INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 12 lipca 2013 r. (data wpływu do tut.
Biura 22 lipca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty wyżywienia pracowników podczas podróży służbowych udokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę, przekraczające wysokość diety, w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 lipca 2013 r. wpłynął do tut.
Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty wyżywienia pracowników podczas podróży służbowych udokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę, przekraczające wysokość diety, w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka zatrudnia swoich pracowników na podstawie umowy o pracę. Do zadań pracowników należy między innymi reprezentacja Spółki na posiedzeniach Krajowej Izby Odwoławczej.
W związku z powyższym wyżej wymienione czynności związane są z koniecznością wyjazdu poza stałe miejsce pracy pracowników. Podróż zwykle rozpoczyna się w godzinach wczesno - porannych, tj. 4.45, a kończy w późnych godzinach wieczornych tj. około godziny 20.30. Na poczet podróży służbowej pracownicy pobierają zaliczki na delegacje pozwalające pokryć koszty konsumpcji posiłku w trakcie oddelegowania. Po odbyciu podróży służbowej, jako dokumenty do rozliczenia zaliczki, dołączają faktury za konsumpcję wystawione na Spółkę. Ponieważ koszty wynikające z tych faktur są pokrywane przez Spółkę, Spółka nie wypłaca pracownikom diet z tyt. podróży służbowej.
Przyjęty sposób rozliczania kosztów podróży służbowej został zaakceptowany przez członka zarządu, delegującego danego pracownika. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy wchodzące w zaliczkę koszty wyżywienia podczas podróży służbowych, jednostkowo często przekraczające wysokość diety określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz.167), w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych?
Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 775 § 1 ustawy Kodeks Pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Wysokość oraz warunki ustalania należności z tytułu podróży służbowej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
W myśl § 2 rozporządzenia, z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów: przejazdów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, noclegów innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. W przypadku podróży służbowych Spółka zwraca pracownikom koszty przejazdów, noclegów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, w tym faktyczne koszty całodziennego wyżywienia zatwierdzone co do ich wysokości przez członka zarządu.
Równocześnie, zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych, Spółka nie wypłaca pracownikom diet z tytułu podróży służbowej. Zwracane pracownikom wydatki Spółka zalicza w poczet kosztów uzyskania przychodów ponieważ: cel podróży pracowników wiąże się bezpośrednio z działalnością Spółki i ma związek z osiąganymi przez Spółkę przychodami, wydatki na wyżywienie poniesione przez pracowników w czasie podróży służbowej podlegają każdorazowej kontroli pod względem ich zasadności i są odpowiednio dokumentowane dowodami zakupu.
Tym samym zwracane pracownikom wydatki w myśl zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią podatkowy koszt uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki, przepisy dopuszczają możliwość wyboru między stosowaniem przez pracodawcę diet lub zapewnieniem całodziennego wyżywienia (§ 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych). Jednocześnie w przepisach nie został określony dolny lub górny limit kosztów wyżywienia zapewnianego pracownikowi.
Ponadto w związku z faktem, że wydatki pracowników na wyżywienie odpowiadają kwotom faktur przedstawionych przez pracowników (faktury są wystawiane wyłącznie na Spółkę) nie wiążą się dla nich zatem z osiągnięciem jakiegokolwiek przysporzenia. W konsekwencji, zdaniem Spółki, w przypadku niewypłacania diet, wydatki na wyżywienie powinny być kwalifikowane zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. jako inne niezbędne udokumentowane wydatki, uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.
Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.
Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, iż poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów, względnie zostały poniesione w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia strat, bądź znacznego zmniejszenia uzyskiwanych dotąd dochodów. Kosztami podatkowymi są między innymi tzw. koszty pracownicze, jeżeli spełniają wskazane kryteria, określone w art. 15 ust. 1 updop.
Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenie zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Obejmują one również wydatki w postaci wypłaconych diet oraz zwrotów kosztów podróży służbowych. Są one bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Obowiązek wypłaty przez pracodawcę należności przysługujących pracownikowi wykonującemu na jego polecenie zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy, na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową wynika z art. 77 5 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy (t.j.
Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z § 3 tego artykułu, warunki wypłacania tych należności pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.
Należy w tym miejscu podkreślić, że pojęcie „podróż służbowa pracownika” zdefiniowane w art. 77 5 § 1 kodeksu pracy oraz regulacje dotyczące wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikom za czas podróży służbowej należą do zakresu prawa pracy, a w konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej obowiązku, czy zasadności wypłacania diet i innych należności za czas podróży służbowej nie leży w kompetencji organów podatkowych.
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że rozliczenie wydatków ponoszonych przez Spółkę w związku z podróżami służbowymi pracowników, w tym kosztów wyżywienia, odbywa się na podstawie przedłożonych przez pracowników faktur wystawianych na rzecz Spółki. Koszty z faktur pokrywane są przez Spółkę. Spółka nie wypłaca pracownikom diet z tytułu podróży służbowych.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż w odniesieniu do kosztów wyżywienia podczas podróży służbowych pracowników, wskazać należy, iż w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 updop, nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia, co do możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Reasumując, jeśli zatem pracownicy odbywają podróż służbową i nie są im wypłacane z tego tytułu diety, to koszty ich wyżywienia podczas tej podróży udokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę, przekraczające wysokość diety, w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 updop. Stanowisko Spółki uznać zatem należy za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienić należy, iż w sprawie będącej przedmiotem pytania odnoszącego się do podatku dochodowego od osób fizycznych wydano odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.