INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2012r. (data wpływu do tut.
Biura 23 stycznia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej samochodu osobowego stanowiącego środek trwały, wykorzystywany w tej działalności – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 stycznia 2012r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej samochodu osobowego stanowiącego środek trwały, wykorzystywany w tej działalności. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi jednoosobowo pozarolniczą działalność gospodarczą, a zdarzenia gospodarcze związane z tą działalnością ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
Do celów prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochód osobowy, którego jest właścicielem, przekazany na potrzeby tej działalności na podstawie stosownego oświadczenia. Ww. samochód został również wprowadzony do ewidencji środków trwałych i od jego wartości początkowej dokonywane są co miesiąc odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Poza odpisami amortyzacyjnymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie były ujmowane wydatki związane z użytkowaniem tego samochodu (zakup paliwa, koszty napraw).
Ww. samochód jest cały czas eksploatowany w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej (dwa odległe miejsca prowadzenia tej działalności). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy mimo nie ujmowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków związanych z naprawami ww. samochodu i zakupem paliwa, jako kosztów uzyskania przychodów, możliwym jest ujmowanie w tych kosztach odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej tego samochodu?
Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej przedmiotowego samochodu mogą być ujmowane w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, mimo nie ujmowania w tych kosztach wydatków ponoszonych na zakup paliwa i naprawy związane z ww. samochodem. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2012r., poz. 361), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 23 ustawy podatkowej oraz gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów).
Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa.
Zatem przepis art. 22 ust. 1 ww. ustawy, daje podatnikowi prawo (możliwość), a nie obowiązek zaliczania wydatków ponoszonych w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 23, nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawo wieczystego użytkowania gruntów, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części (…).
Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Ograniczenie kwotowe odpisów amortyzacyjnych podlegających zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do samochodu osobowego wprowadza przepis art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania.
Przepis art. 22a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z powyższego wynika, iż określony składnik majątku podatnika może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: stanowi on własność lub współwłasność podatnika, został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie, jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika), jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.
Zgodnie z art. 22d ust. 2 ww. ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4. Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych jest zróżnicowany m.in. z uwagi na sposób ich nabycia. Jak wynika z treści złożonego wniosku, Wnioskodawca w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wykorzystuje samochód osobowy. Samochód ten jest własnością Wnioskodawcy i został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. środka trwałego (samochodu) i zalicza je do kosztów uzyskania przychodów tej działalności.
Wnioskodawca ponosi również wydatki związane z eksploatacją tego samochodu, (zakup paliwa, naprawa samochodu), jednakże wydatków tych nie ujmuje w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów, jako kosztów uzyskania przychodów.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż jeżeli w istocie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej samochód osobowy spełnia wszystkie przesłanki, o których mowa w cyt. art. 22a ust. 1 ww. ustawy, pozwalające uznać go za środek trwały, to odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego środka trwałego (samochodu) może On, jako koszty uzyskania przychodów ujmować w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów, pamiętając o ograniczeniu kwotowym tych odpisów, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Bez znaczenia natomiast dla możliwości dokonywania ww. odpisów amortyzacyjnych oraz ich zaliczania do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej jest okoliczność, iż Wnioskodawca nie zalicza do kosztów podatkowych wydatków związanych z zakupem paliwa, czy też z naprawami tego samochodu. Prawem bowiem, a nie obowiązkiem podatnika jest zaliczanie ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.