INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 25 marca 2009r. (data wpływu do tut.
Biura – 30 marca 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zapłaconego podatku dochodowego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 marca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zapłaconego podatku dochodowego.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Kontrahent nie zapłacił wnioskodawcy za wystawione w 2002 roku faktury. Wnioskodawca zapłacił od nich 5,5% podatku, gdyż był wtedy na ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych (usługi budowlane). Zapłacił również należny podatek VAT. W roku 2003 została ogłoszona upadłość dłużnika. Postępowanie upadłościowe zostało ukończone we wrześniu 2008 roku. Wnioskodawca dostał wtedy postanowienie z Sądu Rejonowego Wydziału VIII Gospodarczego do Spraw Upadłościowo – Układowych stwierdzające ukończenie postępowania upadłościowego.
Z ostatecznego podziału funduszów masy upadłości otrzymał 347,68 zł a wierzytelność wynosiła 112.145,13 zł. Wnioskodawca nie odzyskał zapłaconego podatku dochodowego we wrześniu 2008r. bo rozliczał się nadal na ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych, więc ewidencjonował tylko przychody a kosztów nie. Od 01 stycznia 2009r. jest na podatku liniowym, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów i księguje koszty. W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie: Czy może zaksięgować w koszty faktycznie zapłacony w 2002 roku podatek dochodowy od wystawionych, a nie zapłaconych przez dłużnika faktur?
Zdaniem wnioskodawcy skoro od ww. faktur zapłacił podatek dochodowy i podatek VAT, czyli poniósł koszty, a dłużnik nie zapłacił mu i już nie zapłaci za wystawione faktury, to może wpisać w koszty zapłacony podatek dochodowy. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów; musi być należycie udokumentowany.
Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy nie uważa się koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego, podatku od spadków i darowizn. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną w latach 2002 – 2008 ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Z uwagi na wybraną formę opodatkowania zapłacił podatek dochodowy także od przychodu wynikającego z niezapłaconych faktur.
Od 01 stycznia 2009r. jego działalność opodatkowana jest na zasadach ogólnych. W związku z zakończeniem we wrześniu 2008r. postępowania upadłościowego w stosunku do jego kontrahenta, należności wynikające z ww. faktur nigdy nie zostaną uregulowane. Biorąc pod uwagę cyt. wyżej przepisy, w szczególności ww. art. 23 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, stwierdzić jednak należy, iż zapłacony w 2002 roku podatek dochodowy nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe przedstawione we wniosku stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31 – 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.