INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani S., przedstawione we wniosku z dnia 04 grudnia 2008r. (data wpływu do tut.
Biura – 09 grudnia 2008r.), uzupełnionym w dniu 09 lutego 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia ceny nabycia towarów handlowych oraz zasad przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 09 grudnia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia ceny nabycia towarów handlowych oraz zasad przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych.
Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 02 lutego 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 09 lutego 2009r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni na potrzeby działalności gospodarczej importuje z krajów nienależących do Unii Europejskiej towary handlowe, które służą czynnościom wykonywanym przez nią na terenie kraju. Odprawa celna ostateczna związana z przywozem na terytorium Unii Europejskiej dokonywana jest w porcie w Hamburgu (Niemcy). Odprawy tej dokonuje w imieniu wnioskodawczyni przedstawiciel podatkowy.
Wartością towaru wnioskodawczynię obciąża dostawca z kraju trzeciego, wystawiając fakturę. Przedstawiciel podatkowy fakturuje dwutorowo, to jest oddzielnie za cło, podając na fakturze numer NIP przypisany do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz za inne niżej wymienione, należne mu należności, podając inny numer NIP.
Faktury te zawierają obciążenia za: transport między Hamburgiem a miejscem wykonywania działalności, transport morski, sporządzenie dokumentacji, opłaty za przeniesienie towaru na ląd, koszty portowe, zwolnienie towaru z odprawy, postój kontenerów, określenie cech handlowych towaru, dokonanie odprawy ostatecznej, oclenie, „zajęcie” nabrzeża, oklejenie kontenera, opłaty pocztowe, składowanie kontenera, czy też za spóźnione zwrócenie kontenera oraz prowizjami za wyłożenie gotówki za transport morski i spedycyjną. Do przeliczenia waluty obcej na złote dla potrzeb podatku od osób fizycznych, wnioskodawczyni stosuje średnie kursy walut z dnia poprzedzającego wystawienie faktur.
Otrzymany towar w dniu dostawy przyjmowany jest na magazyn w cenie nabycia ustalonej jako suma wartości towaru wynikająca z faktury dostawcy, cła i wszystkie inne wyżej wymienione należności należne przedstawicielo0wi podatkowemu, poza obciążeniem za sporządzenie dokumentacji. W uzupełnieniu wniosku wskazano iż wnioskodawczyni dokonuje ewidencji zdarzeń gospodarczych związanych z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą w księgach rachunkowych.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy cena nabycia dla towaru jest ustalona prawidłowo, czy też pewne elementy obciążeń zafakturowanych przez przedstawiciela podatkowego winny znaleźć odzwierciedlenie bezpośrednio w kosztach działalności? Czy stosując w sposób ciągły opisany sposób przeliczenia waluty obcej uznaje się za prawidłowy? Ad. 1 Cena nabycia w definicji ogólnej obejmuje kwotę należną sprzedającemu plus inne koszty związane z zakupem i przystosowaniem składnika majątku.
Ponieważ przepisy nie definiują ustalenia ceny nabycia w przypadku nietransakcyjengo nabycia towarów do celów jej ustalenia przyjmować należy zasady jak dla importu towarów uznając, iż przyjęcie towaru na magazyn w cenie nabycia tak ustalonej (wraz z innymi elementami kosztowymi dostawy określonymi w niniejszym piśmie) nie zawyży kosztów działalności firmy, a równocześnie ww. wydatki związane z tymi towarami należy uznać za bezpośrednio związane z przychodami. W konsekwencji nie znajduje tu zastosowanie art. 22 ust. 5c ustawy z dnia 26 lipca 1991roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ad.
2 Stosowanie średniego kursu waluty obcej z dnia poprzedzającego wystawienie faktur, w sposób ciągły, to jest w odniesieniu do wszystkich takich transakcji, jest prawidłowe Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje: Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów; musi być należycie udokumentowany.
Przy czym u podatników dokonujących ewidencji zdarzeń gospodarczych w księgach rachunkowych za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 22 ust. 5d ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2008r.).
Nadmienić należy, iż przepis powyższy od 01 stycznia 2009r. ma brzmienie następujące: za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba i 6bb, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawczyni w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej dokonuje zakupu towarów handlowych, stanowiących koszty uzyskania przychodu tej działalności. Ewidencji zdarzeń gospodarczych związanych z prowadzoną działalnością dokonuje w księgach rachunkowych. Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym datą poniesienia kosztu jest dzień, w którym na podstawie właściwego dowodu księgowego ujęto koszt w księgach rachunkowych.
Dlatego też właściwym kursem dla przeliczenia faktur dokumentujących poniesiony koszt – wydatek na zakup towarów handlowych jest średni kurs ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury a nie kurs z dnia poprzedzającego dzień wystawienia tej faktury. Odnosząc się natomiast do sposobu ustalenia ceny nabycia towarów handlowych stwierdzić należy, iż w odniesieniu do podatników prowadzących ewidencję księgową w formie ksiąg rachunkowych, przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia ceny nabycia towarów handlowych.
Kwestię tą regulują przepisy ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002 Nr 76, poz. 694 ze zm.) nie będące jednak przepisami prawa podatkowego.
We wniosku wskazano, iż wnioskodawczyni w związku z transakcją nabycia towarów, obok ceny zakupu towaru obciążana jest przez przedstawiciela podatkowego kosztami związanymi z: transportem (lądowym i morskim), sporządzeniem dokumentacji, opłatami za przeniesienie towaru na ląd, kosztami portowymi, zwolnieniem towaru z odprawy, postojem kontenerów, określeniem cech handlowych towaru, dokonaniem odprawy ostatecznej, ocleniem, zajęciem nabrzeża, oklejeniem kontenera, opłatami pocztowymi, składowaniem kontenera, spóźnionym zwróceniem kontenera, prowizjami za wyłożenie gotówki za transport morski oraz prowizją spedycyjną.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż te ww. wydatki, które w myśl przepisów ww. ustawy o rachunkowości składają się na cenę nabycia towarów handlowych będą stanowiły koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez wnioskodawczynię pozarolniczej działalności poprzez zaliczenie do tychże kosztów właściwie ustalonej ceny nabycia. Wydatki stanowiące element ceny nabycia są kosztem bezpośrednim prowadzonej działalności gospodarczej.
Natomiast te wydatki, które nie składają się na ww. cenę nabycia mogą stanowić koszty prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej pośrednio związane z uzyskaniem przychodu, jeżeli spełniają przesłanki określone w ww. art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pamiętać przy tym należy, iż zgodnie z art. 22 ust. 5c ww. ustawy o podatku dochodowym koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Z uwagi na powyższe przedstawione we wniosku stanowisko należy uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45 – 372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.