INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 20 października 2011r. (data wpływu do tut.
Biura 25 października 2011r.), uzupełnionym w dniu 03 stycznia 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na nabycie linii maszyn i jej montaż – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 października 2011r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na nabycie linii maszyn i jej montaż. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 22 grudnia 2011r. znak: IBPBI/1/415-796/11/KB wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 03 stycznia 2012r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej.
We wrześniu 2011r. w ramach prowadzonej działalności, podpisał z kontrahentem szwedzkim umowę „sprzedaży i montażu maszyn”. Powyższa maszyna, tj. linia do zbijania palet jest od maja 2005r. zainstalowana w zakładzie produkcyjnym spółki i była do tej pory dzierżawiona przez wspólników. Zapłata za dzierżawę następowała w cyklu miesięcznym, a jej wysokość uzależniona była od ilości zbitych palet przemnożonych przez ustaloną stawkę za sztukę. Kontrahent szwedzki w czasie obowiązującej umowy dzierżawy, zaproponował Wnioskodawcy zakup powyższej linii do zbijania palet, uzyskując aprobatę Wnioskodawcy.
W związku z tym, że Wnioskodawca nie posiadał odpowiedniej ilości środków pieniężnych, sprzedający sporządził umowę sprzedaży mówiącą o rozłożeniu ogólnej wartości należnej sprzedawcy na 36 rat opłacanych w cyklach miesięcznych, powiększonych o odsetki ze stopą procentową w wysokości 10%. Sprzedający zastrzegł sobie również w umowie zachowanie tytułu własności, aż do momentu przekazania przez kupującego całości należności oraz to że zawarta umowa podlega prawu szwedzkiemu bez względu na konflikt z ogólnymi zasadami prawa, dodając, iż do tej umowy nie ma zastosowania Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach Międzynarodowej Sprzedaży Towarów (CISG).
Na dzień 30 września 2011r. sprzedający wystawił fakturę na pierwszą ratę zawierającą: poz. 1 ratę wynikającą z umowy, poz. 2 odsetki naliczone wg 10% stopy procentowej. Faktura wystawiona została w walucie SEK (korona szwedzka) z odroczonym terminem płatności. Następne faktury w kolejnych miesiącach są wystawiane w identyczny sposób.
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy można co miesiąc uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów wydatek na zapłatę poszczególnych rat wraz z odsetkami z każdej z faktur z osobna przeliczając ją na złotówki, uwzględniając równocześnie powstałe różnice kursowe, czy też Wnioskodawca powinien odkładać powyższe faktury i po spłaceniu ostatniej raty z chwilą, w której Wnioskodawca stanie się właścicielem linii do zbijania palet, powinien rozpocząć amortyzację? (pytanie wymienione we wniosku jako pierwsze) . Zdaniem Wnioskodawcy, wystawione przez kontrahenta faktury w walucie SEK przelicza na PLN, wystawiając fakturę wewnętrzną.
Pojedyncze faktury nie stanowią kosztu uzyskania przychodu w miesiącach, których dotyczą lecz należy odkładać je aż do spłacenia całej należnej sprzedającemu kwoty. Po spłaceniu całości należy zsumować wszystkie faktury (wartość netto), powiększyć o odsetki oraz uwzględnić przy tym powstałe różnice kursowe i rozpocząć amortyzację środka trwałego, ponieważ dopiero z chwilą spłacenia ostatniej raty Wnioskodawca stanie się właścicielem ww. maszyny. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie uważa się na koszty uzyskania przychodów wydatków na: nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych -wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
Kosztami uzyskania przychodów są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (art. 22 ust. 8 ww. ustawy).
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty -o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Aby dany składnik majątku mógł stanowić środek trwały w rozumieniu przepisów ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych musi spełniać wszystkie przesłanki zawarte w cyt. wyżej przepisie, tzn. musi: stanowić własność lub współwłasność podatnika (bądź spółki osobowej, w ramach której podatnik prowadzi działalność gospodarczą), zostać nabyty lub wytworzony przez podatnika, być kompletny i zdatny do użytku, być wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok lub oddany w najem, dzierżawę, bądź leasing.
Z powyższych przepisów wynika, iż, co do zasady, wydatki ponoszone przez podatników na nabycie składników majątku stanowiących środki trwałe w prowadzonej przez nich pozarolniczej działalności gospodarczej podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu tej działalności poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych środków trwałych. Aby jednak dany składnik majątku mógł podlegać amortyzacji, musi spełniać wszystkie przesłanki wskazane w cyt. art. 22a ust. 1 ww. ustawy.
Zgodnie natomiast z art. 22f ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Sposób ustalenia tej wartości początkowej uzależniony jest m.in. od sposobu nabycia środka trwałego i uregulowany został w art. 22g ww. ustawy.
Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w razie odpłatnego nabycia, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się cenę ich nabycia.
Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku (art. 22g ust. 3 ww. ustawy). Cenę nabycia, o której mowa w ust. 3, oraz koszt wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (art. 22g ust. 5 ww. ustawy). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca, jako wspólnik spółki cywilnej, prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W ramach tej działalności wykorzystuje maszynę – linię produkcyjną do zbijania palet.
Ww. maszyna była wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności na podstawie umowy dzierżawy. We wrześniu 2011r. Wnioskodawca otrzymał propozycję zakupu ww. maszyny, którą Wnioskodawca przyjął. Zgodnie z zawartą umową sprzedaży i montażu ww. maszyny, płatność została rozłożona na 36 rat płatnych miesięcznie, powiększonych o odsetki w wysokości 10%. Faktury za poszczególne raty i odsetki wystawiane są przez sprzedającego w walucie obcej (koronie szwedzkiej). Jednocześnie w umowie sprzedający zastrzegł sobie zachowanie tytułu własności ww. maszyny do momentu spłaty przez kupującego całości należności.
Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż do czasu spłaty całości należności wynikających z zawartej umowy, wskazana we wniosku maszyna nie stanowi środka trwałego w rozumieniu przepisów ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do tego czasu prawo jej własności przysługuje bowiem sprzedawcy, a nie Wnioskodawcy. Dopiero po spłacie całości należności i nabyciu prawa własności przedmiotowej maszyny, można uznać ją za środek trwały i dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jej wartości początkowej.
Przy czym, wszystkie wydatki związane z regulowaniem należności za tę maszynę, wynikające z zawartej umowy sprzedaży, tj. wydatki na spłatę kolejnych rat oraz odsetek, jako cena nabycia ww. środka trwałego, składają się na jego wartość początkową i będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej w postaci odpisów amortyzacyjnych od tej wartości początkowej. Ww. wartość początkową należy skorygować o ewentualne różnice kursowe powstałe w związku ze spłatą należności za ww. maszynę.
Jednocześnie nadmienić należy, iż z uwagi na fakt, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, aby wskazana we wniosku maszyna mogła stanowić środek trwały i podlegać amortyzacji, prawo jej własności musi stanowić współwłasność wszystkich wspólników spółki cywilnej w ramach łączącej tych wspólników współwłasności łącznej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienić należy, iż w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług wydano odrębne rozstrzygnięcie. Do wniosku dołączono plik dokumentów.
Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31 – 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.