INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 17 lutego 2014 r. (data wpływu do tut.
Biura 20 lutego 2014 r.), uzupełnionym 15 maja 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych opisanej we wniosku „konfuzji” – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 lutego 2014 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych opisanej we wniosku „konfuzji”.
Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 5 maja 2014 r. Znak: IBPBI/1/415-198/14/KB wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 15 maja 2014 r. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest wspólnikiem dwuosobowej spółki cywilnej (drugim wspólnikiem jest osoba fizyczna). Wniósł do spółki nieruchomość gruntową do używania. W ramach spółki cywilnej wybudowano na nieruchomości budynek, który obecnie jest wynajmowany i znajduje się w ewidencji środków trwałych spółki cywilnej. Na nieruchomości ustanowiono hipotekę w celu zabezpieczenia kredytu.
Obecnie Wnioskodawca zamierza wnieść do spółki cywilnej w formie aportu grunt, na którym jest wybudowana nieruchomość wynajmowana w ramach spółki cywilnej. Wniesienie nieruchomości aportem związane jest z planowaną sprzedażą budynku wraz z gruntem przez spółkę cywilną. Po wniesieniu gruntu na własność do spółki cywilnej, nieruchomość – opisany budynek wraz z gruntem – zostanie sprzedana.
Mając na uwadze, że nieruchomość obciążona jest hipoteką, a nabywcy żądają jej wykreślenia z tego względu, że finansują zakup kredytem udzielonym przez bank i będą zobowiązani do zabezpieczenia jego spłaty poprzez ustanowienie hipoteki – wspólnicy spółki cywilnej część ceny uzyskanej ze sprzedaży przeznaczą na spłatę kredytu zaciągniętego przez jednego ze wspólników, w celu wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela, za zgodą obecnego wspólnika, zgodnie z art. 518 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: „Kc”).
Wobec powyższego, spółka cywilna nabędzie wierzytelność wobec jednego ze wspólników o zwrot środków finansowych wyłożonych na spłatę kredytu w celu wykreślenia hipoteki, co jest warunkiem uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości przez spółkę cywilną. Po sprzedaży nieruchomości wspólnicy planują rozwiązać spółkę cywilną. W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 12 maja 2014 r., wyjaśniono jednoznacznie, że to Wnioskodawca jest wspólnikiem, który wniesienie do spółki opisaną we wniosku nieruchomość i który zaciągnął opisany kredyt i jest zobowiązany go spłacić.
Ponadto wskazano, że umowa kredytowa nie ulegnie zmianie i nie zostanie rozszerzona na drugiego wspólnika, ze względu na trudności w porozumieniu z bankiem kredytującym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy rozwiązanie spółki cywilnej, które doprowadzi do częściowego wygaśnięcia wierzytelności spółki cywilnej wobec jednego ze wspólników w drodze „confusio” będzie neutralne z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego i nie doprowadzi do powstania przychodu u wspólnika, u którego zejdą się uprawnienia wierzycielskie i dłużnicze w związku z rozwiązaniem spółki cywilnej?
Zdaniem Wnioskodawcy, zaistnienie „confusio” jest neutralne z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego i nie powoduje powstania przychodu podatkowego, bowiem jest to wygaśnięcie zobowiązania bez jego wykonania. Zgodnie z art. 863 Kc, w czasie trwania spółki własność majątku zgromadzonego w jej ramach jest współwłasnością łączną, co oznacza, że żaden ze wspólników nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku, ani w poszczególnych składnikach tego majątku.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 11 marca 2004 r. sygn. akt II CKN 267/2003, uprawnione jest stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalne jest dokonywanie przesunięć majątkowych pomiędzy majątkiem wspólnym wspólników spółki cywilnej a ich majątkami odrębnymi. Jednak, przesunięcia takie muszą odpowiadać wymaganiom dotyczącym określonego rodzaju czynności prawnych prowadzących do przeniesienia prawa podmiotowego.
Oznacza to, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, że w czasie trwania spółki cywilnej będzie istniała wierzytelność tej spółki wobec wspólnika o zwrot kwot związanych ze spłatą kredytu zabezpieczonego hipoteką, a w czasie trwania spółki cywilnej wierzytelność ta nie może podlegać podziałowi, ze względu na współwłasność łączną majątku w ramach spółki cywilnej. Odmienne zasady stosuje się do majątku wspólnego od chwili rozwiązania spółki cywilnej.
Zgodnie z art. 875 § 1 Kc, od chwili rozwiązania spółki cywilnej do majątku zgromadzonego w ramach spółki cywilnej stosuje się przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych, przy czym każdy ze wspólników ma taki udział w majątku byłej spółki cywilnej jaki wynikał z umowy spółki. Przepisy Kc regulują także zasady postępowania z majątkiem pozostałym po likwidacji spółki cywilnej. W pierwszej kolejności należy spłacić długi zaciągnięte w ramach spółki cywilnej. W drugiej kolejności należy zwrócić wspólnikom wkłady wniesione do spółki.
Zgodnie z art. 871 § 1 Kc, stosowanym odpowiednio – wspólnikom zwraca się w naturze rzeczy, które wnieśli do spółki cywilnej, oraz wypłaca w gotówce wartość ich wkładów wniesionych do spółki zgodnie z określeniem ich wartości w umowie spółki, a w przypadku braku określenia wartości wkładu – wedle wartości jaką wkład miał w chwili wniesienia. W przypadku, w którym po zwrocie wkładów pozostanie niepodzielony majątek – dzieli się on pomiędzy wspólników stosownie do ich udziału w zyskach spółki cywilnej. Mając na uwadze opisany sposób postępowania oraz to, że majątkiem spółki cywilnej będzie zasadniczo wierzytelność wobec jednego ze wspólników ocenić należy skutki podatkowe takiego zdarzenia.
Istotnym dla oceny skutków podatkowych jest fakt, że w momencie rozwiązania spółki cywilnej nie będzie dwóch wyodrębnionych mas majątkowych – tj. majątku wspólnika oraz majątku spółki cywilnej. Oznacza to, że w momencie likwidacji spółki cywilnej nastąpi zjednoczenie w jednym ręku praw właścicielskich oraz dłużnych – w przypadku wspólnika, który był zobowiązany do zwrotu spółce cywilnej kwot uiszczonych w związku ze spłatą hipoteki – oczywiście do wysokości wartości udziału tego wspólnika w majątku rozwiązanej spółki cywilnej.
W doktrynie prawa cywilnego zdarzenie takie określane jest jako „confusio” i jest wprost zaliczane do zdarzeń powodujących wygaśnięcie zobowiązania bez zaspokojenia wierzyciela. Stanowi więc przypadek wygaśnięcia stosunku prawnego pomimo braku spełnienia przez dłużnika świadczenia. Z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odnoszą się wprost do instytucji „confusio”, skutki prawne tego zdarzenia należy przeanalizować w oparciu o zasady ogólne, przy uwzględnieniu rozwiązań wypracowanych przez praktykę oraz doktrynę prawa podatkowego.
Przychodami podatkowymi są co do zasady przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, na co wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 382/02 stwierdzając, że do przychodów zaliczyć można tylko takie wartości, które określają definitywny przyrost majątku podatnika. Z powyższych uwag wynika, że jako przychód dla celów podatkowych należy traktować tylko takie zdarzenia, które powodują rzeczywisty wzrost majątku podatnika.
Odnosząc powyższe do przedstawionego zdarzenia przyszłego, likwidacja spółki cywilnej, która wprost doprowadzi do „confusio” nie może powodować wzrostu wartości majątku lub przysporzenia – bowiem jak właściwe uznaje się, jest to wygaśnięcie zobowiązania bez jego wykonania. W wyniku „confusio” wygaśnie zarówno dług, jak i odpowiadająca mu wierzytelność bez ich wykonania. Nie zostanie więc spełniona podstawowa przesłanka powstania przychodu na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci zaistnienia przysporzenia majątkowego o charakterze definitywnym.
Stąd, wartość wierzytelności, która ulegnie wygaśnięciu u wspólnika nie będzie zaliczana do majątku jaki wspólnik otrzymuje w związku z podziałem majątku likwidowanej spółki osobowej. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, „confusio” jakie nastąpi w opisanym zdarzeniu przyszłym pozostanie neutralne z podatkowego punktu widzenia, tzn. nie spowoduje powstania przychodu. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje: Spółka cywilna jest umową, stosunkiem zobowiązaniowym zawartym pomiędzy co najmniej dwoma osobami, uregulowanym przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121, oznaczonej w dalszej części skrótem „k.c.”).
Zgodnie z art. 860 § 1 k.c., przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. W myśl art. 861 § 1 k.c., wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług. Jeżeli wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania, jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.
Jeżeli rzeczy mają być wniesione tylko do używania, stosuje się odpowiednio w powyższym zakresie przepisy o najmie (art. 862 k.c.). Spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, ani zdolności do czynności prawnych, nie może być zatem samodzielnym podmiotem praw i obowiązków prawnych. Oznacza to, że spółka cywilna nie może posiadać własnego, odrębnego majątku. Właścicielami (współwłaścicielami) składników majątku wykorzystywanych w ramach zawartej umowy spółki cywilnej do realizacji wspólnego celu gospodarczego pozostają wspólnicy spółki w ramach łączącej ich współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej.
Zgodnie bowiem z art. 863 § 1-3 k.c., wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku. W czasie trwania spółki wspólnik nie może domagać się podziału wspólnego majątku wspólników. W czasie trwania spółki wierzyciel wspólnika nie może żądać zaspokojenia z jego udziału we wspólnym majątku wspólników ani z udziału w poszczególnych składnikach tego majątku. Za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie (art. 864 k.c.).
Skutki rozwiązania spółki cywilnej określa natomiast art. 875 k.c. Zgodnie z jego treścią, od chwili rozwiązania spółki stosuje się odpowiednio do wspólnego majątku wspólników przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów poniższych. Z majątku pozostałego po zapłaceniu długów spółki zwraca się wspólnikom ich wkłady, stosując odpowiednio przepisy o zwrocie wkładów w razie wystąpienia wspólnika ze spółki. Pozostałą nadwyżkę wspólnego majątku dzieli się między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczyli w zyskach spółki.
Chociaż spółka cywilna nie posiada własnego majątku, to w trakcie jej funkcjonowania mamy w istocie do czynienia u jej wspólników z dwiema istniejącymi obok siebie, odrębnymi masami majątkowymi – majątkiem wykorzystywanym do działalności spółki cywilnej, objętym współwłasnością łączną wspólników spółki cywilnej oraz majątkiem prywatnym poszczególnych wspólników. Aby składnik majątku mógł znaleźć się w masie majątkowej „spółki” musi zostać do niej wniesiony przez wspólników i zostać objęty współwłasnością łączną wspólników spółki cywilnej. Składniki, które nie zostaną wniesione do ww. masy majątkowej, pozostają własnością wspólników.
W doktrynie oraz judykaturze prezentowany jest także pogląd, że nie ma przeszkód prawnych do dokonywania przesunięć składników majątku pomiędzy ww. dwoma masami majątkowymi w drugą stronę, tj. z majątku łącznego wspólników spółki, do majątku odrębnego jednego z nich.
Takie działalnie wymaga jednak dokonania odpowiedniej czynności prawnej za zgodą wszystkich wspólników (wspólnego, jednomyślnego rozporządzenia wspólnym majątkiem), bądź też rozwiązania spółki (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 11 maja 2004 r. sygn. akt II CK 267/03, wyrok Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2007 r. sygn. akt V CSK 132/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1542/10).. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, na nabycie której zaciągnął kredyt. Ww. kredyt zabezpieczony jest hipoteką ustanowioną na tej nieruchomości.
Ponadto Wnioskodawca razem z drugą osobą fizyczną jest wspólnikiem spółki cywilnej. Zamierza wnieść do spółki ww. nieruchomość w celu jej sprzedaży przez spółkę. Ponieważ nabywcy nieruchomości żądają wykreślenia ustanowionej na niej hipoteki (finansują jej zakup kredytem bankowym) Wnioskodawca wraz ze wspólnikiem część ceny uzyskanej ze sprzedaży ww. nieruchomości przeznaczą na spłatę kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę na jej nabycie. Jak wynika z uzupełnienia wniosku, kredyt (zobowiązanie kredytowe) nie zostanie objęte majątkiem wspólnym wspólników spółki cywilnej – umowa kredytowa nie ulegnie zmianie i nie zostanie rozszerzona na drugiego wspólnika.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w wyniku działań podjętych przez Wnioskodawcę oraz drugiego wspólnika spółki, nieruchomość zostanie przeniesiona do wyodrębnionej masy majątkowej „spółki cywilnej”, co oznacza, że z wyłącznej, prywatnej własności Wnioskodawcy, stanie się współwłasnością wspólników spółki cywilnej, w ramach łączącej ich współwłasności łącznej. Natomiast zobowiązanie kredytowe Wnioskodawcy pozostanie jego zobowiązaniem prywatnym, a nie zobowiązaniem spółki (obu wspólników spółki, jako dłużników odpowiadających solidarnie za zobowiązania spółki).
We wniosku wskazano także, że spłata ww. kredytu nastąpi w celu wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela w trybie art. 518 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty: jeżeli płaci cudzy dług, za który jest odpowiedzialna osobiście albo pewnymi przedmiotami majątkowymi; jeżeli przysługuje jej prawo, przed którym spłacona wierzytelność ma pierwszeństwo zaspokojenia; jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie; jeżeli to przewidują przepisy szczególne. Przepis ten (art.
518 § 1 pkt 3 k.c.) dotyczy m.in. sytuacji, w której osoba trzecia (tj. osoba inna niż dłużnik i wierzyciel), za zgodą dłużnika spłaca całą lub część jego długu i tym samym nabywa tę wierzytelność (lub jej część), a zatem wstępuje w prawa dotychczasowego wierzyciela i może domagać się od dłużnika należnej z tego tytułu zapłaty. Zauważyć przy tym należy, że spółka cywilna nie jest osobą w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.
Jak wynika bowiem z art. 8, 33 i 331 k.c., osobami w rozumieniu Kodeksu cywilnego są wyłącznie: osoby fizyczne, osoby prawne oraz tzw. ułomne osoby prawne, tj. jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (np. spółki osobowe prawa handlowego). Wyjaśnić ponadto należy, że konfuzja („confusio”) nie jest instytucją uregulowaną w przepisach prawa, nie stanowi także odrębnej, samoistnej czynności prawnej.
Jest to pojęcie wypracowane w doktrynie prawa cywilnego i oznacza pewną sytuację faktyczną, w której – w wyniku dokonania odrębnej czynności prawnej, bądź wystąpienia zdarzenia prawnego – nastąpi wygaśnięcie zobowiązania z mocy prawa bez zaspokojenia wierzyciela na skutek zjednoczenia długu i wierzytelności w jednej osobie. Z konfuzją mamy zatem do czynienia a przypadku, gdy na skutek dokonanej czynności prawnej lub zaistnienia zdarzenia prawnego ten sam podmiot staje się uprawnionym do żądania spełnienia określonego świadczenia i równocześnie podmiotem zobowiązanym do tego świadczenia.
Wystąpienie konfuzji oraz jej skutki prawne (w tym także prawnopodatkowe) uzależnione jest zatem m.in. od rodzaju i prawnej skuteczności (ważności) dokonanej czynności prawnej, w wyniku której miałoby dojść do połączenia w jednej osobie praw wierzyciela i obowiązków dłużnika. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że brak jest przeszkód prawnych aby wspólnicy spółki cywilnej przeznaczyli środki wchodzące w skład ich majątku wspólnego (pochodzące z opisanej sprzedaży nieruchomości) na spłatę prywatnego zobowiązania Wnioskodawcy z tytułu kredytu zaciągniętego na nabycie tej nieruchomości.
Jednakże spłata ta nie będzie oznaczała powstania w „majątku spółki” (wspólnym majątku wspólników spółki cywilnej) wierzytelności wobec Wnioskodawcy. W trybie art. 518 § 1 k.c., w miejsce zaspokojonego wierzyciela (banku) może bowiem wstąpić tylko osoba trzecia wobec dłużnika (Wnioskodawcy), tj. osoba fizyczna – drugi wspólnik spółki cywilnej, jako osoba prywatna (w odniesieniu do części, bądź całości wierzytelności). W konsekwencji w momencie późniejszej likwidacji spółki cywilnej i podziału majątku wspólników objętego współwłasnością łączną, nie dojdzie do konfuzji wierzytelności wchodzącej w skład „majątku spółki” ze zobowiązaniem Wnioskodawcy „wobec spółki”.
Kwestia rozliczeń Wnioskodawcy z drugim wspólnikiem z tytułu nabycia przez tego wspólnika od banku wierzytelności wobec Wnioskodawcy pozostawać będzie bowiem poza rozliczeniami wynikającymi z podziału majątku wspólnego objętego współwłasnością łączną wspólników spółki cywilnej, tj. w sferze prywatnych rozliczeń majątkowych wspólników. Rozliczenia te nie będą miały zatem wpływu na skutki podatkowe, jakie wywoła u Wnioskodawcy rozwiązanie spółki cywilnej i podział wykorzystywanego w ramach tej spółki majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej.
Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, że (co do zasady) samo rozwiązanie spółki cywilnej i „nabycie” przez wspólników wykorzystywanego w tej spółce majątku (a w istocie przekształcenie współwłasności łącznej składników majątku przeznaczonych do prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej we współwłasność w częściach ułamkowych i ich ewentualny podział pomiędzy wspólników) – na dzień rozwiązania tej spółki – jest dla wspólników neutralne podatkowo.
Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Co do zasady do ww. przychodów należą wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 tej ustawy.
W myśl art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki.
Natomiast stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 10 i 12 lit. b cyt. ustawy, do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się: środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika spółki niebędącej osobą prawną z tytułu likwidacji takiej spółki, przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, likwidacja spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.
Oznacza to, że (co do zasady) w momencie rozwiązania opisanej spółki cywilnej, u Wnioskodawcy – na dzień rozwiązania spółki – nie powstanie przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże na gruncie przedmiotowej sprawy, powodem nie powstania tego przychodu nie jest konfuzja wynikająca z „nabycia” w wyniku rozwiązania spółki wierzytelności spółki cywilnej wobec Wnioskodawcy, do której – jak wykazano – w opisanym zdarzeniu przyszłym w istocie nie dojdzie.
Z tej też przyczyny, nie sposób uznać za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy w sprawie, stanowiącego odpowiedź na pytanie Czy rozwiązanie spółki cywilnej, które doprowadzi do częściowego wygaśnięcia wierzytelności spółki cywilnej wobec jednego ze wspólników w drodze „confusio” będzie neutralne z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego i nie doprowadzi do powstania przychodu u wspólnika, u którego zejdą się uprawnienia wierzycielskie i dłużnicze w związku z rozwiązaniem spółki cywilnej? Z uwagi na powyższe stanowisko przedstawione we wniosku, w kontekście opisanego zdarzenia przyszłego i zadanego pytania, należało uznać za nieprawidłowe.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.