INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 16 czerwca 2014 r. (data wpływu do tut.
BKIP 23 czerwca 2014 r.), uzupełnionym 27 czerwca 2014 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat związanych z uzyskanym kredytem - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 czerwca 2014 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat związanych z uzyskanym kredytem.
We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest spółką kapitałową, polskim rezydentem dla celów podatkowych. W celu sfinansowania swych celów inwestycyjnych (innych niż nabycie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych w rozumieniu updop), zamierza zawrzeć umowę kredytu (dalej: „Kredyt”), na podstawie której podmiot finansujący (dalej: „Bank”) przekazuje Spółce środki pieniężne. Kredyt będzie spłacany przez Spółkę zwykle w okresie kilku lat. Umowa Kredytu będzie zawarta na czas określony, jednak Kredyt będzie mógł być spłacony przez Spółkę wcześniej (zależnie od możliwości finansowych Spółki).
Spółka będzie zobowiązana uiścić na rzecz Banku opłaty (dalej „Opłaty”) za udzielenie Kredytu i uruchomienie środków pieniężnych (np. prowizja aranżacyjna). Opłaty będą należne Bankowi niezależnie od odsetek od Kredytu. Dla celów księgowych, Opłaty będą zaliczane do kosztów księgowych jednorazowo (w roku zawarcia Umowy i uruchomienia środków na podstawie Umowy oraz dokonania zapłaty Opłat na rzecz Banku).
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Opłaty, jako koszt pośrednio związany z przychodami Spółki, Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych jednorazowo, w dacie poniesienia (ujęcia ww. Opłaty jako koszt dla celów księgowych), tj. w roku faktycznego zapłacenia kosztów na rzecz Banku? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej „updop”), koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia (...).
Zgodnie z art. 15 ust. 4d (winno być „ art. 15 ust. 4e”) updop, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Spółka ujmuje wydatek z tytułu Opłat w księgach rachunkowych jako koszt jednorazowo (w roku otrzymania Kredytu i dokonania zapłaty Opłat na rzecz Banku).
Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym samym momencie Opłaty powinny być kosztem podatkowym (tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych). Spółka podkreśla, że pewne wątpliwości mogą dotyczyć sytuacji, w której wydatek jest ujmowany jako koszt dla celów księgowych w czasie (poprzez międzyokresowe rozliczenia kosztów), a jednocześnie podatnik chciałby zaliczyć taki wydatek do kosztów podatkowych wcześniej/jednorazowo. Nie jest to jednak sytuacja Spółki - w przypadku Spółki Opłaty zarówno dla celów księgowych, jak i podatkowych ujmowane są jako koszt w tym samym momencie.
Stanowisko przedstawione przez Spółkę, znajduje potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądowych, np.: wyrok NSA z 20 maja 2014 r. (II FSK 1443/12), w którym NSA uznał, że prowizja od kredytu powinna być kosztem jednorazowo (i to nawet wówczas, gdy dla celów księgowych podatnik rozlicza ją w czasie poprzez rozliczenia międzyokresowe kosztów) i zgodził się ze stanowiskiem WSA, że Skarżąca mogła za dzień poniesienia kosztu uznać dzień wpisania do ksiąg rachunkowych wydatku, jakim jest prowizja, na podstawie dokumentów otrzymanych od Banku; wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. (II FSK 414/10) Skoro w księgach rachunkowych winny być wpisane chronologicznie wszystkie zdarzenia, które nastąpiły w okresie sprawozdawczym (art.
20 ust. 1 u.r.), to dzień wpisania faktury (dzień wpisania wydatku) jest dniem poniesienia kosztu; wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2014 (III SA/Wa 2482/13) - w odniesieniu do kosztów prowizji i premii za pozyskanie odbiorców (i to nawet wówczas, gdy takie prowizje są rozliczane dla celów księgowych w czasie); wyrok WSA w Krakowie z 19 grudnia 2013 r. (I SA/Kr 1700/13) - akceptując możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych (jednorazowo) wydatków na reklamę/marketing, które dla celów księgowych są ujmowane w okresie późniejszym Sąd uznał, że data, pod którą dany wydatek jest ujmowany jako zobowiązanie wobec kontrahenta wyznacza zatem moment ujęcia kosztu w księgach rachunkowych w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e updop. wyrok NSA z 27 września 2012 r. (II FSK 253/11) (...) ujęcie (zaksięgowanie) wydatku w księgach rachunkowych określa datę powstania kosztu podatkowego.
Przepisy o rachunkowości decydują, na który dzień ujmuje się w księgach rachunkowych koszt, a tym samym przesądzają o dacie poniesienia kosztu podatkowego, z zastrzeżeniem rezerw i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów; wyrok WSA z 30 września 2010 r. (VIII SA/Wa 419/10); wyrok WSA z 20 marca 2013 r. (III SA/Wa 2108/12).
Podobnie Minister Finansów zgadza się na jednorazowe zaliczanie wydatków takich jak Opłaty (tj. prowizji), jeśli w tym samym momencie wydatek jest ujmowany jako koszt dla celów rachunkowych, np.: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 17 lipca 2013 r. (IPPB3/423-393/13-2/KK) w odniesieniu do prowizji dla pośredników ponoszonych przez Banki: Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że z treści art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika podstawowa zasada; moment uznania wydatku za koszt podatkowy jest w obecnym stanie prawnym uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym; Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 24 stycznia 2013 r. (IPPB3/423-882/12-2/EŻ) (potwierdzając, że prowizja od kredytu na zakup akcji będzie kosztem podatkowym w dacie ujęcia dla celów księgowych, a jeśli Spółka rozlicza prowizję w okresie, w taki sam sposób należy zaliczyć ją do kosztów podatkowych) Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego zaprezentowanego przez Wnioskodawcę, należy uznać, iż koszty prowizji oraz usług doradztwa prawnego poniesione przez Wnioskodawcę w związku z uzyskaniem finansowania na zakup udziałów w Spółce powinny zostać rozpoznane jako koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP tj. powinny być rozpoznane jako koszt uzyskania przychodu w momencie ujęcia ich jako koszt (rozpoznania jako koszt) w księgach rachunkowych; Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 31 marca 2012 r. (IPPB5/423-1182/11-2/IŚ) (...) opłaty dodatkowe wymagane przez finansujących w związku z udzieleniem Spółce finansowania powinny być rozpoznawane jako koszt podatkowy inny niż bezpośrednio; Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 26 lutego 2009 r. (ITPB3/423-663a/08/MT) Zapłacone przez Spółkę: podatek od czynności cywilnoprawnych od umowy pożyczki oraz prowizje od kredytów bankowych nie zostały wyłączone z kategorii kosztów uzyskania przychodów na mocy przepisów art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wobec tego stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy. Z uwagi na charakter związku tych wydatków z przychodami Spółki, należy je zaliczyć do tzw. pośrednich kosztów uzyskania przychodów, potrącalnych — zgodnie z art. 15 ust. 4d - 4e omawianej ustawy — w dacie ich poniesienia. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Na koniec Organ pragnie wskazać, że nie podziela poglądu przedstawionego w wyroku NSA z 27 września 2012 r. sygn. akt II FSK 253/11, w którym przyjęto, że ujęcie (zaksięgowanie) wydatku w księgach rachunkowych nie musi w tym samym okresie powodować powstania kosztu podatkowego. Niemniej jednak pogląd ten nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż jak wskazano we wniosku, w przypadku Spółki Opłaty zarówno dla celów księgowych jak i podatkowych ujmowane są jako koszt w tym samym momencie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.