INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2009 r. (data wpływu do tut.
BKIP 28 grudnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów towarów handlowych przekazywanych stałym odbiorcom, a także potencjalnym nabywcom - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 grudnia 2009r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów towarów handlowych przekazywanych stałym odbiorcom, a także potencjalnym nabywcom.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka jest dystrybutorem i producentem sprzętu oświetleniowego. Celem realizacji szeroko rozumianych celów promocyjnych i marketingowych oraz utrzymania dobrych relacji handlowych, w ramach swojej działalności, Spółka dokonuje przekazań swoich towarów i wyrobów na rzecz swoich stałych odbiorców, a także potencjalnych nabywców krajowych i zagranicznych, będących podmiotami gospodarczymi. Przekazywane towary mają charakter pełnowartościowy o zróżnicowanej wartości rynkowej i stanowią stały bądź nowy element oferty handlowej firmy.
Na przekazywanym sprzęcie oświetleniowym odbiorcy często przeprowadzają próby funkcjonalne potwierdzające spełnienie zadanych parametrów technicznych co jest niezbędnym warunkiem zakupu. W związku z powyższym przedmiotowe towary i wyroby posiadają znamiona użytkowania i w znacznym stopniu tracą wartość rynkową co uniemożliwia ponowne włączenie ich do oferty handlowej. Przekazania te dokumentowane są dokumentami WZ, które następnie są opisywane w ten sposób, że w każdym przypadku możliwe jest bezsporne ustalenie jakiej firmie ww. wyroby i towary zostały przekazane.
Przekazania te służą podtrzymaniu i rozwoju współpracy handlowej z odbiorcami i nawiązaniu współpracy z potencjalnymi odbiorcami Spółki. W efekcie skutkują one w przeważającej części realizacją bądź rozszerzeniem w późniejszym okresie sprzedaży o zaprezentowane wyroby i towary na rzecz tych podmiotów gospodarczych, którym zostały przekazane. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy koszty opisanych wydań towarów i wyrobów podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty opisanych wydań towarów i wyrobów nie stanowią dla Spółki kosztów uzyskania przychodów jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym, z uwagi na ich pełnowartościowy charakter użytkowy, często o znacznej wartości rynkowej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tj.
Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.
Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu „reprezentacja”, dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową.
Przez reprezentację rozumie się „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” - Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007). Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Z działaniami marketingowymi w postaci kosztów reprezentacji wielokrotnie powiązane są działania w zakresie reklamy.
W świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego rozróżnienie ww. działań ma istotne znaczenie z punktu widzenia kalkulacji związanych z nimi wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Ustawa w podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „reklamy”, dlatego zasadne jest skorzystanie z treści wykładni językowej. Zgodnie z zasadami wykładni językowej reklama to działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (np. plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi).
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż dla realizacji szeroko rozumianych celów promocyjnych i marketingowych oraz utrzymania dobrych relacji handlowych, w ramach swojej działalności, Spółka przekazuje swoje towary i wyroby na rzecz swoich stałych odbiorców, a takie potencjalnych nabywców krajowych i zagranicznych. Przekazywane towary mają charakter pełnowartościowy o zróżnicowanej wartości rynkowej i stanowią stały bądź nowy element oferty handlowej firmy.
Odnosząc powyższe uwarunkowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy zauważyć, że podstawowym problemem w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie czy podejmowane przez Spółkę działania ukierunkowane są na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), czy też mają na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów oraz nabywania oferowanych usług.
Jednak ocena charakteru wydatku (cel reprezentacyjny czy reklamowy) możliwa jest wyłącznie na podstawie całokształtu prowadzonej działalności, rozmiarów wydatków, ich jednostkowej wartości, ustalenia kręgu obdarowanych, okoliczności wręczania towarów, itp. i powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji jaką będzie spełniać w firmie.
Reasumując, jeżeli zatem wręczane przez Wnioskodawcę towary są często o znacznej wartości rynkowej, a ich rozdysponowanie będzie miało charakter wyselekcjonowany, to podejmowane czynności mogą nosić znamiona działań reprezentacyjnych (upominki dla kontrahentów), a zatem koszty związane z wydaniem tych towarów, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym, nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż stanowisko Spółki jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.