INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2012 r. (data wpływu do tut.
BKIP 21 grudnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi doradcze (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 grudnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi doradcze.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca podpisał umowę z firmą doradczą na opracowanie zasad nowego projektu biznesowego. Projekt ten polega na opracowaniu założeń finansowych i organizacyjnych koncepcji rozwoju systemu dystrybucji firmy Wnioskodawcy, polegającej na utworzeniu nowej firmy, tj. spółki dystrybucyjnej w formie spółki akcyjnej, której akcjonariuszem większościowym będzie Wnioskodawca, a mniejszościowymi - firmy z branży mięsnej, które zobowiążą się do kupowania od nowej firmy produktów wytworzonych przez Wnioskodawcę w zamian za udział w zysku nowej spółki.
Zadaniem firmy doradczej jest: opracowanie projektu nowego przedsięwzięcia, opracowanie opinii na temat ryzyka działalności nowej firmy, opracowanie biznes planu, opracowanie założeń statutu i wykonanie projektu strategii nowej firmy, opracowanie projektu umowy pomiędzy akcjonariuszami nowej spółki w celu określenia zasad współpracy, doradztwo w tworzeniu nowej spółki oraz udział w negocjacjach z potencjalnymi akcjonariuszami. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wynagrodzenie zapłacone firmie doradczej za powyższą usługę stanowi koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Do kosztów podatkowych zaliczamy zarówno koszty bezpośrednio jak i pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika.
Koszty, o których mowa w niniejszym wniosku nie są związane bezpośrednio z uzyskiwanym przychodem, nie są też bezpośrednio związane z kosztami realizowanej inwestycji finansowej, nie będą zaliczone do kosztów zwiększających wartość długoterminowych aktywów finansowych. Wydatki na rzecz firmy doradczej poczynione przez Wnioskodawcę są kosztami pośrednimi, związanymi z ogólnym źródłem przychodów, czyli działalnością gospodarczą Spółki zmierzającą do zabezpieczenia przychodów w przyszłości i zapewnienia ich wzrostu poprzez dywersyfikację potencjalnych przychodów oraz pozyskanie nowych odbiorców.
Sporządzenie dokumentacji przez zewnętrzną firmę doradczą w postaci opracowania szczegółowego biznes planu umożliwiło Spółce oszacowanie ryzyka gospodarczego w związku z planowaną inwestycją i podjęcie ostatecznej decyzji dotyczącej zabezpieczenia źródła przychodu. Utwierdziło również zarząd w przekonaniu, iż bez uruchomienia nowej firmy dalsza działalność na globalnym rynku mięsno - wędliniarskim będzie grozić utratą odbiorców, a tym samym źródła przychodów. Z kolei brak przeprowadzenia takowej analizy oraz opracowania strategii i zawiązywanie nowej firmy bez podstaw analitycznych, groziłoby podjęciem nietrafnych decyzji i nieracjonalnym gospodarowaniem majątkiem firmy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop.
Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: przeznaczenie wydatku ( jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu ) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza utworzyć spółkę akcyjną. W tym celu poniósł wydatki na opracowanie przez firmę doradczą zasad nowego projektu biznesowego. Projekt ten polega na opracowaniu założeń finansowych i organizacyjnych koncepcji rozwoju systemu dystrybucji firmy Wnioskodawcy, polegającej na utworzeniu nowej firmy, tj. spółki dystrybucyjnej w formie spółki akcyjnej, której akcjonariuszem większościowym będzie Wnioskodawca, a mniejszościowymi - firmy z branży mięsnej, które zobowiążą się do kupowania od nowej firmy produktów wytworzonych przez Wnioskodawcę w zamian za udział w zysku nowej spółki.
Odnosząc powyższe do tak przedstawionego opisu stanu faktycznego – w ocenie tut. Organu – wskazane wyżej wydatki mogą mieć charakter doradztwa ogólnego, dotyczą one bowiem wydatków związanych z przyszłym projektem inwestycyjnym, mającym na celu zachowanie oraz zabezpieczenie źródła przychodów. Dzięki utworzeniu nowej spółki Wnioskodawca zapewni sobie zbyt produkowanych przez Niego wyrobów. Akcjonariusze mniejszościowi zobowiążą się bowiem do kupna jego produktów za pośrednictwem nowo powstałej firmy. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności – zdaniem tut. Organu – wydatki na doradztwo, na podstawie art. 15 ust. 1 updop, mogą stanowić wydatki o charakterze ogólnym.
Wydatki te przyczynią się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, w tym także do zagwarantowania źródła przychodów Spółki i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienia się, iż w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 wydano odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.