INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27 października 2008 r. (data wpływu do Organu 03 listopada 2008 r.) uzupełnionym w dniu 01 grudnia 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy całość wydatków na organizację pokazu obuwia można zaliczyć do kosztów podatkowych - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 03 listopada 2008 r. wpłynął do Organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od prawnych w zakresie ustalenia czy całość wydatków na organizację pokazu obuwia można zaliczyć do kosztów podatkowych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych dlatego też pismem z dnia 12 listopada 2008 r. wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełniony wniosek wpłynął do tut. BKIP w dniu 01 grudnia 2008 r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Podstawowym rodzajem działalności Spółki jest hurtowa sprzedaż obuwia na terenie kraju oraz Unii Europejskiej.
By dotrzeć do szerokiego kręgu odbiorców Spółka ponosi nakłady na reklamę. Jednym ze sposobów zainteresowania towarami Spółki jest zorganizowanie trzydniowego spotkania wyjazdowego dla klientów. Na spotkanie zapraszane będą delegacje dwuosobowe z firm, z którymi Spółka współpracuje. Zaproszenia są bezimienne. Przedmiotem spotkania będzie prezentacja nowej kolekcji obuwia w naturze oraz przez pokazy slajdów, prelekcja na temat materiałów z których obuwie jest zrobione, kolorystyki, ilościach w kartonach, rozmiarów i inne. Podczas prezentacji poruszane będą sprawy związane z finansowaniem sprzedaży, formami powiadamiania klientów o terminach dostaw poszczególnych partii towarów.
Przez cały czas trwania pokazu Spółka będzie przyjmowała zamówienia na towar. Sala wystawowa zostanie usytuowana w górnej części wynajmowanego obiektu i dostępna będzie przez cały czas trwania pokazu. W czasie spotkania dostępne będą dla klientów napoje oraz serwowana będzie konsumpcja. Na czas trzydniowego pokazu klienci będą mieli zagwarantowane noclegi. Koszty jakie Spółka poniesie na zorganizowanie spotkania to: wynajęcie na trzy dni Domu Wczasowego, gdzie zorganizowany zostanie pokaz wraz z noclegiem dla klientów, zakup napojów jak: woda mineralna, soki, kawa, herbata oraz zakup art. spożywczych, w tym mięsa, wędliny, sera, masła, chleba, warzyw, owoców.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy całość wydatków na organizację pokazu obuwia można zaliczyć do kosztów podatkowych? Zdaniem Spółki przedstawione wydatki związane z organizowanym pokazem stanowią podstawę sprzedaży jej towarów i można je zakwalifikować do kosztów podatkowych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, bądź zachowanie źródła tego przychodu.
Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 wskazanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji ani reklamy. Zatem należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.
„Słownik języka polskiego” pod redakcją profesora Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007) definiuje reprezentację jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy) wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy.
Reprezentacja to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów. Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego.
Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zorganizuje prezentację nowej kolekcji obuwia w naturze oraz poprzez pokazy slajdów i prelekcję na temat materiałów wykorzystywanych przez Spółkę do produkcji obuwia, kolorystyki, rozmiarów, ilości sztuk w opakowaniach zbiorczych i innych parametrów. Podczas prezentacji będą poruszane zagadnienia finansowania sprzedaży, formy powiadamiania kontrahentów o terminach dostaw. Prezentacja będzie elementem trzydniowego spotkania, na które zaproszone zostaną dwuosobowe delegacje z firm, z którymi Spółka współpracuje –na podstawie bezimiennych zaproszeń.
Uczestnicy spotkania przez cały czas będą mieli możliwość dokonywania zamówień na towar. Spółka zagwarantuje kontrahentom noclegi i wyżywienie. Tego typu działania spełniają przesłanki umożliwiające zaliczenie ich do reklamy. A wydatki związane z reklamą co do zasady nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.
Mając na uwadze powyższe można uznać wydatki na wynajęcie Domu Wczasowego, zakup wody mineralnej, soków, kawy, herbaty, oraz zakup towarów spożywczych w tym mięsa, wędlin, sera, masła, chleba, warzyw i owoców za koszty uzyskania dochodów, pod warunkiem, iż zorganizowane przez Spółkę spotkanie zostanie przeprowadzone w celu osiągnięcia przychodów i nie będzie nosiło znamion wystawności, zaś ww. wydatki zostaną właściwie udokumentowania dla celów podatkowych. A zatem stanowisko Spółki jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.