INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 22 listopada 2008 r. (data wpływu do Organu 04 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji wydatków poniesionych na utwardzenie placu będącego własnością innego podmiotu gospodarczego - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 04 grudnia 2008 r. wpłynął do Organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji wydatków poniesionych na utwardzenie placu będącego własnością innego podmiotu gospodarczego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 26 września 2008 r. Spółka zawarła umowę konsorcjum z Zakładem X. Konsorcjum powstało w celu odzysku odpadów innych niż niebezpieczne.
Działalność w zakresie odzysku odpadów będzie prowadzona na placu, który jest własnością partnera konsorcjum czyli Zakładu X. Zgodnie z Uchwałą Rady Konsorcjum nr 1 Spółka została zobligowana do utwardzenia placu, na którym będzie prowadzony odzysk odpadów. Plac wcześniej również wykorzystywany był w działalności związanej z odzyskiem odpadów. Utwardzenie placu ma na celu przywrócenie przydatności do dalszego wykorzystywania w zakresie odzysku odpadów. Koszty jakie poniosła Spółka we wrześniu to 4.300 ton kamienia sortowanego o wartości 73.100 zł, w październiku 900 ton kamienia sortowanego o wartości 15.300 zł. Łącznie poniesione koszty wynoszą 88.400 zł.
Spółka całą kwotę związaną z utwardzeniem placu zaliczyła do kosztów, traktując to zdarzenie jako remont, a nie inwestycję w obcym środku trwałym. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa się co należy rozumieć pod pojęciem inwestycji w obcym środku trwałym, ale posiłkując się przepisami dotyczącymi środków trwałych należy uznać, że inwestycją w obcym środku trwałym jest działanie zmierzające do ulepszenia obcego środka trwałego polegające na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji, modernizacji. W przypadku utwardzenia placu Spółka uważa, że nie zachodzi żadna z ww. sytuacji.
Działania Spółki mają charakter odtworzeniowy, mający na celu przywrócenie temu środkowi trwałemu pierwotnego poziomu technicznego (remontu), nie będą one stanowiły u Spółki „inwestycji w obcym środku trwałym”, poniesione wydatki Spółka ma prawo zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Spółka postąpiła prawidłowo zaliczając poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów, a nie traktując ich jako inwestycję w obcym środku trwałym?
Zdaniem Wnioskodawcy utwardzenie placu należy traktować jako remont, ponieważ działanie to ma charakter odtworzeniowy, a nie należy tego działania traktować jako inwestycji w obcym środku trwałym. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje: Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm. – określana w dalszej części skrótem "Ustawy o pdop").
Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) ustawy o pdop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o pdop amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Stosownie do treści art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o pdop amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych". Ustawa o pdop wprawdzie nie definiuje wprost pojęcia „inwestycji w obcym środku trwałym”, to jednak w praktyce przyjmuje się, że taką inwestycją są nakłady poniesione na nabycie lub wytworzenie środka trwałego, który używany jest na podstawie tytułu prawnego np. umowy najmu, dzierżawy. Takim tytułem prawnym jest również umowa konsorcjum.
Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia. Jak stanowi art. 16 g ust. 4 ustawy o pdop za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca zawarł umowę konsorcjum w celu wspólnej realizacji przedsięwzięcia polegającego na działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne.
Działalność będzie prowadzona na placu, który jest własnością partnera konsorcjum czyli Zakładu X, zaś Wnioskodawca został zobligowany do utwardzenia placu, na którym będzie prowadzony odzysk odpadów. Na tle przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, iż Wnioskodawca przed przystąpieniem do umowy konsorcjum nie był użytkownikiem przedmiotowego placu, a zatem jego utwardzenie doprowadziło do wytworzenia środka trwałego zwanego „inwestycją w obcym środku trwałym”.
W rezultacie wykonane prace nie mogą być uznane za remont czy też odtworzenie, gdyż nie zachodzi tu sytuacja, w której działania Spółki przywracałyby pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego zużytego w toku eksploatacji przez Spółkę; plac ten nie był nigdy przez Spółkę użytkowany. Poniesione nakłady inwestycyjne w obcy środek trwały mogą być uznane pośrednio za koszt uzyskania przychodów poprzez możliwość zaliczenia w koszty odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia „inwestycji w obcym środku trwałym”.
Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w świetle art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o pdop ww. wydatki inwestycyjne będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne pod warunkiem, że nie zostaną wnioskodawcy zwrócone w jakiejkolwiek formie. Reasumując powyższe należy stwierdzić, iż przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S .Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.