INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 07 grudnia 2009 r. (data wpływu do tut.
BKIP 11 grudnia 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: momentu powstania przychodu z tytułu usługi najmu - jest nieprawidłowe, podstawy prawnej wykazania przychodu z tytułu najmu - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 07 grudnia 2009 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: momentu powstania przychodu z tytułu usługi najmu, podstawy prawnej wykazania przychodu z tytułu najmu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W listopadzie 2009r.
Spółka podpisała umowę z firmą korzystającą z parkingu spółki przy centrum handlowym. W umowie określono okres udostępnienia parkingu (wynajmu) od 01 stycznia 2009r. do 31 lipca 2011r. W umowie określono w następujący sposób płatności za udostępnienie miejsc parkingowych: z tytułu udostępnienia przez Spółkę miejsc parkingowych i dojazdów za okres od 01 stycznia 2009 do 31 grudnia 2010r. firma obowiązana jest zapłacić na rzecz spółki kwotę „A” netto w terminie do końca listopada 2009, z tytułu udostępnienia przez Spółkę miejsc parkingowych i dojazdów za okres od 1 stycznia 2011 do 31 lipca 2011r. firma obowiązana jest zapłacić na rzecz spółki kwotę "B" neto w terminie do końca stycznia 2011r.
Umowa została podpisana dopiero w listopadzie, ponieważ wcześniej firma ta kwestionowała fakt korzystania z parkingu Spółki przez klientów ich centrum handlowego i nie zgadzała się na podpisanie jakiejkolwiek umowy. Sytuacja uległa zmianie po przekazaniu przez Spółkę sprawy na drogę postępowania sądowego. W dniu 25 listopada 2009 r. firma zapłaciła kwotę "A" plus podatek VAT, tj. opłatę za korzystanie z parkingu w okresie 1 stycznia 2009 do 31 grudnia 2010 r. Spółka wystawiła fakturę VAT w dniu 24 listopada 2009 r. z opisem „korzystanie z parkingu za okres 1 stycznia 2009 – 31 grudnia 2010". Rok podatkowy rozpoczyna się 1 listopada a kończy 31 października.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy uzyskany przychód w kwocie "A" netto należy wykazać jako przychód listopada 2009 r. (moment otrzymania), czy też zastosować art. 12 ust 3c ustawy i przychód należy wykazać na koniec okresu nie rzadziej niż raz w roku? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z powyższym momentem uzyskania przychodu byłby: 31 października 2009 r.(koniec roku podatkowego) przychód za okres 1 stycznia 2009 r. do 31 października 2009r 31 października 2010r.
(koniec kolejnego roku podatkowego) przychód za okres 1 listopada 2009r. -31 października 2010r., 31 grudnia 2010r. przychód za okres 1 listopada 2010 r. – 31 grudnia 2010r.należy zastosować art. 12 ust. 3c z uwagi na wystąpienie usługi ciągłej. Artykuł ten stanowi, że jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawianej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Zdaniem Spółki określenie nie rzadziej niż raz w roku dotyczy roku bilansowego.
Dlatego pierwszy przychód należy wykazać 31.10.2009 r. (koniec roku podatkowego) za okres 1 stycznia -31 października 2009r. Kolejny przychód byłby na koniec następnego roku podatkowego tj. na 31 października 2010 r. za okres 1 listopada 2009 -31 października 2010 r. Ponadto zgodnie z art. 12 ust 4 pkt 1 ustawy o PDOP, do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje: Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej: „ustawy o pdop”), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są m. in. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Natomiast, w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o pdop, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zasady rozpoznawania momentu uzyskania przychodów określonych w art. 12 ust. 3 ustawy o pdop, uregulowane są w art. 12 ust. 3a-3e.
Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o pdop, za datę powstania przychodu uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury, albo uregulowania należności. W myśl art. 12 ust. 3c ustawy o pdop, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
Art. 12 ust. 3d ustawy o pdop, stanowi, iż przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego. Z definicji słownikowych wynika, iż "okresem" jest wyodrębniony umownie dowolny przedział czasowy, a "rozliczenie" to uregulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami związanymi umową. Jeżeli zatem strony ustalą, iż należności wynikające z umowy są rozliczane w okresach rozliczeniowych, wówczas również pod względem podatkowym zasadne jest przyjęcie, iż są one rozliczane w tych okresach (tzw. usługi ciągłe).
W takim przypadku przychód należny z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury oraz termin płatności nie decydują o terminie powstania przychodu należnego. Zatem usługi o charakterze ciągłym mogą być rozliczne np. miesięcznie lub kwartalnie ale nie rzadziej niż raz w roku. Sformułowanie „nie rzadziej niż raz w roku” odnosi się do okresu w jakim świadczona usługa jest rozliczana, a nie do roku podatkowego. Tam gdzie intencją ustawodawcy było odwołanie się do roku podatkowego czyni to wprost, np. art. 12 ust. 3 ustawy o pdop.
Powyższe prowadzi do wniosku, iż okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę wynika, iż podpisała umowę z firmą na wynajem parkingu.
W umowie określono, następujące okresy rozliczeniowe z tytułu opłat za udostępnienie parkingu: 01 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r., 01 stycznia 2011 r. do 31 lipca 2011 r. Biorąc pod uwagę powyższe, ponieważ pierwszy okres rozliczeniowy przekracza 12 miesięcy mając na uwadze zapis art. 12 ust. 3c ustawy o pdop przychód z tytułu rozliczenia kwoty „A” powinien być wykazany 31 grudnia 2009 r. i 31 grudnia 2010 r. Zatem stanowisko Spółki w zakresie: momentu powstania przychodu z tytułu usługi najmu jest nieprawidłowe, podstawy prawnej wykazania przychodu z tytułu najmu jest prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.