchodzi także udzielanie licencji na używanie znaku towarowego za wynagrodzeniem. Wnioskodawca zamierza udostępnić prawo do używania tego znaku spółce komandytowej, której jest wspólnikiem, na podstawie zawartej z tą spółką umowy licencyjnej.
Nie zamierza zawierać innych umów licencyjnych (z innymi podmiotami). Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca, od momentu zawarcia ww. umowy nie będzie korzystał ze znaku towarowego w inny sposób niż pozyskiwanie przychodów z jego licencji. Wynika z tego, że po zawarciu ww. umowy, Wnioskodawca, jako osoba prowadząca indywidualnie pozarolniczą działalność gospodarczą, przestanie wykorzystywać posiadany znak towarowy (prawo ochronne na znak towarowy) w prowadzonej działalności gospodarczej. Prawo to nie będzie już zatem związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Biorąc pod uwagę cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, że przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu opisanej we wniosku umowy licencyjnej będą stanowić dla niego przychody z odrębnego źródła przychodu jakim są prawa majątkowe a nie przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe, stanowisko przedstawione we wniosku należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Nadmienić należy, że w zakresie pytania wymienionego we wniosku jako pierwsze zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.