INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 25 lipca 2013 r. (data wpływu do tut.
BKIP 30 lipca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, czy Spółka prawidłowo zakwalifikowała wydatki poniesione w 2011 r. jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w czerwcu 2013 r. (część pytania wymieniona we wniosku jako druga) - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 lipca 2013 r. wpłynął do tut.
BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, czy Spółka prawidłowo zakwalifikowała wydatki poniesione w 2011 r. jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w czerwcu 2013 r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W 2011 r. Spółka poniosła wydatki na „ ...”. W dniu 12 października 2011 r. wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu w ramach działania 4.1. priorytetu IV Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie (NFOŚiGW).
W dniu 10 kwietnia 2012 r. podpisała umowę o ww. dofinansowanie (przez które należy rozumieć środki publiczne przyznane z budżetu środków europejskich), w formie płatności końcowej w wysokości 9.324,40 zł. Zgodnie z umową, dofinansowanie zostanie przekazane dopiero po akceptacji przez Instytucję Wdrażającą (NFOŚiGW) złożonego przez Beneficjenta wniosku o płatność. Aby płatność końcowa mogła nastąpić, musi nastąpić zatwierdzenie przez Instytucję Wdrażającą (NFOŚiGW) poniesionych przez Beneficjenta wydatków do wydatków kwalifikowanych. W dniu 29 maja 2012 r. Spółka wystąpiła z pierwszym wnioskiem o płatność końcową.
Zaakceptowany został dopiero wniosek z dnia 17 maja 2013 r. o dofinansowanie w wysokości 4.319,40 zł. Ministerstwo Finansów w dniu 25 czerwca 2013 r. przekazało Spółce dofinansowanie w wysokości 4.319,40 zł. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy Spółka prawidłowo zakwalifikowała wydatki poniesione w 2011 r. jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w czerwcu 2013 r.?
(część pytania wymieniona we wniosku jako druga) Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowo zakwalifikował w br. do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów część poniesionych w 2011 r. wydatków na „ ...”, gdyż rozliczając rok podatkowy 2011, w którym poniósł te wydatki, nie był w stanie określić, czy otrzyma dofinansowanie i w jakiej wysokości, bo zależało to od uznania poniesionych wydatków przez Instytucję Wdrażającą (NFOŚiGW) do wydatków kwalifikowanych, a to nastąpiło dopiero w 2013 r. Zgodnie z art. 15 pkt 4e (winno być art. 15 ust. 4e) ustawy o pdop, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, (...), uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanie faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku ), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Wydatki, które Spółka poniosła i które ujęła w księgach rachunkowych stanowiły koszty uzyskania przychodów 2011 r. Wydatki te mogły zostać zaliczone do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów dopiero w 2013 r., gdy Spółka otrzymała dotację (art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o pdop). Ponadto, Spółka do czasu otrzymania dotacji w 2013 r. nie była wstanie oszacować wielkości wydatków, które mogłyby nie stanowić kosztów uzyskania przychodów. Podpisana w 2012 r. umowa zakładała górną granicę zwrotu poniesionych wydatków, których wielkość zwrotu zależała od pomyślnej weryfikacji poniesionych wydatków przez Instytucję Wdrażającą (NFOŚiGW).
Zdaniem Spółki, zaliczenie wydatków do kosztów niestanowiących przychodów 2013 r. wskazuje na związek prawidłowego ujęcia wydatku z otrzymanym dofinansowaniem. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej „ustawa o pdop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny.
Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać celowość wydatku, tj. istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu.
Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o pdop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
W interpretacji indywidualnej z dnia 25 października 2013 r. Znak: IBPBI/2/423-1011/13/SD, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że środki które Spółka otrzymała tytułem dofinansowania są wolne od podatku, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 52 ustawy o pdop. W związku z tym, wydatki sfinansowane z tych środków nie będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52 i 53, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Z powyższego wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki, na które Spółka otrzymała dofinansowanie.
Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie „bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)” dotyczy także wydatków, które zostały najpierw przez podatnika poniesione, a dopiero później zrefundowane. Przepisy ustawy o pdop, nie określają szczególnych zasad dokonywania korekt kosztów uzyskania przychodów. Wskazać jednak należy, że konieczność dokonania korekty nie „tworzy” odrębnego, niezależnego zdarzenia gospodarczego, lecz odnosi się ściśle do stanu zaistniałego w przeszłości. Punktem odniesienia do jej dokonania jest zatem zdarzenie pierwotne. Skorygowanie kosztów powinno następować w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wykazane pierwotne koszty.
Otrzymanie dofinansowanie i związana z tym korekta kosztów nie zmienia momentu poniesienia i potrącenia kosztu, a jedynie jego wysokość. Koszty powinny być zatem pomniejszone w okresie sprawozdawczym, w którym zostały wykazane. Powyższe oznacza, że po otrzymaniu dofinansowania podatnik jest zobowiązany do skorygowania (zmniejszenia) kosztów uzyskania przychodów, a tym samym skorygowania (zwiększenia) podatku dochodowego (zaliczek za okresy rozliczeniowe), w których wykazał te koszty w wysokości zawyżonej. Korekta kosztów winna dotyczyć więc miesiąca (roku), w którym koszty ujęto podatkowo.
Reasumując, Spółka w momencie otrzymania dofinansowania jest zobowiązana do wstecznego skorygowania rozpoznanych wcześniej kosztów uzyskania przychodu w takiej części, w jakiej są one sfinansowane z dochodów zwolnionych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 52 ustawy o pdop. Stanowisko Spółki należy zatem uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienia się, iż w sprawie będącej przedmiotem pierwszej części pytania wydano odrębne rozstrzygnięcie.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.