INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 01 lutego 2012 r. (data wpływu do tut.
Organu - 02 lutego 2012 r. (faxem) oraz w dniu 06 lutego 2012 r. (drogą pocztową)) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania kosztów szkoleń, kursów i seminariów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 02 lutego 2012 r. (faxem) oraz w dniu 06 lutego 2012 r. (drogą pocztową) wpłynął do tut. Organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania kosztów szkoleń, kursów i seminariów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Powiatowy Urząd Pracy na podstawie art. 108 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy finansuje szkolenia pracowników urzędu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawca kierując i finansując pracownikom szkolenia, kursy i seminaria słusznie postępuje nie zaliczając powyższego do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy kieruje on pracowników na szkolenia, kursy i seminaria, które podnoszą kwalifikacje zawodowe na danym stanowisku – Kodeks pracy art. 17 i art. 94. Powyższe finansowane jest z Funduszu Pracy zgodnie z art. 108 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wnioskodawca ww. kosztów nie zalicza do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Z przepisu art. 11 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przepis art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Jak wynika z powyższego przepisu, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się wszystkie otrzymywane przez pracownika świadczenia, wynikające z zawartej umowy, bądź mające związek z wykonywaniem przez niego pracy. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca kieruje pracowników na szkolenia, kursy i seminaria, które podnoszą kwalifikacje zawodowe na danym stanowisku – Kodeks pracy art. 17 i art. 94. Powyższe finansowane jest z Funduszu Pracy zgodnie z art. 108 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Wnioskodawca ww. kosztów nie zalicza do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 17 i 94 pkt 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), pracodawca obowiązany jest ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Z dniem 16 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 105, poz. 655).
Ustawa ta w Kodeksie pracy dodaje art. 1031 – 1036 oraz zmienia dotychczasowe brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który określa zakres świadczeń zwolnionych od podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.
W myśl art. 1031 § 1 ww. Kodeksu pracy przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. Natomiast z § 2 tego artykułu wynika, iż pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują: urlop szkoleniowy, zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania. Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia (art.1031 § 3 Kodeksu pracy). Przepisy prawa pracy nie zawierają definicji kwalifikacji zawodowych.
Jednak należy przyjąć, że przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych należy rozumieć wszelkie formy mające na celu zdobywanie wiedzy lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności, np. studia w szkołach wyższych, studia podyplomowe, formy pozaszkolne, szkolenia, kursy, konferencje, seminaria. Kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku mogą być ustalane w układzie zbiorowym lub regulaminie wynagradzania, w wielu przypadkach rodzaj kwalifikacji, które musi posiadać pracownik, wykonując dany zawód lub rodzaj pracy, określają wprost przepisy szczególne.
Regulacje zawarte w art. 1031-1036 Kodeksu pracy, różnicują zakres świadczeń przysługujących pracownikom w zależności od tego, czy pracownik: podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą bądź zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy. Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub z części dnia pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które nie korzysta ze zwolnienia. Ponadto pracodawca może mu przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie (art.
1033 Kodeksu pracy), które w takich okolicznościach również korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślić należy, iż omawiane zwolnienia mają zastosowanie tylko i wyłącznie do pracowników, tj.: osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.
Mając na uwadze powyższe uregulowania oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, że koszty szkoleń, kursów i seminariów, finansowanych ze środków Funduszu Pracy, na które pracownicy zostali skierowani przez Wnioskodawcę, a mających na celu podniesienie kwalifikacji zawodowych na danym stanowisku pracy, stanowią dla pracowników przychód ze stosunku pracy, korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym Wnioskodawca postępuje słusznie nie zaliczając powyższych kosztów do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.