INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 grudnia 2009 r. (data wpływu do tut.
Biura 11 grudnia 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup uprawnień do emisji dwutlenku węgla- jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2009 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup uprawnień do emisji dwutlenku węgla.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka objęta jest systemem handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla. Ramy prawne tego systemu, zostały określone w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 roku o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. Nr 281, poz. 2784 z późn. zm.). Na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2008 roku w sprawie przyjęcia Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla na lata 2008-2012 dla wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji (Dz.
U. Nr 202, poz. 1248), Spółka otrzymała nieodpłatne uprawnienia do emisji dwutlenku węgla na okres rozliczeniowy 2008-2012, z podziałem na poszczególne lata. Rozliczenie uprawnień odbywa się w cyklu rocznym. Uprawnienia ulegają umorzeniu w ilości odpowiadającej rzeczywistej emisji dwutlenku węgla. W przypadku, kiedy faktyczna emisja w danym roku przekroczy przyznany limit roczny, Spółka zobowiązana jest do zakupu brakujących uprawnień lub może wnioskować do właściwego organu o zgodę na pokrycie tej różnicy uprawnieniami do emisji przyznanymi Spółce na następny rok okresu rozliczeniowego.
Warunkiem wyrażenia tej zgody, jest zobowiązanie się do odpowiedniego zmniejszenia emisji lub do zakupu uprawnień w następnym roku okresu rozliczeniowego. W przypadku braku uprawnień do emisji na pokrycie rzeczywistej wielkości emisji w danym roku, Spółka zostałaby obciążona karami pieniężnymi, kilkakrotnie przekraczającymi koszt nabycia uprawnień. Posiadanie odpowiedniej ilości uprawnień ma więc zasadnicze znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej i wysokości osiąganych przychodów. Nabyte w powyższym celu uprawnienia, księgowane są jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów i podlegają rozliczeniu zgodnie z przyjętymi w Spółce zasadami rachunkowości.
Ponieważ w roku 2009, rzeczywista emisja będzie wyższa niż ilość przyznanych Spółce na ten rok uprawnień, więc Spółka nabyła w grudniu b.r. uprawnienia, które zostaną wykorzystane do rozliczenia tej różnicy. Koszt nabycia powyższych uprawnień, został ujęty w księgach rachunkowych Spółki w miesiącu grudniu. Księgowania dokonano na podstawie otrzymanej faktury VAT. Faktura ta została wystawiona w miesiącu grudniu 2009 r. i w tym samym miesiącu wpłynęła do Spółki.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Jaki jest w świetle przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, moment poniesienia kosztu uzyskania przychodów dla opisanego w niniejszym wniosku przypadku zakupu uprawnień do emisji dwutlenku węgla? Zdaniem Spółki, w opisanym przypadku, za moment poniesienia kosztu uzyskania przychodów, należy uznać dzień ujęcia kosztów nabycia uprawnień do emisji dwutlenku węgla w księgach rachunkowych Spółki.
W związku z tym, że koszt nabycia uprawnień należy uznać za koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami i nie dotyczy on okresu przekraczającego rok podatkowy oraz że nie został on ujęty w księgach rachunkowych Spółki jako koszt rezerwy albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, więc stanowisko Spółki wynika z brzmienia art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.